I SA/Kr 846/12

|Sygn. akt I SA/Kr 846/12 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lutego 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek (spr.), WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r., sprawy ze skarg W.K. , Z.K.-J. i A. K.-J., przy uczestnictwie J.K.-J., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 30 marca 2012 r. Nr [...], w przedmiocie podatku rolnego za 2011 r., z dnia 9 sierpnia 2012 r. Nr [...], Nr [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego za lata 2011 i 2012 z dnia 9 sierpnia 2012 r. Nr [...], Nr [...] w przedmiocie podatku leśnego za lata 2011 i 2012 - s k a r g i o d d a l a - Zaskarżonymi decyzjami nr [...] z dnia 30 marca 2012 r., nr [...], [...], [...] i [...] z dnia 9 sierpnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja Podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) utrzymało w mocy decyzje nr [...], [...], [...], [...] Wójta Gminy K. z dnia 15 maja 2012 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego oraz podatku leśnego za lata 2011 i 2012 oraz uchyliło decyzję nr [...] Wójta Gminy K. z dnia 16 listopada 2011 r. i umorzyło postępowanie w przedmiocie podatku rolnego za rok 2011. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach. Decyzją z dnia 16 listopada 2012 r. Wójt Gminy K. określił W.K., A.K.-J., J.K.-J. oraz Z.K.-J. (dalej: podatnicy) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za rok 2011 na kwotę 0,00 zł. Przedmiotem opodatkowania była działka nr [...] o powierzchni 0,0082 ha, sklasyfikowana jako pastwisko oznaczone – PsIV (grunty wchodzące w skład gospodarstwa rolnego zaliczane do czwartego okręgu podatkowego, w stosunku do których przysługuje ulga górska). Podatku nie wymierzono, gdyż kwota zobowiązania podatkowego wynosiła 0,17 zł, a zatem była niższa niż 0,50 zł. Z kolei decyzjami z dnia 15 maja 2012 r. ustalono podatnikom solidarnie podatek leśny za rok 2011 w kwocie 26,00 zł i za rok 2012 r. w kwocie 32,00 zł. Przedmiotem opodatkowania była działka nr 6438/2 o pow. 0,7759 ha, sklasyfikowana jako las oznaczony LsV. Tego samego dnia organ pierwszej instancji ustalił ww. podatnikom solidarnie podatek rolny i leśny (łączne zobowiązanie podatkowe) za rok 2011 w łącznej wysokości 15,00 zł, a za rok 2012 w łącznej wysokości 21,00 zł. Przedmiotem opodatkowania były działki nr [...], [...], [...] i [...] o powierzchni 0,81 ha, sklasyfikowane – odpowiednio – jako: pastwisko oznaczone – PsIV i PsV, łąki – PsV oraz las oznaczony LsIV. Od powyższych decyzji podatnicy złożyli odwołania. Nie zakwestionowali wysokości zobowiązania ani obszaru opodatkowanych nieruchomości. Podnieśli natomiast, że spadkobiercy po S.K.-J. nie przeprowadzili do chwili obecnej działu spadku, wobec czego organ I instancji bezpodstawnie przyjął udziały podatników we współwłasności. Zdaniem odwołujących się, decyzja powinna być wydana zgodnie z wypisem z rejestru gruntów, tj. bez uwzględnienia zapisów postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. Zaskarżoną decyzją z dnia 30 marca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło ww. decyzję Wójta Gminy K. z dnia 16 listopada 2012 r. i umorzyło postępowanie w przedmiocie podatku rolnego za rok 2011, a zaskarżonymi decyzjami z dnia 9 sierpnia 2012 r. utrzymało w mocy pozostałe – opisane wyżej – decyzje Wójta Gminy K.. W uzasadnieniu decyzji z dnia 30 marca 2012 r., organ odwoławczy uznał, że wydanie decyzji określającej wysokość podatku na 0,00 zł jest niedopuszczalne w świetle art. 210 § 1 pkt 5 O.p. z uwagi na faktyczny brak rozstrzygnięcia. Ponadto organ zauważył, że nie ma podstaw do kwestionowania sposobu ustalenia przedmiotu opodatkowania ani wyliczenia podatku. Organ stwierdził również, iż w decyzji Wójta Gminy K. powinno znaleźć się wskazanie udziałów współwłaścicieli opodatkowanej nieruchomości, jednak uchybienie to nie wpływa na wynik sprawy z uwagi na brak podatku do uiszczenia na podstawie tej decyzji. Z kolei na uzasadnienie decyzji z dnia 9 sierpnia 2012 r. podano, że jeżeli chodzi o podmiot opodatkowania to stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.; dalej: p.g.k.), podstawą wymiaru podatków powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Choć organ podatkowy nie jest zobowiązany do sprawdzania z urzędu, czy dane zawarte w ewidencji są zgodne ze stanem rzeczywistym, to w sprawach oczywistych, kiedy z innych stosownych dokumentów wynika, że podatnik nie jest faktycznym właścicielem nieruchomości, organy podatkowe powinny ten fakt uwzględnić. Sytuacja taka występuje między innymi w przypadku śmierci dotychczasowego właściciela lub współwłaściciela nieruchomości i w związku z tym, że zmiana zapisu w ewidencji gruntów i budynków następuje na podstawie stosownych dokumentów własnościowych np. postanowień o nabyciu spadku, to pomiędzy dniem uprawomocnienia się tych dokumentów a dokonaniem zmian w ewidencji upływa pewien okres. W niniejszej sprawie udział zmarłego S.K.-J. słusznie został podzielony w decyzji podatkowej na czworo spadkobierców, gdyż taki stan rzeczy będzie obowiązywał do momentu przeprowadzenia działu spadku, wraz z którym udziały we współwłasności mogą ulec stosownej zmianie. Stwierdzono też, że nie jest możliwe nałożenie obowiązku podatkowego na osobę zmarłą, dlatego nie może być ona oznaczona w decyzji jako strona. Zatem w rozpatrywanym przypadku nie można skierować, a co za tym idzie wprowadzić do obiegu prawnego poprzez doręczenie decyzji wydanej na zmarłego S.K.-J. pomimo tego, że osoba ta figuruje w rejestrze gruntów. Ponadto nie jest możliwe uwzględnianie w decyzji zdarzeń przyszłych tzn. postanowień działu spadku, który jeszcze nie miał miejsca. Pismami z dnia 23 kwietnia oraz 12 września 2012 r. W.K., Z.K.-J. oraz A.K.-J. (dalej: strona skarżąca) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi na ww. decyzje, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o ich uchylenie oraz o przekazanie spraw Wójtowi Gminy K. do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi na decyzję z dnia 30 marca 2012 r. podano, że nieruchomość będąca przedmiotem opodatkowania jest drogą dojazdową do zabudowań gospodarczych. W ocenie strony skarżącej, podatek powinien zostać naliczony, podobnie jak czyniono to w poprzednich latach (do skargi dołączono kopię decyzji nr [...] Wójta Gminy K. ustalającej podatek rolny w kwocie 0,00 zł). Z kolei w skargach na decyzje z dnia 9 sierpnia 2012 r. nie kwestionując wysokości zobowiązania podatkowego, zarzucono, że w decyzjach dotyczących łącznego zobowiązania pieniężnego obszar opodatkowanego gruntu określono na 0,81 ha, podczas gdy zgodnie z dokumentacją wynosi on 0,8100 ha. Skarżący nie zgodzili się natomiast z wysokością ustalonych udziałów we współwłasności z powodów podanych w odwołaniach. Zdaniem skarżących, skoro nie posiadają oni żadnego dokumentu wskazującego wysokość udziałów we współwłasności, to dokonanie adekwatnych ustaleń przez organy podatkowe było przedwczesne. W odpowiedziach na skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło ich oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Postanowieniem z dnia 21 lutego 2013 r. Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy z powyższych skarg, zarejestrowane dotychczas pod sygn. akt I SA/Kr 846/12, I SA/Kr 1701/12, I SA/Kr 1702/12, I SA/Kr 1703/12 oraz I SA/Kr 1704/12 i zdecydował o dalszym prowadzeniu ich pod wspólną sygn. akt I SA/Kr 846/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna, przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu naruszały prawo w sposób uzasadniający ich uchylenie. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j.: Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969 ze zm.; dalej: u.p.r.), podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2; 2) posiadaczami samoistnymi gruntów; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (pod pewnymi warunkami). Ponadto w myśl art. 3 ust. 2 tej ustawy, jeżeli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym. W tym kontekście należy również zauważyć, że uznanie jakiegokolwiek podmiotu za podatnika podatku rolnego i opodatkowanie stanowiących jego własność gruntów gospodarstwa rolnego, nie zależy od tego, czy prowadzona jest na tych gruntach działalność rolnicza, czy też nie (por. wyrok NSA z dnia 6 maja 2002 r., sygn. akt I SA/Ka 483/01, LEX nr 77554). Podobne uregulowanie zawarto w ustawie z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200, poz. 1682 ze zm.; dalej: u.p.l.), która w art. 2 ust. 1 wskazuje, że podatnikami podatku leśnego, z zastrzeżeniem ust. 2, są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami lasów, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi lasów; 3) użytkownikami wieczystymi lasów; 4) posiadaczami lasów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Należy również wskazać, że w myśl art. 6c u.p.r. osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Co istotne, na tle rozpatrywanej sprawy, stosownie do art. 3 ust. 5 i 6 u.p.r., jeżeli grunty, o których mowa w art. 1, stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach), z zastrzeżeniem ust. 6, który stanowi, że jeżeli grunty, o których mowa w ust. 5, stanowią gospodarstwo rolne, obowiązek podatkowy ciąży na tej osobie będącej współwłaścicielem (posiadaczem), która to gospodarstwo prowadzi w całości. Podobnie uregulowano to zagadnienie w podatku rolnym, gdyż zgodnie z art. 2 ust. 4 u.p.l. jeżeli las jest współwłasnością lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, stanowi wówczas odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem leśnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Także w art. 6c ust. 2 wskazano, że łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę. Z powyższej regulacji wynika, że podatnikiem podatku rolnego (i odpowiednio również leśnego) jest każdy ze współwłaścicieli gruntu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1361/11, LEX nr 1151000). Zatem, każdy ze współwłaścicieli gruntu lub lasu, bez względu na to z jakiej części gruntu faktycznie korzysta, pozostaje osobiście odpowiedzialny za całość powstałego zobowiązania podatkowego, z zastrzeżeniem, że jego uiszczenie przez jednego ze współwłaścicieli – zwalnia pozostałych (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 717/11, LEX nr 1126167). Przyznanie statusu podatnika podatku rolnego i leśnego każdemu ze współwłaścicieli przedmiotu opodatkowania ma istotny skutek procesowy w tej postaci, że decyzja w sprawie wymiaru podatku w omawianym przypadku (art. 3 ust. 5 u.p.r.), winna zostać wydana na wszystkich współwłaścicieli (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2010r., sygn. akt I SA/Gl 838/10, LEX nr 748361). Tak też stało się w niniejszej sprawie, gdyż decyzje zarówno organu I instancji, jak również organu odwoławczego, zostały doręczone wszystkim współwłaścicielom. Oznacza to tym samym, że organy podatkowe nie naruszyły w tym zakresie przepisów postępowania. Z drugiej strony należy przypomnieć, że w myśl art. 21 ust. 1 p.g.k., podstawę wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zasadę tę umacnia art. 3 u.p.l., stanowiący, iż podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków, jak również treść art. 4 u.p.r. W świetle przytoczonych regulacji, organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości – jak również w podatkach rolnym i leśnym – nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1041/10, LEX nr 1132002). Jednocześnie dopuszcza się w wyjątkowych przypadkach, by dane z ewidencji gruntów były zastąpione danymi wynikającymi z innego dokumentu urzędowego, zawierającego aktualne informacje dotyczące przedmiotu opodatkowania lub podatnika (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Po 758/11 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zatem zauważyć, że w aktach kontrolowanych postępowań podatkowych znajduje się dokumentacja obejmująca wypisy z rejestru gruntów dla wszystkich użytków będących przedmiotem opodatkowania w zaskarżonych decyzjach, wystawione przez Starostę T. w dniu 26 września 2011 r. Zgodnie z danymi wynikającymi z tych wypisów, w rejestrze gruntów ujawnieni są następujący współwłaściciele tych nieruchomości: – dla działki nr [...] o pow. 0,7759 ha: J.K.-J. i S.K.-J. (obaj po 1/2 części), – dla działek 3957/3, 3957/5, 3965/2 i 3965/4 o łącznej powierzchni 0,81 ha – W.K., Z.K.-J. , A. K.-J. oraz SK-J (każdy po 1/4 części), – dla działki nr 1306/2 o powierzchni 0,0082 ha: W.K., Z.K.-J., J.K-J, A.K.-J. oraz S.K.-J. (każdy po 1/5 części). W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że nieuzasadnione są zarzuty skarżących, iż organ błędnie podał powierzchnię 0,81 ha, a nie 0,8100 ha. Jest to bowiem dokładnie ta sama powierzchnia. Ponadto, organ dysponował wiedzą o śmierci jednego ze współwłaścicieli tych nieruchomości, tj. S.K.-J. W prawomocnym postanowieniu z dnia 16 czerwca 2009 r. Sąd Rejonowy w Zakopanem w Wydziale I Cywilnym stwierdził, że spadek po ww. współwłaścicielu nabyli: W.K., Z.K.-J., AK-J oraz J.K.-J. – każdy po ¼ części. Z powyższego wynika, że organy podatkowe obu instancji były w posiadaniu udokumentowanej informacji o spadkobiercach S.K.-J. Dysponując dokumentem urzędowym w postaci odpisu postanowienia, organy powinny były uwzględnić jego brzmienie, przy ustalaniu kręgu podatników. Niezrozumiałe jest więc postępowanie Wójta Gminy K., który w decyzji z dnia 16 listopada 2011 r. wskazał jako podatników ogólnie "spadkobierców" po zmarłym S.K.-J.. Tymczasem prawidłowe zastosowanie art. 3 u.p.r. wymaga wskazania w decyzji każdego podatnika – współwłaściciela opodatkowanego gruntu – w taki sposób, aby jego identyfikacja nie wymagała dodatkowych ustaleń. Na uchybienie to zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jednak słusznie stwierdziło, że nie ma ono wpływu na treść rozstrzygnięcia. Pomimo bowiem błędnego określenia podatników, decyzja została skierowana do wszystkich podatników i mieli oni zagwarantowany udział w postępowaniu. Nie zostały wobec powyższego naruszone ich prawa w postępowaniu podatkowym. Biorąc zaś pod uwagę treść rozstrzygnięcia, czyli umorzenie postępowania, nie będą istniały wątpliwości odnośnie wykonania decyzji, gdyż nie podlega ona wykonaniu w drodze postępowania egzekucyjnego. W konsekwencji nie zachodzi konieczność określenia osoby zobowiązanej do wykonania decyzji. Zatem w ocenie Sądu, organy podatkowe w sposób prawidłowy ustaliły dane podatników. Kierowały się bowiem w głównej mierze danymi z ewidencji gruntów, realizując tym samym zasadę wynikającą z art. 21 ust. 1 p.g.k., potwierdzoną w art. 3 u.p.l. i art. 4 u.p.r. Mając jednak na uwadze, że postępowaniem podatkowym rządzi zasada prawdy materialnej, wynikająca z art. 122 O.p., która wymaga, aby organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1498/10, LEX nr 1116112), końcowe ustalenia w zakresie kręgu podatników musiały uwzględniać okoliczność śmierci jednego ze współwłaścicieli oraz posiadaną przez organy podatkowe wiedzę o jego spadkobiercach. Nie można zatem skutecznie postawić organom zarzutu naruszenia art. 21 ust. 1 p.g.k. albowiem weryfikując dane zawarte w ewidencji gruntów, ich postępowanie dowodowe doprowadziło do podjęcia ustaleń zgodnych z prawdą (na temat art. 21 ust. 1 p.g.k. w kontekście art. 122 O.p. wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, LEX nr 1225422). Na marginesie należy zaznaczyć, że wskazanie w decyzjach udziału każdego z podatników we współwłasności nieruchomości nie jest równoznaczne z rozstrzyganiem o ewentualnym dziale spadku, a dowodzi jedynie tego, że wszyscy podatnicy zostali uwzględnieni w rozliczeniu podatku. Ponadto biorąc pod uwagę solidarną odpowiedzialność podatników, której istota została przedstawiona we wcześniejszej części uzasadnienia, bez znaczenia dla wykonania decyzji jest, który z podatników uiści podatek wynikający z tych decyzji. Bez względu bowiem na wysokość udziału każdego z podatników, organy podatkowe mogą od każdego podatnika wyegzekwować całość należności. Odnosząc się natomiast do wątpliwości strony skarżącej, w zakresie decyzji z dnia 30 marca 2012 r., a dotyczących ustalenia podatku w kwocie 0,00 zł, pomimo faktu iż zawarte w decyzji wyliczenie pozwalało na ustalenie podatku w kwocie 0,17zł należy zauważyć, co następuje. Zgodnie z art. 63 ust. 1 O.p., podstawy opodatkowania, kwoty podatków, odsetki za zwłokę, opłaty prolongacyjne, oprocentowanie nadpłat oraz wynagrodzenia przysługujące płatnikom i inkasentom zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych, z zastrzeżeniem § 1a i 2 (niemającym zastosowania w rozpoznawanej sprawie). Powyższe oznacza, że w sytuacji, w której kwota podatku powstała w wyniku prawidłowego obliczenia wynosi mniej niż 50 groszy, zobowiązanie podatkowe w tym zakresie zostaje pominięte. Jak wynika bowiem z art. 5 O.p. zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia, między innymi na rzecz gminy, podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonym w przepisach prawa podatkowego. Z powyższej definicji wynika, że aby mówić o powstaniu zobowiązania podatkowego, podatnik musi być zobowiązanym do zapłaty określonej kwoty. Tymczasem w niniejszej sprawie, podatnicy nie mieli obowiązku zapłaty jakiejkolwiek kwoty podatku, czyli w konsekwencji nie można stwierdzić, aby po ich stronie powstało zobowiązanie podatkowe. Ponadto, jak wynika z art. 21 § 1 pkt 2 O.p., zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającego wysokość tego zobowiązania. Decyzja ustalająca może być jednak wydana dopiero wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi powstanie obowiązku podatkowego, czyli stwierdzi obowiązek zapłaty określonej kwoty pieniężnej. Jeżeli natomiast po stronie podatnika nie powstał obowiązek podatkowy, organ podatkowy nie mógł wydać decyzji ustalającej. W związku z powyższym, wydanie decyzji przez organ I instancji, było niedopuszczalne. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie w sprawie, jako bezprzedmiotowe. Faktycznie bowiem organ I instancji nie ustalił żadnego podatku, choć z treści wyrzeczenia wynika, że ustalenie takie nastąpiło. Poprawność takiego orzeczenia organu odwoławczego została między innymi potwierdzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 1267/08 – dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl Wbrew twierdzeniom skarżących, sam fakt, że we wcześniejszych latach byli oni zobowiązani do zapłaty podatku od przedmiotowej nieruchomości, nie może powodować automatycznie powstania zobowiązania do zapłaty tego podatku w kolejnych latach. Oczywiście niniejsze rozstrzygnięcie nie oznacza również, że w następnych latach może powstać zobowiązanie podatkowe i podatnicy będą zobowiązani do zapłaty podatku. Będzie to jednak zależne między innymi od wysokości stawek podatku. Zatem – wbrew wątpliwościom strony skarżącej – pominięta kwota podatku nie zostanie doliczona do zobowiązań podatkowych z innych tytułów. Rozstrzygnięcie takie w żadnym stopniu nie narusza również indywidualnych interesów podatników. Skarżący nadal pozostają współwłaścicielami tej nieruchomości, lecz jedynie na gruncie prawa podatkowego, nieruchomość ta nie podlega opodatkowaniu. Wobec powyższego należy stwierdzić, że zarzuty skarżących okazały się nieuzasadnione. Sąd nie doszukał się również w zaskarżonych decyzjach innych uchybień, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonych rozstrzygnięć. Z tych przyczyn, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargi oddalono. Na zakończenie należy stwierdzić, że w ocenie Sądu istniały podstawy do połączenia wszystkich tych spraw do łącznego ich rozpoznania oraz rozstrzygnięcia, gdyż zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu pozostają ze sobą w związku w rozumieniu art. 111 § 2 p.p.s.a. Dotyczą one bowiem tego analogicznego stanu faktycznego oraz opierają się na jednakowych w swej istocie zarzutach. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.