I SA/Kr 884/10

Sygn. akt I SA/Kr 884/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 marca 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2011 r., sprawy ze skarg B.R., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 2 lutego 2010 r. Nr [...], [...],[...],[...],[...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznych w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2004, 2005, 2006, 2007 i 2008 - skargi oddala - Zaskarżonymi decyzjami z 2 lutego 2010r. nr [...], [...], [...], [...], [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołań B.R., utrzymało mocy decyzje Wójta Gminy z 30 września 2009r. nr [...], [...], [...], [...], [...] odmawiające uchylenia ostatecznych decyzji w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2004, 2005, 2006, 2007 i 2008. Motywując rozstrzygnięcia wskazano, że podatniczka B.R., wnioskiem z 27 sierpnia 2008r.(ostatecznie sprecyzowanym pismem z 16 lutego 2009r.) zwróciła się do Wójta Gminy o weryfikację decyzji podatkowych (podatek od nieruchomości) oraz ustalenia za okres 5 lat w tył nienależnie pobranego i zapłaconego podatku. Uzasadniając wniosek wskazała, że od zawsze jest rolnikiem, ponieważ posiada ponad 1 ha gruntów rolnych. Zgodę na zabudowanie gospodarstwa rolnego otrzymała jako rolnik natomiast Wójt Gminy w wydanych decyzjach wymiarowych w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego nie uznał zabudowań jako związanych z gospodarstwem rolnym a jako pozostałe budynki i wymierzył za wysoki podatek. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazała początkowo art. 240§1 pkt 4,5 art. 247§1 pkt 2,3,7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej-O.p.) a ostatecznie art.240§1 O.p. Postanowieniami z 17 sierpnia 2009r. nr [...], [...], [...], [...] i [...], wydanymi na podstawie art.243§1 i §2, art.240§1 pkt 5 i art. 244§1 O.p., Wójt Gminy, wznowił postępowanie. Wójt Gminy decyzjami z 30 września 2009r. (nr [...]) odmówił uchylenia decyzji za 2004, za 2005, za 2006, za 2007 i 2008r. z uwagi na niezaistnienie przesłanek do uchylenia decyzji w trybie postępowania wznowieniowego. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazano, że postanowieniami z 17 sierpnia 2009r. wznowiono postępowanie zakończone wydaniem decyzji za lata 2004-2008. Organ wskazał, że podatniczka przebywała za granicą ale miała pełnomocnika S.N., która ją zastępowała. Decyzje za poszczególne lata odebrał pełnomocnik i mimo przysługującego prawa do złożenia odwołania nie skorzystał z tego uprawnienia. Podniesiono również, że z ewidencji gruntów i budynków wynika , iż podatniczka posiada na terenie gminy Kościelisko grunty o pow. 1,0383 ha a w tym 0,0446 ha to grunty leśne, 0,0800 ha tereny mieszkaniowe a powierzchnia użytków rolnych wynosi 0,9137 ha. Podatniczka jako istotny fakt podniosła, że wszystkie jej działki mają oznaczenie w ewidencji jako ,,R". Odmawiając uchylenia decyzji, podniesiono, że nie stwierdzono zaistnienia żadnej z przesłanek z art. 240§1 O.p. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła podatniczka, wskazując, że decyzje została wydana w oparciu o fałszywe dokumenty złożone przez pełnomocnika do akt sprawy a nadto wskazała, że organ nie zbadał czy pełnomocnictwo z 2001r. było nadal aktualne w 2003r. Wypis z ewidencji gruntów winien być dowodem w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzje Wójta Gminy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania a następnie organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Organ odwoławczy wskazał, iż nie można uznać za fałszywy dokument złożony przez pełnomocnika w sytuacji gdy podatniczka B.R., sama udzieliła tegoż pełnomocnictwa córce S.N.. Pełnomocnictwo było w formie aktu notarialnego i bardzo szczegółowo określono wszystkie czynności jakich mogła dokonywać pełnomocnik. Skoro w imieniu podatniczki, czynność składania informacji podatkowych dokonywała córka na podstawie udzielonego pełnomocnictwa, to czynność ta w świetle obowiązujących przepisów prawa nie może być uznana za fałszywą. Zaznaczono także, że organowi podatkowy było wiadome, iż podatnik działa przez pełnomocnika a pełnomocnictwo nie zostało odwołane. Podniesiono także, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków były okolicznością znaną organowi podatkowemu przed wydaniem decyzji. Innych zaś okoliczności, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, podatniczka nie wskazała. Nie wskazała żadnych wiarygodnych dowodów na to, że pełnomocnictwo było nieaktualne. Organ odwoławczy dokonał również analizy podstaw wznowienia postępowania w kontekście art. 240§1 pkt 1 oraz art. 240§1 pkt 4 O.p. i stwierdził , iż nie ma podstaw do wznowienia postępowania. Skargi do Sądu na ostateczne w administracyjnym toku instancji decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła B.R. wnosząc o jej uchylenie i podniosła, że organ ograniczył się do badania jedynie jednego aspektu sprawy tj. pełnomocnictwa a całkowicie pominął fakt, że decyzje zostały oparte na fałszywych dowodach. Skarżąca płaci większy podatek. Nieprawdziwa informacja złożona przez pełnomocnika Skarżącej, spowodowała zawyżenie podatku. W odpowiedziach na skargi organ podatkowy II instancji wniósł o ich oddalenie podnosząc argumenty zawarte w uzasadnieniach skarżonych decyzji. Na rozprawie w dniu 23 listopada 2010r. Sąd postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt: I SA/Kr 884/10, I SA/Kr 885/10, I SA/Kr 886/10, I SA/Kr 887/10, I SA/Kr 888/10 i prowadzić pod sygn. akt: I SA/Kr 884/10. Rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawy ze skarg wniesionych na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, Sąd działał w trybie art. 111§2 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm. dalej- p.p.s.a.) który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu we wszystkich zaskarżonych decyzjach skargi opierają się na jednakowych podstawach naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania przy identycznym stanie faktycznym - stąd, zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaistniał pomiędzy tymi sprawami związek, o którym mowa w ww. art. 111§2 p.p.s.a., a względy ekonomii procesowej, szybkości postępowania i ograniczenia jego kosztów dla obu stron procesu dodatkowo przemawiały za połączeniem obu spraw, przy tym strony postępowania nie wnosiły sprzeciwu co do połączenia spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze. zm. dalej-p.p.s.a.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia, przy czym -zgodnie z art. 133§1 p.p.s.a. - sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54§2 p.p.s.a. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Pod pojęciem "akt sprawy" należy rozumieć materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami, tj. w postępowaniu w obu instancjach, zakończonym zaskarżonym aktem lub czynnością (zob.: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Komentarz, Warszawa 2005, s. 425). Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że Sąd oceniając legalność zaskarżonego aktu bierze pod uwagę okoliczności, które z tych akt wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Przepis ten nie służy zatem do zwalczania wniosków jakie zostały wyprowadzone z materiału dowodowego, lecz nakazuje sądowi konkretne zachowanie przy podejmowaniu orzeczenia. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008r., sygn. akt: II OSK 1533/07, LEX nr 488467). Podkreślić należy, że w świetle art. 134§1p.p.s.a. sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2005r., sygn. akt: FSK 2326/04). W pierwszej kolejności należy przypomnieć, iż jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest zasada trwałości decyzji podatkowych, wyrażona w art. 128 O.p. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w O.p. oraz w ustawach podatkowych. W konsekwencji wzruszenie decyzji ostatecznych nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków, do których należą między innymi tzw. tryby nadzwyczajne, w tym tryb wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (por. wyroki NSA z 22 kwietnia 1998r., sygn. akt: II SA 1747/97, LEX nr 41683 i z 15 listopada1999r., sygn. akt: FSA 1/99, ONSA 2000, z. 2, poz. 45). W związku z tym, iż wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych, przesłanki wznowienia podlegają wykładni ścieśniającej (por. wyroki: WSA z 9 września 2004r., sygn. akt: SA/Rz 1824/03, LEX nr 132974 i NSA z 9 września 2001r., sygn. akt: I SA 1788/99, LEX nr 75514 oraz z 26 października 1999r., sygn. akt: IV SA 1739/97, LEX nr 47859). W uchwale siedmiu sędziów NSA z 2 grudnia 2002r. sygn. akt: OPS 11/02 (ONSA 2003, z. 3, poz. 86) wskazano, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. Kontrola decyzji ostatecznej oznacza, iż pomiędzy postępowaniem wznowieniowym a postępowaniem wcześniejszym zachodzi ścisły związek, mimo samodzielnego charakteru obydwu postępowań i ich odrębności procesowej. Z powyższego wynika także, iż granica postępowania w sprawie wznowienia jest wyznaczana zakresem sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Prowadząc zatem postępowanie w sprawie wznowienia można rozstrzygać wyłącznie sprawę tożsamą, pod względem podmiotowym i przedmiotowym, co sprawa zakończona uprzednią decyzją ostateczną. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego. Ewentualnie konieczne staje się także ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji ostatecznej (dotychczasowej), doprowadzenie do jej uchylenia i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że dotychczasowa decyzja ostateczna została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 245 O.p.). Decyzja wydana po wznowieniu postępowania dotyczy zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym.(vide wyrok WSA w Lublinie z 4 lipca 2008r. sygn. akt: I SA/Lu 316/08 LEX nr 479735). Co istotne, postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji , postępowanie wznowieniowe nie może być jednak wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240§1 O.p. (vide wyrok NSA z 15 lutego 2007r. sygn. akt: II FSK 278/06 niepubl.). Zakres kompetencji organu odwoławczego w postępowaniu zwykłym jest szerszy niż organów prowadzących weryfikację decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania. O ile w postępowaniu instancyjnym odwołanie daje podstawę do ponownego, całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, bez względu na wagę uchybień (naruszeń prawa) związanych z tym postępowaniem, o tyle w postępowaniu wznowionym organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy postępowanie w którym wydano decyzję ostateczną obarczone było taką wadą, która przez ustawodawcę uznana została za wadę kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Postępowanie o wznowienie postępowania jest dwuetapowe. Pierwszy etap sprowadza się do badania, czy zachodzą warunki formalne do wznowienia postępowania. Przesłanki wznowienia postępowania zostały określone w art. 240§1 O.p. Tylko zatem stwierdzenie wystąpienia w sprawie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie powoduje konieczność wznowienia postępowania. W razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania co umożliwia orzekanie co do istoty sprawy. Pozytywne rozstrzygnięcie postanowieniem o wznowieniu postępowania może, w zależności od charakteru sprawy, doprowadzić zarówno do kontynuowania postępowania wznowionego, jak i do zakończenia sprawy decyzją o odmowie wznowienia postępowania. Zgodnie z treścią art. 240§1 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: - dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1), - decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (pkt 2), - decyzja została wydania przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130 - 132 (pkt 3), - strona z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4), - wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który decyzję wydał (pkt 5), - decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (pkt 6), - decyzja wydana została na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji (pkt 7), - została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny (pkt 8), - ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji (pkt 9), - wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji (pkt 10), - orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji (pkt 11). Zgodnie z art. 240§1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: - wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, - istniejące w dniu wydania decyzji, - nie znane organowi, który decyzję wydał. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów nieznanych organowi w dniu wydania decyzji jest spełniona, gdy: a) ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, b) okoliczności te będą miały charakter nowych w stosunku do poprzednio prowadzonego postępowania, c) okoliczności te lub dowody nie były znane w dniu wydania decyzji, d) nowe okoliczności muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Przesłanką wznowienia postępowania jest m.in. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Ustawodawca nie definiuje pojęcia "okoliczności faktyczne", należy zatem rozumieć je w znaczeniu języka potocznego jako zdarzenia, fakty lub wydarzenia zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie. "Nowość" polegać będzie na tym, że nikt dotychczas (ani organ, ani strona) nie zgłosił ich ani nie ujawnił. Nie będzie uzasadniać wznowienia postępowania powołanie faktów, które powstały już po wydaniu decyzji, nawet gdyby fakty te miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Nowe okoliczności faktyczne, to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę okoliczności jej znane, ale nieprzedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym. Przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Czym innym było wyciągnięcie wniosków i ocena okoliczności faktycznych dla rozstrzygnięcia sprawy, a czym innym wiedza o faktach. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. Ocena istotności nowych okoliczności lub dowodów została przez ustawodawcę pozostawiona decyzji organów podatkowych rozstrzygających w danej sprawie, wobec czego sąd nie może organom tego prawa do oceny odebrać. (wyrok WSA z 29 czerwca 2004r., sygn. akt: III SA 1108/03, M. Pod. 2004, nr 8, s. 4). Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (wyrok NSA Warszawa z 21 czerwca 2004r.,sygn. akt: FSK 170/04, PP 2004, nr 11, poz. 60). Poza tym organ jest związany oceną stanu faktycznego pod względem prawnym, dokonaną w pierwotnym postępowaniu, i odmienna ocena przez stronę faktów, które istniały w dniu wydania decyzji i były znane organowi wydającemu decyzję, nie uzasadnia wznowienia postępowania. Przenosząc powyższe wywody na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że organ podatkowy prawidłowo uznał, że w spawach poddanych osądowi nie zaszły żadne przesłanki dające podstawę do wznowienia postępowania. Po pierwsze, Skarżąca zarzucając organom podatkowym, iż nie badały czy pełnomocnictwo udzielone S. N. nie zostało odwołane, nie wskazała żadnych okoliczności faktycznych, które mogłyby skłonić organy podatkowe do przyjęcia wniosku, iż pełnomocnik, już nie był uprawniony do reprezentowania interesów Skarżącej. Jeżeli faktycznie, pełnomocnictwo zostało odwołane to należało zawiadomić o tym organ czego jednak Skarżąca nie uczyniła. Organy podatkowe nie miały zatem żadnych podstaw do tego by kwestionować uprawnienie S.N. do reprezentowania Skarżącej. Po wtóre, Skarżąca formułując zarzut wydania decyzji w oparciu o fałszywe dokumenty nie przedłożyła żadnych dowodów świadczących o ich fałszywości. Strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy, musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Nie jest bowiem rzeczą organu podatkowego przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie. Podstawą bowiem wydania kwestionowanych decyzji były dane z ewidencji gruntów i w tym miejscu nie od rzeczy będzie przypomnienie tylko, że podatek rolny, leśny i od nieruchomości, wymierzany jest na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Dopóki dane te nie zostaną zmienione, organy podatkowe mają obowiązek wyliczania podatku na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania, czy korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości gruntu. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 ustawy dnia z 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 ze zm.) nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów.(vide wyrok NSA z 13 stycznia 2010r. sygn. akt: II FSK 1243/08 LEX nr 558871). Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym rejestrem, w którym uwidacznia się stosowne informacje dotyczące poszczególnych nieruchomości, a wypis z takiego rejestru jest urzędowym dokumentem. Zgodnie zaś z art. 194§1 O.p. dokumenty urzędowe sporządzone w określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, a zatem organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszenia sformułowanych w przepisach Ordynacji podatkowej zasad postępowania. Zdaniem składu orzekającego organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd - działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargi oddalił, gdyż nie dopatrzył się w działaniu organu podatkowego naruszenia prawa wskazanego w skargach.