I SA/Kr 845/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej (obecnie Dyrektora izby Administracji Skarbowej w K.) z dnia 5 maja 2016 r. nr [...]. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzuty na postępowanie egzekucyjne postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Krakowie z dnia 20 października 2016 r., wezwano skarżącego do usunięcia braku fiskalnego skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej (obecnie Dyrektora izby Administracji Skarbowej w K.) z dnia 5 maja 2016 r. nr [...]. poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący złożył następnie wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych, który Referendarz tutejszego Sądu oddalił postanowieniem z dnia 7 lipca 2017 r. a rozstrzygniecie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu z dnia 14 listopada 2017 r., doręczonym skarżącemu w dniu 8 grudnia 2017 r. Następnie w wykonaniu zarządzenia z dnia 23 listopada 2017 r. wezwano skarżącego do uiszczenia kwoty 100 tytułem wpisu – zgodnie z ww zarządzeniem z dnia 20 października 2016 r. Odpis wezwania skarżący otrzymał w dniu 11 grudnia 2017 r., jednakże do chwili obecnej nie uiścił on wpisu. W dniu 18 grudnia 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 14 listopada 2017 r. oraz zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 listopada 2017 r. i wniósł o zwolnienie go z kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2018 r. Sąd odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 14 listopada 2017 r. jako niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. 2017, poz. 1369) – określanej dalej jako "p.p.s.a.", Sad nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Z kolei art. 230 § 1 p.p.s.a. stanowi, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Należy podkreślić, że zgodnie z orzecznictwem, po zakończeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy i odmowie zwolnienia strony z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, Sąd ma obowiązek stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. ponownie wezwać stronę do uiszczenia wpisu od skargi, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazując rygor jej niewykonania, co też uczyniono na gruncie niniejszej sprawy. Jeżeli natomiast strona po doręczeniu jej takiego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, wówczas bieg terminu do opłacenia skargi nie zostaje przerwany (tak: postanowienie NSA z dnia 21 marca 2012 r., II GZ 95/12, LEX nr 1138008). Należy bowiem podkreślić, że o ile postanowienia wydane w przedmiocie prawa pomocy jako niekończące postępowania w danej sprawie nie posiadają atrybutu powagi rzeczy osądzonej i można je - stosownie do art. 165 cytowanej ustawy - uchylać i zmieniać wskutek zmiany okoliczności sprawy, to nie można twierdzić, że postanowienia wydane w tym przedmiocie nie posiadają cechy prawomocności (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 14 stycznia 2014 r. I SA/Kr 383/12, publ. www.orzeczenia.nsa. gov.pl). Stosownie bowiem do art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie sądu, a więc także i postanowienie staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje od niego środek odwoławczy (m.in. od postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych zapadłych po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie referendarzy w przedmiocie przyznania prawa pomocy, jak to miało miejsce na gruncie tej sprawy). Prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu (por. postanowienie SN z dnia 9 grudnia 2002 r. III RN 144/02, publ. LEX 81387). Od obowiązku tego nie zwalnia strony ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, do czego strona ma prawo w związku z art. 165 p.p.s.a. Należy zatem w konsekwencji uznać, że ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia na toczące się postępowanie (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2010 r., II FZ 115/10). Odmienne postępowanie Sądu mogłoby prowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy i skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania, a nawet trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do meritum. Jeżeli zatem Sąd po rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy postanowi prawomocnym orzeczeniem odmówić stronie zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów oraz wezwie stronę do uiszczenia należnej opłaty, wystąpienie z kolejnym wnioskiem w tym przedmiocie, nie zwalnia strony od skutków niezastosowania się do tego wezwania Sądu. Skoro skarżący nie uiścił wymaganego wpisu, skargę należało odrzucić, zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a.