II SA/Kr 11/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie : WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Magda Froncisz Protokolant : starszy referent sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2020 r. sprawy ze skargi E. L. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] października 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz E. L. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki decyzją z 18 stycznia 2016 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) nakazał E. L., właścicielce lokali użytkowych [...], zlokalizowanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym na dz. nr [...] obr [...], przy ul. [...] w K., doprowadzenie ww. obiektu budowlanego do stanu poprzedniego poprzez rozbiórkę instalacji klimatyzacji wraz z klimatyzatorami obsługujących ww. lokale użytkowe [...] tj.: - rozbiórkę jednej jednostki wewnętrznej naściennej (zamontowanej w pomieszczeniu sprzedaży ww. lokalu użytkowym [...]), jednej jednostki zewnętrznej wraz z konstrukcją wsporczą (zamontowanej na ścianie pod stropem w wielostanowiskowym garażu G1, obsługującej ww. lokal użytkowy [...]) wraz z instalacją czynnika chłodniczego, instalacją wewnętrzną elektryczną i instalacją odprowadzającą skropliny z ww. jednostki zewnętrznej; - rozbiórkę dwóch jednostek wewnętrznych kasetonowych (zamontowanych w pomieszczeniu sprzedaży w ww. lokalu użytkowym [...]), jednej jednostki wewnętrznej kanałowej naściennej umieszczonej nad drzwiami wejściowymi (zamontowanej w pomieszczeniu sprzedaży w ww. lokalu użytkowym [...] dwóch jednostek zewnętrznych, w tym jednej podwójnej wraz z konstrukcjami wsporczymi (zamontowanych na ścianie nad posadzką w wielostanowiskowym garażu G1, obsługujących ww. lokal użytkowy [...] wraz z instalacją czynnika chłodniczego, instalacją wewnętrzną elektryczną i instalacją odprowadzającą skropliny z ww. jednostek zewnętrznych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w trybie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane. Roboty budowlane związane z wykonaniem instalacji klimatyzacji wraz z montażem klimatyzatorów obsługujących lokale użytkowe [...] zostały wykonane w obrębie części wspólnych obiektu budowlanego, natomiast Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy [...] w K. w toku postępowania oświadczyła, że nie wyraziła i nie wyraża zgody na wykonanie ww. robót budowlanych. Po rozpoznaniu odwołania E. L. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z 27 października 2016 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podkreślił, że roboty budowlane w postaci wykonania instalacji klimatyzacji wraz z klimatyzatorami obsługującymi lokale użytkowe [...] wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Ponieważ na zrealizowane roboty budowlane inwestor nie posiadał stosowanej decyzji pozwoleniu na budowę znajduje zastosowanie art. 50 ust. 1 pkt 1 u.p.b. Zgodnie z aktualną linią orzeczniczą sądów administracyjnych właściwy organ nadzoru prowadząc postępowania w oparciu o tryb z art. 50-51 u.p.b. budowlane ma obowiązek zweryfikować również to, czy inwestor w zakresie prowadzonych robót budowlanych dysponuje prawem do dysponowania nieruchomością. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Za części niesłużące wyłącznie do użytku właścicieli lokali należy uznać w szczególności zewnętrzne elementy konstrukcyjne obiektu, w tym pomieszczenia garaży. Aby realizować roboty budowlane mieszczące się w garażu budynku mieszkalnego wielorodzinnego, inwestor winien zatem wykazać się, wyrażoną w odpowiedniej formie, zgodą wspólnoty mieszkaniowej, która jest podmiotem uprawnionym do reprezentowania współwłaścicieli w zakresie zarządu nieruchomością wspólną. W opinii organu II instancji inwestor nie wykazał, że aktualnie dysponuje prawem, do dysponowania wspólną częścią nieruchomości na cele budowlane i dlatego zasadne było nakazanie rozbiórki w zakresie objętym decyzją. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Krakowie E. L., domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 28 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust.1 pkt 3 lit. b i w zw. z art. 3 pkt 9 pr. bud. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż montaż klimatyzacji nie należy do wyjątków określonych w w/w przepisach i nie mieści się w pojęciu instalowania urządzeń na obiektach, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b pr. bud., ani o których mowa w art. 3 pkt 9 pr. bud. oraz ich niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez organ, iż przedmiotowe roboty budowlane stanowią samowolę budowlaną; - art. 50 ust. 1 pkt. 1, art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 4 pr. bud. poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy roboty budowlane nie wymagały pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, a Inwestor dysponował prawem do nieruchomości na cele budowlane; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie niewłaściwej oceny dowodów i wyprowadzenie błędnych ustaleń faktycznych oraz prawnych (błędnej subsumpcji). W uzasadnieniu skargi wskazano, że inwestor dysponował zgodą Wspólnoty Mieszkaniowej, a tym samym miał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgoda na instalację klimatyzacji została inwestorowi udzielona 15 kwietnia 2013 r. przez [...] Sp. z o.o. Spółka komandytowa, która z chwilą zawiązania się Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. [...] posiadała większość udziałów w przedmiotowej nieruchomości. Mając na uwadze, że montaż klimatyzacji nastąpił w 2013 r. na podstawie umowy z 5 lipca 2013 r. zawartej z firmą Zakłady Badawczo Usługowe "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w K., inwestor posiadał konieczną do podjęcia prac zgodę większości właścicieli w chwili wykonywania przedmiotowych prac. Wyrażenie zgody jest, więc równoznaczne z posiadaniem prawa do dysponowania nieruchomością przez inwestora. Natomiast pismo z oświadczeniem Wspólnoty Mieszkaniowej o braku zgody nie może być podstawą do orzekania przez organ w zakresie obowiązku usunięcia nieprawidłowości na gruncie art. 50 pr. bud., bowiem pisma w tym przedmiocie pochodzą z 19 sierpnia 2014 r. oraz z 1 września 2015 r., czyli z okresu po zakończeniu prac instalacyjnych urządzeń klimatyzacji. Ponadto nawet ewentualny brak zgody Wspólnoty Mieszkaniowej nie może być przedmiotem postępowania administracyjnego. Przepisy Prawa budowlanego nie regulują spraw dotyczących uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej, jest to bowiem zagadnienie z zakresu prawa cywilnego. Dalej skarżąca wywodziła, że w przedmiotowej sprawie, organ nie zweryfikował podnoszonych przez Wspólnotę Mieszkaniową Budynku przy ul. [...] w K. zarzutów dotyczących uciążliwości stwarzanych przez zamontowane urządzenia klimatyzacji. Organ w żaden sposób nie ustosunkował się także do zgody wyrażonej przez [...]. z o.o. Spółka Komandytowa na montaż w lokalu użytkowym nr [...] [...] agregatów instalacji klimatyzacyjnej w piśmie z 15 kwietnia 2013 r. W odpowiedzi na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. II SA/Kr 18/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę, podzielając całkowicie ocenę prawną przedstawioną przez MWINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W szczególności Sąd wskazał, że skarżąca nie wykazała, że dysponuje prawem do wspólnych części budynku przy ul. [...] na cele wykonania tej części klimatyzacji, która nie została wykonana w lokalach [...] do których skarżącej przysługuje prawo własności. Sąd wskazał przy tym, że nawet gdyby uznać, że w 2013 r., gdy instalacja klimatyzacji została zrealizowana skarżąca posiadała takie prawo w odniesieniu do wspólnego garażu wielostanowiskowego, to nie wykazała, że prawo takie przysługiwało w postępowaniu legalizacyjnym. Zdaniem Sądu, wspólny garaż wielostanowiskowy w budynku przy ul. [...] nie jest przeznaczony do umieszczania "jednostek zewnętrznych wraz z konstrukcją wsporczą klimatyzacji" obsługującej lokale użytkowe [...]. Nie może być zatem wątpliwości, że umieszczenie ww. elementów instalacji w garażu wymagało podjęcia stosownej uchwały przez Wspólnotę mieszkaniową budynku przy [...] której skarżąca nie przedstawiła. Zgoda wyrażona w 2013 r. przez [...] sp. z o.o. sp. k. nie stanowi, iż skarżąca legitymuje się prawem do dysponowania garażem na cele budowlane. W związku z powyższym za chybiony Sąd również uznał zarzut niewyjaśnienia przez organy nadzoru, czy zainstalowane w garażu elementy zewnętrzne klimatyzacji są uciążliwe, przy czym nie ulega wątpliwości, że zewnętrzne elementy klimatyzacji obsługującej lady chłodnicze generują ciepło. Wyrok ten został zaskarżony skargą kasacyjną E. L.. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 października 2019 r., sygn. II OSK 2901/17 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 190 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej określanej jako "p.p.s.a." Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kierując się wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego należało dojść do wniosku, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane bez dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a zatem wymagały uchylenia z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w niniejszej sprawie wyroku wiążąco przesądził, że realizacja przedmiotowych instalacji w 2013 r. wymagała uzyskania pozwolenia na budowę i że prawidłowo wszczęto i prowadzono postępowanie w trybie art. 50 – 51 ustawy Prawo budowlane. Sąd drugiej instancji przyjął również, że "skoro warunkiem wykonywania robót budowlanych zgodnie z prawem jest posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem wymaga wykazania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przy czym nie jest to jednak jedyny warunek legalizacji wykonanych robót budowlanych". Te elementy kontrolowanego postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego znalazły aprobatę Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przyczyną uchylenia zaskarżonego wyroku była odmienna ocena czasu, w jakim inwestor winien legitymować się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ślad za organami administracji przyjął, że kluczowe jest dysponowanie takim prawem w czasie prowadzenia postępowania legalizacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie wskazał: "w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie przepisów art. 50 - 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowalne okoliczność, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 3 pkt 11 tej ustawy) ocenia się na datę samowolnego wykonywania robót budowlanych. W przypadku, zatem samowoli budowlanej decydujące jest stwierdzenie, czy inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w dacie realizacji samowoli budowlanej. Może też zdarzyć się sytuacja, że inwestor nie posiadał takiego prawa w dacie samowolnego wykonywania robót budowlanych, a posiada je obecnie, co może w określonych przypadkach prowadzić do "sanowania" tego braku. (...) jeżeli inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w dacie realizacji samowoli budowlanej, a w toku postępowania administracyjnego dotyczącego tej samowoli budowlanej już takiego prawa nie posiada, to w takiej sytuacji nie można skutecznie zarzucić inwestorowi, że w dacie realizacji samowoli budowlanej naruszył obowiązujące prawo, bo nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Okoliczności dotyczące prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane mogą w ciągu miesięcy czy też lat ulec zmianie (np. na skutek zmiany właściciela w przypadku sprzedaży nieruchomości czy spadkobrania) i może to nastąpić także po zakończeniu robót budowlanych". W dalszej części uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy: "Sąd pierwszej instancji uznając, że skarżąca nie wykazała, że dysponuje prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ocenił jedynie zgodę wyrażoną w 2013 r. przez [...] sp. z o.o. sp. komandytowa w K.. Poza rozważaniami Sądu pierwszej instancji pozostały inne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. W szczególności, w piśmie z dnia 1 września 2015 r., sporządzonym w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K. przez T. G. –"Nieruchomości" Zarządzanie i Administrowanie, podano, że "Wspólnota nie wyraża i nie wyrażała nigdy zgody na wykonanie w/w klimatyzacji oraz montaż zewnętrznych jednostek klimatyzacyjnych wraz z rozwinięciem instalacji elektrycznej w garażu podziemnym przedmiotowego budynku". Natomiast w oświadczeniu Zarządu tejże Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 24 kwietnia 2013 r., podpisanym przez Prezesa Zarządu i członka Zarządu Wspólnoty, podano, że "W imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej, którą tworzy ogół właścicieli lokali wchodzących w skład nieruchomości (budynku) położonej w K. przy ul. [...] (...) wyrażamy zgodę na dokonanie niżej wymienionych czynności (...)." Wśród tych czynności wymieniono m.in.: wykonanie w lokalu prac adaptacyjnych i ulepszeń zgodnie z zaakceptowanym Projektem Adaptacji (pkt a), wykonanie nowego przyłącza elektrycznego (...) oraz zwiększenie mocy prądu (pkt b), wykonanie modernizacji wewnętrznej linii zasilającej WLZ (pkt c), umieszczenie (...) urządzeń niezbędnych do funkcjonowania sklepu (np. trzech klimatyzatorów zewnętrznych, zewnętrznych agregatów chłodniczych) na ścianach i dachu budynku, w którym znajduje się lokal lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie (pkt e)." Powyższe oświadczenie nie tylko wymienia konkretne roboty, ale i odwołuje się do Projektu Adaptacji". Dokonując wiążących wskazań, co do dalszego postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym - NSA w Warszawie stwierdził: "Okoliczność, czy skarżąca wykazała, czy też nie wykazała prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane Sąd pierwszej instancji winien ocenić i rozważyć mając na uwadze cały materiał dowodowy, a ocena materiału dowodowego w tym zakresie i wnioski Sądu pierwszej instancji winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku, także w aspekcie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.". Przechodząc do rozważenia powyższych kwestii należy wskazać, że w aktach administracyjnych drugiej instancji na k. 34 i 35 znajdują się dwa pisma, które mogą mieć istotne znaczenie dla oceny prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez inwestora. W "oświadczeniu" z dnia 15 kwietnia 2013 r. (k. 34) Prezes Zarządu działający w imieniu spółki [...] sp. z o.o. sp. komandytowa w K. oświadczył, że "w związku z podpisaniem umowy przedwstępnej sprzedaży lokali użytkowych nr [...] w budynku przy ul. [...] w K. na rzecz Pani E. L., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Biuro Pośrednictwa i Wyceny Nieruchomości [...] wyraża zgodę na montaż w lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne – garażu podziemnym, agregatów instalacji klimatyzacyjnej z lokali użytkowych nr [...]". Drugie ze wskazanych pism nosi datę 24 kwietnia 2013 r. i zostało wydane w imieniu zarządu wspólnoty mieszkaniowej nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (podpisane przez E. L. jako członka zarządu wspólnoty oraz P. L. działającego w imieniu spółki [...] sp. z o.o. sp. komandytowa w K. oraz [...] sp. z o.o w K. - jako prezesa zarządu wspólnoty mieszkaniowej). Jak wynika z oświadczenia, zarząd wspólnoty mieszkaniowej budynku przy ul. [...] wyraził zgodę między innymi na : < wykonanie w lokalu prac adaptacyjnych i ulepszeń zgodnie z zaakceptowanym Projektem Adaptacji, < umieszczenie szyldów zawierających logo firmy i znaki towarowe Najemcy, plakatów reklamowych w ramkach oraz urządzeń niezbędnych do funkcjonowania sklepu (np. trzech klimatyzatorów zewnętrznych, zewnętrznych agregatów chłodniczych) na ścianach i dachu budynku, w którym znajduje się Lokal lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie, bez obowiązku uiszczania jakichkolwiek opłat z tego tytułu przez Najemcę. Organy nadzoru budowlanego nie przeanalizowały tych dokumentów pod kątem ustalenia, czy podmioty, które wydały (podpisały) powyższe oświadczenia były w dacie ich wydawania legitymowane do udzielania w imieniu wspólnoty mieszkaniowej prawa do dysponowania nieruchomością tj. częściami wspólnymi budynku w zakresie określonym tymi pismami. W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę, że odrębne postępowanie administracyjne toczyło się w przedmiocie robót budowlanych związanych z zainstalowaniem klimatyzacji w lokalu użytkowym oznaczonym jako [...], znajdującym się w tym samym budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2017 r., sygn. II SA/Kr 47/17 uchylił decyzje organów nadzoru budowlanego drugiej i pierwszej instancji, nakazujące rozbiórkę instalacji klimatyzacji wraz z klimatyzatorami, obsługującej lokal użytkowy [...] W uzasadnieniu tego wyroku znalazły się następujące wskazania: "Jak wynika z księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla budynku przy ul. [...] w K. (dostępna na stronie Ministerstwa Sprawiedliwości - ekw.ms.gov.pl), pierwsze lokale w tym budynku zostały wyodrębnione dopiero 23 kwietnia 2013 r. ([...]), i dopiero wówczas powstała tzw. mała wspólnota mieszkaniowa w rozumieniu art. 19 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1892)., kolejne zaś lokale wyodrębniane były stopniowo (w tym lokal LU3 w dniu 15 maja 2013r.) i tzw. duża wspólnota mieszkaniowa w rozumieniu art. 20 ww. ustawy powstała najpewniej dopiero 23 maja 2013 r. Zatem to nie wspólnota mieszkaniowa – jak twierdzą skarżący - udzielała zgody na realizację inwestycji, ale (najprawdopodobniej) jedyny ówczesny właściciel nieruchomości. (...) Z punktu widzenia niniejszego postępowania istotne jest ustalenie, czy osoba będąca właścicielem nieruchomości według stanu prawnego na dzień 15 kwietnia 2013r., skutecznie wyraziła inwestorom zgodę na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane w zakresie części wspólnych budynku przy ul. [...] w K., w zakresie, w którym wykonali oni sporne roboty budowlane. Od tego ustalenia zależy dalszy tok postępowania, co organ obowiązany będzie uwzględnić prowadząc je ponownie." Wyrok ten jest prawomocny, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną od niego skargę kasacyjną wyrokiem z 25 września 2019 r., sygn. II OSK 2090/17. Cytowane rozważania znajdą zastosowanie również w niniejszej sprawie. W świetle przytoczonych wyżej okoliczności prawdopodobnym jest, że pismo z dnia 15 kwietnia 2013 r. było autorstwa jedynego ówczesnego właściciela nieruchomości, czyli spółki [...] sp. z o.o. sp. komandytowa w K.. Z kolei po wyodrębnieniu lokali [...] w dniu 23 kwietnia 2013 r. powstała tzw. mała wspólnota mieszkaniowa składająca się z dotychczasowego właściciela oraz E. L.. Okoliczności te wymagają weryfikacji, a następnie oceny pod kątem regulacji cywilnoprawnych, co do podmiotu posiadającego w dacie składania powyższych oświadczeń prawa do dysponowania częścią wspólną nieruchomości na cele budowlane. Organy nadzoru budowlanego w ponownie prowadzonym postępowaniu będą zobowiązane ocenić, czy podmioty, które wydały oświadczenia z dnia 15 kwietnia 2013 r. i z 24 kwietnia 2013 r. mogły skutecznie udzielić inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co do części wspólnych budynku. Oceny tej należy dokonać z uwzględnieniem przepisów ustawy o własności lokali, a zwłaszcza jej art. 19. Wobec powyższego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji jako naruszające przepisy postępowania – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).