I SA/Kr 975/09

Sygn. akt I SA/Kr 975/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 listopada 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędziowie: WSA Beata Cieloch, WSA Maja Chodacka (spr.), Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009r., sprawy ze skargi E. P., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 20 kwietnia 2009r. Nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, - s k a r g ę o d d a l a - Wnioskiem z dnia 13 stycznia 2009r. pełnomocnik Skarżącego E. P. zwrócił się do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. o wydanie zaświadczenia "potwierdzającego lub zaprzeczającego okoliczności złożenia deklaracji od podatku od spadków i darowizn tytułem darowizny dokonanej przez M. Ż. na rzecz K.P. w wysokości 17.000 USD". W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, iż ma interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia o wnioskowanej treści, bowiem w postępowaniu sądowym o podział majątku dorobkowego była małżonka Skarżącego powołała się na fakt dokonania tej darowizny. Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2009r. nr [...]Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia podnosząc, iż w oparciu o przepis art. 306a § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) nie istnieją przesłanki do wydania żądanego zaświadczenia. Pełnomocnik Skarżącego w zażaleniu z dnia 3 lutego 2009r. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem. W treści zażalenia wskazano, iż Skarżący powołał jako podstawę interesu prawnego art. 403 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego. W tej sytuacji bowiem, wydanie stosownego zaświadczenia przez organ podatkowy, zgodnego z żądaniem wnioskującego, jest jedynym środkiem dowodowym możliwym obecnie do uzyskania, mogącym stanowić podstawę do wznowienia postępowania cywilnego. Dokument taki, zweryfikuje twierdzenia stron postępowania cywilnego, na których z braku dowodu przeciwnego, sąd oparł swe ustalenia stanu faktycznego, prowadząc do jego wznowienia, mieści się nie tylko w zakresie w interesu faktycznego, ale i prawnego. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2009r. nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 239 i art. 306 k ustawy Ordynacja podatkowa uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w całości i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 165 a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, gdy żądanie wszczęcia postępowania, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w niniejszej sprawie "inną przyczyną", o której mowa w wyżej powołanym przepisie, uniemożliwiającą wszczęcie postępowania w sprawie wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści - jest okoliczność, że wniosek Skarżącego z dnia 13 stycznia 2009r. dotyczył sprawy już wcześniej rozstrzygniętej postanowieniem ostatecznym Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 stycznia 2008r. Wnioskiem z dnia 29 października 2007r. Skarżący wystąpił bowiem do Naczelnika Urzędu Skarbowego o wydanie zaświadczenia mającego potwierdzić lub zaprzeczyć faktowi złożenia deklaracji od podatku od spadków i darowizn tytułem darowizny dokonanej przez M. Ż. na rzecz K. P.. Uzasadniając swój wniosek Skarżący podniósł, iż posiada interes prawny w uzyskaniu powyższego zaświadczenia, ponieważ na fakt dokonania tej darowizny powołała się jego była małżonka w sprawie o podział majątku dorobkowego, toczącej się w Sądzie Rejonowym. Postanowieniem z dnia 12 listopada 2007r. nr [...]Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego odmówił Skarżącemu wydania zaświadczenia, stwierdzając, iż w świetle art. 306 a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa wnioskodawca nie wskazał żadnego przepisu prawa, który uprawniał go do uzyskania zaświadczenia o żądanej treści. Według organu nie wykazano również interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu bądź zaprzeczeniu okoliczności złożenia deklaracji przez K. P. Dyrektora Izby Skarbowej, na skutek rozpoznania zażalenia na powyższe postanowienie, postanowieniem z dnia 18 stycznia 2008r. nr [...]utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Zdaniem organu, wniosek z dnia 13 stycznia 2009r. o wydanie zaświadczenia dotyczył tożsamej sprawy (identyczny stan faktyczny i prawny ) ze sprawą, która została już wcześniej rozstrzygnięta. W tych okolicznościach brak było podstaw do merytorycznego rozpatrzenia powyższego wniosku i wydania postanowienia w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, w sytuacji gdy w obrocie prawnym pozostawało ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego rozstrzygające taką samą sprawę. Z tego względu postępowanie organu podatkowego l instancji było bezprzedmiotowe, stąd orzeczono o uchyleniu postanowienie organu pierwszej instancji w całości i umorzeniu postępowanie w sprawie. W skardze wniesionej przez pełnomocnika Skarżącego zarzucono naruszenie art. 306a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez jego błędną wykładnię. Ponadto zarzucono naruszenie art. 120, art. 121 oraz art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez brak wydania skarżącemu żądanego zaświadczenia, pomimo, iż takie uprawnienie mu przysługuje. Pełnomocnik Skarżącego w treści uzasadnienia zarzutów skargi podniósł takie same argumenty jak w zażaleniu, kwestionując nadal trafność poglądu organu, iż Skarżący zgodnie z dyspozycją art. 306a § 2 pkt. 2 ustawy Ordynacja podatkowa nie wykazał interesu prawnego do uzyskania zaświadczenia żądanej treści. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, wnosząc o oddalenie skargi, stwierdził w pierwszej kolejności, iż nie może odnieść się do zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia art. 306a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem zaskarżone postanowienie dotyczy umorzenia postępowania, a nie merytorycznego rozpatrzenia wniosku strony. Nadto wskazano, iż wyrokiem z dnia 18 czerwca 2008r. sygn. akt I SA/Kr 496/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę E.P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 stycznia 2008r., potwierdzając brak interesu prawnego po stronie Skarżącego do żądania wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 powołanej ustawy wynika, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto należy zwrócić uwagę, iż na podstawie art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wynika z treści zarzutów skargi i ich uzasadnienia w niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącego w ogóle nie odniósł się do tego, iż w rozstrzygnięciu organu odwoławczego z przyczyn formalnych uchylono postanowienie organu pierwszej instancji i umorzono postępowanie w sprawie. Analiza akt przeprowadzonego postępowania doprowadziły Sąd do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy kserokopii postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 18 stycznia 2008r. nr [...] oraz z treści uzasadnienia nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 czerwca 2008r. sygn. akt I SA/Kr 496/08 Skarżący wnioskiem skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 października 2007r. zainicjował postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia. Postępowanie to zostało zakończone ostatecznym postanowieniem, rozstrzygającym co do istoty sprawy. Należy wskazać, iż w niniejszym postępowaniu, zainicjowanym kolejnym wnioskiem Skarżącego o wydanie zaświadczenia, organ odwoławczy trafnie przyjął, iż sprawa dotyczy tożsamej sprawy już wcześniej rozstrzygniętej ostatecznie, a zatem brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż Skarżący w niniejszym postępowaniu, zwrócił się ponownie o wydanie zaświadczenia potwierdzającego lub zaprzeczającego okoliczności złożenia deklaracji od podatku od spadków i darowizn tytułem darowizny dokonanej przez M. Ż. na rzecz K. P. Nie zmienia tego nieco odmienne gramatycznie sformułowanie treści wniosku o wydanie zaświadczenia. Co znamienne, zarówno Skarżący, jak i jego pełnomocnik, w ogóle nie wspomnieli w niniejszym postępowaniu o uprzednio toczącym się postępowaniu w przedmiocie wydania zaświadczenia, które zostało zakończone postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 stycznia 2008r. nr.[...]Mało tego, wobec treści rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, który wskazał na powyższe okoliczności, pełnomocnik Skarżącego w treści skargi nadal formułuje zarzuty dotyczące meritum rozstrzygnięcia, a to istnienia interesu prawnego Skarżącego w ubieganiu się o wydanie zaświadczenia, pomimo tego, że zaskarżone postanowienie w ogóle do tych okoliczności się nie odnosi. W dacie sporządzenia skargi pełnomocnik znał również treść orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 czerwca 2008r. sygn. akt I SA/Kr 496/08. Niewątpliwie sprawa dotyczy szczególnego postępowania, a to w przedmiocie wydania zaświadczenia, jednakże także tu w przypadku, gdy strona inicjuje kolejne postępowanie, wnosząc o wydanie zaświadczenia, które ma identyczny zakres przedmiotowy i podmiotowy należy przyjąć - jak trafnie wskazały organy - że wydanie kolejnego zaświadczenia jest nieuprawnione. Wydanie kolejnego zaświadczenia na wniosek strony, o identycznym zakresie, nie wpływa korzystnie na bezpieczeństwo obrotu prawnego, a organ odwoławczy prawidłowo rozpoznając sprawę na skutek wniesionego zażalenia dokonał ustaleń i stwierdził, iż w sprawie (rozumianej, jako wydanie zaświadczenia potwierdzającego lub zaprzeczającego okoliczności złożenia deklaracji od podatku od spadków i darowizn tytułem darowizny dokonanej przez M. Ż. na rzecz K. P.) zapadło już ostateczne rozstrzygnięcie. Sąd zauważa, iż powoływanie się w uzasadnieniu rozstrzygnięcia na treść art. 165a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa byłoby uprawnione w przypadku rozstrzygania przez organ I instancji na podstawie tego przepisu i odmowy wszczęcia postępowania, natomiast należy zauważyć, iż organ pierwszej instancji rozstrzygnął sprawę co do istoty i to rozstrzygnięcie było przedmiotem oceny organu odwoławczego. Jednakże wobec całokształtu sprawy, a także tego, że w sentencji rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał właściwe podstawy prawne (art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 239 i art. 306 k ustawy Ordynacja podatkowa) należy stwierdzić, iż powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Za trafnością rozstrzygnięcia organu odwoławczego przemawia także okoliczność, że gdyby organ rozpoznał sprawę merytorycznie, na skutek ewentualnie wniesionej skargi Sąd orzekałby w tej samie sprawie (rozumianej jako taki sam zakres przedmiotowy i podmiotowy). W związku z tym, że zaskarżone postanowienie nie dotyczy rozstrzygnięcia co do meritum (rozumianego, jako wydanie lub odmowa wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści) Sąd nie jest uprawniony do merytorycznego skontrolowania przebiegu postępowania, w szczególności, że ocena taka została już dokonana w orzeczeniu z dnia 18 czerwca 2008r. sygn. akt I SA/Kr 496/08. W związku z powyższym, skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego lub procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając je za zgodne z prawem, skargę oddalił na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).