I SA/Kr 852/03

Sygn. akt I SA/Kr 852/03 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Anna Znamiec, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, Asesor: WSA Jarosław Wiśniewski (spr), Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2006r., sprawy ze skargi "F." Spółki z o. o. w K., na decyzję Izby Skarbowej, z dnia 31 marca 2003r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1998r., -skargę oddala- Decyzją Nr [...] z dnia [...].03.2001r Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej określił Przedsiębiorstwu Usługowo-Techniczno-Handlowemu "F." Sp. z o.o. w .K. podatek dochodowy od osób prawnych za 1998r w kwocie 53.321,00 zł od dochodu w kwocie 148.113,13 zł oraz zaległość podatkowa w kwocie 28.660,00 zł. W odwołaniu od przedmiotowej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów art. 120, 122, 210 § l pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa oraz przepisów art. 15 ust. l ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i zakwestionowała zasadność dokonania przez Inspektora Kontroli Skarbowej korekty kosztów uzyskania przychodów o kwotę 60.381,72 zł w związku z nieuznaniem za ten koszt wydatków na wynagrodzenia wraz z narzutami prezesa zarządu Spółki Pana S. R. i wiceprezesa zarządu Pani L.R.oraz wydatków na zakup oleju przepracowanego od osób indywidualnych i wydatków za usługi telekomunikacyjne według faktur VAT wystawionych przez TP SA na łączną kwotę 1.680,78 zł, a także zarzuciła naruszenie zasady jednokrotności opodatkowania w związku podwyższeniem przychodu o kwotę 19.227,36 zł z tytułu uznania zakupionego oleju przepracowanego od osób indywidualnych, którego udokumentowanie zostało zakwestionowane, za świadczenia nieodpłatne. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Izba Skarbowa decyzją z dnia 10.08.2001r, znak: [...] uchyliła powyższą decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...].03.2001 r w całości i określiła Spółce podatek dochodowy od osób prawnych za 1998r w kwocie 46.398,00 zł od dochodu w wysokości 128.885,00 zł oraz zaległość podatkową w kwocie 21.737,00 zł wraz z należnymi odsetkami. Powyższą decyzję z dnia 10.08.2001r, Spółka zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 30.01.2003r, sygn. akt I SA /Kr 1889/01 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał zdecydowaną większość rozstrzygnięć Izby Skarbowej za prawidłową, z wyjątkiem jednego, dotyczącego nieuznania za koszt uzyskania przychodu f-ry VAT [...] z dnia [...].01.1998r za rozmowy telefoniczne na kwotę brutto 362,58 zł, wystawionej na nazwisko B. A. zam. K.ul. W. 1/53, właściciela lokalu wynajętego Spółce "F.". Sąd wskazał, że zgodnie z zawartą umową najmu przedmiotem tej umowy był samodzielny lokal, a najemcy został udostępniony m.in. telefon, za który zobowiązany był ponosić stosowne opłaty w zakreślonym terminie, dlatego też brak jest podstaw do nieuznania za koszt uzyskania przychodu wydatku poniesionego na ten cel. Odnosząc sie natomiast do zakwestionowanych wydatków związanych z umową o prace Naczelny Sąd administracyjny stwierdził , iż przedmiotowe umowy były czynnościami pozornymi mającymi na celu obejście prawa , dlatego kwoty otrzymywane przez Prezesa i Vice Prezesa z tytułu stosunku pracy nie mogą być traktowane jako koszty uzyskania przychodu dla celów podatku dochodowego od osób pranych. , na mocy art.16 ust.l pkt.38 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków ponoszonych na rzecz udziałowców ( akcjonariuszy ) i członków spółdzielni nie będących pracownikami w rozumieniu odrębnych przepisów oraz na rzecz osób wchodzących w skład rad nadzorczych , komisji rewizyjnych lub innych organów stanowiących osób prawnych , z wyjątkiem wynagrodzeń wypłacanych z tytułu pełnionych funkcji. Odrębnymi przepisami , o których mowa w przytoczonym przepisie , jest Kodeks pracy , a w szczególności art.2 tej ustawy. Zdaniem Sądu na powyższą ocenę nie ma wpływu argumentacja skarżącej , iż umowy o prace z w/w osobami były zawarte znacznie wcześniej i wtedy nie byli jeszcze małżeństwem , a jedynym udziałowcem w 1993 r do 16 października 1995 r była K. F.. Z chwilą gdy S. R. i L. R. stali się jedynymi udziałowcami spółki , nie mogli być swoimi pracownikami i to bez względu na to , czy umowy zawarte z działającą w charakterze pełnomocnika wspólników K. F. były umowami o prace , czy też umowami zmieniającymi warunki płacy. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił również stanowisko organów podatkowych dotyczące nabycia oleju przepracowanego . Zdaniem Sądu zakwestionowane rachunki zasadnie nie zostały uznane jako dowody poniesienia wydatku na zakup oleju przepracowanego , gdyż nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych . Izba Skarbowa stosując się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku w wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania spółki z dnia [...].04.2001 r. wydała decyzje znak [...] z dnia [...].03.2003 r. , która uchyliła decyzje organu pierwszej instancji w całości i określiła spółce podatek dochody od osób prawnych za 1998 r,. w kwocie 46.268,00 zł. . W decyzji tej uznała , za koszt uzyskania przychodu wydatki spółki udokumentowane rachunkiem za rozmowy telefoniczne na nazwisko A. B. w kwocie 368,58 . W pozostałym zakresie rozstrzygnięcie decyzji nie zostało zmienione. Na powyższa decyzje Izby Skarbowej spółka złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie prawa procesowego i materialnego . W uzasadnieniu skargi podniesiono merytoryczne zarzuty odnośnie : 1. Nie uznania za koszt uzyskania przychodów z wynagrodzeń wypłaconych na rzecz Prezesa S. R. i wicepresesa spółki L. R. . 2. Zakwestionowania wydatków na zakup oleju zużytego od osób indywidualnych . Polemizując z rozstrzygnięciami zaskarżonej decyzji skarżący zarzuca błędne ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ podatkowy jak i przyjety przez Naczelny Sąd Administracyjny . W odpowiedzi na Skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podnosząc , iż zgodnie z art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ocena prawna wyrażona w Orzeczeniu Sądu wiążę nie tylko ten sąd ale również organ , którego działanie lub bezczynności było przedmiotem zaskarżenia . Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, jednak wobec wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2004r. ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ oraz ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270,/ w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ została ona rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z tymi przepisami. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Na wstępie podnieść należy , iż niniejsza sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny , który w wyroku z dnia 30 stycznia 2003 r. sygn. akt I SA/Kr 1889/01 wypowiedział się do wszystkich zarzutów skarżącego , wśród których znalazło się również stanowisko, które jest przedmiotem zaskarżenia . Skarżący po raz kolejny kwestionuje bowiem zasadności nie uznania za koszt uzyskania przychodu, wynagrodzeń prezesa i wiceprezesa spółki F.oraz wydatków na zakup oleju zużytego od osób indywidualnych . Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 stycznia 2003 r. szczegółowo odniósł sie do kwestii , które są przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie . Uznał natomiast , iż jedynie zarzut dotyczący wydatków na rozmowy telefoniczne zasługuje na uwzględnienie , ale tylko w odniesieniu do jednego rachunku . Izba Skarbowa rozpatrując sprawę po raz kolejny zastosowała się ściśle do oceny prawnej wyrażonej w wyroku wydając decyzje , którą uznała za koszt uzyskania przychodu wydatki spółki udokumentowane rachunkami wystawionymi na nazwisko A. B. w kwocie 362,58 zł. Podkreślić należy , iż Izba Skarbowa wydając takie rozstrzygnięcie była związana oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu Sądu zgodnie obowiązującym wówczas z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym. Skoro więc Izba Skarbowa zastosowała się ściśle do oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu sądu to nie można czynić jej zarzutu naruszenia prawa . Podobne uregulowanie znajduje sie w obecnie obowiązującej ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .(Dz.U nr 152 poz.1270) Zgodnie z art. 153 tej ustawy ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Mając na uwadze zasadę wyrażoną w art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznać należy , iż ocena prawna wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu zapadłym przed 1 stycznia 2004 r. wiąże Wojewódzki Sąd Administracyjny. Dlatego też zarzuty skargi polemizujące z oceną prawna dokonaną przez Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 stycznia 2003 r. są bezzasadne . Zwrócić bowiem należy uwagę, iż wyrażona w orzeczeniu sądu ocena prawna pozostaje wiążąca także wówczas, gdyby okazała się nietrafna. (wyrok NSA z 10.04.2003 r. sygn. akt I SA 45/03 ) Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).