II SA/Kr 1037/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 15 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko skargę oddala Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniem z dnia 15 czerwca 2015 r., znak: [...] , wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, ust. 4, art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednol. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 – dalej ustawa 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednol. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) po rozpatrzeniu zażalenia J.P.G. , utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia 27 kwietnia 2015r., znak: [...] , w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i nałożenia na wnioskodawcę P.H.U. [...]" P.M. obowiązku opracowania raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie sklepu "[...] " wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, drogami, parkingami, pylonem reklamowym, nadziemnym zbiornikiem wody tryskaczowej, podziemnym zbiornikiem wód opadowych, ogrodzeniami i zielenią, przy ul. [...] w T. , na działkach nr: [...] ,[...] ,[...] itd... obręb [...] . Orzekając w ten sposób Kolegium wskazało na następujące okoliczności. Wnioskiem z dnia 20 lutego 2015 r. P.M. , właściciel P.H.U. "[...] " w T. zwrócił się do Prezydenta Miasta T. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację opisanego na wstępie przedsięwzięcia. Jak wynika z załączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia, przedmiotowa inwestycja zlokalizowana będzie w północno - wschodniej części miasta T. przy ul. [...] na działkach nrnr: [...] ,[...] ,[...] itd... obręb [...] Obszar inwestycji objęty jest Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego. Teren przeznaczony pod inwestycję oznaczony jest w planie symbolem UC - tereny zabudowy usługowej - rozmieszczenie obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Projektowane przedsięwzięcie sąsiaduje: od północy z terenami zieleni wysokiej i niskiej; od wschodu z terenami oznaczonymi symbolem MNU (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami); od zachodu z terenami usługowymi oznaczonymi symbolem UC; od południa z ulicą [...] . Teren przeznaczony pod projektowane przedsięwzięcie posiada kształt nieregularny, jest terenem płaskim o spadku w kierunku północnym. Całkowita powierzchnia działek, na których zlokalizowana zostanie inwestycja wynosi 43 108 m2. Powierzchnia terenu przewidziana pod inwestycję - około 37 267 m2. Powierzchnia zabudowy - około 12 830 m2. Powierzchnia terenów utwardzonych (parkingi z towarzyszącą infrastrukturą) - około 18061 m2. Powierzchnia terenów zielonych - około 6376 m2. W ramach inwestycji planuje się budowę jednokondygnacyjnego budynku z niewielkim dwukondygnacyjnym zapleczem administracyjnym wraz z wiatami, zbiornikiem wody dla celów p. poż., strefami ogrodzonymi, drogami, placami manewrowymi i parkingami dla klientów, elementami reklamowymi i niezbędną infrastrukturą. Przewiduje się, że budynek będzie miał około 11 m wysokości z wyższym akcentem w strefie wejściowej. Podstawowym układem nośnym obiektu będzie żelbetowa konstrukcja stropów, słupów i stalowa dźwigarów nośnych i płatw. Sklep zlokalizowany będzie na poziomie 0,00. Ściany zewnętrzne wykonane zostaną z lekkiej obudowy, dodatkowo murowane i żelbetowe w miejscach wymagających innej technologii. Całość obiektu podzielona będzie na następujące strefy: strefa wejściowa, strefa kasowa, sala sprzedaży, ekspozycja i sprzedaż towarów na ogrodzonej przestrzeni otwartej, zaplecze sklepowe, strefa przyjęcia towarów, otwarta strefa przyjęcia towarów i rozładunku. Sala sprzedaży przeznaczona będzie do sprzedaży samoobsługowej (poza sprzedażą środków ochrony roślin). Towary eksponowane będą na regałach i stojakach dostosowanych do specyfiki eksponowanych towarów. Dla obsługi klientów przewiduje się zespoły kasowe z punktem informacyjnym zlokalizowane przy wejściu głównym. Asortyment sprzedaży obejmował będzie między innymi: materiały budowlane: cement, wapno, papa, drzwi, okna, ceramika budowlana i sanitarna, drewno, pokrycia podłogowe, tapety, farby, lakiery itp., materiały dekoracji wnętrz, materiały instalacji sanitarnych: rury, grzejniki, wanny, baterie, kabiny itp., wyposażenie łazienek, materiały instalacji elektrycznych: przewody, osprzęt elektryczny, żarówki, lampy, klosze, narzędzia elektryczne i mechaniczne do majsterkowania, sprzęt ogrodniczy i ogrodowy, środki ochrony roślin klasy III i IV w opakowaniach dostawcy, bez konfekcjonowania, opakowania do 0,5 kg (przechowywane w zamkniętej szafie), nawozy mineralne i sztuczne w opakowaniach dostawcy. Wyszczególniony wyżej asortyment jest asortymentem przykładowym i może być rozszerzony o inny asortyment typowy dla sklepu zgodnie z jego nazwą "[...] ". Towar będzie ładowany na regałach i podiach ekspozycyjnych na wysokościach do 5,0 m. Średnia ilość samochodów dostawczych i ciężarowych rozładowywana w ciągu 1 dnia roboczego kształtować się będzie na poziomie około 30 pojazdów. Samochody dostarczające towary będą rozładowywane pod zadaszeniem, w wygrodzonej strefie. Przewiduje się trzy metody transportu materiałów budowlanych wewnątrz budynku: wózkami elektrycznymi widłowymi do transportu palet i sztapli płyt drewnopochodnych, o udźwigu 2,5 Mg i wysokości podnoszenia 5,00 m, wózkami elektrycznymi, widłowymi, dyszlowymi o udźwigu 1,80 Mg do podnoszenia palet, wózkami ręcznymi typu "paleciak". Wszystkie wózki z napędem będą wyposażone w akumulatory bezobsługowe (akumulatory bezkwasowe). Obiekt wyposażony będzie w następujące instalacje: wentylacji nawiewno - wyciągowej, oddymiania, wodno - kanalizacyjną, przeciwpożarowe wodne (tryskaczowe i hydrantowe), elektryczne średnioprądowe, elektryczne niskoprądowe. Budynek zasilany będzie w wodę z istniejącej sieci wodociągowej. Przewidywane podłączenie możliwe z istniejących przyłączy z sieci wodociągowej 110 mm zlokalizowanej po przeciwnej stronie ul. [...] oraz 600 mm po drugiej stronie skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] wchodzącej w ul. [...] . Ścieki bytowe odprowadzane będą do miejskiej kanalizacji sanitarnej. Wody deszczowe odprowadzone zostaną z dachów i placów do zbiornika retencyjnego o pojemności ok. 1100 m3. Przewiduje się wydzieloną sieć deszczową dla wód czystych z dachów. Wody deszczowe z placów i dróg przed włączeniem do zbiornika retencyjnego podczyszczone będą w separatorze węglowodorów ropopochodnych. Ciepło na potrzeby ogrzewania oraz ciepłej wody użytkowej wytwarzane będzie w kotłowni gazowej wyposażonej w dwa kotły o mocy 500 kW każdy. Jako alternatywnie zasilanie rezerwowe przewiduje się agregat prądotwórczy o mocy znamionowej 441 kW. Pismem z dnia 10 marca 2015 r. organ pierwszej instancji zawiadomił ustalone strony postępowania o jego wszczęciu, występując równocześnie o wydanie opinii co do konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wyżej wymienionego zamierzenia do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. Wydział Spraw Terenowych w T. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. pismem z dnia 25 marca 2015 r., znak: [...] , stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i opracowania raportu w zakresie zgodnym z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. pismem z dnia 25 marca 2015 r., znak: [...] stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2015r., znak: [...] , Prezydent Miasta T. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i opracowania raportu oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Organ pierwszej instancji wskazał, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko winien uwzględniać w szczególności wymogi określone w art. 66 ust. 1 punkty: 1) a), b), c); 2); 3); 4); 5) a), b); 6); 7) a), b), c), d), e), f); 8) a), b), c); 9); 11); 12); 13); 14); 15); 16); 17); 18); 19); 20) ust. 2, 3, 4, 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W sposób szczególny nakazano dokonać analizy wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, związanego z lokalizacją przedsięwzięcia w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, wpływem inwestycji na możliwości wykorzystania sąsiednich terenów na cele rekreacji, zmianą warunków gruntowo-glebowych, możliwością powstawania ruchów masowych ziemi, potencjalnym negatywnym oddziaływaniem przedsięwzięcia na sąsiadujące tereny leśne, w tym "[...] . Wskazano, że raport powinien uwzględniać ocenę wpływu realizacji planowanej inwestycji na osiągniecie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...] , w myśl art. 81 ust 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. (pkt 2). Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się J.P.G. , właściciel działki numer [...] sąsiadujące z terenem inwestycji zarzucając, że określające obowiązek sporządzenia raportu postanowienie zostało podjęte z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 35 i art. 36 k.p.a., a także art. 244 § 1 w związku z art. 237 k.p.a., art. 244 § 2 i 245 k.p.a. ze względu na nie załatwienie w ustawowych terminach, ani nie powiadomienie o możliwym terminie załatwienia wniosku, którego rozpatrzenie mogło wpłynąć na kształt rozstrzygnięcia określonego w postanowieniu. Nadto zdaniem skarżącego postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. uchwały Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obszarze miasta T. w rejonie ulic [...] oraz [...] z 30 czerwca 2011 r. ze względu na dopuszczenie przez organ możliwości sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla inwestycji planowanej w obszarze UC z wyłączeniem części tego terenu (działka [...] ,[...] , obręb [...] ), a więc wbrew zasadom ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, określonym na podstawie § 6 ust. 1 powołanej uchwały. Po przedstawieniu w powyższy sposób dotychczasowego przebiegu postępowania Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Przedmiotowe przedsięwzięcie, zgodnie § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji. W myśl art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalin; możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; wymagany zakres monitoringu. Stosownie do brzmienia art. 63 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem (pkt 1): skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wykorzystywania zasobów naturalnych, emisji i występowania innych uciążliwości, ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające (pkt 2): obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszary wybrzeży, obszary górskie lub leśne, obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, gęstość zaludnienia, obszary przylegające do jezior, uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej; rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z (pkt 3): zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, prawdopodobieństwa oddziaływania, czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W postanowieniu stwierdzającym obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko organ określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stosując przepisy art. 68. Postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., wydaje się po zasięgnięciu opinii: regionalnego dyrektora ochrony środowiska; organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10, 11, 13 i 15-17 (art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy). Organy, o których mowa w ust. 1, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, wydają opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się w terminie 30 dni od dnia wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepisy art. 35 § 5 i art. 36 k.p.a. stosuje się odpowiednio. Na postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1, przysługuje zażalenie. Uzasadnienia postanowień, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, niezależnie od wymagań wynikających z k.p.a., powinny zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydawaniu postanowień (art. 65 ust. 1- 3 tej ustawy). Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy z uwzględnieniem wyżej powołanych przepisów Kolegium w pełni podzieliło ocenę organu orzekającego w pierwszej instancji o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jak wyjaśniło, objęta wnioskiem inwestycja zalicza się do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu może być wymagane. Wydanie zaskarżonego postanowienia, zgodnie z brzmieniem art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., zostało poprzedzone uzyskaniem opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. oraz opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. Oba organy opiniujące zgodnie uznały za zasadne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko, choć tylko Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska sprecyzował poza wymogami z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. zakres elementów, które winien uwzględniać raport. Organ ten wskazał na możliwość negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko w związku z emisją gazów i pyłów do powietrza powstających podczas budowy obiektów (praca urządzeń typu koparki, spycharki, pojazdy ciężarowe itp.) oraz samą eksploatacją obiektu handlowego (emisja z procesu spalania gazu oraz emisja z transportu samochodowego); emisją hałasu do środowiska spowodowaną pracą sprzętu podczas realizacji inwestycji oraz pracą urządzeń na etapie eksploatacji (wentylatory dachowe, centrale nawiewne, klimatyzatory, agregat prądotwórczy, transport samochodowy); powstawaniem odpadów oraz sposobami postępowania z tymi odpadami; lokalizacją przedsięwzięcia w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkalnej; wpływem inwestycji na możliwości wykorzystywania sąsiednich terenów na cele rekreacji; zmianą warunków wodno-glebowych; możliwością powstawania ruchów masowych ziemi; likwidacją istniejącej szaty roślinnej, w tym likwidacją siedlisk zwierząt gatunków chronionych oraz potencjalnym negatywnym oddziaływaniem przedsięwzięcia na sąsiadujące tereny leśne, w tym [...] " będący siedliskiem wielu cennych, rzadkich i chronionych gatunków roślin, zwierząt i grzybów. Wymienione wyżej elementy zostały uwzględnione przez Prezydenta Miasta T. , który wydając zaskarżone postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia nałożył na inwestora również obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz określił jego zakres zgodnie z brzmieniem art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. i wydanymi w sprawie omówionymi wyżej opiniami. Kolegium podkreśliło, że celem prowadzonego postępowania jest zapewnienie optymalnej ochrony środowiska przyrodniczego i ludzi oraz rozważenie wszelkich możliwych zagrożeń ze strony projektowanej inwestycji. Nie budzi wątpliwości, że dopiero raport da odpowiedź, jakie ewentualne zagrożenia niesie ze sobą realizacja tej inwestycji i jakie kroki należy podjąć, ażeby optymalnie chronić środowisko zarówno na etapie realizacji inwestycji, późniejszego jej funkcjonowania oraz ewentualnej likwidacji. Ocena raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinna zmierzać do zidentyfikowania wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanej inwestycji. Jest to bowiem niezbędne do wyznaczenia konkretnych wymagań ochrony środowiska, które muszą być uwzględnione na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, w tym także pozwoleniu na budowę. Raport poprzedzający wydanie decyzji środowiskowej powinien w sposób zbiorczy (kompleksowy) odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, wskazywać na obowiązujące standardy ochrony środowiska oraz określić, czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Tak opracowany raport będzie stanowić podstawę do szczegółowej analizy przez Prezydenta Miasta T. i wydania bądź decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w której organ będzie mógł nałożyć na inwestora konkretne obowiązki, celem zapewnienia szeroko rozumianej ochrony środowiska bądź też ewentualnie do wydania decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Istotą postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach jest bowiem rozpoznanie wszelkich zagrożeń i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska i dopiero na tej podstawie określenie wpływu planowanej inwestycji na środowisko, a następnie warunków likwidacji lub minimalizacji stwierdzonych zagrożeń. Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo orzekł o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i prawidłowo określił zakres raportu, mając na uwadze wydane w sprawie opinie oraz fakt, że dane przedstawione w karcie informacyjnej przedsięwzięcia nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że nie wystąpi prawdopodobieństwo znaczącego oddziaływania inwestycji na wszystkie komponenty środowiska. W takiej zaś sytuacji, kierując się zasadą prewencji, zasadne jest stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a co za tym idzie ustalenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko umożliwi ustalenie ewentualnych zagrożeń dla środowiska, związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia i ułatwi ocenę, czy zachodzą podstawy do wydania pozytywnych decyzji upoważniających do jego realizacji. Odnoszą się do zarzutów zawartych w zażaleniu Kolegium wskazało, że stosownie do treści art. 245 § 1 i 2 k.p.a. wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi w trybie określonym w rozdziale 2 działu VIII (§ 1). Prawo wniesienia skargi służy wnioskodawcy również w przypadku niezałatwienia wniosku w terminie określonym w art. 244 albo wskazanym w zawiadomieniu (§ 2). Nie rozpatrzenie wniosku nie powoduje natomiast wadliwości wydanego w sprawie postanowienia stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i nałożenie na obowiązku opracowania raportu oddziaływania na środowisko. Kolegium nie podzieliło również zarzutu, jakoby zaskarżone postanowienie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. J.G. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem, wniósł w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucał naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a., a także ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez niewłaściwe i niezgodne z treścią zarzutów sformułowanych w zażaleniu rozpoznanie sprawy, sprowadzające się do przywołania przepisów, będących podstawą obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, którego to obowiązku skarżący nie kwestionował. J.P.G. podkreślił, że domagał się rozszerzenia tego obowiązku, co byłoby wskazane ze względu na usytuowanie projektowanej inwestycji pomiędzy "[...] " od wschodu i północy, a osiedlem domków jednorodzinnych po południowej stronie ul. [...] Zdaniem skarżącego, organy administracji pominęły też dowody wskazujące jednoznacznie na niezałatwienie przed organ pierwszej instancji w terminie ustawowym oraz nie powiadomienie o terminie załatwienia wniosku z dnia 12 marca 2015 r. Nadto pominęły dowody wskazujące jednoznacznie na naruszenie interesu prawnego skarżącego przez dopuszczenie sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko projektowanej inwestycji bez nieruchomości będącej własnością skarżącego, mimo iż nieruchomość ta leży w środku terenu przewidzianego pod tę inwestycję i na przecięciu drogi dojazdowej. Skarżący wskazywał, że zaskarżone postanowienie narusza nadto przepisy prawa materialnego, tj. uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obszarze miasta T. w rejonie ulic [...] i [...] oraz [...] z dnia 30 czerwca 2011 r., a Kolegium nie rozpatrzyło tego zarzutu, odnoszącego się do dopuszczalności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla inwestycji planowanej w obszaru UC z wyłączeniem części tego terenu (działka [...] ,[...] , obręb[...] ), a więc wbrew zasadom ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, określonym na podstawie § 6 ust. 1 powołanej uchwały. W uzasadnieniu skargi J.G. podnosił, że realizacja inwestycji we wskazanym kształcie narusza jego interes prawny, ponieważ należąca do niego działka nr [...] obr. [...] znajduje się zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w obszarze UC, podobnie jak działki objęte zamierzeniem inwestycyjnym. Wyłączenie jego nieruchomości z obszaru inwestycji doprowadziłoby do utraty możliwości jej zagospodarowania. Nadto brak uwzględnienia jej w projekcie inwestycji uniemożliwi pełne i zgodne z planem miejscowym skomunikowanie, ponieważ nie zostaną spełnione łącznie warunki, wynikające z planu miejscowego, w którym wytyczono miejsca dla zjazdów z terenu UC. J.P.G. wyliczył szereg działek, które jego zdaniem również powinny być objęte obowiązkiem sporządzenia raportu. Dalej skarżący nawiązywał do Prawa ochrony środowiska wskazując, że zgodnie z art. 7 tej ustawy rozstrzygnięcia organów administracji publicznej nie mogą naruszać wymagań ochrony środowiska, a w szczególności ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących ochrony środowiska. Skarżący podnosił też, że inwestor oprócz raportu powinien przedstawić szereg innych dokumentów. Zwrócił również uwagę, że przed wydaniem decyzji środowiskowej organ administracji zobowiązany jest uzgodnić warunki realizacji przedsięwzięcia z organami ochrony środowiska oraz organami sanitarnymi. J.P.G. podkreślał, że nie kwestionował samego obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wskazał, że pismem z dnia 12 marca 2015 r. wystąpił do organu administracji z wnioskiem o zawieszenie postępowania i zwrot wniosku celem jego uzupełnienia; pismo zostało złożone w trybie art. 241 k.p.a. Skarżący zarzucał nadto, że organ pierwszej instancji wspiera działania wnioskodawcy, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze arbitralnie i bez żadnego uzasadnienia podało, że nie podziela podnoszonego zarzutu naruszenia planu miejscowego, co w zasadzie wyklucza funkcję kontrolną tego organu. Zwrócił też uwagę na specyficzny tryb informowania stron o podjętych czynnościach przez organ administracji – zgodnie z art. 49 k.p.a. informowani są wszyscy, ale w praktyce zdarza się, że informacja nie dociera do nikogo. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2015r., poz. 133), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 15 czerwca 2015 r., znak: [...] , jest zgodne z prawem. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednol. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.). Orzeczenia dotyczyło nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a zatem nie rozstrzygało co istoty sprawy administracyjnej, a jedynie było postanowieniem dotyczącym kwestii wpadkowej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się m. in. w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. zawarta została delegacja dla Rady Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia: 1) rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzajów przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W wykonaniu tej delegacji wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm. – dalej oznaczone jako "rozporządzenie"). Jak wynika z wyżej powołanych przepisów, w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest każdocześnie obligatoryjne (art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.). Co do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.). Stwierdzenie takiego obowiązku jest równoznaczne z nałożeniem obowiązku przedłożenia przez wnioskodawcę raportu oddziaływania na środowisko, stosownie bowiem do art. 63 ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r., w postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, organ określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postanowienie o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i obowiązku opracowania raportu oddziaływania na środowisko właściwy organ wydaje po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska (art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.) oraz organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10, 11, 13, 15-17 i 22 (art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.). W art. 78 tej ustawy wymienione są organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, przy czym dla przedsięwzięć innych niż mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, drogi, linie kolejowe, napowietrzne linie energetyczne, instalacje do przesyłu ropy naftowej, produktów naftowych, substancji chemicznych lub gazu oraz sztuczne zbiorniki wodne, organem właściwym jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny (art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r.). Zgodnie z art. 64 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. organy opiniujące, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, wydają opinię, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Elementy, które powinien zawierać raport, wymienione zostały w art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r., a przy niektórych rodzajach przedsięwzięć – również w art. 67. W myśl art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. organ, określając zakres raportu, uwzględnia stan współczesnej wiedzy i metod badań oraz istniejące możliwości techniczne i dostępność danych. Organ określa zakres raportu w drodze postanowienia (art. 69 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r.), po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10-13, 15, 16, 18a, 19 i 22 (art. 70 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r.). Jak już wyżej wskazano, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się m. in. w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.). W niniejszej sprawie szczególne znaczenie ma przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., zgodnie z którym postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Zasadą w takim postępowaniu jest zatem to, że organ administracji publicznej działa wyłącznie na wniosek zainteresowanego podmiotu, a nie z urzędu. Jedyny wyjątek określony jest w art. 73 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., a dotyczy przedsięwzięcia, dla którego zgodnie z odrębnymi przepisami jest wymagana decyzja o zatwierdzeniu projektu scalenia lub wymiany gruntów, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, kiedy to postępowanie wszczyna się z urzędu. Postępowanie administracyjne może być wszczęte na żądanie strony lub z urzędu, co wynika z art. 61 § 1 k.p.a. Może być ono zatem oparte na zasadzie skargowości (organ działa na wniosek strony) albo zasadzie oficjalności (organ działa z urzędu), przy czym orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że art. 61 § 1 k.p.a. nie stanowi samoistnej normy prawnej będącej podstawą wszczęcia postępowania w danego rodzaju sprawie. O przyjęciu zasady skargowości lub zasady oficjalności przesądzają przepisy prawa materialnego (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1010/06, Lex Omega nr 423859 oraz z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1314/06, Lex Omega nr 364695). Jeżeli z przepisów prawa materialnego – takich jak powołany wyżej art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. – wynika, że postępowanie wszczyna się na wniosek, to organowi administracji publicznej nie wolno działać z urzędu. Dotyczy to nie tylko samego wszczęcia postępowania, ale również zakreślenia granic rozpatrywanej sprawy. Organowi nie wolno zastępować wnioskodawcy w inicjowaniu postępowania, a także nie wolno mu modyfikować treści żądania, którego tak wszczęte postępowanie będzie dotyczyło. W przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, tylko i wyłącznie ta strona określa przedmiot swego żądania, przy czym w razie wątpliwości, co do zakresu, czy przedmiotu żądania jego uszczegółowienie należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II OW 157/13, Lex Omega nr 1450940). W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ administracji publicznej jest zatem związany treścią wniosku i nie może go modyfikować samodzielnie. Sposób określenia planowanego przedsięwzięcia przez inwestora jest wiążący i nie ma podstaw, aby organ bądź inne strony postępowania mogły na wnioskodawcy wymuszać zmianę zakresu przedsięwzięcia, np. rozszerzenie go o tereny, na których inwestor nie planuje niczego realizować. Również raport o oddziaływaniu na środowisko ma odnosić się do przedsięwzięcia planowanego (art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.), a więc w takim kształcie, w jakim wnioskodawca chce je wykonać. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne, objęte wnioskiem P.M. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie bowiem do § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: 56) garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż: a) 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. W niniejszej sprawie nie było sporne, że przedsięwzięcie zalicza się do rodzaju, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia, zatem rzeczą właściwego organu było stwierdzenie, czy wymaga ono przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu (art. 63 ust. 1 ustawy). W celu ustalenia, czy taki obowiązek istnieje, organ pierwszej instancji winien był – stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. - zasięgnąć opinii organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz organów ochrony środowiska. Opinie takie zostały uzyskane, a stanowi je opinia sanitarna nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia 25 marca 2015r., znak: [...] oraz pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z tej samej daty, znak: [...] Oba organy opiniujące stwierdziły potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz opracowania raportu. Dodatkowo Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. szczegółowo wskazał, jakie elementy powinien zawierać raport oraz jakie oddziaływania winien on uwzględniać. Na podstawie tych opinii wydane zostało postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia 27 kwietnia 2015r., znak: [...] , w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i nałożenia na wnioskodawcę PHU "[...] " P.M. obowiązku opracowania raportu oddziaływania na środowisko, utrzymane następnie w mocy zaskarżonym orzeczeniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. Niewątpliwie zatem w świetle przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. i rozporządzenia nałożenie obowiązków przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu było uzasadnione. Zaskarżone postanowienie odpowiada zatem prawu i pomimo szeroko zakreślonego zakresu raportu nie zostało zakwestionowane przez inwestora. Zarzuty skargi ocenić należy jako bezpodstawne i w istocie nie powiązane z przedmiotem, którego dotyczyło zakwestionowane przez J.P.G. orzeczenie Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. postanowieniem z dnia 15 czerwca 2015 r., znak: [...] , ma charakter incydentalny i nie stanowi rozstrzygnięcia w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Nie kończy ono postępowania, a jedynie – w jego ramach – nakazuje przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko wraz z koniecznością sporządzenia raportu. Na tym etapie ustalany jest sam obowiązek sporządzenia raportu oraz jego zakres w tym znaczeniu, że organ wskazuje, które z elementów, wyliczonych w art. 66 ustawy winny znaleźć się w raporcie z uwagi na rodzaj i charakter planowanego przedsięwzięcia. W tym zakresie skarga nie zawiera zarzutów. Nie mogły natomiast odnieść skutku te zarzuty skargi, które dotyczyły podnoszonej przez J.P.G. konieczności rozszerzenia oceny i raportu na działki ewidencyjne, które nie zostały przez inwestora objęte planowanym przedsięwzięciem. Z wyżej omówionych przyczyn organy administracji publicznej nie mogą ingerować w tak rozumiany zakres wniosku. To inwestor określa kształt zamierzenia, jakie chce w przyszłości zrealizować, w tym wskazuje teren, na którym ma ono według jego planów powstać. Skoro postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia wszczynane jest na wniosek, organ administracji publicznej nie może zakresu wniosku modyfikować, zatem całe postępowanie, jak i ocena oddziaływania na środowisko wraz z raportem muszą się odnosić do przedsięwzięcia w takim zakresie, w jakim planuje je inwestor. Wprowadzanie przez organy administracji publicznej zmian, w tym poprzez rozszerzenie terenu inwestycji poza zakreślony we wniosku inwestora byłoby działaniem z urzędu, co jest niedopuszczalne poza wskazanym uprzednio wyjątkiem którego nie stanowi niniejsza sprawa. Na obecnym etapie postępowania nie może odnieść skutku zarzut dotyczący naruszenie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przyczyn wskazanych w zażaleniu, a potem w skardze. W tym zakresie należy ponownie podkreślić, że zaskarżone postanowienie dotyczy tylko kwestii wpadkowej, a zatem jest wyłącznie jednym z etapów postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Na tym etapie właściwy organ bada konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, obowiązek przedłożenia raportu oraz ustala zakres takiego raportu. Przepisy planu miejscowego są brane pod uwagę w postępowaniu, ale na jego dalszym etapie. Jak bowiem wynika z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. W myśl art. 80 ust. 2 ustawy, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Wobec powyższego wszystkie kwestie, podnoszone przez skarżącego w ramach zarzutów naruszenia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winny zostać rozważone, ale dopiero po sporządzeniu i przedłożeniu raportu oraz uwzględnieniu pozostałych elementów, wymienionych w art. 80 ust. 1 ustawy, tj. przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Nie jest zatem tak, że zgodność przedsięwzięcia z planem miejscowym została przez organ pominięta. Obowiązek badania takiej zgodności aktualizuje się bowiem na kolejnym etapie postępowania. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy teren na którym wnioskodawca planuje usługi odpowiada przeznaczeniu obszaru UC, a zarzuty koncentrując się wokół niektórych wymogów przewidzianych przez plan miejscowy przy zagospodarowaniu terenu. Podobnie pozostałe wspomniane przez J.P.G. w skardze kwestie, takie jak ewentualne przedstawienie innych niż raport dokumentów oraz uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia winny zostać rozpoznane i wyjaśnione przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie przed orzeczeniem o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu. Skarżący podnosił również, że nie zostało rozpatrzone jego pismo z dnia 12 marca 2015 r. Chociaż J.P.G. wskazał w treści pisma, iż składa je w trybie art. 241 k.p.a., to jednak zawarte w nim żądanie zawieszenia postępowania i zwrotu wniosku wnioskodawcy celem uzupełnienia wskazują, że jest to pismo procesowe strony w toku postępowania. Organ pierwszej instancji nie wydał postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, niemniej jednak – co omówiono szczegółowo wyżej – nie miał możliwości domagania się od inwestora zmiany żądania w zakresie terenu objętego planowanym przedsięwzięciem ani też dokonania modyfikacji wniosku we własnym zakresie. Tymczasem takie właśnie postulaty podnosił skarżący w piśmie z dnia 12 marca 2015 r. uważając, że do czasu zmiany zakresu wniosku postępowanie powinno zostać zawieszone. Żądanie skarżącego nie mogło zatem zostać uwzględnione. Brak wydania formalnego orzeczenia o odmowie zawieszenia postępowania nie ma wpływu za wynik sprawy oraz na treść zaskarżonego postanowienia, tym bardziej że ma ono charakter incydentalny i nie kończy postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W skardze zostało też podniesione, że mimo formalnego zawiadomienia stron, informacja o postępowaniu "nie dociera do nikogo". Zawiadamianie stron postępowania w drodze obwieszczenia było w niniejszej sprawie zgodne z przepisami prawa. Stosownie do art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r., jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 49 k.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Jak wskazuje się słusznie w orzecznictwie, treść art. 74 ust. 3 nie zwalnia organów administracji z precyzyjnego ustalenia, komu w konkretnym przypadku przysługują przymioty strony (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 916/12, Lex Omega nr 1270515). Organ pierwszej instancji na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów ustalił wykaz stron postępowania (k. [...] akt organu pierwszej instancji). Wykaz ten obejmuje 27 osób. Zasadne było zatem zastosowanie art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy. W przypadku dużej ilości stron taki sposób ich zawiadamiania ma na celu zapewnienie sprawności postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2615/12, Lex Omega nr 1475205). Nawet zgłoszenie przez konkretny podmiot swojego udziału w sprawie w charakterze strony i czynne uczestniczenie w jej rozpoznawaniu w niczym nie zmienia jego pozycji prawnej, gdyż bez względu na to, czy podmiot ten weźmie aktywny udział w sprawie czy nie, nie może on być pozbawiony przymiotu strony postępowania. Organ administracji nie ma zatem obowiązku informowania stron nawet aktywnie uczestniczących w postępowaniu o podejmowanych czynnościach w inny sposób niż wynikający z art. 49 k.p.a. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1525/13, Lex Omega nr 1474261 oraz powołany wyżej wyrok sygn. akt II SA/Łd 916/12). Podsumowując rozważania stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, zarzuty skargi są niezasadne, co musiało prowadzić do jej oddalenia. W świetle orzeczenia organów administracji publicznej w ramach postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia zostanie przeprowadzona dogłębna ocena oddziaływania na środowisko, inwestor będzie miał obowiązek przedstawienia raportu w zakresie, wskazanym przez organy, a dalsze kwestie dotyczące ochrony środowiska oraz zgodności planowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym zostaną zbadane na kolejnych etapach postępowania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł o oddaleniu skargi – jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.