II SA/Kr 110/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka – Duda (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 25 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej E. S. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 24 grudnia 2009r., Nr [....] , znak [....] Prezydent Miasta K. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia na rzecz R.B. warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Rozbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego na częściach działek nr nr [....] obręb [....] przy ulicy [....] w K". W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 105 i art. 104 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.). Uzasadnieniem umorzenia postępowania było stwierdzenie, że teren, na którym planowana jest inwestycja, tj. część dz. nr nr [....] obręb [....] znajduje się w obszarze obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[....] " - Uchwała Nr LXXXIV/l 100/09 Rady Miasta K. z dnia 4 listopada 2009 r. (Dziennik Urzędowy Województwa .....z dnia 19 listopada 2009 r. Nr 703, poz. 5319. Nr 703/a, Nr 703/b, Nr 703/c.). W wyniku odwołania, wniesionego przez R.B. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 8 września 2010r. znak: [....] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozparzenia przez organ pierwszej instancji. W podstawie prawnej wskazało art. 59 ust.1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 105 § 1, art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 138 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu powyższego podało, że w dniu 17 maja 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydal wyrok, mocą którego stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta K. Nr LXXX1V/1100/09 z dnia 4 listopada 2009 r., określając jednocześnie, że uchwala ta nie może być wykonywana. Organ pierwszej instancji rozpatrując zatem ponownie niniejszą sprawę powinien wziąć pod uwagę wskazany charakter zagadnienia obowiązywania przedmiotowego planu i zawiesić postępowanie do czasu rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny i wydania przez niego prawomocnego wyroku, który pozwoli z całą pewnością stwierdzić, czy w rozpatrywanej obecnie sprawie można wydać orzeczenie merytoryczne, czy też umorzyć postępowanie w przedmiotowej sprawie. Podkreśliło jednak, że organ pierwszej instancji po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia samodzielnie dysponuje zakresem postępowania wyjaśniającego i nie jest w tym zakresie bezwzględnie związany zaleceniami organu odwoławczego. Przyjmuje się przy tym, że owe zalecenia wiążą organ pierwszej instancji jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, zaś sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów w tym celu uzyskanych należy do wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji.. Decyzją nr [....] z dnia 24 maja 2011r., znak [....] Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zmian.), §1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), §2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003. Nr 164. poz. 1589) oraz art. 104 k.p.a., ustalił na rzecz R.B. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego na częściach działek nr nr [....] obręb [....] przy ulicy [....] w K". Orzekając w ten sposób opisał poprzednie decyzje wydane w niniejszej sprawie oraz wskazał na następujące okoliczności. Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Co do zasady, skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może być wykonywany, to należy przyjmować, że de facto planu tego nie ma. Wydanie przez sąd administracyjny wyroku uwzględniającego skargę poprzez stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego oznacza, że akt ten nadal istnieje w obrocie prawnym, jednak wynikający z niego skutek prawny (wykonalność), jest zawieszony do czasu uprawomocnienia się wyroku z mocy rozstrzygnięcia z art. 152 p.p.s.a. Dopiero uprawomocnienie się wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji prowadzi do skutku w postaci wyeliminowania aktu z obrotu prawnego. O ile jednak taki wyrok zostanie uchylony przez sąd drugiej instancji w wyniku uwzględniania skargi kasacyjnej, upadają też wszelkie wynikające z niego skutki. Wykładnia celowości prowadzi do wniosku, że art. 152 p.p.s.a. odnosi się do aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Ratio legis tego przepisu wskazuje, że jego stosowanie ma zabezpieczyć stronę, której skarga została uwzględniona przed ewentualnym wykonaniem przez organ, przed uprawomocnieniem się wyroku, aktu uchylonego przez sąd. Należy zatem przyjąć, że w zaistniałej sytuacji prawnej dopuszczalne, a nawet wskazane jest prowadzenie postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy oraz wydanie decyzji kończącej, jakby planu nie było. Zawieszenie postępowania prowadziłoby do sytuacji w której właściciel nieruchomości nie mógłby w żadnym trybie ( planu lub decyzji ) zabudować swojej nieruchomości. Zwrócić uwagę należy, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytorycznie rozstrzygnięcie sprawy, dlatego winno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę, a przy interpretacji przepisów o zawieszeniu nie można stosować wykładni rozszerzającej. W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono podstaw w sposób jednoznaczny, oczywisty oraz nie budzący wątpliwości wskazujących na konieczność zawieszenia postępowania, co mając na uwadze przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto, wyrokiem z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt: II OSK 2504/10, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Rady Miasta K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 327/10, stwierdzającego nieważność uchwały Nr LXXXIV/1100/09 Rady Miasta K. z dnia 4 listopada 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [....] , oddalił skargę kasacyjną. W związku z powyższym, orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2010 r. stało się prawomocne dnia 30 marca 2011r. Przy ponownym rozpatrzenia sprawy, w dniu 16 listopada 2010r. wnioskodawca dokonał korekty wniosku wyłączając z zakresu robót budowlanych przewidzianych do realizacji w ramach zamierzenia inwestycyjnego rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego na częściach działek nr nr [....] obr. [....] przy ulicy [....] w K. Mając na uwadze powyższe oraz złożone w dniach 3 grudnia 201Or. i 20 grudnia 2010r. wyjaśnienia, postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzono po korekcie dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: ..Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego na częściach działek nr nr [....] obręb [....] przy ulicy [....] w K". W toku postępowania ustalono, że na terenie inwestycji znajduje się obiekt budowlany, o parametrach zbliżonych do budynku objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W świetle aktualnego brzmienia art. 48 ustaw - Prawo budowlane, umożliwiającego legalizację obiektów budowlanych wzniesionych bez uzyskania pozwolenia na budowę, pod warunkiem zapewnienia zgodności inwestycji m.in. z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także w świetle uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06 (Dz. U. z 2007 r. Nr 247, poz. 1844) należy uznać, że ustalane przez tut. organ warunki zabudowy dotyczyć mogą nie tylko planowanych (przyszłych) zmian zagospodarowania terenu, ale także zmian już zrealizowanych lub będących w trakcie realizacji. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu może zatem stanowić podstawę do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę wyłącznie w przypadku inwestycji planowanych (przyszłych), natomiast w przypadku inwestycji zrealizowanej (będącej w trakcie realizacji) bez wymaganego pozwolenia na budowę, stanowi ona dokument umożliwiający stwierdzenie zgodności takiej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie ma przy tym kompetencji do badania, czy konkretny, wybudowany na terenie inwestycji (lub będący w trakcie realizacji) obiekt budowlany jest zgodny z ww. przepisami. Kompetencje w tym zakresie ma wyłącznie właściwy organ nadzoru budowlanego. W toku postępowanie uzyskano: opinię [....] Zarządu Komunalnego w K. z dnia 28 marca 2008r. znak: [....] w zakresie obsługi komunikacyjnej, opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 28 kwietnia 2008r. znak: [....] w odniesieniu do obszarów zagrożonych powodzią, opinię Wydziału Kształtowania Środowiska z dnia 27 marca 2008r. znak: [....] w zakresie ochrony środowiska, opinię Dyrekcji [....] Parków Krajobrazowych w K. z dnia 1 kwietnia 2008 r. znak: [....] w odniesieniu do obszaru zlokalizowanego na terenie otuliny parku krajobrazowego oraz opinię Biura Planowania Przestrzennego UMK z dnia 20 marca 2008r. znak: [....] w odniesieniu do obszaru sporządzanego planu. Ponadto, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w związku z art. 106 k.p.a. projekt niniejszej decyzji przesłano do uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. Z uwagi na fakt, iż w terminie 21 dni od przestania projektu decyzji o warunkach zabudowy Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. nic zajął stanowiska w sprawie, należało uznać, zgodnie z treścią art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1la ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że [....] Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił projekt decyzji pozytywnie. Prezydent zwrócił jednak uwagę, że uzgodnienie, dokonane na etapie ustalania warunków zabudowy, nie przesądza o treści stanowiska tego organu na późniejszych etapach procesu inwestycyjnego, o ile takie stanowisko (w formie odpowiedniej opinii, uzgodnienia, pozwolenia itp.) jest wymagane przepisami prawa. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów. Organ pierwszej instancji przedstawił w dalszych wywodach uwagi i zastrzeżenia, wniesione przez strony. W odniesieniu do kwestii prawidłowego ustalenia osób, którym przymiot strony powinien przysługiwać wyjaśnił, że krąg stron ustalono w oparciu o art. 28 k.p.a, zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, w rozumieniu art. 28 k.p.a. nie zależy od życzenia strony, lecz od istnienia interesu prawnego, który musi być aktualny i obiektywnie sprawdzalny. Status strony wynika z przepisów prawa materialnego ustanawiających prawa i obowiązki, a nie z uznania danego podmiotu za stronę przez organ administracyjny prowadzący postępowanie. Po stronie podmiotu musi istnieć "własny" interes prawny podlegając} konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie statusu strony w określonej sprawie musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę. Mając na uwadze powyższe organ prowadzący niniejsze postępowanie odpowiednio do zakresu wnioskowanych robót budowlanych określał i zawiadamiał osoby, którym w jego ocenia przysługiwał przymiot strony. Zgodnie z panującym w orzecznictwie poglądem, stroną postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy mogą być także właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich. Z zasady stroną takiego postępowania jest właściciel lub wieczysty użytkownik nieruchomości, której dotyczy postępowanie. Natomiast właściciele lub wieczyści użytkownicy działek z nią sąsiadujących mogą być stroną po wykazaniu w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach tej sprawy przesłanek z art. 28 k.p.a., a więc wpływu wyniku tego postępowania na własny interes prawny lub obowiązek. Tylko wykazanie, że osoba żądająca uznania jej za stronę powołuje się na swój interes oparty na konkretnej normie prawa materialnego pozwala na przyjęcie, iż ma ona interes prawny w toczącym się postępowaniu. Odnosząc się do kwestii możliwości ustalenia warunków dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego w świetle obowiązujących przepisów przypomniał, że zgodnie z ogólną zasadą, jaką jest wolność zagospodarowania, w tym wolność zabudowy - którą statuuje art. 6 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, każdy ma prawo w granicach określonych w ustawach do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w prawie miejscowym lub decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza prawem chronionego interesu publicznego lub osób trzecich. Uprawniony do nieruchomości może zatem zagospodarować ją dowolnie w zakresie obowiązującego prawodawstwa. Zatem wolność zagospodarowania realizowana jest w ramach istniejącego porządku prawnego formułującego wymogi, których spełnienie umożliwia jej realizację. Podstawowym celem i zadaniem postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zbadanie, czy projektowana inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym czy jest zgodna z obowiązującymi przepisami odrębnymi. Wykonana w trakcie postępowania analiza urbanistyczno-architektoniczna obszaru wyznaczonego wokół terenu objętego wnioskiem wykazała, że przedmiotowe przedsięwzięcie spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wymogi Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003, Nr 164, poz. 1588). Na podstawie przeprowadzonej analizy projekt decyzji kończące w formie, o której mowa w § 9 rozporządzenia sporządziła osoba wpisana na listę samorządu zawodowego architektów, a zatem osoba posiadająca wiadomości specjalne, której wiedza daje gwarancję właściwego stosowania przepisu art. 61 ust. 1 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania nie wskazano żadnych uchybień dotyczących kompletności, czy nieprawidłowości zgromadzonego materiału dowodowego stanowiącego podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Zgłaszane wnioski dotyczące wyznaczania parametrów dla nowej zabudowy, należy zatem rozumieć jako przejaw subiektywnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, wskazujące równocześnie na brak akceptacji lub brak zrozumienia uzasadnienia i przesłanek przestrzennych decydujących o określeniu parametrów nowej zabudowy. W przeprowadzonej analizie wskazano bowiem na charakterystyczne parametry występujące w obszarze sąsiednim w stosunku do terenu objętego inwestycją z pokazaniem fotografii uwidaczniających te cechy. Warunki formułowane przez autora projektu decyzji, szczególnie te dotyczące możliwości zastosowania odstępstw od średnich wartości poszczególnych parametrów, są przedstawieniem subiektywnego punktu widzenia przestrzeni biorącego udział w postępowaniu specjalisty. Zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie warunków zabudowy, jak również dalsze etapy procesu inwestycyjnego odbywają się z udziałem osób posiadających wiadomości specjalne. Osoby takie wpisane na listę samorządu zawodowego urbanistów lub architektów, dzięki swej wiedzy, zgodnie ze zapisami ustawodawcy dają gwarancję właściwego stosowania przepisu art. 61 ust.l i następnych. To właśnie poziom merytoryczny projektu decyzji wykonany zgodnie z wiedzą fachową uprawnionego architekta lub urbanisty, nabiera szczególnego znaczenia dla utrzymania ładu przestrzennego na obszarach pozbawionych planu miejscowego. Należy również przyjąć, iż każdy obiekt zrealizowany zgodnie z określonymi w ten sposób parametrami gabarytem swoim nie naruszy istniejącego i opisanego ładu przestrzennego. Równocześnie trudno oczekiwać, iż każdy określony parametr nowej zabudowy zostanie uzasadniony i opisany w sposób, który pozwoli na przyjęcie, iż zostanie on prawidłowo zrozumiany przez osoby nie posiadające odpowiedniego przygotowania zawodowego. Samą próbę stworzenia takiego uzasadnienia należy uznać za obiektywnie niemożliwą do realizacji. Stosownie do art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa oraz ich obowiązującej wykładni. Zgodnie z panującym w orzecznictwie poglądem , rozstrzygając w sprawie o ustalenie warunków zabudowy na gruncie zasady ustalonej art. 61 ust. 1 ustawy, która sprowadza się do takiej wykładni prawa, która uwzględni cel danej regulacji, to jest zachowanie ładu przestrzennego (wykładnia celowościowa), należy również pamiętać o umiejscowienie jej w systemie prawa (wykładnia systemowa), a w szczególności wzięciu pod uwagę normy ogólnej o charakterze zasady prawa planowania i zagospodarowania przestrzennego - to jest wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, deklarowanej art. 6 ust. 2 pkt 1 tej ustawy . Zbyt wąskie rozumienie art. 61 ust. 1 ustawy oraz zbyt restrykcyjne podchodzenie do określonych tam wymogów prowadziłoby do automatycznego uznania prymatu ładu przestrzennego nad zasadą wolności zagospodarowania terenu co należy uznać za niewłaściwe. Należy zatem przyjąć, iż właściwym jest ustalenie warunków zabudowy, w tym również dobranie właściwego sposobu ich określenia, w sposób indywidualny, dostosowany do konkretnej lokalizacji, gwarantujący utrzymanie ładu przestrzennego przy równoczesnym, jak najmniejszym ograniczeniu określonymi wskaźnikami prawa wolności zabudowy. Niedopuszczalne jest nakładanie dodatkowych ograniczeń nie mających uzasadnienia w obowiązujących przepisach lub wynikających w sposób nie budzący wątpliwości z ukształtowanego ładu przestrzennego. Mając na uwadze powyższe, jak również regulację art. 56 w zw. z art. 64 ust 2 ustawy, która przesądzająca że decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją związaną, organ wydający niniejsze rozstrzygnięcie wobec nie stwierdzenia sprzeczności z przepisami ustawy i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych, zobowiązany jest wydać decyzje pozytywną dla wnioskującego zgodna z treścią podania. Z powyższą decyzja nie zgodziła się E.S. , wniosła w terminie odwołanie, w którym wskazywała, że wielokrotnie zgłaszała zastrzeżenia wobec działań inwestora i jak dotychczas z żadnym końcowym skutkiem, gdyż wszystkie decyzje korzystne dla mieszkańców ulicy [....] i ul. [....] , sąsiadującej z budynkiem nr [....] były uchylane. Skarżąca opisała szeroko nieprawidłowości jakie miały miejsce po nabyciu przez nią w 2000 r. od firmy R.B. mieszkanie w stadium budowy na wysokim parterze w budynku nr [....] , polegające na realizacji budynku czterokondygnacyjnego zamiast dwukondygnacyjnego. Jak podała , inwestor czuł się bezpieczny i bezkarny, a więc czwarty już z kolei budynek o numerze [....] został wybudowany już jako czterokondygnacyjny , z przekroczeniem dopuszczalnej wysokości. Po interwencjach mieszkańców ulic [....] i [....] , inwestor otrzymał potwierdzenie od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o znacznych odstępstwach w wybudowanym budynku nr [....] w stosunku do uzyskanych warunków zabudowy i pozwolenia na budowę. Mimo to, R.B. w dalszym ciągu pragnie rozbudować budynek nr [....] w dodatku zasłaniając dostęp słońca do mieszkania skarżącej. Należy również sprawdzić czy budynek nr [....] przy ulicy [....] , zamieszkały od lat - został odebrany pod względem budowlanymi, czy jak wszystkie trzy pozostałe ma również niedocieplone ściany zewnętrzne wybudowane z niepełnowartościowej cegły. Zarzuciła też, że uzasadnienie decyzji o warunkach zabudowy jest niepełne i w części nieprawdziwe. Wyraziła nadzieję , że wreszcie zostanie uwzględniony interes szerszej rzeszy okolicznych mieszkańców tego terenu i nie pozwoli się na zabudowę terenu parku Krajobrazowego przez wieżowce i budynki niestosowne do tutejszej zabudowy. W pisemnym uzupełnieniu odwołania E.S. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1 i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegające na niezgodnym z wyżej wymienionymi przepisami określeniu parametrów technicznych nowej zabudowy. Powyższe nastąpiło poprzez wskazanie w załączniku nr 1 do decyzji pn. "Warunki zabudowy oraz wyniki analizy" jedynie maksymalnego: wskaźnika wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, oraz przedziału dopuszczalnej: szerokości elewacji frontowej, górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, kąta nachylenia połaci dachu, w przypadku, gdy wyżej wymienione przepisy wymagają konkretnego i jednoznacznego określenia tych parametrów technicznych. Skarżąca podniosła też zarzut naruszenia przepisów art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 7 k.p.a., polegający na niepowierzeniu przez organ sporządzenia projektu całej decyzji osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów i w konsekwencji niesporządzeniu przez taką osobę projektu zaskarżonej decyzji w całości (brak podpisu takiej osoby na dokumencie decyzji właściwej, braku rzetelnej oceny i weryfikacji projektu decyzji sporządzonej przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego urbanistów lub architektów pod kątem jest zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, czemu wyraz daje następujące stwierdzenie organu. W oparciu o te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zarzuty powyższe rozwijała obszernie w dalszej części pisma stanowiącego uzupełnienie dowołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 25 października 2011 r., znak [....] , na podstawie art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Po omówieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie wskazało, że w świetle orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2011 r. oddalającego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 327/10, stwierdzającego nieważność uchwały Nr LXXXIV/1100/09 Rady Miasta K. z dnia 4 listopada 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [....] - wobec nieobowiązywania planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, istniały podstawy do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wniosek dotyczy budynku zrealizowanego na działkach nr [....] i nr [....] . Procedowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w toku postępowania legalizacyjnego jest prawnie dopuszczalne. Dla wydania decyzji konieczne jest łączne spełnienie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust l ustawy. Jednym z nich jest występowanie na obszarze analizowanym, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art.61 ust. 1 pkt 1 ustawy). Na postępowanie wyjaśniające w sprawie wydania decyzji składa się między innymi dokonanie analizy urbanistyczno-architektonicznej obszaru otaczającego działkę, której dotyczy wniosek inwestora. Odbywa się to w oparciu o przepisy powołanego wyżej rozporządzenia stanowiącego akt wykonawczy do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. I tak, § 3 ust. 1 rozporządzenia stanowi: "W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art.61 ust, 1-5 ustawy. Zgodnie z ust.2 § 3 granice tego obszaru, wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem inwestora. Jak wynika z dalszych przepisów rozporządzenia - § 4 do § 8 - zabudowa znajdująca się na tym terenie, jest podstawą wyznaczenia parametrów dla nowej inwestycji -odnośnie obowiązującej linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu. Ustalenie przez organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji tego, jaki rodzaj zabudowy dominuje na tym obszarze, pozwala następnie na określenie warunków zabudowy dla nowej inwestycji. Niemniej jednak sposób sporządzania analizy, jak i poszczególne zasady ustalania warunków zagospodarowania dla projektowanej inwestycji, a podane w cytowanym powyżej rozporządzeniu Ministra Infrastruktury winny być przestrzegane i zrealizowane. Zgodnie z poglądami orzecznictwa, rozporządzenie, w sytuacji konieczności jego zastosowania (czyli wtedy, gdy brak jest na danym terenie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego) zawiera bezwzględnie wiążące reguły postępowania, przy określaniu wymagań, które winny być następnie wprowadzone do decyzji ustalającej warunki zabudowy. Określenie konkretnych wymagań ma służyć zapewnieniu ładu urbanistycznego, którego elementami są gabaryty sąsiadujących budynków zapewniających harmonijny krajobraz. W niniejszej sprawie, w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji przeprowadzono analizę, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Analiza zawiera część graficzną - mapę ewidencyjną, na której zakreślono granice obszaru analizowanego, granice terenu objętego wnioskiem, jak i część tekstową. Organ zweryfikował warunki oraz zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy, w tym w szczególności dotyczące ustalenia linii zabudowy; wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; szerokości elewacji frontowej; wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że po stronie potencjalnego inwestora powstaje prawo podmiotowe polegające na możliwości domagania się uzyskania decyzji pozytywnej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, o ile zachodzi zgodność z właściwymi przepisami. Instrument wydawania decyzji ustalających warunki zabudowy - jako dopuszczalny w odniesieniu do obszarów nie objętych planem miejscowym - stanowi równoprawne źródło kształtowania sposobu zagospodarowania konkretnego obszaru. Nie ulega wątpliwości, że w ramach władztwa planistycznego - uchwalając plan miejscowy organy gminy w sposób kompleksowy i zazwyczaj dotyczący większego terenu określają przyszłe przeznaczenie danego terenu, kreując jednocześnie rozwój gminy lub jej części. Z kolei decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest pod kątem konkretnie zdefiniowanego zamierzenia, a proces dochodzenia do pozytywnych konkluzji kształtujących dany stosunek administracyjny odbywa się na podstawie zasady dobrego sąsiedztwa, a więc poprzez nawiązanie do zabudowy istniejącej w tzw. obszarze analizowanym. W toku postępowania dowodowego odbywa się konkretyzacja praw i obowiązków kształtowanych następnie decyzją administracyjną. Istotnym celem postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest pogodzenie wskazanego wyżej prawa podmiotowego inwestora do domagania się uzyskania pozytywnej decyzji, a oceną zgodności planowanego zamierzenia z przepisami prawa zarówno rangi ustawowej, jak i podustawowej. Zasadę dobrego sąsiedztwa, o której mowa powyżej na grunt prawa polskiego wprowadza art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy uzależniający zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjne - estetyczne. Powyższy przepis wskazuje kumulatywne przesłanki składające się na zagwarantowanie ładu przestrzennego. Najistotniejsza z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy - zasada kontynuacji funkcji oznacza, że nowa zabudowa powinna mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu (w tym użytkowania obiektu). Z kolei pod pojęciem cech zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 2 pkt 3 rozporządzenia) należy rozumieć w szczególności gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu, zaś działka sąsiednia to działka dostępna z tej samej drogi publicznej, która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy). Zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 60 ust. 4 ustawy, ustalenie warunków zabudowy odbywa się z udziałem osoby posiadającej wiadomości specjalne. Osoba taka, wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów, dzięki swojej wiedzy, ma dać gwarancję właściwego stosowania cytowanego tu przepisu art. 61 ust. 1 i następnych ustawy. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w rozporządzeniu. Obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia. Przedmiotowa analiza opisuje sposób zagospodarowania terenu oraz występujące w obszarze analizowanym parametry. Brak podstaw do kwestionowania zakresu obszaru analizowanego tym bardziej, że istniejąca zabudowa wzięta pod uwagę przez urbanistę usytuowana jest w bezpośrednim albo bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji. W obszarze analizowanym niewątpliwie istnieją działki sąsiednie, pozwalające na kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, w szczególności działki nr nr [....] Parametry urbanistyczne zostały określone w sposób zgodny z wymogami rozporządzenia wykonawczego, szczególnie w kontekście tego, że występująca w obszarze analizowanym zabudowa jest zróżnicowana. W obszarze tym niewątpliwie występuje zarówno zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, jak również zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. W szczególności, w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji ustalił obowiązującą linię zabudowy w odległości 7m od linii stanowiącej przedłużenie (w kierunku południowym) zachodniej granicy [....] - działając na podstawie zasad ogólnych, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy ustalono na poziomie do 15 %, a szczególnego podkreślenia wymaga, że wskaźnik ten jest niższy niż średniego w obszarze analizowanym dla wszystkich rodzajów zabudowy (23 %), a także dla zabudowy wielorodzinnej (24%) i zabudowy jednorodzinnej (22%). Szerokość elewacji frontowej ustalono według zakresu 16 - 16,5m, opierając się w tym względzie na treści § 6 ust. 2 rozporządzenia. Szerokość elewacji frontowej głównej bryły budynku ustalono na podstawie analizy jako równą szerokości północnej elewacji budynków nr nr [....] , tj. 16-16,5m. Dopuszczono zwiększenie szerokości do 21m - poprzez zastosowanie form analogicznych jak w przypadku budynków nr nr [....] w postaci pilastrów i parterowej dobudówki po stronie wschodniej. Wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej okapu ustalono od 7 - 9 m, natomiast wysokość kalenicy 12,5 - 14m. Organ pierwszej instancji nawiązał w tym względzie do parametrów bezpośrednio sąsiadującego budynku nr [....] usytuowanego wzdłuż drogi dojazdowej po działce nr [....] . Analiza architektoniczne - urbanistyczna pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia z poszanowaniem wymogów ustawodawstwa z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Ustalone warunki zabudowy nawiązują do zabudowy sąsiadującej, a zabudowa objęta wnioskiem realizuje zasadę, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Ustalone przez organ pierwszej instancji parametry urbanistyczne zasługują na uwzględnienie, a organ odwoławczy nie podziela zarzutów odwołania w przedmiocie naruszenia przepisów wykonawczych rozporządzenia. Zaskarżona decyzja zawiera ponadto prawidłowo sporządzone załączniki obejmujące część tekstowa wyników analizy architektoniczne - urbanistycznej oraz załącznik graficzny, zawierający prawidłowo wyznaczony obszar analizowany. Wszystkie załączniki graficzne do decyzji jak i do analizy architektoniczne - urbanistycznej sporządzono na odpowiednich mapach we właściwej skali. Nie budzi wątpliwości, że osoba wpisana na listę samorządu zawodowego architektów uczestniczyła w procesie orzeczniczym sporządzając analizę architektoniczną -urbanistyczną oraz projekt decyzji. Osoba ta wskazana jest również w samej decyzji kończącej postępowanie. Zarzuty dotyczące naruszenia art. 60 ust. 4 ustawy nie zasługują zatem na uwzględnienie. Bezspornym jest, że osoba ta uczestniczyła w przygotowaniu całej decyzji, gdzie szczególną rolę w zakresie konkretyzacji stosunku administracyjnego odgrywa część obejmująca parametry urbanistyczne (oznaczona przez organ pierwszej instancji jako załącznik nr 1). Również weryfikacja treści decyzji, a w szczególności ustalonych parametrów urbanistycznych pozwala uznać, że decyzja ta jest prawidłowa. Podkreślenia wymaga, że Prezydent Miasta K. wydając decyzję kończącą postępowanie w sprawie nie weryfikuje projektu tej decyzji. Projekt jest bowiem przygotowywany w toku postępowaniu, podlega zaopiniowaniu oraz uzgodnieniom, a następnie wydawana jest decyzja administracyjna, która w przypadku pozytywnych uzgodnień stanowi co do zasady powtórzenie treści projektu. Architekt sporządzając projekt decyzji współtworzy w procesie orzeczniczym treść decyzji organu administracji publicznej. Zaskarżona decyzja zawiera również prawidłowo sporządzone opinie oraz uzgodnienia. Na zakończenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nawiązało do linii orzeczniczej sądów administracyjnych w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy powołując poglądy zgodnie z którym przepisy techniczno – budowlane nie mają zastosowania w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy . Wskazało nadto, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, a postępowanie przeprowadzono z zachowaniem wymaganych procedur K.p.a. Decyzja została w sposób prawidłowy uzasadniona, a z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że zamierzenie realizuje przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 powyższej ustawy. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu, nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 października 2011 r., znak [....] , E.S. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, orzeczenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu , a także zasądzenia od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych Skarżąca zarzucała : - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 40 § 2 zd. 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., polegające na doręczaniu pism w toku postępowania odwoławczego oraz zaskarżonej decyzji bezpośrednio na adres skarżącej E.S. , mimo że skarżąca w toku postępowania odwoławczego ustanowiła pełnomocnika i to na jego adres, wskazany w piśmie z dnia 8 lipca 2011 r., winna być dokonywana wszelka korespondencja w niniejszej sprawie, w konsekwencji czego organ drugiej instancji nie zapewnił skarżącej możliwości czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym i uniemożliwił skarżącej wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego, zgodnie z treścią art. 10 § 1 k.p.a.; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 i art. 41 § 2 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 18 czerwca 2011 r., mimo że decyzja organu pierwszej instancji nie została doręczona stronie postępowania E.Z. na jej adres do korespondencji, wskazany w piśmie z dnia 15 grudnia 2010 r., na skutek czego E.Z. .została pozbawiona możliwości zaskarżenia decyzji organu pierwszej instancji, a co za tym idzie, bez własnej winy nie brała ona udziału w postępowaniu odwoławczym; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1 i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegające na zaaprobowaniu przez organ II-Instancji niezgodnego z wyżej wymienionymi przepisami określenia w decyzji organu pierwszej instancji parametrów technicznych nowej zabudowy, poprzez wskazanie w załączniku nr 1 do tej decyzji pn. "Warunki zabudowy oraz wyniki analizy" jedynie maksymalnego: wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki ("do" 15%) oraz przedziału dopuszczalnej: szerokości elewacji frontowej ("od" 16 "do" 16,5 rn – z możliwością jej zwiększenia aż do 21 m), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (okap "od" 7 "do" 9 m; kalenica "od" 12,5 "do" 14 m), kąta nachylenia połaci dachu ("od" 37° "do" 40°); - naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. § 3 ust. 2 rozporządzenia, polegające na zaaprobowaniu przez organ drugiej instancji granic obszaru analizowanego, wyznaczonych w decyzji organu I-Instancji w sposób dowolny i nie zawierający jakiegokolwiek uzasadnienia. Powyższe zarzuty E.S. rozwijała w obszernym uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Uczestnicy E.Z. oraz Stowarzyszenie [....] popierali skargę. Uczestniczka R.B. uznając za zasadny zarzut skargi dotyczący pominięcia udziału w postępowaniu administracyjnym jednej ze stron – tj. E.Z. , wnosiła o uchylenie jedynie zaskarżonej decyzji oraz wypowiedzenie się przez Sąd w sposób wiążący co do zarzutów skargi w kwestiach merytorycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone w okresie obowiązywania ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. – oznaczana także w skrócie jako u.p.z.p.). Bezspornym jest, że na obszarze stanowiącym teren zamierzonej zmiany sposobu zagospodarowania w dacie wydania kontrolowanych aktów administracyjnych nie obowiązywał miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego, zaś planowane zamierzenie nie ma charakteru inwestycji celu publicznego. Istotne dla trybu postępowania w sprawie niniejszej na tle przepisów prawa materialnego są zatem regulacje art. 60 – 64 powyższej ustawy, a także art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55, art. 56 i art. 53 ust. 5b - 5c, , które zgodnie z dyspozycją art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 60 ust. 1a u.p.z.p. stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Znacznie mają także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 - zwane też dalej w skrócie rozporządzeniem), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) oraz przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co wynika z art. 1 pkt 1 tej ustawy w związku z art. 59 ust. 1 oraz nast. u.p.z.p. W sprawie należy nadto uwzględniać regulacje zawarte w przepisach odrębnych. Stosownie do art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a. , rozumianej jako ocenę tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. (zob. między innymi: A. Wróbel- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego [w:[ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.; C. Martysz- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom Ii II, Zakamycze, 2005; J. Borkowski: Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., I SA 1270/93, OSP 1994/7-8/131). Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji – jest nadto ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów i wniosków podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania, zaś brak takich wypowiedzi stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14.04.2005r. III SA/Wa 180/05, zam. zb. LEX nr 166546 ). Wskazane wyżej zasady dotyczą wszelkich kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym także dokonania ustaleń dotyczących kręgu stron. Zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto z uwagi na interes prawny bądź obowiązek żąda czynności organu. Organy administracji publicznej mają zatem obowiązek zbadać, jakie podmioty posiadają interes prawny w konkretnym postępowaniu, zawiadomić je o wszczęciu postępowania ( art. 61 § 1 i 4 k.p.a.) , zapewnić możliwość czynnego udziału w sprawie (art. 10 § 1 k.p.a.) oraz następnie doręczyć wydane decyzje (art. 109 §1 k.p.a.). Uchybienie powyższym przepisom stanowi wadę kwalifikowaną skutkującą wystąpieniem przesłanki do wznowienia postępowania z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nadto, skierowanie aktu administracyjnego do podmiotu nie będącego stroną, stanowi wadę kwalifikowaną prowadzącą do jego nieważności (art. 156 § pkt 4 k.p.a.). Jeżeli organy nie poczyniły ustaleń w kwestii kręgu stron, jak również nie zgromadziły na tę okoliczność odpowiednich dowodów, stan taki prowadzi do naruszenie przepisów proceduralnych - art. 7 k.p.a., art. 77§ 1 k.p.a. , art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. , zaś jego wystąpienie może mieć wpływ na wynik sprawy. Inny aspekt tego samego zagadnienia wiąże się z treścią art. 107 § 1k.p.a., z którego wynika wymóg wskazania w decyzji strony lub stron, od czego nie zwalnia § 2 tego artykułu, mówiący o możliwości wprowadzenia do jej treści dodatkowych składników przewidzianych w przepisach szczególnych, nie zaś możności pominięcia obligatoryjnych elementów. Decyzja, która nie zawiera wszystkich składników określonych w art. 107 § 1 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, jest decyzją wadliwą, co dotyczy także elementu stanowiącego określenie stron. W doktrynie wskazuje się trafnie, że : " Organ administracji publicznej jest obowiązany oznaczyć wszystkie strony postępowania (...) nie może ograniczyć się do oznaczenia jako stron osób, na których żądanie postępowanie zostało wszczęte, bowiem brak podstaw prawnych różnicowania stron na te, które są adresatami decyzji, i te, którym się doręcza decyzję. Jeżeli bowiem dany podmiot ma status strony postępowania, to bez względu na przyczyny uzyskania takiego statusu powinien być wymieniony w decyzji administracyjnej jako strona postępowania ( tak A. Wróbel, komentarz LEX/el. 2012). Uchybienia w zakresie oznaczenia strony lub stron mogą być różnego rodzaju oraz wywoływać różne skutki prawne. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się trafnie, że brak w ogóle oznaczenia strony powoduje, iż nie mamy do czynienia z decyzją administracyjną, ponieważ nie jest spełniony jeden z wymogów stawianych indywidualnemu aktowi administracyjnemu, tj. brak skonkretyzowanego adresata rozstrzygnięcia organu administracji (por. W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, s. 53, C. Martysz, komentarz LEX 2010, wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2011r., I OSK 325/11 LEX nr 990245). Z kolei skierowanie decyzji do osoby, która nie jest stroną w sprawie, jest jak już wskazano przesłanką stwierdzenia nieważności, co wynika wprost z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Uwzględniając powyższe, należy uznać iż oznaczenie choćby jednej strony - z pominięciem pozostałych, powoduje niemożność przyjęcia, że nie mamy do czynienia z decyzją administracyjną. Stan taki nie został jednak przewidziany jako wada kwalifikowana w art. 156 § 1 k.p.a. Opisana sytuacja nie podpada bowiem pod hipotezę art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. , natomiast fakt iż ustawodawca typizując stany uznane za wady kwalifikowane zwrócił uwagę odrębnie na kwestie oznaczenia stron, naprowadza na brak podstaw do stosowania w analizowanej kwestii art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie tam przewidzianej przesłanki rażącego naruszenia prawa. Oznaczenie w decyzji choćby jednej stron - z pominięciem pozostałych, jest zatem inną wadą, którą należy uznać za istotne uchybienie przepisom postępowania, uzasadniające uchylenie tak wydanej decyzji w toku instancji, albo następnie w ramach kontroli sądowoadministracyjnej. Krąg stron wskazuje bowiem wiążąco adresatów decyzji, dla których wynikają z niej uprawnienia lub obowiązki. Z treści decyzji musi być wiadomym kogo ona dotyczy. Spornym jest w doktrynie i orzecznictwie, w jakiej części decyzji winno nastąpić oznaczenie stron. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko doktryny i orzecznictwa, zgodnie z którym wskazanie stron postępowania w decyzji może nastąpić w dowolnym jej fragmencie – np. nagłówku, rozstrzygnięciu, uzasadnieniu, a nawet rozdzielniku pisma. Tak wydana decyzja nie narusza art. 107 § 1 k.p.a., albowiem przepis ten nie określa konkretnie, w jakim miejscu decyzji powinny zostać wskazane strony postępowania i nie nakłada na organ administracji żadnych szczególnych wymogów w tym zakresie. Z punktu widzenia prawidłowości decyzji jest zaś obojętne, w którym miejscu decyzji strona zostanie wskazana , ważne jest , by była ona w sposób jednoznaczny określona (por. wyrok NSA z 25 lutego 2009r., II OSK 1418/07, zam. zb.LEX nr 515144 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2011r. I OSK 325/11, zam. zb. LEX nr 990245 oraz w doktrynie C.Martysz, komentarz LEX 2010 ). Podkreślanie wymaga jednakże , że rozdzielnik musi jednak stanowić zostać zamieszczony w decyzji – nawet po podpisie wydającego ją organu, tak, że stanowi z nią jeden dokument. Nie spełnia tego wymogu odwołanie się w treści decyzji do znajdującego się poza tworzącym ją dokumentem wykazu stron dostępnego w aktach administracyjnych. Odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy, gdzie w kontekście jednego z zarzutów skargi należało w pierwszym rzędzie rozważyć kwestie natury podmiotowej, należy stwierdzić, że z wyżej sygnalizowanych zagadnień organy obu instancji naruszyły w sprawie niniejszej przepisy art. 61 § 1 i 4 k.p.a. , art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 109 §1 k.p.a. w związku art. 28 k.p.a., w stopniu wyczerpującym przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Posiadająca przymiot strony w kontrolowanym postępowaniu E.Z. została w jego toku pozbawiona możliwości czynnego udziału. Pierwotny wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy, który organy administracji traktowały jako wszczynający całe postępowanie administracyjne aż do jego zakończenia zaskarżoną decyzją, dotyczył inwestycji pn. "Rozbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego na częściach działek nr nr [....] obręb [....] przy ulicy [....] w K. " (k. 22 akt administracyjnych). Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych raportu z rejestru gruntów wg stanu na dzień 9 czerwca 2008 (t. I akt administracyjnych, k. nienumerowana), właścicielką działki nr [....] , obręb [....] , jednostka ewidencyjna [....] w K. była E.Z. . We wspomnianym raporcie został wskazany jej adres zamieszkania: K. , [....] E.Z. skierowała w dniu 14 maja 2009r. pismo do organu pierwszej instancji, w którym domagała się wyjaśnienia, z jakich powodów nie została zawiadomiona o toczącym się postępowaniu (k. 37 akt administracyjnych). Wskazała w nim swój adres zamieszkania: [....] . Z akt sprawy wynika również, że E.Z. skierowała w niniejszej sprawie kolejne pismo do organu pierwszej instancji w dniu 8 lipca 2008 r. (k. 44 akt administracyjnych), wskazując ten sam adres zamieszkania. W odpowiedzi na to pismo organ pierwszej instancji w dniu 8 sierpnia 2008r. stwierdził, że E.Z. nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu (k. 50 akt administracyjnych). Pismo z dnia 8 sierpnia 2008r. zostało skierowane na adres: E.Z. , ul. [....] . Powyższy adres zamieszkania E.Z. wskazywała w kolejnych pismach, kierowanych do organu pierwszej instancji: z dnia 19 sierpnia 2008r. (k. 52 akt administracyjnych), z dnia 15 grudnia 2010r. , zawierającym wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego (k. 200 akt administracyjnych), z dnia 11 marca 2011r. (k. 255 – 256). W części z tych pism E.Z. wyraźnie wskazała, że pisma do niej kierowane winny być wysyłane na adres [....] w K. Pismem z dnia 16 listopada 2010r. (k. 189 akt administracyjnych) inwestor dokonał zmiany zakresu inwestycji, określając ją jako korektę. Zgodnie z tym pismem, żądanie inwestora dotyczyło odtąd ustalenia warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego na części działek nr nr [....]obr. [....] przy ul. [....] w K. Zmiana zakresu inwestycji została doprecyzowana pismem z dnia 3 grudnia 2010r. (t. II. akt administracyjnych, k. 191 – 192). Po dokonanej w tym kształcie zmianie zakresu inwestycji organ pierwszej instancji przyjął, że E.Z. przysługuje przymiot strony w postępowaniu, dotyczącym ustalenia warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego na części działek nr nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. (notatka służbowa, t. II. akt administracyjnych, k. 240 – 241). W notatce tej wskazano jednak jako adres zamieszkania E.Z. ul. [....] w K. Na ten adres wysłano zawiadomienie uzupełniające o wszczęciu postępowania z dnia 11 lutego 2011r. (t. II akt administracyjnych, k. 246). Dołączone przy karcie 244 akt administracyjnych zwrotne potwierdzenie odbioru wskazuje, że zawiadomienie zostało odebrane przez osobę, która podjęła się oddania przesyłki adresatowi, nie zaś przez E.Z. osobiście. Kolejne pisma i orzeczenia, wysyłane przez organ pierwszej instancji na adres ul. [....] w K. nie były podejmowane przez nikogo i organ uznał je za doręczone w trybie doręczenia zastępczego (pismo z dnia 28 lutego 2011r., k. 249 akt administracyjnych; decyzja z dnia 24 maja 2011r., k. 283 – 299; przekaźnik odwołania k. 301- 312; zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 października 2011r., k. 323 – 329). Z akt sprawy wynika również, że na ten sam adres zostało ekspediowane do E.Z. pismo z dnia 16 marca 2011r. (k. 254 akt administracyjnych), jednak w aktach brak dowodu doręczenia tego pisma. Z akt sprawy wynika nadto, że postanowieniem z dnia 19 stycznia 2011r., znak [....] (t. II. akt administracyjnych, k. 216-217) Prezydent Miasta K. , rozpatrzywszy wniosek E.Z. z dnia 15 grudnia 2010r., odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego. Rozdzielnik postanowienia oraz dołączone do niego zwrotne potwierdzenia odbioru (t. II. akt administracyjnych, k. 214- 215) wskazują, że postanowienie nie zostało w ogóle ekspediowane do osoby, której wniosek został w nim rozpatrzony, czyli do E.Z. Zarzut naruszenia prawa E.Z. do czynnego udziału w sprawie znalazł się w skardze, która wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Ponadto E.Z. w kierowanych do Sądu pismach z dnia 15 czerwca 2012r. i 20 czerwca 2012r. (k. 208 i k. 210 – 211 akt sądowych) poparła skargę i zarzuciła, że pominięcie jej w postępowaniu administracyjnym było niezgodne z prawem oraz oświadczyła, że żadne pisma w sprawie do niej nie docierały. W pismach tych również wskazała ul. [....] w K. jako swój adres zamieszkania. Z powyższego wynika, że E.Z. , pomimo posiadania przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego na części działek nr nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. , została bez własnej winy pominięta zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i przez organ odwoławczy. Skoro E.Z. konsekwentnie podawała adres, pod jaki należało doręczać jej korespondencje, żadnego z pism i rozstrzygnięć, wysyłanych pod adres ul. [....] w K. nie można uznać za skutecznie doręczone. Pozbawienie strony udziału w postępowaniu bez jej winy nie tylko narusza art. 10 k.p.a., ale stanowi również – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – wadę kwalifikowaną, dającą podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją ostateczną. Stwierdzenie uchybienia tego rodzaju obliguje do uchylenia decyzji nim dotkniętych, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. W skardze nie podnoszono zarzutów nawiązujących do przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a, zaś takich uchybień w ramach kontroli nie stwierdzono. Wada, będąca podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego i stanowiąca naruszenie jednej z najważniejszych zasad proceduralnych powoduje, że odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi oraz kontrolowanie zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem jego zgodności z przepisami prawa materialnego jest bezprzedmiotowe, a nawet niedopuszczalne postępowaniu ( por. wyrok NSA z 10.02.1981r. , SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 , poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 ). Rzeczą organów administracji publicznej będzie bowiem powtórzenie postępowania w całości, z zapewnieniem wszystkim jego stronom czynnego udziału na każdym jego etapie. Dopiero po przeprowadzeniu takiego postępowania, czyniącego zadość wymogom proceduralnym, możliwe będzie dokonanie na nowo ustaleń faktycznych pod kątem odpowiedniego zastosowania przepisów prawa materialnego. Niemniej jednak zasadne wydaje się wytknięcie dwóch zasadniczych uchybień natury proceduralnej, co do których istnieje znaczne prawdopodobieństwo, że zostałyby powtórzone w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Są one zaś tego rodzaju, że w nawiązaniu do treści kontrolowanych aktów pozostają w opozycji do wyrażanych w nich stanowisk dotyczących przedmiotu postępowania albo poglądów odnoszących się do stosowania przepisów prawa. W tym zakresie zastrzeżenia Sądu budzi między innymi niestanowczość rozstrzygnięć, jakie organy administracji publicznej zawarły w decyzji o warunkach zabudowy. Przypomnieć należy, że organy administracji publicznej nie mają swobody przy ustalaniu poszczególnych parametrów dla inwestycji, zaś ich określenie winno nastąpić w sposób stanowczy i konkretny, tj. poprzez podanie w wartościach liczbowych (zob. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2005r., sygn. akt IV SA/Wa 946/04, Lex Omega nr 214349 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 września 2011r., sygn. akt II SA/Kr 252/11, dostępny w bazie orzeczeń pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest przy tym wykluczona pewna elastyczność, polegająca na podaniu wielkości minimalnych (od) i równocześnie maksymalnych (do). Natomiast przepisów ustawy oraz rozporządzenia nie wynika możliwość określenia wskaźników, czy wielkości poprzez wskazanie wyłącznie maksymalnego bądź minimalnego parametru, albo poprzez odwołanie się do innych, nieskonkretyzowanych wielkości, jak np. "istniejąca wysokość", "obecna szerokość", względnie wprowadzanie budzącego wątpliwości , niedookreślonego pojęcia " około" . Pozostawienie inwestorowi zbyt dużej dowolności i swobody może bowiem prowadzić do zaburzenia ładu przestrzennego - np. przez realizację obiektów zbyt niskich w stosunku do otoczenia, gdy określono tylko ich maksymalną wysokość. Decyzja o warunkach zabudowy ma być ponadto na tyle precyzyjna i jednoznaczna, aby nadawała się do wykonania dla organów administracji architektoniczno – budowlanej, które będą związane jej ustaleniami na mocy art. 55 u.p.z.p. Podobne poglądy wyrażono w zaskarżonej decyzji. W tym kontekście należy zauważyć, że integralną częścią decyzji organu pierwszej instancji z dnia 24 maja 2011r. jest załącznik nr 1 – warunki zabudowy oraz wyniki analizy (k. 290 – 291 akt administracyjnych). W punkcie II.1.b organ ustalił wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działek nr nr [....] – do 15 % powierzchni tych działek. Takie rozstrzygnięcie nie spełnia wymogu stanowczości i konkretności, nie zawiera bowiem wskazania parametru minimalnego. Wada ta nie została dostrzeżona i wyeliminowana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. Kolejne uchybienie wynika z faktu, że decyzja Prezydenta Miasta K. została oparta na opiniach wewnętrznych jednostek organizacyjnych oraz organów współdziałających, dotyczących inwestycji o zupełnie różnym zakresie podmiotowym. W punkcie II.2.a załącznika nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy organ powołał się na warunki zagospodarowania przestrzennego, wynikające z potrzeb ochrony środowiska, które winny być dostosowane do opinii Wydziału Kształtowania Środowiska z dnia 27 marca 2008r.m znak [....] . W punkcie II.2.b organ odwołał się do treści pisma Dyrekcji [....] Parków Krajobrazowych z dnia 1 kwietnia 2008r., znak....). Natomiast w punkcie II.3 warunki ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej zostały ustalone na podstawie opinii konserwatorskiej z dnia 28 kwietnia 2008r., znak [....] . Zarówno opinia Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. z dnia 27 marca 2008r. (k. 33 akt administracyjnych), Wydziału Kultury i Dziedzictwa Narodowego Urzędu Miasta K. (k. 36 akt administracyjnych) jak i Dyrekcji [....] Parków Krajobrazowych w K. z dnia 1 kwietnia 2008r. (k. 34 akt administracyjnych) wydane zostały w odniesieniu do zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Rozbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego na częściach działek nr nr [....] obręb [....] przy ulicy [....] w K. ", co wyraźnie wynika z ich treści. Dotyczyły zatem pierwszego wniosku inwestora, nie zaś inwestycji - Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego na częściach działek nr nr [....] obręb [....] przy ulicy [....] w K. ". Oznacza to, że organ pierwszej instancji oparł rozstrzygnięcia w wymienionych punktach warunków zabudowy oraz wyników analizy na opiniach, dotyczących innej przedmiotowo sprawy. Nie pozyskał jednocześnie aktualnych opinii co do inwestycji, o której orzekał. Takie działanie stanowi w ocenie Sądu naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Również to uchybienie nie zostało dostrzeżone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które powieliło je w swojej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" w zw. z art. 135 p.p.s.a., zaś rzeczą organów administracji publicznej przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcia po eliminacji wytkniętych uchybień. Podstawę prawną orzeczenia zawartego w pkt II. sentencji wyroku stanowi art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie III. sentencji wyroku, za podstawę przyjmując art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.