II SA/Kr 1031/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) SWSA Magda Froncisz SWSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej skargę oddala. Wnioskiem z 28 czerwca 2021 r. J. J. zwrócił się do Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o udostępnienie następującej informacji publicznej: 1. zbiorcze informacje roczne z działalności samorządowych kolegiów odwoławczych i Krajowej Reprezentacji Samorządowych Kolegiów Odwoławczych - za lata 2014-2018; 2. orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy Krajowej Reprezentacji Samorządowych Kolegiów Odwoławczych z dnia 12 czerwca 2018 roku sygn. akt [...] wraz z poprzedzającym je orzeczeniem Komisji pierwszej instancji; 3. orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy Krajowej Reprezentacji Samorządowych Kolegiów Odwoławczych z dnia 21 sierpnia 2018 roku sygn. akt [...] wraz z poprzedzającym je orzeczeniem Komisji pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. pismem z dnia 12 lipca 2021 r. w odpowiedzi na w/w wniosek udzieliło żądanych informacji w zakresie pkt 1 nadto poinformowało, iż nie pozostaje w posiadaniu orzeczeń Komisji pierwszej instancji ( pkt 2 i 3 wniosku in fine). Decyzją Prezesa SKO w K. z dnia 12 lipca 2021 r., znak [...] odmówiono J. J. udostępnienia żądanej we wniosku z 28 czerwca 2021 r. informacji publicznej w zakresie udostępnienia orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej przy Krajowej Reprezentacji Samorządowych Kolegiów Odwoławczych z dnia 12 czerwca 2018 r., sygn. [...] (pkt 2 ab initio wniosku) oraz w zakresie udostępnienia orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej przy Krajowej Reprezentacji Samorządowych Kolegiów Odwoławczych z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. [...] (pkt 3 ab initio wniosku). W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż orzeczenia Komisji Dyscyplinarnych przy KRSKO dotyczą osoby fizycznej, która nie pełni aktualnie funkcji publicznej (osoba ta nie jest członkiem Kolegium). Uznano, że powyższe ma konsekwencje tego rodzaju, że w tym konkretnym przypadku prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Wniosek o ponowne rozpatrzenie tej sprawy wniósł J. J., a Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. decyzją z 6 sierpnia 2021 roku, znak [...] na podstawie art. 2, art. 3, art. 4, 5 ust. 2, art. 16 ust. 1 i ust 2, art. 17 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm.) w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018, poz. 570 ze zm.) w zw. z art. 104 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję z 12 lipca 2021 r. Uzasadniając to rozstrzygnięcie i odnosząc się do zarzutu niezamieszczenia w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji danych o osobach, które zajęły stanowisko w sprawie, wskazano, że nie było innych (poza prezesem Kolegium) osób zajmujących stanowisko w sprawie, stąd też brak takiego wskazania. "Pod pojęciem "osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania", o których mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. należy rozumieć osoby, które przez wyrażony przez siebie pogląd miały wpływ na fakt, że w sprawie została wydana decyzja odmowna. Nie mieszczą się natomiast w tym pojęciu osoby, które wykonywały czynności techniczne czy dostarczyły tylko informacji o faktach lub danych liczbowych, gdyż taka jedynie techniczna lub pomocnicza ich rola wskazuje, że nie miały one wpływu na sposób załatwienia sprawy" (tak III SA/GI 746/20 - Wyrok WSA w Gliwicach). We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucono także, iż brak jest oznaczenia podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Wbrew tym twierdzeniom, z uzasadnienia kwestionowanej decyzji wynika, iż chodzi o osobę fizyczną - byłego członka Kolegium. Jak się bowiem przyjmuje "W wypadku art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. ustawa wymaga jedynie oznaczenia podmiotów, czyli ich ogólnego wskazania bez określania cech pozwalających na indywidualizację i identyfikację z uwagi na chronione dobra tych podmiotów" (tak wyrok z dnia 14 grudnia 2016 r. WSA w Krakowie, II SAB/Kr 174/16, publ. El. CBOSA). Przywołanie natomiast innych cech danego podmiotu (np. przywołanie konkretnego Kolegium w którym pracował) bez trudu pozwoliłaby na identyfikację osoby o którą chodzi i poznanie jej tożsamości. Struktura niektórych Kolegiów jest bowiem tego rodzaju, że członkami orzecznikami jest np. kilka osób. Nadto na stronach podmiotowych BIP Kolegiów publikowana jest lista członków etatowych i pozaetatowych, możliwe jest również odnalezienie danych archiwalnych i ewentualne porównanie tych danych. Przechodząc natomiast do kwestii merytorycznych w sprawie, podtrzymać należy w pełni stanowisko przedstawione uprzednio w kwestionowanej decyzji. Zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej "informacją publiczną" jest każda informacja o sprawach publicznych. Uprawnienie do uzyskania informacji publicznej w myśl tej ustawy posiada każdy bez konieczności wykazania interesu prawnego bądź faktycznego w jej uzyskaniu (art.2 ustawy). Natomiast prawo dostępu do informacji publicznej nie nosi charakteru bezwzględnego i podlega ograniczeniom. W myśl art. 5 ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych oraz prawo to podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz o przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z brzmienia przywołanego przepisu art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, iż możliwe jest uzyskanie informacji dotyczące osoby fizycznej o ile aktualnie pełni ona funkcje publiczną lub dotyczy informacji o osobie mającej związek z pełnieniem obecnie funkcji publicznych. Jak wskazano w Wyroku NSA 15.06.2020 r., I OSK 2098/19, LEX nr 3099626 "Waloru informacji publicznej nie traci informacja wymagająca ochrony z uwagi na ochronę prawa do prywatności. Nadal bowiem informacja ta jest informacją publiczną. W sytuacji, gdy w ocenie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej dostęp do żądanej informacji wymaga ograniczenia ze względu na przesłanki przewidziane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., obowiązkiem tego podmiotu jest ocena, czy osoba, której dotyczy żądana informacja publiczna, jest osobą pełniącą funkcję publiczną, czy też nią nie jest. Jeżeli informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i informacja ta ma związek z wykonywanymi przez tę osobę zadaniami lub sprawowaną funkcją, to dostęp do tej informacji nie może zostać ograniczony z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. Oznacza to, że organ nie może odmówić udzielenia informacji, powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p." W kwestionowanej decyzji takiej oceny dokonano. Ustalono bowiem na podstawie danych z orzeczeń dyscyplinarnych (imię i nazwisko, pełniona wcześniej funkcja w Kolegium) i listy osób będących członkami Kolegium, iż podmiot ten aktualnie nie pełni tej funkcji i nie ma związku z jej pełnieniem. Jak przyjęto w wyroku WSA w Olsztynie z 25 października 2016 r., II SAB/OI 82/16 (publ. El. CBOSA) brak jest podstaw do udostępniania informacji dotyczących osób które niegdyś były funkcjonariuszami publicznymi (np. emerytów) wyjaśniono bowiem co następuje "Zatem wniosek skarżącego dotyczył zarówno osób pełniących funkcje publiczne, jak i podmiotów których kwalifikacja ta nie obejmuje. Wyjaśnić bowiem należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się że nauczyciel jest osobą pełniącą funkcje publiczne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 czerwca 2014r., sygn. akt II SAB/Łd 57/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w wyroku z 7 czerwca 2016r. (sygn. akt IV SAB/GI 62/16, wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 lutego 2016r., sygn. akt II SA/Kr 1573/15). Jest to bowiem osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej, dysponującej środkami publicznymi, która nie wykonuje czynności usługowych, lecz zadania publiczne. Jednakże do osób pełniących funkcje publiczne w żadnym wypadku nie można zaliczyć pracowników obsługi, czy też emerytów (w tym także emerytowanych nauczycieli), gdyż osoby te nie wykonują żadnych zadań publicznych" (pogrubienie własne Kolegium). Analogicznie zatem były członek kolegium nie pełni funkcji publicznej i nie ma związku z jej pełnieniem, a tym samym brak jest podstaw do udostępnienia żądanej informacji z uwagi na dobra chronione tej osoby. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. J., zarzucając jej naruszenie: I. przepisów prawa materialnego: - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. 1997 nr 78, poz. 483) i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 t.j., dalej jako: UDIP) poprzez niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej podaniem z 28 czerwca 2021 r. - art. 5 ust. 2 UDIP poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu, iż wnioskowana informacja dotyczy prywatności osoby fizycznej, w związku z czym nie może być udostępniona, II. przepisów postępowania: - art. 13 ust. 1 i 2 UDIP przez ich niezastosowanie i nieudostępnienie w terminach określonych w tych przepisach wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej niebędącej, zdaniem skarżącego, informacją podlegającą ograniczeniu wynikającemu z art. 5 ust. 2 UDIP, - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 KPA, poprzez nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy wystarczającym środkiem ochrony prywatności osób, których dotyczyły żądane orzeczenia byłaby anonimizacja tychże orzeczeń, oraz czy osoby, w stosunku do których wydano przedmiotowe orzeczenia rezygnują z przysługującego im prawa ochrony prywatności (art. 5 ust. 2 zd. 2 UDIP), - art. 16 ust. 2 pkt 2 UDIP w zw. z art. 107 § 2 KPA, w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika obowiązek zamieszczenia w uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji oraz oznaczenia podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2 UDIP wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, poprzez brak zamieszczenia w spornej decyzji tychże informacji. - art. 7 i art. 8 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 KPA w zw. z art. 17 ust. 2 UDIP w zakresie, w jakim pracownik organu administracji publicznej podlega Wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, jeśli brał udział w wydawaniu zaskarżonej decyzji, poprzez wydaniu decyzji administracyjnej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, przez tę samą osobę, tj. Prezesa SKO w K., co narusza zasadę prawdy obiektywniej oraz działania w sposób budzący zaufanie i pozbawia stronę faktycznej i obiektywnej szansy zastosowania środka odwoławczego, poprzez wydanie obu decyzji przez tę samą osobę. - art. 8, 11 KPA poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów i argumentów podnoszonych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy Organowi do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie od Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego-zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniósł o oddalenie skargi i w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 poz. 1842 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec braku możliwości technicznych przeprowadzenia rozprawy zdalnej, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 listopada 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. W świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Spór w sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy organ wydał zaskarżoną decyzję prawidłowo wskazując jako materialnoprawną podstawę prawną jej wydania art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm.- dalej u.d.i.p.) a konkretnie, czy prawidłowo ustalił, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p., ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Sam fakt, że orzeczenie dyscyplinarne stanowi informację publiczną, a Prezes Kolegium jest organem obowiązanym do udzielania informacji publicznych pozostaje bowiem poza sporem w sprawie. Jak jednolicie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, podstawową przesłanką, która umożliwia zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. jest ocena, czy osoba, której dotyczy żądana informacja publiczna jest osobą pełniącą funkcję publiczną, czy też nie. Z przepisu tego wynika, że jeżeli informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z wykonywanymi przez nią zadaniami lub sprawowaną funkcją, to dostęp do niej nie może zostać ograniczony z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. W takiej sytuacji organ nie może odmówić udzielenia informacji publicznej powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Z kolei ustalenie, że żądana informacja publiczna dotyczy osoby niepełniącej funkcji publicznej umożliwia wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.. W decyzji takiej powinno być jednak jasno i precyzyjnie wykazane, że żądana informacja dotyczy osoby niepełniącej funkcji publicznej. W niniejszej sprawie, w zaskarżonej decyzji jednoznacznie wskazano, że osoba której dotyczą żądane orzeczenia dyscyplinarne organu II instancji nie pełni już funkcji publicznych, albowiem nie jest już członkiem samorządowego kolegium odwoławczego. Przepis art. 5 ust. 2 jednoznacznie stanowi, że ograniczenie nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne; sformułowany został w czasie teraźniejszym, co ewidentnie wskazuje na to, że nie odnosi się do osób które pełniły funkcje publiczne w przeszłości. Nie jest bowiem tak, że "osobą pełniącą funkcje publiczne" jest się "dożywotnio", niezależnie od tego czy w rzeczywistości funkcję tę pełni się nadal, czy też nie. Status osoby, której dotyczy wniosek o udzielenie informacji publicznej, ustala się na datę jego rozpoznania. Nie jest także uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 i art. 8 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 KPA w zw. z art. 17 ust. 2 UDIP w zakresie, w jakim pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, jeśli brał udział w wydawaniu zaskarżonej decyzji, poprzez wydanie decyzji administracyjnej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, przez tę samą osobę, tj. Prezesa SKO w K., co narusza zasadę prawdy obiektywniej oraz działania w sposób budzący zaufanie i pozbawia stronę faktycznej i obiektywnej szansy zastosowania środka odwoławczego, poprzez wydanie obu decyzji przez tę samą osobę. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 570) prezes kolegium jest obok zgromadzenia ogólnego, organem kolegium. Zgodnie zaś z art. 11 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 tej ustawy, prezes kolegium kieruje pracami kolegium, a w szczególności reprezentuje kolegium na zewnątrz oraz wykonuje czynności przewidziane przepisami prawa dla organów administracji publicznej, niezastrzeżone dla składu orzekającego. Udzielenie informacji publicznej będącej w posiadaniu samorządowego kolegium odwoławczego lub wydanie decyzji o odmowie jej udzielenia, nie należą do kompetencji składów orzeczniczych samorządowych kolegiów odwoławczych. Obowiązki te realizuje Prezes kolegium. Ustrojowo samorządowe kolegia odwoławcze są organami odwoławczymi – organami wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.), w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Nadto, zgodnie z art. 3 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, Kolegia są państwowymi jednostkami budżetowymi. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wszystko to oznacza, że prezes Kolegium jest podmiotem reprezentującym państwową jednostkę organizacyjną, uprawnionym i obowiązanym w imieniu Kolegium do realizacji obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie jest zatem organem administracji publicznej ani pracownikiem organu, ale organem państwowej jednostki organizacyjnej. Tymczasem art. 24 Kpa dotyczy wyłączenia od udziału w postępowaniu pracownika organu administracji publicznej. Wyłączenia organu i to organu administracji publicznej (a takim organem nie jest Prezes kolegium) dotyczy natomiast art. 25 Kpa. Art. 127 § 3 Kpa dotyczy sytuacji, gdy decyzja administracyjna wydawana jest w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze jako organ kolegialny – wówczas od decyzji takich nie służy odwołanie, ale wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jest wyjątkiem od zasady, że organem właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Wynika to z tego, że nie ma organu wyższego stopnia w stosunku do samorządowych kolegiów odwoławczych (podobnie ministrów). Nie ma też ustrojowo organu wyższego stopnia wobec prezesa Kolegium. Nie jest nim w szczególności Prezes Rady Ministrów, albowiem zgodnie z art. 3a ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, sprawuje on jedynie nadzór nad działalnością administracyjną kolegiów. Skoro art. 16 u.d.i.p. nakazuje stosować przepisy Kpa do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej, a art. 17 wskazuje, że do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio – to wszystko to prowadzi do wniosku, że od decyzji prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego o odmowie udostepnienia informacji publicznej nie przysługuje odwołania a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, względnie skarga do sądu administracyjnego, z pominięciem wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.