I SA/Kr 916/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lutego 2017 r. ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. postanawia zawiesić postępowanie sądowe. M.K. wniosła 18 lipca 2016 r. (data nadania) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 14 czerwca 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z 29 stycznia 2016 r. znak [...] (nr ewid. [...]) ustalającą Skarżącej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016 w kwocie 301 zł tytułem podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał m.in., że współwłaścicieli działek objętych KW o nr [...] , których dotyczył orzekany podatek, ustalił w oparciu o wypis z rejestru gruntów dla jednostki rejestrowej G.1062, obręb ewidencyjny 0002 L. z 28 maja 2015 r., sporządzony według stanu na dzień 28 maja 2015 r. Jako podstawę prawną powyższego ustalenia organ wskazał art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm., dalej: P.g.k.) w związku z art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2017 r., poz.). W skardze zarzucono m.in., że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o nieaktualną ewidencję gruntów. W dniu 11 stycznia 2017 r. zdjęto sprawę z wokandy rozprawy, celem zwrócenie się do Starosty N o podanie informacji: 1) czy po wydaniu wyroku WSA w Krakowie z 24 sierpnia 2011 r., sygn. II SA/Kr 842/09 i wyroku NSA z 18 października 2013 r., sygn. II OSK 689/13, została wydana decyzja (decyzje), które zakończyły postępowanie scaleniowe wszczęte na podstawie wniosku z 24 września 1984 r. 2) czy w chwili obecnej toczy się inne postępowanie scaleniowe na terenie wsi L. W odpowiedzi, w piśmie z 26 stycznia 2017 r., Starosta N. podał m.in., że decyzją z 30 czerwca 2016 r., znak [...] orzekł o odmowie wszczęcia postępowania scaleniowego z wniosku z 24 września 1984 r. Natomiast decyzją z 10 listopada 2016 r. znak: [...] Wojewoda M. uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W doktrynie podkreśla się, że należy opowiadać się za szerokim interpretowaniem użytego w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania (por. postanowienie WSA w Krakowie z 6 września 2016 r., sygn. I SA/Kr 864/16 (wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zwłaszcza należy mieć na uwadze, że celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie tego przepisu powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (art. 145 § 1 pkt 7, art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 240 § 1 pkt 7 i 8 Ordynacji podatkowej) jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu (por. M. Niezgódka-Medek (w:), B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). Zaskarżona decyzja dotyczy łącznego zobowiązania pieniężnego obejmującego zobowiązania z podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 40 ze zm.) podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, chyba że przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 617 ze zm.), podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów, chyba że przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. z 2016r., poz. 374 ze zm.), podatnikami podatku leśnego, są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami lasów, chyba że przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym. Stosownie do art. 21 ust. 1 P.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśniono, że użyty w art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w w.w. podatkach winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. (por. np. wyroki z 13 stycznia 2015 r. II FSK 3226/12 i z 13 maja 2015 r. II FSK 1116/14) Organ podatkowy I instancji wydając decyzję ustalającą Skarżącej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016 oparł swoje rozstrzygnięcie na wypisie z ewidencji gruntów i budynków, którą sporządzono na podstawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 21 maja 2008 r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy N. z 14 września 2006 r. zatwierdzającej projekt scalenia w postępowaniu wszczętym wnioskiem z 24 września 1984 r. Obie te decyzje zostały uchylone wyrokiem WSA w Krakowie z 24 sierpnia 2011 r., sygn. II SA/Kr 842/09, od którego skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem NSA z 18 października 2013 r. sygn. II OSK 689/13, przy czym w pkt II wyroku WSA orzeczono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Stosowna adnotacja o ww. wyrokach zawarta jest zresztą na stronie 7 wypisu z 28 maja 2015 r. Z pisma Starosty N. z dnia 26 stycznia 2017 r. wynika, że postępowanie scaleniowe wszczęte wnioskiem z dnia 24 września 1984 r. nie zostało zakończone. Obecnie, wskutek decyzji Wojewody M. z 10 listopada 2016 r. znak: [...] , sprawa z wniosku o scalenie z 24 września 1984 r. ma być ponownie rozpatrzona przez Starostę N. Z kolei z zawartej na str. 7 wypisu z ewidencji gruntów z dnia 28 maja 2015 r. informacji wynika, że oznaczenia działek Skarżącej przedstawione są w stanie " po scaleniu gruntów wsi L." (czyli oznaczonych na podstawie uchylonych decyzji), co w konsekwencji oznacza, że grunty Skarżącej objęte są nadal toczącym się postępowaniem scaleniowym wszczętym wnioskiem z dnia 24 września 1984 r. Wynik postępowania scaleniowego będzie miał wpływ na prawa i obowiązki Skarżącej wynikające z ww. ustaw podatkowych, gdyż dotyczy bezpośrednio określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania. Rozstrzygnięcie tej kwestii ostateczną decyzją administracyjną ma zatem wpływ na ocenę zaskarżonej w sprawie decyzji. Skoro zatem, jak ustalono, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy bezpośrednio od wyniku postępowania w przedmiocie wniosku o scalenie z 24 września 1984 r., uznać należy, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia przy zastosowaniu art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.