II SA/Kr 1067/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2012 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Wojewody z dnia 19 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A.P. kwotę 757,00 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta W. decyzją z [...] czerwca 2010 r., sprostowaną w zakresie podstawy prawnej postanowieniem z 16 lipca 2010 r., na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), wniósł sprzeciw w sprawie budowy ogrodzenia na działce nr [...] położonej w miejscowości M. W uzasadnieniu organ l instancji podał, że 7 maja 2010 r. wpłynęło zgłoszenie A.P. dotyczące budowy ogrodzenia na działce nr [...] położonej w miejscowości M . Postanowieniem z [...] maja 2010 r. organ nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wskazanych w zgłoszeniu nieprawidłowości, określając termin uzupełnienia do dnia 31 maja 2010 r. W dniu 31 maja 2010 r. wpłynęło pismo A.P. , w którym nieprawidłowości zostały jedynie częściowo uzupełnione. Organ wskazał, że w przedłożonym oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie określono obrębu i jednostki ewidencyjnej, złożono jedynie pisemne wyjaśnienie określające obręb i jednostkę ewidencyjną, nie określono terminu rozpoczęcia robót budowlanych, co jest niezbędne w celu ustalenia precyzyjnej daty od której liczony jest termin 2 lat na rozpoczęcie robót budowlanych (art. 30 ust. 5 prawa budowlanego), nie uzupełniono rysunku określającego usytuowanie obiektu objętego zgłoszeniem o odległości do granic działki i oznaczenie granic i numeru działki oraz nie określono jednoznacznie, czy zakres robót objęty zgłoszeniem będzie obejmował wykonanie instalacji elektrycznej. Z uwagi na fakt, iż w wyznaczonym terminie obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów w pełnym zakresie nie został spełniony, zasadne było wniesienie sprzeciwu. Odwołanie od ww. decyzji wniosła A.P. , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżonej decyzji zarzuciła: rażące naruszenie zasad ogólnych art. art. 7, 8, 9, 10 § 1, 11 i 77 K.p.a. oraz bezpodstawne zastosowanie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Wskazała, że pismem z 29 maja 2010 r. udzieliła wyczerpujących informacji. Podniosła, że nie zrozumiała żądania podania obrębu i jednostki ewidencyjnej i organ winien zamieścić stosowne wyjaśnienia w postanowieniu, tak aby było ono zrozumiałe dla adresata. Starosta w postanowieniu z [...] maja 2010 r. zobowiązał ją do "określenia sposobu wykonania ogrodzenia wraz z wykazaniem spełnienia warunków zawartych w § 41 - 43 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie", nie podając, gdzie powyższy akt można znaleźć. Odwołująca się zwróciła się o podanie, gdzie taki przepis się znajduje, ale odpowiedź otrzymała 9 czerwca 2010 r. wraz z decyzją o sprzeciwie. Odwołująca się podała, że nie jest w stanie określić terminu rozpoczęcia robót, gdyż jest to zależne od wielu czynników. Złożyła wyjaśnienia, że będzie to od 30 dnia po zgłoszeniu robót, jednak nie później niż do 2 lat. Jeżeli nie jest to wystarczające wskazała, że "zgodnie z art. 30 ust. 5 prace budowlane mogłaby rozpocząć 8 czerwca 2010 r. tj. po 30 dniach od zgłoszenia". Nadto przedłożyła podkład mapowy, a także decyzję Wójta Gminy B. , z których to dokumentów wynika, w jej ocenie, zwymiarowanie planowanego ogrodzenia. Niezrozumiałe jest dla odwołującej się zakwestionowanie prawa do założenia zasilania z akumulatora. Nadto organ naruszył art. 10 § 1 kpa nie umożliwiając jej zapoznania się z materiałem dowodowym. Wojewoda decyzją z [...] lipca 2010 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Żądania określone w postanowieniu organu l instancji z [...] maja 2010 r. były zasadne i do chwili obecnej inwestor nie uzupełnił zgłoszenia. Przedłożone przez A.P. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest niekompletne. Nie określono obrębu i jednostki ewidencyjnej dla działki, na której planowana jest inwestycja. Nie został zatem dopełniony obowiązek zastosowania się do wzorów zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 listopada 2004 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 242, poz. 2421). W zgłoszeniu nie określono planowanej daty rozpoczęcia budowy. Określenie tego terminu jest wymagane ustawą Prawo budowlane (art. 30 ust. 2) i niezbędne w celu ustalenia precyzyjnej daty, od której liczony jest termin 2 lat na przystąpienie do wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestor podając konkretny termin rozpoczęcia robót budowlanych zobowiązany jest do ich rozpoczęcia do 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu, a nie jest obowiązany do ich rozpoczęcia w konkretnym dniu. Nadto inwestor nie przedłożył rysunku określającego usytuowanie obiektu objętego zgłoszeniem, jego odległości od granic działki wraz z oznaczeniem granic i numeru działki. Nie określił również jednoznacznie zakresu robót objętych zgłoszeniem. Inwestor w piśmie z 29 maja 2010 r. będącym uzupełnieniem przedmiotowego zgłoszenia podał: "zakładam, że otwieranie bramy będzie zasilane z akumulatora prądu stałego bez konieczności wykonywania instalacji elektrycznej". Użyte przez Inwestora sformułowanie nie pozwala na jednoznaczne określenie zakresu zamierzenia inwestycyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody wniosła A.P. , zarzucając organom rażące naruszenie przepisów art. 6, art. 7 i art. 10 § 1 K.p.a. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l. instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazała, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu podniesionego w odwołaniu o braku podstawy prawnej do żądania określenia sposobu wykonania ogrodzenia. Zarzuciła, że Starosta wydał decyzję po upływie 32 dni od wniesienia zgłoszenia. Wojewoda przyjął także bezkrytycznie niedbalstwo Starosty , z zakresie błędnej podstawy prawnej decyzji, sprostowanej następnie postanowieniem z 16 lipca 2010 r. Wskazała, że złożyła wyczerpujące uzupełnienia pismem dostarczonym 31 maja 2010 r. W piśmie tym określono obręb i jednostkę ewidencyjną, a co do daty zgłoszenia robót podano, iż nastąpi to po 30 dniach od złożonego zgłoszenia, gdyż roboty budowlane inwestor będzie wykonywać systemem gospodarczym. Zwymiarowanie ogrodzenia i podanie działki zostało wykazane w załączonych podkładach mapowych (sytuacyjno-wysokościowych i katastralnych i własnego rysunku) i niezrozumiałe były kolejne żądania w tym zakresie. Parametry i konstrukcja ogrodzenia od drogi gminnej została określona przez Wójta Gminy B. w piśmie z 5 maja 2010 r. i do takich wymagań inwestor był zobowiązany. Wojewoda nie ustosunkował się także do dokumentu jakim było pozwolenie na ogrodzenie dla poprzedniego właściciela. Wojewoda przed wydaniem decyzji nie zapewnił jej czynnego udziału, poprzez stworzenie możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi materiałami, co ma o tyle znaczenie, że zdaniem skarżącej, organ odwoławczy nie dysponował całością akt sprawy. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 1070/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A.P. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 201o r. nr [...] . Od tego wyroku została wniesiona skarga kasacyjna. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A.P. , uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadnione zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przepisów art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego oraz w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. Sąd II. Instancji wskazał, że Sąd I. instancji stwierdzając prawidłowość kontrolowanych w sprawie rozstrzygnięć organów administracyjnych, swoją ocenę oparł na fakcie niewykonania w całości postanowienia organu I. instancji z dnia 18 maja 2010 r., nakładającego na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zamiaru budowy przedmiotowego ogrodzenia. Wskazując na ten fakt, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uczynił jednak przedmiotem swojej oceny postanowienia Starosty, ani w aspekcie prawidłowości jego wydania w zakresie nałożonych na skarżącą obowiązków, ani sposobu ich sformułowania w tym prawidłowości zawarcia w nich stosownych informacji, ani tego, że skarżąca w reakcji na to postanowienie złożyła wyjaśnienia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie Sąd I. instancji winien był ocenić prawidłowość żądania organu zawartego w postanowieniu z dnia 18 maja 2010 r., bowiem zasadność tegoż postanowienia w niniejszej sprawie determinowała prawidłowość wniesionego sprzeciwu. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przedmiotem badanego zgłoszenia było wykonanie ogrodzenia. Skarżąca realizując postanowienie organu z dnia 18 maja 2010 r. podała określone dane i przedstawiła konkretne dokumenty. Zestawienie treści zgłoszenia, treści postanowienie z dnia 18 maja 2010 r. oraz złożonej przez inwestora dokumentacji i oświadczeń mogło pozwolić na dokonanie oceny, czy zgłoszenie zawierało braki oraz czy organ wskazując na konieczność uzupełnienia zgłoszenia podał normy prawne uzasadniające jego żądanie i w końcu, czy wady zgłoszenia inwestor usunął w terminie określonym przez organ. W powyższym kontekście podniesiono, że brak jest w zaskarżonym wyroku analizy zawierającej wyliczone powyżej elementy. Nadto wskazano, że Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że A.P. nie przedłożyła prawidłowo wypełnionego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z określeniem obrębu i jednostki ewidencyjnej, a uzupełnienia złożone w piśmie z 29 maja 2010 r. uznano za nieczyniące zadość wymaganiom art. 30 ust. 2 zdanie drugie Prawa budowlanego. Tymczasem dane podane przez skarżącą należało odnieść do wzoru zawartego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. (Dz. U. Nr 120, poz. 1127 z późn. zm.) i § 6 pkt 3 oraz § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454), a następnie powyższe wymogi zestawić z oceną, czy o treści wskazanych wyżej norm prawnych skarżąca została prawidłowo pouczona. Odnośnie stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że skarżąca nie wykonała obowiązku nałożonego w punkcie 4 postanowienia tj. nie określiła czy zgłaszane ogrodzenie spełni warunki określone w § 41-43 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) stwierdzono, że brak sprecyzowania czego skarżąca konkretnie nie wykonała, bez zestawienia powyższego zobowiązania z dokonanym przez inwestora zgłoszeniem, uniemożliwia ocenę zasadności nałożonego na stronę obowiązku i w konsekwencji skutków braku jego realizacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej w skrócie jako "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej, nie będąc przy tym związany argumentacją zawartą w skardze ani zarzutami skargi. Ponownie rozpoznając tą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie związany jest poglądem prawnym wyrażonym w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 190 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji zobowiązany jest rozpoznać sprawę zgodnie z wytycznymi zawartymi w tym wyroku co do wykładni prawa. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 326/11 wskazano, że obowiązkiem Sądu powinno być dokonanie oceny prawidłowości postanowienia Starosty z dnia [...] maja 2010 r. Ewentualne niedopełnienie obowiązku złożenia przez stronę wymaganej dokumentacji nie może nieść – co podkreślił w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny – negatywnych konsekwencji dla strony, która zastosowała się do niefortunnie ujętego żądania organu. Dalej Sąd II. instancji podniósł, że skarżąca realizując postanowienie Starosty W. z [...] maja 2010 r. podała określone dane i przedstawiła konkretne dokumenty. Tym samym zestawienie treści zgłoszenia, treści postanowienia z 18 maja 2010 r. i złożonej przez inwestora dokumentacji pozwalało na dokonanie oceny, czy zgłoszenie zawierało braki oraz czy organ wskazując na konieczność uzupełnienia zgłoszenia podał normy prawne uzasadniające to żądanie i czy inwestor usunął wady w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że dane dotyczące złożenia oświadczenia o posiadanych tytule prawnych należało odnieść do wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 czerwca 2003 r. i § 6 pkt 3 oraz § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. Ponadto nałożony na skarżącą obowiązek określenia, czy zgłaszana budowa ogrodzenia spełnia warunki wynikające z §§ 41-43 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, był nieprecyzyjny i organy nie ustaliły, czego konkretnie skarżąca nie wykonała. Sąd I. instancji ponownie rozpoznając sprawę przytoczył wskazówki zawarte w wydanym w tej sprawie wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, ponieważ są one wiążące dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Z akt sprawy wynika, że A.P. dokonała w dniu 7 maja 2010 r. zgłoszenia, w trybie art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) inwestycji polegającej budowie ogrodzenia. Nie ulega wątpliwości, że ogrodzenie to miało powstać od strony drogi publicznej. Dalej w tym zgłoszeniu podano numer działki ([...]) i miejscowość, w której działka ta znajduje się (M. ). Do zgłoszenia dołączono oświadczenie o posiadanym prawie o dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodne z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1127 z późn. zm.). Wniosek zawierał także opis sposobu wykonania robót budowlanych, zaświadczenie o treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dwie kopie mapy sytuacyjno-wysokościowej z naniesionym miejscem wykonania robót budowlanych oraz rysunek przedstawiający "wygląd" samego ogrodzenia. Zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego zgłoszenie powinno zawierać rodzaj, zakres i sposób wykonania robót budowlanych oraz datę ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz w zależności od potrzeby: odpowiednie szkice lub rysunki, a także wymagane pozwolenia, uzgodnienia lub opinie. Analizując przedłożone zgłoszenie Starostwa uznał, że zawiera ono braki i nakazał ich usunięcie. Te braki to: brak podania obrębu i jednostki ewidencyjnej dotyczącej terenu inwestycji; określenie terminu rozpoczęcia robót budowlanych objętych zgłoszeniem; uzupełnienie rysunku określającego odległości projektowanego ogrodzenia od granic działki i oznaczenie granic i numeru działki; określenie sposobu wykonania ogrodzenia zgodnie z §§ 41-43 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; określenie, czy planowana inwestycja będzie kolidowała z sieciami uzbrojenia terenu oraz określenia, czy sposób otwierania bramy wymaga wykonania instalacji elektrycznej. Odpowiadając na to wezwanie skarżąca doręczyła organowi wykaz z ewidencji gruntów obejmujący nazwę jednostki ewidencyjne i obrębu oraz złożyła wyjaśnienia, zgodnie z którymi: termin rozpoczęcia robót określono na "po 30 dniach od zgłoszenia nie później niż do 2 lat"; planowane roboty nie będą kolidowały z siecią uzbrojenia terenu, a otwieranie bramy będzie zasilane z akumulatora. Na tej podstawie Starosta W. wniósł sprzeciw podnosząc, że: 1) inwestorka nie podała obrębu i jednostki ewidencyjnej obejmującej teren inwestycji; 2) nie określiła precyzyjnie terminu rozpoczęcia robót budowlanych; 3) nie uzupełniła rysunku określającego usytuowanie ogrodzenia od granicy działki i numeru działki; 4) nie określiła dokładnie, czy inwestycja obejmuje wykonanie instalacji elektrycznej. W ocenie Sądu podane przesłanki nie uzasadniały, w okolicznościach tej sprawy, wniesienia sprzeciwu. Nie ulega wątpliwości, że działka nr [...] znajduje się w obrębie M. jednostki ewidencyjnej B. Okoliczność, że tych danych rzeczywiście nie ma w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie może być traktowane jako wada zgłoszenia uzasadniająca wniesienie sprzeciwu. Oświadczenie takie ma stanowić podstawę do zasadnego przypuszczenia, że inwestor posiada tytuł prawny do terenu inwestycji i wówczas, gdy nie zachodzi wątpliwości, której to działki dotyczy to oświadczenie, nie można uznawać, że brak podania obrębu lub jednostki ewidencyjnej ma znaczenie dla ustalenia, czy inwestor taki tytuł rzeczywiście posiada. Można było przedłożyć dodatkowe dokumenty, z których wynikała i nazwa obrębu i jednostki ewidencyjnej i taki dokument skarżąca przedłożyła. Nie można także twierdzić, że skarżąca nie podała terminu rozpoczęcia inwestycji. Inwestorka podała, że rozpoczęcie robót nastąpi najwcześniej po upływie 30 dni od daty zgłoszenia, ale nie później niż 2 lata od tej daty. Porównując datę zgłoszenia (7 maja 2010 r.) z podanym sposobem obliczenia tej daty przez inwestorkę, należałoby wskazać, że początkowa data rozpoczęcia inwestycji to 7 czerwca 2010 r. (na 6 czerwca 2010 r. przypadał trzydziesty dzień od daty zgłoszenia). Tym samym można było ustalić dokładną datę rozpoczęcia inwestycji. Należy również mieć na uwadze i to, że podanie daty rozpoczęcia inwestycji nie wiązało inwestora w ten sposób, że inwestor mógł tylko w tej dacie taką inwestycję rozpocząć. Inwestor może rozpocząć inwestycje i później, byleby nie minął termin 2 lat od daty określonej w zgłoszeniu jako terminu rozpoczęcia inwestycji. W tej sprawie inwestorka taką datę również podała. Niezasadny jest zarzut, jakoby inwestorka nie przedłożyła mapy zawierającej numer działki, na której ma być wybudowane ogrodzenie. Taka mapa znajduje się w aktach sprawy. Okoliczność zaś, że umiejscowienie ogrodzenia znalazło się nie na kopii mapy zasadniczej, tylko sytuacyjno-wysokościowej tylko wówczas mógłby być przedmiotem zarzutu, gdyby organ miał uzasadnioną wątpliwość co do umiejscowienia danej działki na kopii mapy zasadniczej i sytuacyjno-wysokościowej. Taka wątpliwość w tej sprawie nie zachodzi. Jak wynika to z dołączonych do zgłoszenia rysunków na mapie sytuacyjno-wysokościowej, ogrodzenie objęte zgłoszeniem planowane było na terenie działki nr [...]. Ponadto inwestorka uzyskała pozytywne uzgodnienie lokalizacji ogrodzenia względem drogi publicznej (akta administracyjne sprawy, tom I, karta nr [...]). Skoro tak, to nie znajdowało uzasadnienia domaganie się wskazania przed Starostą odległości ogrodzenia od granic działki. Ogrodzenie od strony drogi publicznej miało być realizowane na działce nr [...], a nie na innej działce. I wreszcie zarzut braku określenia, czy zakres robót będzie obejmował wykonanie instalacji elektrycznej jest niezasadno. Skoro inwestorka wyjaśniła tą kwestię wskazując, że nie będzie realizowana instalacja elektryczna a napęd bramy wjazdowej będzie odbywał się z akumulatora prądu stałego, to nie mógł organ I. instancji uznać, że nie było to jednoznaczne stwierdzenie. Było to jednoznaczne stwierdzenie nie tylko poprzez wskazane, że zasilanie napędu bramy będzie odbywać się przy pomocy akumulatora, ale również poprzez brak objęcia zgłoszeniem wykonania przyłącza energetycznego. Organ przyjmujący zgłoszenie nie może negować zasadność lub celowość napędzania bramy przy pomocy prądu stałego z akumulatora. Skoro tak zamierza tą bramę przesuwać inwestorka i nie narusza to przepisów prawa, to celowość takiego rozwiązania jest poza zakresem oceny organów administracji. Analizując treść decyzji organu I. instancji należy wskazać, że nie zawiera ona jako podstawy sprzeciwu braku podania szerokości bramy wjazdowej. Zgodnie z § 43 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 6590 z późn. zm.) brama powinna mieć szerokość w świetle co najmniej 2,4 metra. Inwestorka tego nie podała, ale o to nie była ani wzywana, ani też Starosta na tej podstawie nie wniósł sprzeciwu. Tym samym brak podania szerokości bramy nie może stanowić w tej sprawie podstawy do wniesienia zarzutu na obecnym etapie rozpoznawania sprawy. Zarzuty można wnieść tylko w terminie 30 dni od daty zgłoszenia, lub terminie 30 dni od daty wydania postanowienia o nałożeniu obowiązku. Późniejsze wykrycie innych wad zgłoszenia nie może skutkować wniesieniem sprzeciwu. Ustosunkowując się do pozostałych wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie, należy wskazać, że brak precyzyjnego nałożenia na inwestorkę obowiązku wykazania zgodności planowanej inwestycji z §§ 41-43 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uniemożliwia czynienie zarzutu inwestorce z powodu nie wykazania sposobu wykonania inwestycji zgodnie z ww. paragrafami. Taki też zarzut nie znalazł się w decyzji organu I. instancji i na ta okoliczność wyraźnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454), jednostkę ewidencyjną określa nazwa własna i identyfikator krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju, prowadzonego na podstawie przepisów o statystyce publicznej. § 7 pkt 7 ww. rozporządzenia stanowi zaś, że obręb w jednostce ewidencyjnej jest określony przez jego nazwę i numer lub wyłącznie przez numer. Dla działki nr [...] obręb nosi nazwę M. , jednostka ewidencyjna B. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I. instancji naruszają art. 30 ust. 2 w związku z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, ponieważ część wnioskowanych do uzupełnienia wyjaśnień już znajdowała się w aktach sprawy lub była niepotrzebna, a ponadto nie było podstaw do wniesienia sprzeciwu na podstawie braku wskazania terminu rozpoczęcia robót budowlanych (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego), bo ten termin został określony. Mając jednak powyższe na uwadze należy wskazać, że wyżej wymienione okoliczności dotyczące naruszenia prawa przez organy obu instancji uzasadniają uchylenie decyzji organu odwoławczego i organu I. instancji. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę przyjmując art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Stosownie do art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd nie wskazuje, jakie czynności mają być podjęte po uchyleniu obu decyzji. W tej sprawie Sąd takich czynności nie podaje, ponieważ w razie uprawomocnienia się tego wyroku stan prawny i faktyczny w sprawie będzie polegał na tym, że minął już dawno termin 30 dni liczony od dokonania zgłoszenia, a Sąd uchylając decyzję zawierającą sprzeciw pozbawił organ I. instancji możliwości wniesienia kolejnego sprzeciwu, a to w związku z upływem terminu do jego wniesienia. Sąd orzekł o wstrzymaniu wykonywania zaskarżonej decyzji stosownie do art. 152 P.p.s.a. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji wyroku.