I SAB/Kr 22/14

|Sygn. akt I SAB/Kr 22/14 | POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędzia: WSA Ewa Michna, Protokolant: Ewelina Knapczyk, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r., na rozprawie sprawy ze skargi G. Sp. z o. o. w K., na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego, w przedmiocie zwrotu kaucji gwarancyjnej, postanawia: - skargę odrzucić - postanowienia z dnia 18 grudnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej "Naczelnik US") przyjął od G. Sp. z o.o. w K. (dalej "Spółka") kaucję gwarancyjną stanowiącą zabezpieczenie zapłaty podatku w związku z dokonywaniem dostaw towarów, o których mowa w załączniku nr 13 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej "ustawy o VAT") w wysokości 200000 zł (postanowienie z dnia 12 listopada 2013 r., nr [...]). W dniu 18 grudnia 2013 r. wpłynął do Naczelnika US wniosek Spółki o zwrot kaucji gwarancyjnej w związku z zaprzestaniem obrotu towarami, o których mowa w załączniku nr 13 do ustawy o podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2013 r., nr [...], Naczelnik US orzekł o zwrocie złożonej przez Spółkę kaucji gwarancyjnej, wskazując, że zwrot kaucji nastąpi nie później niż po upływie 40 dni od końca miesiąca, w którym złożono wniosek o jej zwrot (art. 105b ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT). Następnie w piśmie z dnia 10 lutego 2014 r. Naczelnik US zawiadomił Spółkę, że wypełniając dyspozycje wynikające z art. 105b ust. 8 pkt 2 ustawy o VAT, w związku ze wszczęciem przez Urząd Kontroli Skarbowej w Ł. w dniu 7 lutego 2014 r. postępowania kontrolnego wobec G. Sp. z o.o. – nie dokonał zwrotu kaucji złożonej przez Spółkę w dniu 4 listopada 2013 r. w formie depozytu pieniężnego na wyodrębnionym rachunku bankowym urzędu, w terminie wynikającym z art. 105b ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT. W piśmie z 1 kwietnia 2014 r. pełnomocnik Spółki zwrócił się do organu o zwrot kaucji gwarancyjnej wraz z odsetkami za zwłokę. W odpowiedzi na powyższe pismo, Naczelnik US pismem z dnia 14 kwietnia 2014 r. poinformował Spółkę, że do czasu zakończenia postępowania kontrolnego przez Dyrektora UKS w Ł. zwrot kaucji nie będzie realizowany. Pismem z dnia 10 lipca 2014 r. pełnomocnik Spółki, na podstawie art. 3§2 pkt 4 i 8 w związku z art. 52§4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", oraz art. 105b ust. 6 pkt 1 i art. 105b ust. 10 ustawy o VAT wezwał Naczelnika Urzędu Skarbowego do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niedokonaniu zwrotu kaucji gwarancyjnej w kwocie 200.000 zł złożonej przez G. Sp. z o.o. w dniu 4 listopada 2013 r. w formie depozytu pieniężnego na wyodrębniony rachunek bankowy Urzędu Skarbowego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Naczelnik US ponownie wyjaśnił, dlaczego nie jest dokonywany zwrot kaucji gwarancyjnej. W dniu 4 sierpnia 2014 r. Spółka wniosła skargę na bezczynność Naczelnika US w sprawie zwrotu kaucji gwarancyjnej w kwocie 200 tys. zł złożonej w dniu 4 listopada 2013 r. domagając się: 1. stwierdzenia bezczynności Naczelnika US w sprawie zwrotu kaucji gwarancyjnej, 2. stwierdzenia, że bezczynność organu podatkowego ma charakter rażącego naruszenia prawa, 3. zobowiązania Naczelnika US do załatwienia wniosku G. Sp. z o.o. w sprawie zwrotu kaucji gwarancyjnej w kwocie 200 tys. zł w wyznaczonym przez Sąd terminie, 4. wymierzenie Naczelnikowi US grzywny, 5. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę Naczelnik US wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie - art. 52 § 2 p.p.s.a. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4). Warunkiem zatem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zawarte w art. 52 § 2 p.p.s.a. wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy. Zwrot "taki jak", użyty w art. 52 § 2 p.p.s.a., po którym następuje wyliczenie środków zaskarżenia, powinien być uznany za synonim określenia "w szczególności". Przyjęcie, że zawarte w art. 52 § 2 p.p.s.a. wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy, prowadzi do wniosku, że w wypadku skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., środkami takimi będą zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. oraz ponaglenie przewidziane w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponaglenie przewidziane w przepisach Ordynacji podatkowej jest swoistym środkiem prawnym, albowiem nie odnosi się ono do konkretnej czynności procesowej lub też aktu administracyjnego. Przedmiotem ponaglenia jest niezałatwienie sprawy we właściwym terminie ustawowym lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. Jest to zatem prawny instrument umożliwiający stronie wymuszenie na organie podatkowym załatwienia sprawy. Termin wniesienia ponaglenia nie jest określony. W niniejszej sprawie skierowana do sądu administracyjnego skarga na bezczynność Naczelnika US w zakresie zwrotu kaucji gwarancyjnej musi być zatem poprzedzona ponagleniem do organu wyższego stopnia, o którym mowa w art. 141 § 1 pkt 1 i § 2 O.p., a nie wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które jest przewidziane w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. wyłącznie dla aktów i czynności organu podatkowego, a nie stanu bezczynności. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 861/13, Lex nr 1326672, należy mieć na względzie, że w art. 52 § 3 p.p.s.a. mowa jest o "aktach i czynnościach", przepis ten nie normuje natomiast sytuacji bezczynności. Mając na względzie jasną różnicę znaczeniową, widoczną na gruncie języka potocznego, nie można przyjąć, że pojęcie "inny akt", o którym mowa w § 4 ww. przepisu, jest tożsame z pojęciem "bezczynności". Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż skarga Spółki na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w zakresie braku zwrotu kaucji gwarancyjnej jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, albowiem stronie skarżącej przysługiwało zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 O.p. ponaglenie do organu wyższego stopnia – Dyrektora Izby Skarbowej z czego nie skorzystała. Dlatego skargę Spółki należało odrzucić na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a.