I SA/Kr 948/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 8 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 17 marca 2014 r. nr [....] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. We wniesionej do tutejszego Sądu skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 17 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu marki Cadillac Escalade pełnomocnik R. P. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania wskazując, że jednorazowe uiszczenie bądź egzekucja kwoty zobowiązania wraz z odsetkami (ok. 40.000 zł) pozostaje poza możliwościami finansowymi skarżącego. Wskazano, że obecnie toczy się względem wnioskodawcy egzekucja z rachunków bankowych w zakresie 2.427.061 zł na podstawie 97 tytułów wykonawczych, przy czym kwota ta nie uwzględnia pełnych odsetek. Do chwili obecnej skarżący wniósł do Sądu łącznie 119 skarg na decyzje ostateczne na łączną kwotę 3.044.591 zł, zaś organy celne prowadzą jeszcze 120 postępowań. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że obecnie nie prowadzi on jednoosobowej działalności gospodarczej, działa w spółce z o.o., w której posiada 100 % udziałów o wartości 38.063,00 zł i pełni w niej funkcję prezesa zarządu. Z tego tytułu nie otrzymuje jednak żadnego wynagrodzenia, gdyż z uwagi na słabą koniunkturę na rynku motoryzacyjnym spółka nie uzyskuje znaczących przychodów, przez co w zasadzie nie generuje dochodu, a zyski nie są i nie były dzielone. Dalej wskazano, że jedynym dochodem rodziny jest pomoc finansowa uzyskiwana od córki skarżącego z pierwszego małżeństwa, żona nie posiada zatrudnienia, a na utrzymaniu pozostają jeszcze dwie córki w wieku szkolnym. Dopóki była taka możliwość, skarżący opłacał koszty sądowe oraz starał się spłacać należności wynikające z decyzji. Obecna sytuacja finansowa jednak już na to nie pozwala. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 239e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Decyzją ostateczną zaś jest taka decyzja, od której nie służy odwołanie w toku postępowania podatkowego (art. 128 cytowanej ustawy). Taką decyzją niewątpliwie jest zaskarżona decyzja wydana przez organ II instancji w wyniku rozpoznania odwołania skarżącego. Stosownie zaś do art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W orzecznictwie ugruntował się już pogląd, że z tak brzmiących przepisów wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Istotny jest również fakt, iż to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, gdy weźmie się pod uwagę, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez skarżącego wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. Sąd nie ma kompetencji uwzględniać ani tym bardziej doszukiwać się z urzędu, a więc bez uzasadnienia wniosku, okoliczności decydujących o udzieleniu ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11, LEX nr 795365). W szczególności skarżący powinien wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak m. inn.: postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04, niepubl.; postanowienie z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, niepubl.). W sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie - chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenie majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (tak: postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2010 r., I FZ 481/09). Innymi słowy każda zapłata podatku wiąże się z pewną dolegliwością w postaci uszczuplenia stanu posiadania podatnika. Aby jednak możliwe było wstrzymanie wykonania decyzji podatkowej podatnik musi wykazać, że w związku z wykonaniem decyzji nastąpią kwalifikowane skutki w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oceniając wniosek skarżącego w oparciu o wyżej wskazane kryteria podkreślić należy, że obecna sytuacja materialna i rodzinna R.P. jest na tyle trudna i skomplikowana, że w chwili obecnej konieczność uiszczenia jakiejkolwiek dodatkowej kwoty pozbawiłaby rodzinę możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Wielość toczących się względem skarżącego spraw (zarówno przed tut. Sądem, jak i przed organami celnymi), brak stałych i pewnych dochodów, korzystanie z pomocy finansowej córki, konieczność utrzymania dwójki uczących się dzieci oraz bezrobotnej żony, prowadzona egzekucja powodują, że zapłata kwot wynikających z zaskarżonej decyzji nie tylko przekracza możliwości finansowe skarżącego, ale spowodowałaby znaczną szkodę. W związku z powyższym gruntownie i szczegółowo uzasadniony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał za uzasadniony, a tym samym należało go uwzględnić i orzec jak w sentencji.