II SA/Kr 102/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca 2021 r. sprawy ze skarg R. M. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 października 2019 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy I. odrzuca skargę R. M.; II. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; III. nakazuje zwrócić skarżącemu R. M. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu; IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 23 lipca 2019 r. znak: [...], na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 148 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. [...] z późn. zm.), umorzył postępowanie wznowione w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 8 marca 2017 r., nr [...], znak [...] ustającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.:" Budowa budynku usługowo-biurowego składającego się z dwóch segmentów połączonych ze sobą wspólnym garażem podziemnym, z wjazdami wewnętrznym układem komunikacyjnym oraz infrastrukturą techniczną na dz. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.", wydanej na rzecz: firma B W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 2 października 2017 r. wpłynął nadany w placówce pocztowej w dniu 29 września 2017 r. wniosek R. M., reprezentowanego przez M. M. o wznowienie postępowania zakończonego wyżej opisaną decyzją. Jako podstawę wznowienia wskazano brak udziału w postępowaniu, a to w związku z faktem, że korespondencję wysyłano na błędny adres: K., ul. [...], pod którym to adresem R. M. nigdy nie mieszkał. Wnioskodawca wskazał, że o decyzji dowiedział się w dniu 29 sierpnia 2017 r. Organ, przyjmując powyższe oświadczenie, wznowił postępowanie w sprawie. Ustalił, że działka nr [...] obr. [...], której współwłaścicielem jest wnioskujący o wznowienie postępowania R. M. została uznana za znajdującą się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej postępowaniem zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 8 marca 2017 r.. Jednak wobec wątpliwości czy faktycznie wniosek został złożony z zachowaniem terminu zakreślonego w art. 148 § 2 k.p.a. wezwał pełnomocnika wnioskodawcy o dodatkowe wyjaśnienia w tym zakresie. W odpowiedzi na wezwanie organu dotyczące m.in. do udokumentowania zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, pełnomocnik powtórzył złożone wcześniej oświadczenie i załączył kserokopię potwierdzenia nadania listu poleconego z dnia 29 września 2017 r. (zawierającego wniosek o wznowienie i pełnomocnictwo). Pełnomocnik oświadczył, że nie może wskazać, gdzie R. M. mieszka, ani gdzie mieszkał w czasie prowadzenia postępowania pod sygn. [...] Nie ma on stałego miejsca zamieszkania i od ok. 8 lat nie mieszka w K., tylko na drugim końcu Polski, a spotkania pełnomocnika ze stroną odbywają się sporadycznie, jedynie w K.. Poza tym lakonicznym stwierdzeniem pełnomocnik wnioskodawcy nie wskazał żadnych dowodów na potwierdzenie, że jego mocodawca dowiedział się o decyzji w okresie miesiąca poprzedzającego datę wniesienia podania o wznowienie. Organ pozyskał do akt sprawy wydruki z systemów: PNIER -wskazujący adres do korespondencji, na który w ocenie organu prawidłowo wysyłano pisma w pierwotnym postępowaniu, ELUD - z adresem ostatniego znanego stałego adresu zameldowania w latach od 5 lipca 2011 r. do 8 października 2014 r. i systemu ISDP w którym także widnieje adres ujawniony w systemie ELUD, cały czas niezaktualizowany przez wnioskodawcę. W ocenie organu, analiza dokumentów przedłożonych na jego wezwanie nie może prowadzić do stwierdzenia, że wnioskujący o wznowienie choćby uprawdopodobnił (a z całą pewnością - nie udowodnił), że dochował miesięcznego terminu na złożenie wniosku. W świetle powyższego, a także całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym również przejawianego w sposób jaskrawy braku dobrej woli pełnomocnika wnioskodawcy w zakresie podjętej próby ustalenia ówczesnego adresu wnioskującego o wznowienie (nawet przecież sporadyczne kontakty umożliwiają uzyskanie informacji oczekiwanych przez organy administracji publicznej; ponadto informacje takie można uzyskać również na odległość, np. za pomocą środków komunikacji elektronicznej) organ uznał, że twierdzenie pełnomocnika wnioskodawcy o dacie dowiedzenia się przez jego mocodawcę o decyzji jest niewiarygodne. Skoro zatem nie zadbał w sposób wystarczający o dokumenty lub jakiekolwiek inne istotne środki dowodowe, które potwierdzałyby prawdziwość złożonego oświadczenia, to nie można uznać, że termin z art. 148 k.p.a. został zachowany. W wypadku wznowienia postępowania na wniosek strony złożony z przekroczeniem ustawowego terminu nie jest dopuszczalne badanie przesłanek wznowienia, a w konsekwencji - oparcie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie o art. 151 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przekroczeniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. winno skutkować co do zasady wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania z przyczyn formalnych. Natomiast w przypadku, gdy organ w drodze postanowienia wznowił już postępowanie, należy je uznać za bezprzedmiotowe. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła M. W., wskazując, że zaskarża decyzję Prezydenta Miasta K. w całości (odwołanie nie zostało podpisane). Odwołanie od decyzji złożył również R. M., reprezentowany przez pełnomocnika M. M.. Pełnomocnik wyjaśnił, że w dniu 29 sierpnia 2017 r. R. M. był w K. w związku ze śmiercią jego ojca. Wtedy też od członka rodziny dowiedział się o wydanej decyzji i udzielił pełnomocnictwa. Od tej pory M. M. nie widział się z mocodawcą. W ocenie M. M. przedstawił on dowody na okoliczność, kiedy strona dowiedziała się o decyzji w postaci pełnomocnictwa oraz potwierdzenia nadania przesyłki do organu. W toku postępowania informował również organ, że ojciec nie ma stałego ani czasowego adresu zameldowania i mieszka na drugim końcu Polski. Nie mógł zadośćuczynić wezwaniu organu i podać gdzie ojciec mieszka, skoro jest on osobą bezdomną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 października 2019 r., znak: [...] rozpoznaniu odwołania M. W. i R. M., na podstawie art. 105 § 1, art. 145, art. 148 i art. 149, art. 150 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia dokonane przez organ I instancji. Podkreślił, że miesięczny termin wskazany w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. do wniesienia podania o wznowienie postępowania traktowany jest zarówno w piśmiennictwie, jak i orzecznictwie restrykcyjnie i musi być ściśle przez organy przestrzegany. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania pomimo uchybienia terminu stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Ponadto to strona żądająca wznowienia postępowania jest zobowiązana do udowodnienia, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Organ administracji może przyjąć oświadczenie złożone w tym względzie przez stronę, poparte w razie potrzeby i możliwości innymi dowodami. Zachowanie powyższego terminu musi być zatem udowodnione przez stronę, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. W przedmiotowej sprawie, R. M., czy jego pełnomocnik M. M., nie udowodnili, że zachowany został termin jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Złożone na wezwanie organu wyjaśnienia, jakie wpłynęły do organu w dniu 20 maja 2019 r. w żaden sposób nie pozwalają na przyjęcie, że zostało udowodnione, że dochowano terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Również okoliczności podnoszone w odwołaniu - w ocenie organu odwoławczego - nie przesądzają o tym, że dochowano terminu przewidzianego w art. 148 § 2 k.p.a. M. M. twierdzi, że ojciec R. M. był w K. w dniu 29 sierpnia 2017 r., ponieważ zmarł jego ojciec (dziadek pełnomocnika) i cała rodzina miała wtedy kontakt ze sobą. Wtedy też R. M. dowiedział się o decyzji i udzielił pełnomocnictwa synowi. Ponadto M. M. w odwołaniu podkreślił, że od tej pory nie widział się z ojcem, jak również, że nie może podać gdzie R. M. mieszka, bo jest on bezdomny. W ocenie Kolegium nieścisłości w oświadczeniach i zachowaniu pełnomocnika wnioskodawcy, nie pozwalają uznać twierdzeń M. M. za wiarygodne - z jednej strony pełnomocnik twierdzi, że nie widział się z ojcem od sierpnia 2017 r., z drugiej natomiast na wezwanie Kolegium z dnia 14 sierpnia 2018 r. o przedłożenie pełnomocnictwa do działania w postępowaniu odwoławczym, dołączył do akt sprawy pełnomocnictwo z dnia 4 września 2018 r., mimo że twierdzi, że nie ma z ojcem stałego kontaktu i nawet nie wie gdzie on mieszka. Kolegium podkreśliło, że kwestia, czy strona udowodniła zachowanie terminu podlega swobodnej ocenie dowodów. W przedmiotowej sprawie organ nie naruszył swobodnej oceny dowodów przyjmując, że nie zachowano terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Trudno za dowód uznać przedłożone na wezwanie organu I instancji potwierdzenie nadania przesyłki zawierającej wniosek o wznowienie postępowania. Wobec ustalenia, że nie zachowano terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, wznowione postępowania należało umorzyć. Na opisaną wyżej decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli osobnymi pismami: M. W. i R. M. (reprezentowany przez M. M.). Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jako niesłusznych i naruszających przepisy prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Strony zostały poinformowane, że zgodnie z przepisem art. 15zzs4 ust.3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Nadto, w informacji tej powołano się na zarządzenie nr 61 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2, zgodnie z którymi "z dniem 17 października 2020 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie odwołuje się rozprawy, utrzymując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, sprawy wyznaczone do rozpatrzenia na rozprawie kieruje się do załatwienia na posiedzeniu niejawnym". Sprawa, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 czerwca 2021 r., została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym na dzień 27 lipca 2021 r., gdyż Sąd nie dysponował urządzeniami technicznymi umożliwiającymi przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku. Dodać jeszcze należy, że w dniu 3 lipca 2021 r. weszła w życie ustawa z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 1090), która przepisowi art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych nadała następujące brzmienie: "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu" (ust.2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów" (ust.3). Ustawa nowelizująca, w zakresie postępowania przed sądami administracyjnymi, nie zawiera przepisów przejściowych. Tak więc w sprawach, w których dla rozpoznania skarg wyznaczone zostały już przed dniem jej wejścia w życie terminy posiedzeń niejawnych, zarządzenia Przewodniczącego o przeprowadzeniu posiedzenia niejawnego w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) pozostały skuteczne. Dlatego też sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a.", uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia w całości lub w części, ma miejsce gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarga R. M. podlegała odrzuceniu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 lutego 2021 r. pełnomocnik skarżącego R. M. – M. M. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka polecona zawierająca opisane wyżej wezwanie wróciła do sądu - po podwójnym awizowaniu w dniach 26 kwietnia 2021 r. i 5 maja 2021 r. - z adnotacją poczty o niepodjęciu w terminie. Stosownie do treści art. 73 § 4 p.p.s.a. należało uznać, że wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 10 maja 2021 r. Wpis od skargi został uiszczony w dniu 19 maja 2021 r., a zatem z uchybieniem wyznaczonego terminu. Stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga od której wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Stwierdzony stan rzeczy uzasadnia również zwrot wpisu uiszczonego przez R. M. na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Natomiast na skutek rozpoznania skargi M. W. Sąd orzekł o nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z urzędu stwierdzając rażące naruszenie prawa popełnione przez organ odwoławczy. Jak wynika z przedłożonych sądowi wraz ze skargą akt administracyjnych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze przeoczyło, że odwołanie wniesione przez M. W. nie zostało podpisane, a jedynie naniesione zostało komputerowo imię i nazwisko skarżącej. W ocenie Sądu, przy wydaniu kwestionowanej decyzji doszło do rażącego naruszenia przepisów procesowych w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co w myśl powołanego art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skutkować musi stwierdzeniem jej nieważności. Zaskarżona decyzja wydana została w następstwie merytorycznego rozpoznania odwołania, które obarczone było istotnym brakiem formalnym, wyłączającymi skuteczność prawną tego pisma. Warunkiem rozpatrzenia odwołania przez organ drugiej instancji jest jego wniesienie przez stronę postępowania w ustawowo określonym terminie. Ponadto w tzw. postępowaniu wstępnym, organ odwoławczy do którego wpłynęło odwołanie, zobowiązany jest do zbadania także kwestii, czy odwołanie spełnia wszystkie formalne wymagania, określone przez przepisy prawa. Z art. 128 k.p.a. wynika, że odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Niemniej jednak zauważyć należy, że wobec faktu, że odwołanie jest podaniem w rozumieniu art. 63 § 1 k.p.a., powinno ono zawierać pewne niezbędne elementy. Wymagania formalne podania (odwołania, zażalenia, żądania, wyjaśnienia) określa przepis art. 63 § 2 i 3 k.p.a. Stosownie do pierwszego z wymienionych przepisów, podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Z kolei § 3 art. 63 k.p.a. wskazuje, że podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Z powyższego przepisu wynika zatem, że podpis jest niezbędnym elementem każdego podania wnoszonego do organu administracji publicznej. Jeżeli natomiast wniesione przez stronę odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji nie zawiera wszystkich koniecznych elementów, w tym podpisu, wówczas organ odwoławczy zobowiązany jest wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Podpis to napisany lub uwierzytelniony znak ręczny. Jego złożenie w piśmie procesowym daje gwarancję, że wyrażone w nim żądanie pochodzi od osoby określonej jako wnosząca podanie. Odwołanie bez oryginalnego podpisu strony, a więc niespełniające określonych w art. 63 § 3 k.p.a. wymogów, nie jest odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 i art. 128 k.p.a., a jego rozpoznanie jest dotknięte wadą nieważności określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Powyższe stanowisko jest ugruntowane zarówno w judykaturze (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. III SA/Kr 1252/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. III SA/Łd 273/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. II SA/Ke 132/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. II SA/Ol 1414/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 903/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), jak i w piśmiennictwie (zob. np. B. Adamiak, Komentarz do art. 128 [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, Legalis; K. Glibowski, Komentarz do art. 128 [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, Legalis). Organ odwoławczy nie dostrzegł tego, że na piśmie wniesionym przez M. W. brak jest jej odręcznego podpisu warunkującego uznanie pisma za skutecznie wniesione odwołanie i mimo braku uniemożliwiającego nadanie dalszego biegu rozpoznał to odwołanie i wydał decyzję w sprawie. Ustalenie powyższe, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., powoduje nieważność zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu z powodu rażącego naruszenia prawa powoduje powrót sprawy na etap administracyjnego postępowania odwoławczego, w ramach którego organ będzie zobligowany do wezwania wnoszącej pismo do usunięcia braku formalnego odwołania, co - jeśli nastąpi - będzie stanowiło podstawę do rozpatrzenia odwołania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak punkcie II sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt IV sentencji wyroku) Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej M. W. kwotę 200 zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.