II SA/Kr 1087/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Akademii [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 czerwca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego – po wznowieniu postępowania postanawia: oddalić wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z 19 listopada 2014 r. "A." w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 19 czerwca 2017 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 4 kwietnia 2017 r. nr [...] orzekającą we wznowionym postępowaniu o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z 19 listopada 2014 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa hali sportowej z zapleczem socjalno-szatniowym oraz trybunami, instalacjami wewnętrznymi, jako dobudowa do istniejącego budynku [...] Liceum Ogólnokształcącego wraz z zagospodarowaniem terenu (komunikacja wewnętrzna na działce, budowa miejsc postojowych) oraz budowa zjazdu na działkę z ul. B. (działka nr [...]) na działkach nr [...], [...] obr. [...] przy ul. S. [...] w K". W skardze "A." w K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z 19 listopada 2014 r. z uwagi na duże prawdopodobieństwo jej uchylenia, wskazując, że "na jej podstawie naruszany jest interes A. poprzez m.in. jej własność (dojazd od budowy prowadzony jest przez teren A. )". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz.1369) dalej jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, że na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. możliwe jest wstrzymanie wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jednakże pod warunkiem, że wywołuje ona skutki materialnoprawne. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por.: postanowienie NSA z 3 lipca 2008r., II OZ 714/08, postanowienie NSA z 19 października 2012 r., sygn. akt II OZ 921/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie decyzja, której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, nie kwalifikuje się do wykonania. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania, bowiem nie wywołuje takich skutków materialnoprawnych, ze względu na które podlegałaby wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym (por. postanowienie NSA z 17 lipca 2013 r., II OZ 601/13, Lex nr 1437286). Stwierdza ona jedynie warunki i wymogi, jakie powinny zostać zachowane przy realizacji inwestycji. Na podstawie tej decyzji inwestor nie mógł rozpocząć żadnych robót budowlanych. Wobec tego, bezprzedmiotowe jest wstrzymanie jej wykonania. Decyzja ta jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi ona jednak aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji. Tym samym nie można stwierdzić na tym etapie postępowania zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.