I SA/Kr 990/11

Sygn. akt I SA/Kr 990/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 r., sprawy ze skargi J. P., K. P. i W.P., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 17 lutego 2011 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r., - skargę oddala - Burmistrz Miasta L. decyzją z dnia 5 lutego 2007 r. ustalił podatnikom W.P., K. P. i J.P. podatek od nieruchomości w kwocie 1498 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnicy, zarzucając naruszenie art. 21§1 pkt 2 i §5m, art. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ust.1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. obowiązujący na dzień wydania decyzji: Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), dalej określanej jako "u.p.o.l.", art. 12 ust. 1 pkt 4 oraz art. 12 ust. 3 i 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz.U. z 2006r. Nr 136 poz.969 ze zm.), określanej dalej jako "u.p.r.", oraz uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 1 grudnia 2006r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości, wnieśli o: uchylenie zaskarżonej decyzji, naliczenie podatku od budynków mieszkalnych wg stawki 0,38 PLN/m2, zwolnienie działek nr [...] i [...] od podatku rolnego na okres 5 lat. W uzasadnieniu odwołania podatnicy podnieśli, że składniki ustalonego podatku to "podatek od nieruchomości o pow. 213 m2 pomnożony przez 6.10 zł za m2 co daje sumę 1.299,30 zł oraz podatek od gruntów o powierzchni 1806 m2 pomnożonych o sumę 0,11 zł co daje 198,66 zł". Podatek od nieruchomości został zatem naliczony tak jakby właściciele prowadzili działalność gospodarczą. Działalność taka nie jest prowadzona, podatnicy nie mają zarejestrowanej firmy a dom nabyli od Komornika Sądu Rejonowego w L.. Komornik sprzedawał przedmiotową nieruchomość położoną przy ul. K. w L. jako dom mieszkalny. Odwołujący się nabyli dom jako dom mieszkalny i takie będzie jego przeznaczenie. Burmistrz Miasta w procedurze naliczania podatku nie uwzględnił wniosku właścicieli o naliczenie podatku rolnego i zwolnienie od podatku rolnego na okres 5 lat. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 października 2007 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja ta została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (wyrok z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 175/08) z uwagi na stwierdzone naruszenia prawa, które spowodowały konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu odwoławczego. Sąd wskazał, że stronami postępowania przed organem I instancji byli współwłaściciele spornej nieruchomości: małżonkowie W.P. i K. P. oraz ich syn J. P. Decyzję organu I instancji doręczono W. i K. P., natomiast brak było jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że decyzja ta została doręczona J. P. Mimo więc, że J. P. także złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, nie ustalono w postępowaniu podatkowym w jakiej dacie otrzymał on powyższą decyzję – a z uwagi na nieprzedstawienie żądanych dokumentów, także Sąd takich ustaleń poczynić nie mógł. Kolejnym uchybieniem organu odwoławczego był brak jakichkolwiek ustaleń czy rozstrzygnięć dotyczących terminowości złożenia przez skarżących odwołania, któremu nadano bieg w postępowaniu podatkowym, mimo że dokumenty zawarte w aktach postępowania nasuwają istotne wątpliwości co do tej terminowości. Ponownie rozpoznając sprawę SKO zwróciło się do wszystkich stron postępowania o udzielenie wyjaśnień w przedmiocie doręczenia decyzji organu I instancji oraz daty i sposobu złożenia odwołania. Z wyjaśnień tych wynika, że zobowiązani decyzję Burmistrza Miasta L. otrzymali w dniu 19 lutego 2007 r. Odwołanie zostało złożone w dniu 5 marca 2007 r. za pośrednictwem poczty. Został zatem zachowany przez strony termin do jego wniesienia. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 17 lutego 2011 r. (nr [...]), SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że istota sporu miedzy stronami postępowania sprowadza się w istocie do ustalenia według jakich stawek powinna być opodatkowana przedmiotowa nieruchomość. Zdaniem podatników, nieruchomość powinna być opodatkowana wg stawek jak dla budynków mieszkalnych, a działka o pow. 1806 m2 zwolniona od podatku z uwagi na jej zakup związany z poszerzeniem gospodarstwa rolnego (tak obliczono w złożonej deklaracji). Według organu podatkowego nieruchomość ta powinna być opodatkowana według stawki związanej z pozostałymi budynkami i gruntami. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z informacją wynikającą z wypisu z ewidencji gruntów i budynków oraz dotychczas stosowanego opodatkowania, sporna nieruchomość znajduje się na terenie rekreacyjno-wypoczynkowym zabudowanym wieloma budynkami letniskowymi, wybudowanymi w latach 80-tych jako domy wczasowe dla pracowników. Wymieniony budynek zdaniem organu I instancji nigdy nie był budynkiem mieszkalnym a z ewidencji ludności wiadome jest, że nikt nigdy w tym budynku nie był meldowany, zaś przedmiotowy grunt jest wyłączony z produkcji rolnej właśnie ze względu na jego położenie na terenach rekreacyjno-wypoczynkowych, zabudowanych i oznaczonych w ewidencji gruntów jako Bi (inne tereny zabudowane) i Bz (tereny rekreacyjno-wypoczynkowe). Kolegium podało także, że zgodnie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w zw. z art. 21 ustawy z dn. 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, na które powoływał się organ I instancji w przedmiotowej sprawie. Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są zatem uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków. W związku z powyższym organ II instancji odrzucił argumenty skarżących, że nie prowadzą działalności gospodarczej, nie mają zarejestrowanej firmy, a nieruchomość kupili od Komornika sądowego sprzedającego ją jako dom mieszkalny, z zamiarem użytkowania jej jako takiego. Organ II instancji podniósł, że nie zamysł kupujących czy sprzedającego ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a stan faktyczny, jaki istnieje w momencie podejmowania decyzji. Kolegium zaznaczyło, że dopóki zapis w przedmiocie klasyfikacji budynków i gruntów nie zostanie zmieniony, organy podatkowe muszą orzekać zgodnie z treścią wynikającą z ewidencji gruntów i budynków. Budynki zostały ujęte w ewidencji gruntów i budynków jako spełniające funkcje inne lub gospodarcze. A zatem dla celów wymiaru podatku od nieruchomości należało zaliczyć je jako budynki pozostałe. Grunty o pow. 1806 m2 sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako Bi oraz Bz, jako niestanowiące użytków rolnych, podlegają zaś opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatkowej jak od gruntów pozostałych. W skardze na decyzję z dnia 17 lutego 2011 r. podatnicy wnieśli o jej uchylenie, zarzucając organom złą wolę i błąd w ustaleniach faktycznych wynikający z bezczynności organu administracyjnego, polegającej na zaniechaniu zmiany przeznaczenia nieruchomości, czego konsekwencją było niewłaściwe naliczenie podatku od nieruchomości i obciążenie nim skarżących. Zdaniem skarżących organ administracyjny miał możliwość z urzędu dokonania zmiany w ewidencji budynków po przedstawieniu przez nich umowy sprzedaży nieruchomości, czego nie uczynił, co zdaniem skarżących stanowi uchybienie obowiązkom organu, wynikającym z art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. Za błędy organu skarżący nie ponoszą odpowiedzialności. Skarżący zarzucili także naruszenie przez organy art. 8 k.p.a. poprzez niewłaściwe działanie organu administracji publicznej, w szczególności przez zaniechanie informowania skarżących o prawie ubiegania się o zmianę przeznaczenia nieruchomości budynkowej, która stanowi ich własność. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Odpowiadając na zarzuty skarżących organ odwołał się do argumentacji powołanej w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji, zaznaczając przy tym, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji budynków, lecz odwołać się do odpowiednich zapisów zawartych w ewidencji. Organ stwierdził także, że swoim postępowaniem organy podatkowe nie mogły naruszyć przepisów k.p.a. ze względu na to, że w sprawie zastosowanie znajdowały wyłącznie przepisy Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutu bezczynności organu administracyjnego Kolegium wskazało, że organy podatkowe nie prowadzą ewidencji gruntów i budynków, a jedynie posiłkują się jej zapisami. Nie miały one zatem obowiązku informowania strony o możliwości zmiany przeznaczenia budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w rozpoznanej sprawie sprowadza się w zasadzie do kwestionowania przez skarżących zapisów w ewidencji gruntów i budynków, które stanowiły podstawę ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2007 r. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w 2007 r.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z art. 1 u.p.r. wynika natomiast, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika zatem, że podstawę wymiaru podatków, a więc min. podatku od nieruchomości, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te co do klasyfikacji gruntów, ich powierzchni są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten jest już ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. W niżej powołanych wyrokach wskazano między innymi, że: - "Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 2585/06, LEX nr 339999), - "Przepis art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ma charakter szczególny i określa zamknięty zakres rodzajów działalności organów administracji, dla których decydujące znaczenie mają zapisy w ewidencji gruntów" (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 marca 2007r., sygn. akt II SA/Gd 297/06, LEX nr 334273), - "Zmiany lub uzupełnienie danych w urzędowej ewidencji gruntów i budynków, które wystąpiły po zakończeniu roku podatkowego nie mają znaczenia dla sprawy" (wyrok NSA z dnia 9 marca 2007r., sygn. akt II FSK 145/06, LEX nr 338647), - "Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3501/05, LEX nr 201545), - "Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004 r., sygn. akt III SA 3016/03, LEX nr 171496), - "To podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez nią nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 maja 2002 roku, sygn. akt III SA 2466/01, LEX nr 77806). Trafnie zatem organy podatkowe wykazały, że są związane aktualnymi zapisami ewidencji gruntów i budynków i nie są one uprawnione do ich kwestionowania czy zmiany. W konsekwencji nie mogły one przyjąć innej podstawy opodatkowania niż ta wynikająca ze wspomnianej ewidencji. Jeżeli zatem budynki znajdujące się na nieruchomości położonej w L. przy ul. K. zostały ujęte w ewidencji gruntów i budynków jako spełniające funkcje inne lub gospodarcze, to w świetle zapisów ewidencji nie spełniają one funkcji mieszkalnej. Zasadnie zostały zatem zaliczone dla celów wymiaru podatku od nieruchomości do budynków pozostałych. Również grunty o pow. 1806m2, położone na terenach sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako rekreacyjno – wypoczynkowe i zabudowane, nie mogą stanowić gruntów rolnych, tak jak chcą tego skarżący. Zasadnie zatem zostały opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawki podatkowej jak od gruntów pozostałych. Podkreślić w tym miejscu należy, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej określanej skrótem "O.p."). Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji, czyli przed właściwym starostą. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione jako uprawnione do tych działań w treści przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz wydanego na jego podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454). Stwierdzić ponadto należy, że organ podatkowy (wójt, burmistrz, prezydent miasta) nie jest także podmiotem legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem o zmianę danych w ewidencji. Przepis art. 22 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nakłada natomiast na właścicieli i osoby władające nieruchomościami obowiązek zgłaszania właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian wynikających z decyzji właściwych organów, gdyż te są z urzędu przesyłane do organu prowadzącego ewidencję. A zatem to podatnik jest uprawniony, a także w pewnych sytuacjach zobowiązany do wszczęcia procedury zmiany danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym. Nie można zatem zarzucić organom podatkowym bezczynności w powyższym zakresie. To podatnicy powinni doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Także zarzut niepoinformowania skarżących przez organ o możliwości zmiany przeznaczenia budynku w ewidencji należy uznać za nieuzasadniony. Zgodnie z art. 121 O.p. (a nie jak wskazują skarżący art. 8 k.p.a., który nie miał w sprawie zastosowania), postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organy te w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Zasada informowania dotyczy zatem tylko przepisów prawa podatkowego. Obowiązek informowania nie obejmuje zatem innych przepisów prawa, nawet jeśli dotyczą sprawy podatkowej. Dlatego organ podatkowy nie miał obowiązku informowania skarżących o możliwości zmiany danych zawartych w ewidencji dotyczących posiadanej przez nich nieruchomości. Należy jednak zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, organ wyraźnie wskazał, że dopóki zapis w przedmiocie klasyfikacji budynków i gruntów nie zostanie zmieniony, organy podatkowe muszą orzekać zgodnie z tym zapisem. Strona otrzymała zatem informację o możliwości zmiany zapisów w ewidencji. Mając zatem na uwadze całokształt przedstawionych wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a tym samym uznając skargę za nieuzasadnioną w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) orzekł o jej oddaleniu.