I SA/Kr 890/13

|Sygn. akt I SA/Kr 890/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 września 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.), Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 r., sprawy ze skargi M.H., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 5 kwietnia 2013r. Nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - skargę oddala - Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2013 r. nr [...] na podstawie art. 216 i art 217 oraz art. 162 § 2 i art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) w związku z wnioskiem M.H. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 grudnia 2012 r. nr [...] odmawiającej uchylenia w całości decyzji ostatecznej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 listopada 2011 r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 16 sierpnia 2011 r. Nr [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok w kwocie 6.198,00 zł. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Analizując przesłanki przywrócenia terminu organ podatkowy stwierdził, iż podatnik nie uprawdopodobnił , że uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez jego winy. Z treści wniosku o przywrócenie terminu wynikało bowiem, że przyczyną uchybienia terminu było nieuważne zapoznanie się z treścią doręczonych decyzji, a w konsekwencji uznanie, że doręczono tę samą decyzję , ale w dwóch egzemplarzach, a nie dwie decyzje. W skardze od powyższego postanowienia wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.H. - zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na jego wynik tj. art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, pomimo istnienia przesłanek do jego przywrócenia oraz niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie , że podatnik nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez jego winy, a także dokonanie błędnych ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie , iż przyczyną uchybienia terminu było nieuważne zapoznanie się przez podatnika z treścią decyzji - wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i ponownie przytoczył argumenty uprzednio zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.- dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd oddala ją, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 162 § 1 o.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie do art. 163 § 2 o.p., w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się powszechnie, że kryterium braku winy, o którym mowa w art. 162 § 1 o.p., wiąże się z obowiązkiem strony do dołożenia szczególnej staranności przy wykonywaniu czynności procesowych. Nawet lekkie niedbalstwo wyłącza możliwość przywrócenia terminu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 grudnia 1998r., sygn. akt III SA 1259/98, Lex Omega nr 44754). Brak winy można przyjąć tylko w takich okolicznościach, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 3 czerwca 2011r., sygn. akt I SA/Kr 500/11, Lex Omega nr 854149). Za powody, uzasadniające przyjęcie braku winy i w konsekwencji – przywrócenie terminu, uznaje się takie przyczyny nadzwyczajne, jak nagła choroba, awaria komunikacyjna, pożar czy powódź (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2007r., sygn. akt III SA/Wa 1106/07, Lex Omega nr 424849). Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej, ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (wyrok WSA w Kielcach z 17 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Ke 584/07). Ponadto wskazuje się, iż kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności w postępowaniu. Należy przy tym podkreślić, że od strony wymaga się największego możliwego w danych okolicznościach wysiłku, a co za tym idzie, przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa ( wyrok NSA z 29 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1071/10). Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy prawidłowość uznania przez organ, iż podatnik nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Okoliczności faktyczne były takie, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 grudnia 2012 r. nr [...] została doręczona skarżącemu w dniu 17 grudnia 2012 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 31 grudnia 2012 r. Odwołanie od zaskarżonej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 9 marca 2013 r., a uchybienie terminowi skarżący uzasadnił tym, że powyższą decyzję otrzymał wraz z drugą decyzją Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z tego samego dnia, tj. 12 grudnia 2012 r., obie decyzje na stronach 2-6 były identycznej treści, a na stronie pierwszej różniły się wyłącznie jedną lub dwoma cyframi we wskazanych numerach oraz w roku podatkowym i z uwagi na ten fakt skarżący pozostawał w przekonaniu, że doręczono dwa egzemplarze tej samej decyzji oraz, że od decyzji tej skutecznie się odwołał w ustawowym terminie. Dopiero w dniu 4 marca 2013 r. skarżący stwierdził , że w dniu 17 grudnia 2012 r. doręczono dwie decyzje, od których to powinien wnieść dwa odwołania. Zatem z treści samego wniosku o przywrócenie terminu wynika, że przyczyną jego uchybienia było , czemu skarżący przeczy, nieuważne zapoznanie się z treścią obu doręczonych podatnikowi decyzji. Uważne zapoznanie się z ich treścią pozwoliło przecież podatnikowi stwierdzić, że decyzje te odnoszą się do różnych lat podatkowych, a nadto odróżnia je numer. To zaś pozwala , zd. Sądu stwierdzić, że skarżący nie tylko nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy, ale same twierdzenia zawarte we wniosku o przywrócenie terminu wręcz uprawdopodobniają tezę przeciwną. Podkreślić również należy , na co zresztą zwrócił też uwagę organ podatkowy, że skarżący miał świadomość, iż równolegle na jego wniosek toczą się dwa postępowania w sprawie podatku dochodowego za lata 2006 i 2007, a zawiadomienia Dyrektora Izby Skarbowej o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w obu sprawach materiałem dowodowym oraz przysługującym podatnikowi prawie wypowiedzenia w sprawie zebranego materiału dowodowego, wskazywało, że zbliża się termin wydania decyzji dotyczących obu postępowań. Mając na uwadze przytoczone wyżej względy Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i dlatego na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.