I SAB/Kr 3/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Waldemar Michaldo Protokolant St.sek.sąd. Renata Furgalska-Pazdan po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. Sp.k. w M. na bezczynność Zarządu Województwa skargę oddala. I. Pismem z 23 grudnia 2019r. B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w M. D. wniosła skargę na bezczynność Urzędu Marszałkowskiego Zarządu Województwa. Spółka zarzuciła brak dokonania przez organ rozpatrzenia (oceny) wniosku o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego PROW na lata 2014-2020, tytuł operacji: "Wzrost konkurencyjności firmy B. sp. z o.o. sp.k. poprzez wdrożenie nowych produktów i rozwiązań prośrodowiskowych" oraz brak wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w przedmiocie oceny tego wniosku. Organowi zarzuciła naruszenie: 1) §25 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 24 września 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (dalej: "Rozporządzenie") poprzez uznanie, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do dokonania czynności (tj. złożenia uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy) nastąpiło bez jego winy; 2) art. 23 ust. 5 ustawy z 20 lutego 2015r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (dalej: "Ustawa o rozwoju lokalnym") poprzez uznanie, że wnioskodawca nie dokonał w terminie uzupełnienia wniosku o przyznanie płatności, a w konsekwencji: 3) naruszenie §22 ust. 1 Rozporządzenia poprzez brak rozpatrzenia wniosku o przyznanie płatności oraz brak wydania przez organ merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania pomocy skarżącemu. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o zobowiązanie Zarządu Województwa do merytorycznego rozpatrzenia wniosku i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od otrzymania zobowiązania Sądu. W uzasadnieniu skargi spółka B. wskazała, że została wezwana przez organ do uzupełnienia wniosku, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W załączniku do wezwania organ wskazał 50 różnego rodzaju uwag i zapytań, które winny zostać uzupełnione i wyjaśnione. Wnioskodawca po odebraniu wezwania organu zapoznał się ze wszystkimi 50 uwagami, co wymagało znacznego nakładu czasu bowiem szczegółowość uwag i pytań organu była duża. Następnie, począwszy od 26 września 2019r., wnioskodawca rozpoczął próby telefonicznego nawiązania kontaktu z pracownikiem organu prowadzącym sprawę na wskazany w wezwaniu numer telefonu. Jak podała Spółka, od 26 września 2019r. miała miejsce awaria telefonów w Urzędzie Marszałkowskim Województwa [...], co uniemożliwiło Spółce sprawną komunikację z pracownikiem weryfikującym wniosek. W dniu 27 września 2019r. wnioskodawcy udało się porozmawiać z pracownikiem Urzędu. W tracie tej rozmowy wnioskodawca zaproponował istotną zmianę w projekcie dotyczącą zmiany miejsca lokalizacji projektu, która to zmiana generowała kolejne korekty wniosku. W trakcie rozmowy zostało uzgodnione, że zarówno w zakresie zmiany miejsca lokalizacji projektu, jak i w zakresie najobszerniejszych zmian, wnioskodawca przygotuje wariant wyjaśnień do omówienia w dniu 30 września 2019r. Jak wskazała Spółka, pomimo uzgodnienia, że 30 września 2019r. zostanie skonsultowany przez wnioskodawcę z pracownikiem weryfikującym wniosek zakres uzupełnień wniosku, to z powodu trwającej w urzędzie awarii systemu telekomunikacyjnego, nie było to w tym dniu możliwe. W związku z powyższym, w dniu 1 października 2019r. wnioskodawca zwrócił się w formie elektronicznej (mailem) do organu z prośbą o wydłużenie terminu na dostarczenie korekt, uzupełnień oraz wyjaśnień w zakresie wskazanym w wezwaniu organu. Organ pismem datowanym na 1 października 2019r. poinformował, że przepisy Ustawy o rozwoju lokalnym nie przewidują możliwości przedłużenia terminu na złożenie uzupełnień, czy wyjaśnień. W dniu 15 października 2019r., na podstawie §25 Rozporządzenia, wnioskodawca złożył prośbę o przywrócenie terminu do złożenia uzupełnień do wniosku, przedkładając jednocześnie uzupełniony kompletny wniosek. Jako uzasadnienie złożenia wniosku wskazano m.in. okoliczności awarii systemu telekomunikacyjnego w Urzędzie, a co za tym idzie brak możliwości skonsultowania z pracownikiem zajmującym się projektem zakresu dokonywanych zmian. Spółka wyjaśniła następnie, że organ nie przywrócił terminu do złożenia uzupełnień wniosku, bowiem uznał, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do złożenia uzupełnień nastąpiło bez jego winy (niemniej organ przyznał, że w Urzędzie była awaria systemu telefonicznego w dniach 26 września- 30 września 2019r.). Jednocześnie pismem datowanym na 29 października 2019r. organ pozostawił wniosek Spółki bez rozpatrzenia. W dalszej części skargi strona skarżąca powołała okoliczności mające uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Jako podstawę złożenia skargi na bezczynność strona skarżąca wskazała na fakt, że organ bezzasadnie odmówił przywrócenia terminu do złożenia uzupełnień wniosku, co z kolei spowodowało, że organ pozostawił wniosek bez rozpoznania, a więc, zdaniem strony skarżącej, organ pozostaje w bezczynności. Wnioskodawca wskazał na treść uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2013r., sygn. akt: l OPS 2/13 (wszystkie cytowane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych-CBOSA), zgodnie z którą na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64§2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3§2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odpowiadając na skargę Zarząd Województwa Małopolskiego-organ Instytucji Pośredniczącej Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2004-2020 wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej. Organ wskazał, że o bezczynności organu nie może być mowy choćby z tej przyczyny, że organ odmówił stronie skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia wniosku. Strona skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu sama przyznała, że do uchybienia terminu doszło. Dalej zaznaczono, że wprawdzie w niniejszej sprawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się zakresie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku oraz przywrócenia terminu, gdyż w tym zakresie obowiązują przepisy szczególne, to jednak, zdaniem organu, nasuwa się oczywista analogia do poglądu utrwalonego w orzecznictwie sądów administracyjnych, że "Postanowienia odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia zamykają postępowanie. Od takich postanowień, jako zamykających postępowanie, służy skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego." (tak np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 czerwca 2008r. sygn. akt: II OSK 860/08 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 września 2009r. sygn. akt: l OSK 1278/09 i przytoczone tam orzecznictwo oraz poglądy doktryny). Należy zatem przyjąć, że w niniejszej sprawie strona była uprawniona do złożenia skargi na odmowę przywrócenia terminu na podstawie art. 3§2 pkt 4 p.p.s.a. Zdaniem organu już z powyższych okoliczności wynika bezzasadność skargi na bezczynność. Skoro bowiem do uchybienia terminu doszło (co w sprawie jest oczywiste i bezsporne), a terminu nie przywrócono, to nie może być mowy o bezczynności organu. Organ zaznaczył dodatkowo, że nawet uzasadnienie wniesionej skargi jest tak skonstruowane, że odnosi się głównie do przesłanek przywrócenia terminu, co wskazywałoby na dopatrywanie się naruszenia prawa w odmowie przywrócenia terminu. Finalnie, organ wniósł o oddalenie skargi, jako bezzasadnej. III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm. - dalej jako: p.p.s.a.) - art. 3§2 pkt 8 p.p.s.a., jak również skarg na bezczynność w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw - art. 3§2 pkt 9 p.p.s.a. Tym samym przedmiotem sądowej kontroli - w odniesieniu do tego typu skarg - nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga ta stanowi zatem środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie czego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 4 września 2014r., sygn. akt: I SAB/Kr 13/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2008r., sygn. akt: I SAB/Wa 205/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 stycznia 2008r., sygn. akt: III SAB/Łd 62/07). Podkreślić w tym miejscu należy, że w sprawach, w których przedmiotem badania sądu administracyjnego jest bezczynność organu, sąd kontroluje jedynie, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa procesowego rozpatrzył wniosek strony czy też nie. Sposób załatwienia tego wniosku, a zatem jego uwzględnienie, bądź odmowa uwzględnienia, nie jest natomiast przedmiotem oceny sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na bezczynność. W tym przypadku chodzi bowiem o formalną kontrolę, czy w terminie określonym ustawą organ wydał akt lub podjął czynność, zasadniczo bez badania materialnoprawnych aspektów tych aktów lub/i czynności. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, zainicjowanej wniesieniem skargi przez Spółkę B. jest ocena czy Zarząd Województwa dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej spółki z 7 maja 2019r. (poprawionego, uzupełnionego i złożonego w dniu 15 października 2019r.). Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym (art. 133§1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a). Zgodnie z art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd był uprawniony do oceny działań organu w toku postępowania administracyjnego do dnia wniesienia skargi, ale z uwzględnieniem stanu sprawy na dzień orzekania. W przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Zatem, na takiej podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Zarządu Województwa w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku o przyznanie płatności. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przy tak zdefiniowanym przedmiocie zaskarżenia, w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zatem kwestia dopuszczalności skargi na bezczynność. W tym zakresie wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z treścią art. 53§ 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W sprawie poddanej osądowi, wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu nie wymagało poprzedzenia jej żadnym środkiem zaskarżenia. W dniu 1 czerwca 2017r. ustawą z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017r. poz. 935) dokonano nowelizacji p.p.s.a. Przepisem art. 9 pkt 3 lit. b ustawy zmieniającej dodano m.in. art. 53§2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Na podstawie art. 1 pkt 9 ustawy zmieniającej, nowe brzmienie otrzymał również art. 37§1 K.p.a. poprzez wprowadzenie środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, które zastąpiło dotychczasowe zażalenie i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Uzasadniając projekt ustawy zmieniającej wyjaśniono, iż regulacja art. 53§2b p.p.s.a. - dotycząca obowiązku wyczerpania środka zaskarżenia w postaci ponaglenia przed wniesieniem skargi na bezczynność - wprowadzona została w związku ze zmienionym brzmieniem art. 37 K.p.a. Zgodnie z założeniami ustawodawcy wniesienie ponaglenia w trybie art. 37§1 K.p.a. stanowi warunek formalny do wywiedzenia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania (co znalazło wyraz w nowym brzmieniu art. 52§2 p.p.s.a.). Ponaglenie wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia na gruncie K.p.a. Bezsprzecznie, przewidziany w art. 53§2b p.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnosi się do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych w trybie K.p.a. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest, wniesiona na podstawie art. 3§2 pkt. 8, art. 50, art. 53 p.p.s.a., skargę na bezczynność Zarządu Województwa. Autor skargi upatruje bezczynności organu w związku z pozostawieniem wniosku strony skarżącej złożonym do LGD Stowarzyszenia Piękna Ziemia G. , w przedmiocie przyznania pomocy w ramach poddziałania 19.2 ,,Wsparcie na wdrożenie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego PROW na lata 2014-2020, tytuł operacji ,,Wzrost konkurencyjności firmy B. Sp. z o.o. Sp. K. poprzez wdrożenie nowych produktów i rozwiązań prośrodowiskowych"- w tym, że organ nie wydał rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie. Badając zasadność skargi na bezczynność organu w pierwszej kolejności należało przypomnieć ramy prawne niniejszej sprawy w kontekście braku wymogu złożenia ponaglenia poprzedzającego wniesienie skargi do Sądu. Wniosek skarżącej spółki był rozpatrywany w oparciu o ustawę z 20 lutego 2015r. o rozwoju o lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (tekst jedn. Dz. U z 2017r. poz. 378 ze zm.) i ustawę z 20 lutego 2015r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tekst jedn. Dz. U z 2018r. poz.627 ze zm.). Z art. 34 ust. 2 ustawy z 20 lutego 2015r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tekst jedn. Dz. U z 2018r. poz.627 ze zm.) w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 27 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Ustawa z 2015r. o rozwoju lokalnym wyłącza możliwość stosowania K.p.a. (na co wskazuje brzmienie art. 12 tej ustawy) i wprowadza własny szczególny tryb postępowania prowadzonego w przedmiocie naboru i oceny wniosków o udzielenie wsparcia na operacje realizowane przez podmioty indywidualne (wyrok WSA w Rzeszowie z 4 lipca 2017r. sygn. akt: I SA/Rz 294/17). Skoro jako wskazano powyżej-ponaglenie wywiera skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia na gruncie K.p.a. a przewidziany w art. 53§2b p.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnosi się do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych w trybie K.p.a. to mając na uwadze ramy prawny w których został złożony wniosek strony skarżącej i w których procedował organ, wymóg wniesienia ponaglenia nie miał tu zastosowania bowiem sprawa nie była rozpoznawana w trybie K.p.a. Przystępując do oceny zasadności skargi, odnotować trzeba, że p.p.s.a. nie definiuje pojęcia "bezczynności", podobnie jak K.p.a. Jednakże zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3§2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Zasadniczym celem skargi na bezczynność jest więc zobowiązanie organu niepodejmującego działań przewidzianych przez prawo do podjęcia tychże działań, tj. wydania w określonym terminie i w określonej formie aktu, dokonania czynności bądź stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok WSA w Łodzi z 7 grudnia 2016r. sygn. akt: II SAB/Bk 265/16, WSA w Gdańsku z 22 kwietnia 2015r. sygn. akt: II SAB/Gd 29/15; wyrok WSA w Poznaniu z 27 listopada 2014r. sygn. akt: II SAB/Po 123/14). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane/dokonane. Nie można pominąć i tego, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Zgodnie z zasadą szybkości postępowania (art. 12 K.p.a.), organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§2). Przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego wprowadzają następujące terminy załatwienia sprawy: "bez zbędnej zwłoki" (art. 35§1 K.p.a.), "niezwłocznie" (§2 tego artykułu), gdy sprawa może być rozpatrzona w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ, "w ciągu miesiąca", jeżeli załatwienie sprawy wymaga postępowania wyjaśniającego (§3 zd. pierwsze tego artykułu), "nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania" (§3 zd. drugie ww. artykułu), gdy sprawa jest szczególnie skomplikowana, zaś w postępowaniu odwoławczym-"w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania" (§3 zd. ostatnie). Do terminów określonych powyżej nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35§5 K.p.a.). W przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, zgodnie z art. 36§1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podać przyczyny zwłoki, wskazać nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczyć o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36§2 K.p.a.). Stosownie do treści art. 37§ 1 pkt 1 K.p.a. o stanie bezczynności można mówić, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36§1 K.p.a. Powyższe pozwala przyjąć, że sądowa ocena stanu bezczynności ogranicza się do ustalenia, że sprawy nie załatwiono w terminie ustawowym (wynikającym z art. 35 K.p.a. lub przepisów szczególnych) albo wyznaczonym przez organ (zgodnie z art. 36§1 K.p.a.). Bieg któregokolwiek z ww. terminów chroni organ przed zarzutem bezczynności. Oznacza to, że przedmiotem skargi na bezczynność jest wyłącznie ocena zachowania organu w postępowaniu administracyjnym przez pryzmat terminowości i ma na celu wymuszenie na organie podjęcia wymaganej prawem czynności lub aktu. Bez znaczenia jest natomiast przyczyna niezałatwienia sprawy, w tym twierdzenia organu o usprawiedliwionej czy nieusprawiedliwionej bierności. Swej bezczynności organ nie może tłumaczyć trudnościami kadrowymi, brakiem etatów czy też środków wynikającymi z dużej liczby spraw czy też środków pieniężnych. W rozpatrywanej sprawie o bezczynności Zarządu Województwa można będzie mówić w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa rozpoznanie wniosku strony skarżącej o przyznanie pomocy nie jest załatwiona, oraz w przypadkach, gdy Zarząd Województwa odmawia rozpoznania lub załatwienia wniosku, bo mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w przedmiocie wniosku strony skarżącej. W postępowaniu w niniejszej sprawie-jak wynika z akt-postępowanie administracyjne zakończone zostało odmową przywrócenia terminu (pismo z 29 października 2019r.) na skutek rozpoznania wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wykonania określonych czynności w trakcie weryfikacji pierwotnie złożonego wniosku. Wnioskodawca nie uprawdopodobnił zdaniem organu, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wnioskodawca powoływał się na problemy z uzyskaniem połączenia z Instytucją Wdrażającą. Następnie, pismem z 29 października 2019r. organ, pozostawił wniosek bez rozpatrzenia, wobec powyższego nie zachodzi sytuacja nie załatwienia wniosku strony o przyznanie pomocy. Nie można również przyjąć, że doszło do odmowy dokonania czynności - rozpoznania merytorycznego wniosku strony skarżącej przez Zarząd Województwa, poprzez mylne przyjęcie przez organ, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od tego obowiązku. W dniu 15 marca 2019r. skarżąca spółka złożyła do L. Stowarzyszenie [...] wniosek o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 19.2. , które w dniu 2 maja 2019r. podjęło uchwałę w sprawie wybrania operacji do dofinansowania tj. operacji ,,Wzrost konkurencyjności firmy B. Sp. z o.o. Sp. K. poprzez wdrożenie nowych produktów i rozwiązań prośrodowiskowych". Następnie 7 maja 2019r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] została przekazana dokumentacja, dotycząca wniosku Spółki B. do dalszej oceny. Pismem z 10 września 2019r. zgodnie z art. 23 ust. 5 ustawy z 20 lutego 2015r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności, wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków/poprawienia oczywistych omyłek w zakresie określonym w załączniku nr [...] do pisma. Spółka nie usnęła braków i nie dokonała poprawy oczywistych omyłek w zakreślonym terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania tj. 1 października 2019r. skutkiem tego Zarząd Województwa pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Zgodnie z § 22 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 24 września 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U.2017r. poz.772; w wersji obowiązującej w dacie złożenia wniosku strony): 1. W terminie 4 miesięcy od dnia przekazania wniosku o przyznanie pomocy zarządowi województwa przez [...], a w przypadku wniosku o przyznanie pomocy na projekt grantowy lub operację własną [...] - od dnia złożenia tego wniosku, zarząd województwa: 1) wzywa podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy do zawarcia umowy - w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy; 2) informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy o odmowie przyznania pomocy - w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy. Wynika z powyższego, co do zasady cztero-miesięczny termin rozpoznania merytorycznego wniosku o przyznanie pomocy. Wskazać należy jednak, że zgodnie art. 23 ust. 2 ustawą z dnia 20 lutego 2015r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz.U.2018r. poz. 140 ze zm.), w przypadku gdy w dokumentach, o których mowa w ust. 1 (wniosku o udzielenie wsparcia przekazanych przez LGD), zarząd województwa stwierdzi braki lub będzie konieczne uzyskanie wyjaśnień, zarząd województwa wzywa LGD do uzupełnienia braków lub złożenia wyjaśnień w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni. Natomiast stosownie do §24 rozporządzenia, wezwanie podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy do wykonania określonych czynności w toku postępowania w sprawie o przyznanie pomocy lub wezwanie LGD do uzupełnienia braków lub złożenia wyjaśnień, o których mowa w art. 23 ust. 2 ustawy, wstrzymuje bieg terminu rozpatrywania wniosku o przyznanie pomocy do czasu wykonania przez ten podmiot lub LGD tych czynności, o czym zarząd województwa zawiadamia podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy w formie pisemnej. Oznacza to, że wstrzymanie biegu terminu rozpatrywania wniosków o przyznanie pomocy (w tym wniosku strony), następuje także gdy uzupełnienie braków dotyczy LGD. Bieg terminu - o którym mowa w §22 rozporządzenia, ulega wstrzymaniu do czasu wykonania przez LGD wskazanych czynności. Niemniej wskazać należy, że zgodnie z art. 23 ust. 5 ustawy, w razie stwierdzenia, że wniosek o udzielenie wsparcia, zawiera braki lub oczywiste omyłki, zarząd województwa wzywa podmiot ubiegający się o wsparcie do usunięcia tych braków lub poprawienia oczywistych omyłek w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Termin ten - w świetle obowiązujących przepisów nie może zostać przedłożony. W sprawie, w toku kontroli administracyjnej wniosku strony skarżącej o przyznanie pomocy organ stwierdził, iż zawiera on błędy oraz braki. Wobec powyższego, pismem z 10 września 2019r wezwano stronę skarżącą do ich uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, stosownie do art. 23 ust. 5 ustawy. W wyznaczonym terminie-który upływał 8 października 2019r.-strona skarżąca nie uzupełniła braków i wskazanych błędów. Strona dopiero w dniu 15 października 2019r. złożyła prośbę o przywrócenie terminu (w terminie 14 dni od dnia ustania przyczyny i uchybienia terminy oraz dopełniła wymaganej czynności) ale nie uprawdopodobniła, ze uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Wobec powyższego na podstawie art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. ustawy poinformowano stronę pismami z 29 października 2019r. o nieprzywróceniu terminu (pismo [...]) i że wniosek pozostawiono bez rozpatrzenia (pismo [...]). Termin do rozpoznania wniosku strony skarżącej, o którym mowa w §22 rozporządzenia, rozpoczął bieg 7 maja 2019r., natomiast 10 września 2019r. organ wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków wniosku i jego uzupełnienia, a 29 października 2019r. poinformowano o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania i odmowie przywrócenia terminu. Powyższe wskazuje, że nie można uznać bezczynności Zarządu Województwa polegającej na nie dotrzymaniu terminu rozpoznania wniosku strony skarżącej, wskazanego w §22 rozporządzenia. Nie można więc uznać, że mamy do czynienia w sprawie z przypadkiem, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona. Nie można w rozpatrywanej sprawie również uznać, że doszło, jak chce strona skarżąca, do odmowy dokonania określonej czynności wskazanej w §22 rozporządzenia: 1) wzywania podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy do zawarcia umowy - w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy; 2) poinformowania podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy o odmowie przyznania pomocy - w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy. Zgodnie z art. 23 ust. 5 ustawy, w razie stwierdzenia, że wniosek strony o udzielenie wsparcia, zawiera braki lub oczywiste omyłki, zarząd województwa wzywa stronę do usunięcia tych braków lub poprawienia oczywistych omyłek w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Termin ten - w świetle obowiązujących przepisów - nie może zostać przedłożony. Wynika z powyższego, że jeżeli strona skarżąca jako podmiot ubiegający się o udzielenie wsparcia nie usunie wszystkich braków lub nie poprawi wszystkich oczywistych omyłek w wyznaczonym 7 dniowym terminie, jej wniosek o przyznanie pomocy pozostawia się bez rozpatrzenia. Stosownie do art. 23 ust. 5 ustawy, zasadne było pozostawienie wniosku strony skarżącej o przyznanie pomocy bez rozpoznania. Nie można więc przyjąć, że mamy do czynienia w sprawie z bezczynnością organu z powodu nie dokonania czynności merytorycznego rozpoznania wniosku wskazanej w §22 rozporządzenia. Wystąpiły bowiem okoliczności, które uwalniały organ od tego obowiązku, na skutek wystąpienia sytuacji pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ustosunkowując się do zarzutów sformułowanych w skardze należy zaznaczyć, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. Autor skargi, która jest skargą na bezczynność organu, w jej pisemnych motywach koncentruje się na przesłankach przywrócenia terminu, które nie mieszczą się w pojęciu bezczynności. Chcąc skutecznie zakwestionować odmowę przywrócenia terminu, pełnomocnik profesjonalny winien skorzystać ze środków zaskarżenia które odnoszą się do tej kwestii jurydycznej. W świetle powyższych ustaleń - braku uznania bezczynności Zarządu Województwa w przedmiocie rozpatrywania wniosku strony skarżącej o przyznanie pomocy, nie uzasadnione są dalsze żądania skargi. W tym, zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu, rozstrzygnięcia czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organowi nie można zatem zarzucić bezczynności. Skarga na bezczynność organu jest więc nieuzasadniona. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.