I SA/Kr 877/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: Sędziowie: Protokolant: WSA Maria Zawadzka WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk WSA Ewa Rojek (spr.) Krystyna Mech po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi" K." S. A. w K. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 28 marca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 1.068,-zł (słownie: jeden tysiąc sześćdziesiąt osiem złotych). Zaskarżoną decyzją z dnia 28.lll.2002r. [...] Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] .Xll.2001r. Nr [...]odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych Grupy "K." SA w K. za 2000r. w kwocie 53.378,00zł. W uzasadnieniu decyzji Izba wskazała, że Grupa "K." SA w K. złożyła w dniu [...].III.2001 r. zeznanie wstępne o wysokości osiągniętego dochodu przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych wg wzoru CIT-8 za okres 1.I. - 31.XII.2000r.W dniu [...].X.2001r. Spółka złożyła zeznanie ostateczne wg wzoru CIT-8 za okres 1.I. - 31.Xlł.2000r. deklarując należny podatek dochodowy w kwocie 5.905.862,00zł. Pismem z dnia [...].X.2001r. uzupełnionym pismem z dnia [...].X.2001r. Spółka wniosła o stwierdzenie nadpłaty w tymże podatku za 2000r. w kwocie 53.378,00zł.W uzasadnieniu wniosku Spółka wyjaśniła ,że sporządzając zeznanie ostateczne CIT-8 za 2000r. zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów kwotę 432.802,04zł tytułem podatku VAT nie podlegającego odliczeniu w deklaracji VAT -7.Podatek ten został zapłacony przez Spółkę z tytułu importu towarów. Towary te zostały wysłane z powrotem za granicę w ramach reklamacji. Dostawca uznał reklamację i wystawił notę korygującą. Zdaniem Izby z brzmienia przepisu art.16 ust1 pkt 46 lit. a ustawy z dnia [...].ll.l992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity DZ.U. z 2000r. nr 54 poz.654 z póz zm.) wynika, że podatek naliczony będzie kosztem uzyskania przychodu w przypadku, gdy podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku lub zwrotu różnicy podatku VAT, jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego, pod tym jednak warunkiem, że poniesiony wydatek można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów - zgodnie z art.15 ust. l wyżej cyt. ustawy. Skoro Spółka nie poniosła wydatku (zwrot towarów za granicę i nota korygująca od dostawcy),który można by było zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów to podatek VAT naliczony na granicy w łącznej kwocie 432.802,04zł nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu w rozumieniu cyt. wyżej przepisu. Nadto Izba wskazała, że Spółka zwracała się do Urzędu Skarbowego o zwrot podatku od towarów i usług od importu towarów, które zostały zwrócone dostawcy w związku z reklamacją. W sprawach tych zapadły ostateczne decyzje umarzające jako bezprzedmiotowe postępowanie w tych sprawach jednakże ze skargi Spółki w sprawach tych toczą się postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Grupa "K" SA w K.wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Izbie Skarbowej do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art.15 ust. 1 oraz art.16 ust1 pkt. 46 lit. a ustawy z dnia 15.II.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Skarżąca wskazała ,że z art.16 ustawy o PDOP wynika generalnie, że podatek VAT nie jest kosztem uzyskania przychodów. Wyjątek stanowi jednak podatek naliczony w części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług - jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego. Spółka nie poniosła wydatku stanowiącego koszt uzyskania przychodu, zgodnie więc z art.25 pkt. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8.I.1993r. o podatku VAT Spółka nie pomniejszyła należnego podatku VAT o kwotę podatku VAT naliczonego od transakcji importu. Tak więc zdaniem skarżącego spełniony został warunek zawarty w art.16 ust. 1 pkt 46 lit. a tiret drugi ustawy o PDOP. Dalej skarżący wskazuje, że ani art.16 ani 15 ustawy o PDOP nie zawierają warunku na który powołują się organy skarbowe, zgodnie z którym aby zaliczyć podatek VAT do kosztów uzyskania przychodu niezbędna jest możliwość zaliczenia poniesionego wydatku (który stanowił podstawę naliczenia podatku VAT) do kosztów uzyskania przychodu. Jedynymi warunkami aby podatek VAT stał się kosztem uzyskania przychodu są związek wydatku z przychodem oraz niemożność odliczenia podatku VAT od podatku należnego. W odpowiedzi Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi podnosząc argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreśliła raz jeszcze, że skoro Spółka nie poniosła wydatku ,który stanowi koszty uzyskania przychodów to nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów podatku VAT dotyczącego nie poniesionego kosztu. Nadto Izba wskazała ,że dopiero od 1.I.2001 r. obowiązuje § l0a Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.XII.1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, który jednoznacznie reguluje zwrot podatku VAT zapłaconego od importu towarów, które zostały wywiezione z kraju w związku z ich reklamacją. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Art.15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dnia 15.ll.l992r.(DZ.U.00.54.654 ze zm.) zwanej dalej ustawą stanowi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.1 6 ust. 1 ustawy. Oznacza to, że w art.16 ust. 1 mogą być wymienione koszty, które nie są kosztami uzyskania przychodów, mimo, że zostały poniesione w celu uzyskania przychodów. Zasadą wyrażoną w art16 ust1 pkt 46 a jestże podatek od towarów i usług nie jest kosztem uzyskania przychodów. Jednakże z treści tego artykułu wynika dalej wyjątek ,że podatek naliczony, którego podatnik nie może odliczyć od kwoty podatku należnego (w całości lub części) będzie powierzał jego koszty uzyskania przychodów. Spółka przedmiotowego uiszczonego na granicy podatku VAT w kwocie 432.802,04zł nie mogła odliczyć i nie odliczyła w deklaracji VAT - 7 a sprawy tyczące zwrotu tego podatku na rzecz Spółki zakończyły się ostatecznymi decyzjami na niekorzyść Spółki. W dwóch z tych spraw poddanych kognicji Sądu skargi uległy oddaleniu (ISA/Kr 2295/01 i ISA/Kr 382/01).Tym samym spełniony został warunek ustawy, że podatek VAT będzie stanowił koszt uzyskania przychodu, jeżeli zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrotu różnicy podatku od towarów i usług -jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego. Nie jest trafny argument organów skarbowych, że skoro Spółka nie poniosła kosztu (towar zwrócony w drodze reklamacji) to nie może zaliczyć uiszczonego podatku VAT do swoich kosztów. Należy pamiętać, że podstawową cechą podatku VAT jest jego neutralność wobec podatków dochodowych. Jeżeli z określonych powodów podatnikowi nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego to w celu częściowego zneutralizowania tego obciążenia podatnik powinien mieć prawo do uznania kwoty nieodliczonego podatku za koszt podatkowy pod warunkiem spełnienia jedynie przesłanek określonych a art.16 ust.1 pkt 46 lit. a. Bez znaczenia pozostaje zatem z jakich przyczyn podatnik nie mógł odliczyć tego podatku. Podobny pogląd zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 20.IX.2000r. w sprawie SA/Sz 1622/99 (Lex nr 45550).Stwierdził w nim, że podatek naliczony, którego podatnik nie może odliczyć od kwoty podatku należnego(w całości lub w części) będzie powiększał jego koszty uzyskania przychodów. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy skarbowe wezmą powyższy pogląd pod uwagę. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt 1a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr.53 poz.1279).Rozpoznając sprawę oparto się na art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U.Nr.153 poz.1271 ze zm.)stanowiącym, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.