II SA/Kr 1069/13

Kraków, dnia 6 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 6 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miejskiej K. reprezentowanej przez Prezydenta Miasta K. na postanowienie Wojewody z dnia 27 czerwca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia W skardze wniesionej na postanowienie Wojewody z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania strona skarżąca Gmina Miejska K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia. We wniosku strona skarżąca podniosła, że zgodnie z postanowieniem Starosty K. z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...] , które zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewody z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], jest zobowiązana do uiszczenia kwoty kosztów postępowania o ustalenie odszkodowania za nieruchomość (działkę nr [...], obr. [...]), w terminie 14 dni licząc od dnia, w którym postanowienie stanie się ostateczne. Zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy postanowienie Starosty K. z dnia 30 listopada 2012 r. uzyskała przymiot ostateczności z dniem 27 czerwca 2013 r. W tej sytuacji organ administracji może skutecznie egzekwować kwotę objętą zaskarżonym postanowieniem korzystając ze środków przymusu państwowego, a nadto naliczać odsetki od przedmiotowej kwoty. W przypadku gdyby organ administracji zainicjował postępowanie egzekucyjne i wyegzekwował kwotę wskazaną w zaskarżonym postanowieniu przed prawomocnym zakończeniem postępowania administracyjnego, a prawomocny wyrok sądu administracyjnego będzie korzystny dla strony skarżącej odzyskanie kwoty uiszczonej na rzecz organu administracyjnego może być obarczone znacznymi trudnościami, zwłaszcza gdy organ administracyjny odmówi dobrowolnego zwrotu wpłaconych kosztów. Wiązać się to może z koniecznością zainicjowania przez stronę skarżącą postępowania sądowego, co oznaczać będzie konieczność poniesienia dalszych kosztów, a nadto odwlekać będzie odzyskanie uiszczonego świadczenia w czasie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z § 5 powołanego przepisu, postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej strona skarżąca powinna zatem wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi przy tym jednak nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 52/05). Wyjątkowy środek, jakim jest udzielenie ochrony tymczasowej o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. przeznaczony jest zatem dla podmiotów znajdujących się w takiej sytuacji finansowej, która nie pozwala na pokrycie zobowiązań bez wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać w tym miejscu należy, że koszty postępowania do pokrycia których zobowiązana została strona skarżąca tj. Gmina Miejska K. wynoszą 159, 90 złotych. Oceniając w powyższym kontekście wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, by jego wykonanie mogło wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która automatycznie uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przypomnieć ponadto należy, że sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi, co do zasady do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem prawomocnego uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2010 r. sygn. akt I FZ 317/10 wskazano, że egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Strona musi bowiem wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Odnosząc się zatem do podniesionych przez stronę skarżącą argumentów, iż ewentualne odzyskanie kwoty uiszczonej na rzecz organu administracji, po wyroku uwzględniającym skargę, może być obarczone znacznymi trudnościami i może się wiązać z koniecznością zainicjowania postępowania sądowego, stwierdzić należy, że nie są to okoliczności stwarzające niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani tym bardziej trudnych do odwrócenia skutków o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jak podkreśla się w orzecznictwie, przesłanki wstrzymania wykonania aktu administracyjnego odnoszą się do takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, czy też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Nadto zauważyć należy, że na obecnym etapie postępowania okoliczności podnoszone przez stronę są czysto teoretyczne, i jako takie nie mogą stanowić podstawy orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Mając zatem na uwadze, że strona skarżąca nie wykazała, iż w wyniku wykonania zaskarżonego postanowienia wystąpiłyby skutki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.