I SA/Kr 929/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2007, p o s t a n a w i a : oddalić wniosek. Pismem z dnia 18 maja 2015 r. P.J. (dalej: skarżący) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2007. Skarżący zażądał jednocześnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody. Na uzasadnienie wniosku podano, że skarżący jest partnerem w spółce partnerskiej: J. prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie doradztwa prawnego. Wyjaśniono, że w zależności od potrzeb (np. w okresach nawarstwiania się zatorów płatniczych), partnerzy finansują bieżącą działalność spółki angażując środki pochodzące z majątku prywatnego, w tym w szczególności finansują wynagrodzenia pracownicze oraz związane z nimi obciążenia publicznoprawne. W ocenie skarżącego, wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z istotnym ryzykiem utraty przez skarżącego płynności finansowej, co z kolei przełoży się na możliwość regulowania zobowiązań wobec pracowników kancelarii. To zaś oznacza, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie tylko skarżącemu, ale i osobom trzecim. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez skarżącego, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu Sądu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.). Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego należy zauważyć, że skoro zaskarżoną decyzją określono skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego, to z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącego, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kwoty (112.159 zł plus odsetki) przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tego jednak nie sposób doszukać się w rozpatrywanym wniosku. Skarżący powołuje się bowiem na swój status partnera w prawniczej spółce partnerskiej i okoliczność, że "w zależności od potrzeb (np. w okresach nawarstwiania się zatorów płatniczych) partnerzy finansują bieżącą działalność spółki". Jednocześnie jednak z rozpatrywanego wniosku ani z innych okoliczności sprawy w żaden sposób nie wynika, by obecnie istniało zapotrzebowanie na finansowanie działalności tej spółki ze środków prywatnych skarżącego. Ponadto jak sam skarżący zauważył, w owych okresach angażowane są środki prywatne nie tylko jego samego – ale również pozostałych partnerów (skarżący nie przedstawił żadnej zasady odpowiedzialności partnerów za ewentualne zobowiązania spółki), co zaś oznacza, że indywidualna sytuacja skarżącego nie ma takiego prostego przełożenia na sytuację pracowników owej spółki, jak to wynika z uzasadnienia rozpatrywanego wniosku. Co więcej, skarżący nie przedstawił również żadnej informacji na temat swojej aktualnej sytuacji finansowej, a zatem nie sposób uznać, że uiszczenie spornej kwoty przed rozpoznaniem skargi przez Sąd w ogóle spowoduje jakiekolwiek negatywne konsekwencje po stronie skarżącego. Trzeba zatem przypomnieć, że ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1099/14; LEX nr 1550923). Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682). Wobec powyższego, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oddalono na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a.