I SA/Kr 89/18

sygn. akt I SA/Kr 89/18 Kraków, dnia 12 marca 2018 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 11 grudnia 2017r., znak [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi D. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 11 grudnia 2017r., znak [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi ma niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie skargi nie zawierało żadnych argumentów, dotyczących wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na ugruntowaną już linię orzecznictwa, zgodnie z którą do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II OZ 358/12, Lex Omega nr 1166174 oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 921/12, Lex Omega nr 1137672). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 768/12, Lex Omega nr 1145639). Zauważyć też należy, że o przesłance jaką jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody można mówić wówczas, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2012r., sygn. akt II OZ 327/12, Lex Omega nr 1145709). Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1020/14, Lex Omega nr 1467667). Z całą pewnością samo powtórzenie treści przepisu, zawierającego przesłanki wstrzymania wykonania aktu administracyjnego nie może być uznane za wykazanie tychże przesłanek. Strona, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika na poparcie wniosku nie sformułowała żadnych twierdzeń co do swojej sytuacji materialnej, składników majątku, w tym posiadanych nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych itp. Bez informacji w tym zakresie nie jest możliwa ocena, czy wyegzekwowanie spornej należności będzie dla skarżącej dolegliwością szczególną, czy szkoda będzie znaczna albo skutki wykonania decyzji okażą się nieodwracalne. Wobec powyższego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony, wobec czego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, przyjmując za podstawę art. 61 § 3 p.p.s.a.