I SA/Kr 959/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Protokolant: sekr. sąd. Aleksandra Osipowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu opłaty targowej - skargę oddala - W związku z zawiadomieniem nr [...] z dnia 14 lipca 2015 roku otrzymanym ze Straży Miejskiej Miasta K., Prezydent Miasta K. postanowieniem nr [...] z dnia 18 marca 2016 r. wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty targowej w związku z dokonywaną sprzedażą przez T. G.. W dniu 12 sierpnia 2016 r. została wydana decyzja [...], określająca wysokość opłaty targowej w kwocie [...]zł. W zakresie ustaleń faktycznych organ I instancji wskazał, że z przesłanych przez Straż Miejską Miasta K. informacji wynika, że T. G. w dniu 6 kwietnia 2015 r. przy ulicy [...] w K. prowadziła działalność handlową, sprzedając kwiaty na gruncie należącym do Gminy Miejskiej K.. Podatnik dokonywał powyższych czynności bez zgody właściciela - zarządcy terenu, co wynika z wykazu Strażników Miejskich. Organ przywołał art. 21 § 3 , art. 123 i art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 201, dalej: O.p.). O decyzji tej T. G. złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a następnie po utrzymaniu niniejszej decyzji w mocy, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Po jej rozpoznaniu WSA w Krakowie, wyrokiem z dnia 27 września 2017 roku, wydanym do sygnatury akt I SA/Kr 179/17 uchylił decyzję SKO w K. z dnia 23 grudnia 2016 roku, nr [...] oraz decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 12 sierpnia 2016 roku nr [...] WSA w Krakowie stwierdził, że stan faktyczny sprawy nie został ustalony przez organy w sposób wystarczający i wyczerpujący oraz niebudzący żadnych wątpliwości. Organ nie przeprowadził żadnych dodatkowych dowodów na okoliczność ustalenia, w jakim miejscu prowadzona była sprzedaż, i czy jest to miejsce nieprzeznaczone do handlu. Oparł się wyłącznie na wyciągu z wykazu osób przekazanym przez Zastępcę Komendanta Straży Miejskiej Miasta K.. W sprawie nie sporządzono żadnego protokołu, organ nie przesłuchał strażników miejskich, ani żadnych innych uczestników czy świadków zdarzenia na okoliczność potwierdzenia jego przebiegu i ustalenia stanu faktycznego sprawy, potwierdzającego, iż Skarżąca w zarzucanym okresie dokonywała sprzedaży. Organ odwoławczy nie ustalił jednoznacznie nawet, czy sprzedaż dotyczyła artykułów różnych czy też kwiatów (osobne kategorie produktów zgodnie z uchwałą nr LXI/876/12), ani danych osobowych konkretnych strażników dokonujących kontroli. Wprawdzie organy poprawnie przywołały przepisy prawne znajdujące zastosowanie w sprawie, ale niewystarczająco wykazały ustalone okoliczności faktyczne uzasadniających obciążenie opłatą targową. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i przeprowadzeniu postępowania dowodowego - zgodnie z zaleceniami Sądu zawartymi w wyroku z dnia 27 września 2017 roku, wydanym do sygnatury akt I SA/Kr 179/17 w dniu 16 kwietnia 2018 roku została wydana decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 16 kwietnia 2018 r. Nr [...] orzekającej o określeniu wysokości zobowiązania z tytułu opłaty targowej należnej od T. G. za rok 2015 r. w kwocie [...]zł. Prezydent Miasta K. zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, pozyskał dodatkowy materiał dowodowy w sprawie, tj. przesłuchał w charakterze świadków funkcjonariuszy Straży Miejskiej, którzy tego dnia podejmowali wobec T. G. interwencję oraz uzyskał dokumentację zgromadzoną przez Straż Miejską Miasta K.. Ponownie rozpatrując sprawę zgromadzone zostały dowody wyjaśniające i potwierdzające zasadność określenia zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty targowej. Straż Miejska przekazała organowi podatkowemu uwierzytelnioną kopię notatnika służbowego funkcjonariusza SM G. G. oraz sporządzoną notatkę urzędową na tą okoliczność. Zgodnie z przekazanymi dowodowi organ ustalił, że funkcjonariusze Straży Miejskiej G. G. i J. P. w dniu 6 kwietnia 2015 r. w godz. 10.35-10.45 podjęli interwencję w stosunku do T. G. handlującej przy ul. [...] v/v K. - most na R. kwiatami ciętymi oraz suszonymi. Towar będący przedmiotem handlu pochodził z własnego gospodarstwa, na dowód czego zobowiązana przedstawiła funkcjonariuszom SM potwierdzenie opłaconego podatku rolnego w S.. W dniach 13 marca 2018 r. i 19 marca 2018 r. przesłuchano funkcjonariuszy Straży Miejskiej, którzy przeprowadzili interwencję wobec T. G.. Funkcjonariusz G. G. zeznał, że 6 kwietnia 2015 r. pełnił służbę w rejonie odbywającego się festynu "E. " i zgodnie z poleceniem służbowym dokonywał kontroli nieprawidłowego handlu oraz kontroli ruchu pojazdów. Świadek podjął interwencję w stosunku do T. G., na którą nałożył mandat karny zgodnie z art. 603 § 1 kodeksu wykroczeń. Był również świadkiem przeprowadzonej transakcji handlowej. Po nałożeniu mandatu, Pani T. G. otrzymała polecenie usunięcia " stanowiska". Również funkcjonariusz J. P. potwierdziła, że T. G. prowadziła sprzedaż bez zezwolenia w miejscu niewyznaczonym i została ukarana mandatem karnym za wykroczenie podobnie jak inne osoby handlujące w okolicy mostu na R. . Teren ten znajdował się poza wyznaczonym miejscem do prowadzenia sprzedaży w czasie festynu "E. " Od decyzji tej w ustawowym terminie odwołanie złożyła T. G.. Wskazała, że nie prowadziła działalności handlowej na odpuście " E. ". Stwierdziła, że decyzja została wydana w oparciu o źle ustalony stan faktycznym sprawy, bowiem mogło być tak, że pomagała sprzedawać swojej córce. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 3 lipca 2018r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Targowiskami są natomiast wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż, bez względu na to, kto jest właścicielem targowiska i czy jest ono prowadzone w miejscu do tego przeznaczonym. Za targowisko należy więc uznać nie tylko miejsce przeznaczone na handel (plac targowy), ale każde miejsce, w którym zwyczajowo prowadzona jest sprzedaż, np. chodnik, przejście podziemne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Go 144/12). Opłata targowa może być zatem pobierana wszędzie tam, gdzie prowadzony jest handel, bez względu na to, czy jest to targowisko samorządowe, czy prywatne, i to niezależnie od innych opłat wprowadzonych przez osoby prowadzące targowisko (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1610/08). Zobowiązanie podatkowe z tytułu opłaty targowej powstaje zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, tj. z chwilą dokonywania sprzedaży na targowisku. Ustawodawca w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie zdefiniował terminu "dokonywanie sprzedaży". Należy zatem przyjąć jego szerokie rozumienie, obejmujące nie tylko sprzedaż w rozumieniu art. 535 k.c, ale również czynności mające miejsce przed sprzedażą. W orzecznictwie sądowo administracyjnym wskazano, że przy ustalaniu pojęcia "dokonywanie sprzedaży" nie jest istotne, czy dana osoba sprzedała oferowany towar, czy też żadna transakcja nie została sfinalizowana. Sama gotowość dokonywania sprzedaży, która przejawia się m.in. zajęciem miejsca na targowisku i wyeksponowaniem towaru, jest wystarczającą przesłanką do poboru opłaty targowej przez inkasenta. Zatem, pod pojęciem "dokonywanie sprzedaży", zawartym w art. 15 ust. 1 ww. ustawy, należy rozumieć czynność dokonywaną przez każdy wymieniony w tym przepisie podmiot korzystający z targowiska, w rozumieniu art, 15 ust. 2, w celu podjęcia sprzedaży jakichkolwiek artykułów, zaś czynność ta obejmuje wszelkie czynności podejmowane przez podmiot określony w art. 15 ust. 1 w celu dokonania sprzedaży, a w szczególności oferowanie produktów, ich eksponowanie, składowanie na stoisku, oczekiwanie na kontrahentów, umożliwienie dokonywania przymiarek towaru w przymierzalniach, czy pobieranie zapłaty za sprzedany towar (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 1107/ 13). Zdaniem Kolegium zgromadzony w aktach przedmiotowej sprawy materiał dowodowy potwierdza że T. G. prowadziła działalność handlową poza wyznaczonym targowiskiem. Ponownie prowadząc postępowanie organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe zgodnie z zaleceniami Sądu zawartymi w wyroku z dnia 27 września 2017 roku, wydanym do sygnatury akt I SA/Kr 179/17. Na podstawie akt sprawy Kolegium ustaliło, że zawierają one uwierzytelnioną kopię dwóch stron notatnika służbowego funkcjonariusza Straży Miejskiej, G. G. ( karta 47 i 48 akt sprawy ) oraz notatkę urzędowa funkcjonariusza Straży Miejskiej, G. G. z dokładnym opisem zdarzeń z dnia 6 kwietnia 2015 roku, w zakresie dotyczącym rozpatrywanej sprawy. Z treści notatki wynika, że funkcjonariusze Straży Miejskiej: G. G. i J. P. w dniu 6 kwietnia 2015 r. w godz. 10.35-10.45 podjęli interwencję w stosunku do T. G., co bezsprzecznie ustalono na podstawie okazanego dowodu tożsamości, handlującej przy ulicy [...] vis a vis ulicy [...] - most na R. kwiatami ciętymi oraz kwiatami suszonymi. Okoliczności te zostały także potwierdzone w zeznaniach złożonych w dniu 13 marca 2018 roku i w dniu 19 marca 2018 roku przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej -funkcjonariusza G. G. i funkcjonariusza J. P.. Zeznania obu funkcjonariuszy są zgodne i potwierdzają, że T. G. prowadziła sprzedaż bez zezwolenia w miejscu niewyznaczonym i została ukarana mandatem karnym za wykroczenie, bowiem miejsce na którym sprzedawała znajdowało się poza wyznaczonym miejscem do prowadzenia sprzedaży w czasie festynu "E. ". Kolegium zwróciło uwagę, że wyjaśnienia składane przez T. G. są pozbawione spójności, gdyż zobowiązana początkowo twierdziła, że istotnie prowadziła działalność handlową w tym dniu, by później oznajmić, iż jedynie pomagała swojej córce, a towar znajdujący się na stoisku nie jest jej własnością. Z kolei w piśmie z dnia 4 kwietnia 2018 roku wypowiadając się na temat zgromadzonego materiału w przedmiotowej sprawie Pani G. wyjaśnia, że nie prowadzi żadnej działalności handlowej, w K. jedynie przebywała a za pobyt żadnych podatków się nie płaci. Zdaniem Kolegium na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w pełni udowodniona jest okoliczność, że T. G. prowadziła działalność handlową poza wyznaczonym targowiskiem w dniu 6 kwietnia 2015 roku. Z chwilą dokonywania sprzedaży powstał obowiązek uiszczenia opłaty targowej. Uchwała Rady Miasta Krakowa nr LXI/876/12 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości i zasad poboru opłaty targowej (Dz. Urz. Woj. Małop. 2012 r. póz. 6451 ze zm.) różnicowała wysokość dziennej stawki opłaty targowej. Natomiast dzienna stawka opłaty targowej w miejscach niewyznaczonych została ustalona w § l ust. 2 uchwały Rady Miasta Krakowa nr LXI/876/ 12 z dnia 21 listopada 2012 r., zmienionej uchwałą Rady Miasta Krakowa nr LXX/1017/13 z dnia 27 marca 2013 r. i wynosi [...] zł. Na powyższe rozstrzygnięcie została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której T. G. zarzuciła, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji oparto się na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Skarżąca przede wszystkim neguje fakt , że w chwili kontroli była osobą handlującą. Podnosi bowiem, że nie ma żadnych uprawnień do prowadzenia handlowej działalności. Nie jest zarejestrowana w żadnym urzędzie, tylko pomagała swojej córce, co w jej ocenie nie jest zabronione. Przyznała natomiast, że w chwili kontroli stała przy stoisku i została wylegitymowana. W jej ocenie zaskarżoną decyzje oparto na kłamstwach, które służą wyłudzeniu nienależnej opłaty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Skarga jest niezasadna. Wskazać należy na wstępie, że zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016r., poz. 716 z późn. zm.), opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b, stanowiącym, że: "Targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż". Znaczenie terminu: "targowisko" ma zasadnicze znaczenie dla możliwości pobierania opłaty targowej. Jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, definicja targowiska - jest szersza od definicji "targowiska", jaką posługiwał się dekret z dnia 2 sierpnia 1951 r. o targach i targowiskach (Dz. U. Nr 41 poz. 312 ze zm.). A zatem, pobieranie opłaty targowej na podstawie wskazanej ustawy jest związane z prowadzeniem handlu - sprzedaży lub chociażby złożeniem oferty. Z cytowanego przepisu wynika, że nie ma większego z znaczenia, w jakim miejscu prowadzona jest sprzedaż oraz czy sprzedaż ma charakter stały, czy okazjonalny. Skoro o pobieraniu opłaty targowej decyduje sprzedaż towaru, uprawnione jest jej pobieranie również za prowadzenie sprzedaży poza miejscami do tego wyznaczonymi (por. wyrok Sądu Najwyższego z 9 grudnia 1994 r., sygn. akt ARN 66/93 OSNC 1994/6/139). Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika także, że bez znaczenia dla uiszczania opłat targowych jest okoliczność, czy handel jest prowadzony na gruntach państwowych, komunalnych czy prywatnych. Opłatę targową pobiera się niezależnie od tego, czy sprzedaż odbywa się na targowisku miejskim prowadzonym przez gminę, inną jednostkę zarządzającą targowiskiem, czy też na targowisku prowadzonym na terenie prywatnym. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyrażał pogląd, że skoro, zgodnie z art. 15 ust. 2 u.p.o.l., targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzona jest sprzedaż, to chodzi o miejsca, w których lokalizację wyznacza gmina, jak i każde inne miejsce, mimo że formalnie nie jest ono przez gminę oznaczone, jako targowisko. W takim rozumieniu targowiskiem jest m.in. hala targowa, dom handlowy, plac, chodnik, pas przydrożny. Istotne jest, aby w tych miejscach prowadzono sprzedaż (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 1995r., sygn. akt SA/Wr 2452/94; Wokanda 1995/10/43). Obowiązek uiszczenia opłaty targowej powstaje z mocy prawa z chwilą faktycznego podjęcia czynności handlowych zmierzających do dokonania sprzedaży (niezależnie od skutku) w każdym miejscu danej gminy, a nie tylko w miejscach do tego celu wyznaczonych. Powstanie zatem zobowiązania z tytułu opłaty targowej wynika z samego faktu podjęcia działalności handlowej (sprzedaży) na terenie danej gminy. Ustawodawca w przepisach u.p.o.l. nie zdefiniował terminu: "dokonywanie sprzedaży". Należy zatem przyjąć jego szerokie rozumienie, obejmujące nie tylko sprzedaż w rozumieniu art. 535 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), ale również czynności mające miejsce przed sprzedażą. W orzecznictwie sądowo administracyjnym jednolicie wskazywano, że przy ustalaniu znaczenia tego terminu nie jest istotne, czy dana osoba lub jednostka sprzedała oferowany towar, czy też żadna transakcja nie została sfinalizowana. Sama gotowość dokonywania sprzedaży, która przejawia się m.in. zajęciem miejsca na targowisku i wyeksponowaniem towaru, jest wystarczającą przesłanką do poboru opłaty targowej przez inkasenta. Zatem, pod pojęciem dokonywanie sprzedaży, zawartym w art. 15 ust. 1 u.p.o.l., należy rozumieć czynność dokonywaną przez każdy wymieniony w tym przepisie podmiot korzystający z targowiska, w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.o.l., w celu podjęcia sprzedaży jakichkolwiek artykułów, zaś czynność ta obejmuje wszelkie czynności podejmowane przez podmiot określony w art. 15 ust. 1 u.p.o.l. w celu dokonania sprzedaży, a w szczególności oferowanie produktów, ich eksponowanie, składowanie na stoisku, oczekiwanie na kontrahentów, umożliwienie dokonywania przymiarek towaru w przymierzalniach, czy pobieranie zapłaty za sprzedany towar. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 grudnia 2013r., sygn. akt I SA/Sz 1107/13). Nie jest zatem wymagane , żadne formalne zgłoszenie prowadzenia działalności gospodarczej. Nie ulega wątpliwości, że osoby dokonujące sprzedaży na targowiskach zobowiązane są zgodnie z ww. przytoczonymi przepisami, uiszczać na rzecz gminy, na terenie której dokonują czynności handlowych, w tym przypadku Gminy Miejskiej K., należną jej opłatę targową, co jednak nie nastąpiło w przedmiotowej sprawie. W realiach niniejszej sprawy, trafnie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że zobowiązanie podatkowe z tytułu opłaty targowej powstaje zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej jako: "o.p.") z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, tj. z chwilą dokonywania sprzedaży na targowisku. W niniejszym przypadku, obowiązek uiszczenia opłaty targowej powstał z mocy prawa w dniu 6 kwietnia 2015r., tj. w momencie wyjścia przez stronę z ofertą sprzedaży kwiatów, taką okoliczność potwierdza m.in. notatka strażnika miejskiego, znajdująca się w aktach sprawy. W kontekście powyższego podać należy, że w 2015r. na terenie Gminy Miejskiej K. obowiązywała uchwała Rady Miasta Krakowa Nr LXI/876/12 z dnia 21 listopada 2012r. w sprawie określenia wysokości i zasad poboru opłaty targowej (Dz. Urz. Woj. Małop. 2012r., poz. 6451 z późn. zm.), która różnicuje wysokość dziennej stawki opłaty targowej. W § 2 ww. Uchwały zostały ustalone następujące grupy targowisk i miejsc wyznaczonych do handlowania: a) grupa I: [...] - U. , S. oraz indywidualne miejsca targowe prowadzone za zgodą właściciela - zarządcy terenu w [...] i [...], na P. i ulicach w obrębie P. b) grupa II: N. , Z. , T. , B. , Plac I. , R. - E. , Plac T. , B. , T. , K. , T. , Plac N. , N. P., M. , N. , R. , [...] R. oraz indywidualne miejscatargowe prowadzone za zgodą właściciela - zarządcy terenu w pozostałych częściach miasta K., a także targowiska nowouruchomione nie wymienione w uchwale c) grupa III: M. - B. , P. - [...], B. , K. - M. , Plac N. - K. , Plac R. , Rynek D. - W. , W. , K. . Na mocy Uchwały Rady Miasta K. Nr LXX/1017/13 z dnia 27 marca 2013r. w sprawie zmiany Uchwały Rady Miasta K. Nr LXI/876/12 z dnia 21 listopada 2012r. w sprawie określenia wysokości i zasad poboru opłaty targowej, ustalono dzienną stawkę opłaty targowej w miejscach niewyznaczonych, która wynosi [...] zł. Zatem organ prawidłowo określił Skarżącej wysokość należnego zobowiązania z tytułu opłaty targowej. Ustalenie wyższej czy też nawet znacząco wyższej opłaty za dokonywanie sprzedaży poza miejscami do tego wyznaczonymi jest wyrazem polityki miasta zmierzającej do uregulowania zasad handlu ulicznego tak by odbywał się on w miejscach do tego wyznaczonych, nie zaś tam gdzie dana osoba uzna to za stosowne. Zasada ta jest powszechnie akceptowana nie tylko przez władze miasta ale i obywateli, którzy niejednokrotnie w mediach (lokalnych programach telewizyjnych czy lokalnej prasie) domagali się od miasta uregulowania kwestii chaotycznego, nieuregulowanego handlu w miejscach do tego nieprzeznaczonych. Wyrazem tych tendencji jest ustalenie znacząco wyższej stawki opłaty targowej za handel w miejscach do tego nieprzeznaczonych i w okolicznościach sprawy takie uprawnienie miasta nie może być skutecznie podważone jako niezgodne z prawem. Za chybiony uznać należy zarzut Skarżącej, jakoby stan faktyczny został ustalony błędnie. Zwrócić należy przede wszystkim uwagę, że na obecnym etapie postepowania, po wydaniu wyroku tut. Sądu z 27 września 2017 r. sygn.. akt I SA/Kr 179/17 organy zgromadziły dostateczny materiał dowodowy, który dawał podstawy do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Tym samym organy zrealizowały zalecenia Sądu w oparciu o art. 153 u.p.p.s.a. Oparły się bowiem nie tylko na zawiadomieniu nr [...] z dnia 14 lipca 2015 roku otrzymanym ze Straży Miejskiej Miasta K., ale dodatkowo uzupełniły materiał dowodowy o uwierzytelnioną kopię notatnika służbowego funkcjonariusza SM G. G. oraz sporządzoną notatkę urzędową na tą okoliczność, jak również na okoliczność spornego zdarzenia dokonano przesłuchań w charakterze świadków funkcjonariuszy Straży Miejskiej, którzy tego dnia podejmowali wobec T. G. interwencję. Z materiałów tych w sposób jednoznaczny wynika, że T. G. prowadziła sprzedaż kwiatów poza terenem do tego wyznaczonym. Stała za stoiskiem i dokonywała sprzedaży w trakcie toczącej się kontroli. Fakt ten potwierdza zarówno notatka służbowa jak i zeznania funkcjonariusza Straży Miejskiej G. G., który okoliczność tą jednoznacznie potwierdził. G. G. zeznał, że był świadkiem dokonywania transakcji handlowych, ponadto nawet w trakcie prowadzonej interwencji Skarżąca dokonywała sprzedaży. Obydwoje funkcjonariusze Straży Miejskiej potwierdzili również fakt, że miejsce prowadzenia handlu przez T. G. było poza wyznaczonym przez organizatora festynu terenem do prowadzenia handlu. Zeznania te są spójne, logiczne i korelują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie . Ponadto zwrócić należy, że były złożone przez funkcjonariuszy publicznych składających zeznania pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań. Również sporządzona przez P. G. informacja z dnia 19.02.2018r. została sporządzona w oparciu nie tylko o własną pamięć ale także urzędowo poczynioną adnotację służbową ( notatnik służbowy ). Nie ma zatem żadnych powodów aby wątpić w wiarygodność przedstawionego przez nich stanu faktycznego. Skarżąca natomiast poza gołosłowną negacją ustaleń faktycznych nie przedstawiła żadnych okoliczności, które podważyłyby ustalenia organów . Wręcz przeciwnie , stanowisko Skarżącej jest nie tylko niespójne ale wzajemnie wykluczające się. Zwrócić należy bowiem uwagę , że na wcześniejszym etapie postepowania Skarżąca nie kwestionowała faktu sprzedaży kwiatów w dniu 6 kwietnia 2015 r. - usprawiedliwiała się jedynie, że nikt jej nie poinformował, że w spornym miejscu sprzedaż jest niedozwolona. Stanowisko takie utrzymywała w odwołaniu od decyzji z dnia 12 sierpnia 2015 r. oraz w kolejnych pismach dnia 1 września 2016 r. i 10 grudnia 2016 r. Tymczasem na obecnym etapie ( po wyroku sygn.. akt I SA/Kr 178/17) przyjęła całkowicie odmienna postawę, kategorycznie negując aby w tym dniu prowadziła działalność handlową, twierdząc że jedynie przebywała w K. , albo że tylko pomagała córce. Co istotne w trakcie kontroli, za straganem poza Skarżącą , strażnicy miejscy nie odnotowali żadnej innej osoby aby sprzedawała kwiaty. Natomiast Skarżąca oświadczyła Strażnikom, że sprzedawane przez nią kwiaty pochodzą jej własnego gospodarstwa. Na tę okoliczność okazała opłacony podatek rolny w S. wraz z nr dokumentu potwierdzającego ten fakt. (nr [...], [...]). Okoliczności tych Skarżąca nie obaliła. Prawidłowo zatem organy uznały zeznania Skarżącej jako niewiarygodne. Na tej podstawie można przyjąć, że organy dostatecznie ustaliły stan faktyczny sprawy wskazujący bezspornie na fakt, że w dniu 6 kwietnia 2015r. w rejonie mostu na Rudawie , na chodniku , prowadziła działalność handlową, sprzedając kwiaty na terenie, który nie został przeznaczony przez organizatora festynu jako teren wyznaczony do sprzedaży. Skarżąca przebywała tam bez zgody właściciela – zarządcy terenu, co potwierdziła sporządzona przez strażnika miejskiego notatka urzędowa jak i zeznania funkcjonariuszy Straży Miejskiej . Podać również należy, że Skarżąca nie składała podczas toczącego się postępowania żadnych wniosków dowodowych na potwierdzenie okoliczności, na które się powołuje, a w niniejszej sprawie brak było danych do przyjmowania za wiarygodny stanu faktycznego, który przedstawiła a który w okolicznościach sprawy nie wytrzymuje konfrontacji z racjonalnie pojmowanymi zasadami doświadczenia życiowego oraz materiałem dowodowy sprawy. Nawet w postępowaniu sądowo administracyjnym Skarżąca kontynuowała ten sposób argumentacji, twierdząc w skardze , że nie wykonywała działalności handlowej pomimo , iż wcześniej okoliczność tę potwierdzała wielokrotnie. W ocenie Sądu, Skarżąca w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego nie udowodniła, że w dniu, za który została obciążona opłatą targową, nie prowadziła czynności handlowych, jak również nie przedstawiła dowodów, obalających fakty, wynikające z zebranych w sprawie dowodów. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy przepisów proceduralnych, uznając, że przeprowadziły one dostateczne w okolicznościach sprawy postępowanie dowodowe, a ocena materiału dowodowego została prawidłowo przedstawiona w uzasadnieniu decyzji i odpowiada wymogom oceny swobodnej, poprzez wskazanie, z jakich powodów organy uznały za wiarygodne dowody, na których oparły poczynione ustalenia faktyczne. Organy działały na podstawie przepisów prawa, które wyraźnie zacytowały w decyzjach. Natomiast fakt, że rozstrzygnięcie zostało wydane odmiennie od oczekiwań strony, nie może stanowić podstawy zarzutu skarżącej. Wobec tego nie można zarzucić organom podatkowym naruszenia w sprawie przepisów postępowania podatkowego, w szczególności zasad wynikających właśnie z Ordynacji podatkowej, gdyż materiał dowodowy został w sprawie należycie zebrany i oceniony. Organy podatkowe wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy, a przyjęte rozstrzygnięcia były prawidłowe. Materiał dowodowy okazał się wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Organy obu instancji wyczerpały swoje możliwości dowodowe, natomiast jego spójna i logiczna ocena nie naruszyła granic swobodnej oceny dowodów. Podniesione przez skarżącą zarzuty, w ocenie Sądu, niepoparte dowodami, stanowiły jedynie polemikę z ustaleniami poczynionymi przez organy, wynikającą z przedstawionej w środku odwoławczym odmienności ocen w zakresie materiału zebranego wtoku postępowania. Należy również podkreślić, że opłata targowa jest należnością podatkową stanowiącą dochód Gminy. Organem podatkowym jest Prezydent Miasta K. ., który uwzględniając wynikający z art. 70 o.p. okres przedawnienia zobowiązań, ma 5 lat na dochodzenie należnych Gminie wpływów podatkowych. Zatem organ miał prawo wydać takie rozstrzygnięcie, jak w przedmiotowej sprawie, jak również przeprowadzić stosowne postepowanie dowodowe. odbierać w tym czasie oświadczenie od strażnika miejskiego dokonującego interwencji, który jak słusznie domniemywały organy podatkowe sporządził informację w sprawie w oparciu nie tylko o własna pamięć ale także urzędowo poczynione adnotację służbowe. Reasumując, jak wykazano powyżej, organy podatkowe w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, zasadnie stwierdziły, że sprzedaż w miejscu, w którym Skarżąca prowadziła czynności handlowe, podlegała opłacie targowej. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd - na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił