II SA/Kr 1101/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) NSA Jan Zimmermann Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi K.Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 7 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej K.Ł. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 1109/09 Uzasadnienie Decyzją dnia 30 stycznia 2009r. nr [....] Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003r., Nr 80, póz. 717 ze zmian.), § 1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zmian.) ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną, z rozbiórką istniejącej zabudowy na działce nr ew. [....] obr. [....] oraz przebudową istniejącej i budową nowej infrastruktury technicznej na działkach nr [....] przy ul. [....] w K". W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że realizując wniosek inwestora - Firmy pod nazwą [....] Spółka z o.o. z siedzibą ul. [....] , ustalił warunki zabudowy dla opisanego wyżej zamierzenia inwestycyjnego. Ponieważ teren określony wnioskiem nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, postępowanie przeprowadzono na zasadach i w trybie art. 59 i następnych ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano opinie merytorycznie właściwych Wydziałów UMK, Dyrekcji Zespołu [....] Parków Krajobrazowych, Miejskiego Konserwatora Zabytków oraz [....] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych. Ustalono też, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji, o których mowa w art. 61 ust. 1 cyt. ustawy, w związku z czym przygotowano projekt decyzji, który sporządzony został przez mgr inż. arch. J.S. , osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów. W toku postępowania strony nie wniosły uwag ani zastrzeżeń. Odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosła K.L. , zarzucając nieprawidłowe wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy, którą wyznaczono zbyt blisko istniejącej krawędzi jezdni ul. [....] . Zdaniem skarżącej nie jest uzasadnione wyznaczenie linii zabudowy jako kontynuacji zabudowy na działce nr [....] , która tylko jednym, najdalszym narożnikiem zbliża się do jezdni na 12 m. Skarżąca zarzuciła również, że w załączniku nr 3 decyzji podano nieprawdziwą informację. Linia zabudowy na działce nr [....] jest bowiem oddalona od krawędzi jezdni o 21 m, a nie jak to stwierdzono w decyzji - 12 m. Również bezzasadne jest powoływanie się na odległość 7 m od krawędzi jezdni, tak jak ma to miejsce w sytuacji działek nr [....] gdyż są one znacznie oddalone od terenu inwestycji i znajdują się na granicy obszaru analizowanego. Wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 12 m od krawędzi jezdni, znacznie bliżej od budynków w sąsiedztwie inwestycji, w sposób rażący narusza przestrzeń wnętrza ulicznego ukształtowaną przez istniejącą zabudowę. Decyzją z dnia 7 maja 2009r. znak: [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że w sprawie wykonana została analiza urbanistyczno - architektoniczna zawierająca część graficzną - mapę ewidencyjną, na której zakreślono granice obszaru analizowanego, granice terenu objętego wnioskiem. Kolegium zaznaczyło, iż w sytuacji przedstawienia przez kompetentną osobę poglądu w sprawie możliwości zrealizowania projektowanej inwestycji we wskazanym terenie, nie polemizuje ze stanowiskiem wynikającym z analizy, o ile jest ona prawidłowo sporządzona. Kolegium ogranicza się do zbadania, czy istniejąca analiza wykonana została zgodnie z istniejącymi w tym względzie zasadami. W ocenie Kolegium przedmiotowa analiza, oraz kwestionowana decyzja, są one prawidłowe i odpowiadają zasadom ich sporządzenia. Wskazano, iż w obszarze analizowanym znajduje się działka sąsiednia (nr...), dostępna z tej samej drogi publicznej, która pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, o czym stanowi art. 61 ust. 1 cyt. ustawy. Zaznaczono, że na przedmiotowej działce nr [....] znajduje się budynek jednorodzinny mieszkalny, przeznaczony do wyburzenia. Zgodnie z ustaleniami poczynionymi w analizie, przedmiotową decyzją wyznaczono nieprzekraczalną linie zabudowy w odległości 12 m od istniejącej krawędzi jezdni. Wyznaczenia tego dokonano w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem autora analizy po stronie terenu inwestycji nie obserwuje się dominującej cechy ukształtowania linii zabudowy. Zróżnicowane ukształtowanie linii zabudowy, zróżnicowane odległości istniejącej zabudowy od krawędzi jezdni oraz równoległe i skośne jej usytuowanie w stosunku do krawędzi jezdni, umożliwiają odstąpienie od wyznaczenia linii zabudowy jako obowiązującej zgodnie z § 4 ust. 1-3 w/w rozporządzenia. Możliwym jest natomiast wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy, w nawiązaniu do linii ukształtowanej na najbliższym odcinku zwartej pierzei zachodniej strony ulicy, mając na uwadze działki znajdujące się na północ terenu inwestycji, tj. działki nr [....] , gdzie linia przebiega w odległości 7 m od krawędzi jezdni, lub działki znajdujące się na południe - tj. działki nr [....] , gdzie występuje linia w odległości 12 m od krawędzi jezdni. Kolegium wskazało ponadto, iż wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, został w decyzji określony w wysokości do 44 %. Autor analizy przyjął, iż zasadnym będzie zastosowanie średniego wskaźnika zabudowy dla zabudowy wielorodzinnej, znajdującej się zresztą w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji. Wskaźnik zabudowy na poziomie 44 %, wobec ukształtowanej zabudowy w kwartale, w którym znajduje się działka Inwestora oraz działki sąsiednie, jest możliwy jako wynik analizy obszaru. Szerokość elewacji frontowej zgodnie z wymogami określonymi w § 6 ust. 1 rozporządzenia ustalono również na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym z tolerancją do 20 %. Średnia dla tego obszaru wyniosła 16 m, i szerokość tą w obszarze wyznaczają granice działek, bowiem dominuje zabudowa w układzie zwartym. Najbliższa zabudowa na działkach nr [....] ma szerokość elewacji frontowej przekraczającej średnią szerokość elewacji w obszarze i wynosi ok. 21 m. W związku z tym, możliwa stała kwestia wyznaczenia szerokości elewacji dla projektowanej zabudowy w oparciu o ustęp 2 § 6 rozporządzenia, co także autor analizy, na podstawie jej wyników, wywiódł. Działką sąsiednia jest działka o nr [....] . W związku z tym ustalono maksymalną wysokość gzymsu/okapu, górnej krawędzi attyki elewacji frontowej na 9,5 m, jako przedłużenie gzymsu istniejącej zabudowy na działce nr [....] . W zakresie złożonych przez K.L. zarzutów Kolegium podniosło, że w sprawie nie zachodzą sprzeczności w zakresie ustalenia poszczególnych wskaźników, a w szczególności linii zabudowy z przepisami prawa. Odnosząc się do kwestii dostawy poszczególnych mediów do terenu inwestycji, Kolegium wyjaśniło, iż spraw ta była badana przez organ. Wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy były składane opinie dysponentów mediów takich jak [....] , [....] , czy [....] w zakresie możliwości przyłączenia powstałych obiektów do tych mediów. Ponieważ skład orzekający Kolegium w toku prowadzenia postępowania odwoławczego ustalił, iż opinie dostawcy energii elektrycznej oraz gazu straciły swą ważność, Inwestor dostarczył aktualne opinie w tym przedmiocie, tj. oświadczenie [....] Spółki Gazownictwa z dnia [....] .2009r. oraz prolongatę opinii o możliwości zasilania budynków mieszkalnych przy ul. [....] wydaną przez [....] również w dniu [....] 04.2009r. W dalszej części uzasadnienia Kolegium podniosło, że nie można zgodzić się z twierdzeniami odwołania, że decyzja nie ustala w sposób konkretny poszczególnych parametrów zabudowy. W zakresie powierzchni nowej zabudowy, czy też wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jak też wysokości kalenicy, decyzja podaje konkretne ustalenia - np. wskaźnik wielkości zabudowy - do 44 %, wysokość elewacji frontowej - 9,5 m, wysokość kalenicy- 13 m. Ponadto zdaniem Kolegium, w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie określa się konkretnego posadowienia budynków, ani też nie orzeka się w kwestiach, które wymagają oparcia się na przepisach zawartych w Prawie budowlanym, oraz aktach wykonawczych wydanych na jego podstawie. Stąd zarzut o konieczności poinformowania w decyzji wz o lokalizacji obiektu, nie jest uzasadniony. Skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K.L. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędne przyjęcie, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego, a także naruszenie § 4, § 5, § 6, § 7 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca wskazuje m.in., iż w ustaleniach dotyczących zaopatrzenia w energię elektryczną przedmiotowej inwestycji zaznaczono jedynie, że możliwa jest dostawa mocy przyłączeniowej dla zasilania przedmiotowego budynku, pod warunkiem zrealizowania odpowiednich inwestycji w zakresie urządzeń zasilających i spełnienia innych wymagań przyłączenia do sieci. W ustaleniach tych nie powołano się na zawartą między inwestorem, a właściwą jednostką umowę, która potwierdzałaby zamiar wykonania brakującego uzbrojenia terenu. Skarżąca wskazała również, że poprzez ustalenie szerokości elewacji frontowej na nie mniejszą niż 8 m naruszony został § 6 rozporządzenia. Nie podano szerokości średniej elewacji frontowych istniejącej zabudowy, na działkach na obszarze analizowanym, która to wartość stanowić powinna podstawę dla obliczenia szerokości elewacji frontowej. Zaskarżona decyzja narusza także § 4 rozporządzenia poprzez błędne wyznaczenie linii zabudowy. Działkami sąsiednimi do działki stanowiącej przedmiot zamierzenia inwestycyjnego są bowiem działki nr [....] i nr [....] a nie jak przyjął organ działki nr [....],[....],[....], . Obowiązująca linia zabudowy powinna zatem zostać wyznaczona jako przedłużenie linii zabudowy na działkach nr [....] . W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zwarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. stanowi, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. na treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie, niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Ocenie sądu w niniejszym postępowaniu podlegają decyzje organów administracji ustalające warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną i rozbiórką zabudowy na działce nr Ew. [....] obr. [....] wraz z przebudową istniejącej i budowa nowej infrastruktury technicznej na działkach nr [....] obr. [....] w K. Decyzje te zdaniem sądu są wadliwe. Zgodnie z dyspozycją art. 59 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z dnia 10 maja 2003 r.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 61 ust 1 stanowi z kolei, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust 6 -Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z dnia 19 września 2003 r.) określone zostały parametry tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria o których mowa w art. 61 ust 1 pkt 1-5 oraz przy zachowaniu parametrów o których mowa w Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Narusza bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa, decyzja ustalająca warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, które co prawda spełnia kryteria z art. 61 ustawy, ale w której błędnie lub dowolnie określono parametry o których mowa w w/w rozporządzeniu. Zdaniem sądu sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie. Zamierzenie inwestycyjne objęte zaskarżoną decyzją, spełnia kryteria określone w art. 61 ust 1, co do tzw. zasad dobrego sąsiedztwa o którym mowa w art. 61 ust 1 pkt 1, ma dostęp do drogi publicznej (warunek z art. 61 ust 1 pkt 2), oraz zapewnienie uzbrojenia terenu (art. 61 ust 1 pkt 3). Decyzja ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego narusza jednak przepisy rozporządzenia, gdyż w sposób wadliwy i dowolny określa parametry obowiązujące dla planowanej inwestycji. Zdaniem sądu, zaskarżona decyzją w sposób dowolny określa linię nowej zabudowy. Przepis § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi, iż, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust. 2). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3). Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust 4). Zasadą wyrażoną w wyżej przytoczonym przepisie jest zasada wyznaczenia linii nowej zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich tj. leżących w najbliższym sąsiedztwie zamierzonej inwestycji. Wykładnia językowa sformułowania zwrotu "przedłużeniem" prowadzi bowiem wprost do wniosku, że chodzi o kontynuację istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich. Logicznym jest, że kontynuowanie czegoś, to robienie tego dalej - bez przerwy. Zatem jako działki sąsiednie należy uznać działki zabudowane położone najbliżej nieruchomości, wobec której mają być ustalone warunki zabudowy (tak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 lutego 2008 r. II SA/Gd 514/07). Zasadą jest także, wyznaczenie nowej linii zabudowy jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego, w sytuacji kiedy linia zabudowy na sąsiednich działkach przebiega tworząc uskok (§ 4 pkt 3 rozporządzenia). Ustawodawca dopuszcza wprawdzie możliwość wyznaczenia linii zabudowy w sposób odmienny od zasad o których mowa wyżej, jeżeli wynika to z analizy architektoniczno - urbanistycznej, ale zdaniem sądu ogranicza ją do przypadków, kiedy obiektywnie nie można wyznaczyć linii nowej zabudowy w sposób określony w § 4 pkt 1 do 3. Dopuszczalne jest także wyznaczenie linii zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, w sposób odmienny od zasad wyrażonych w § 4 pkt 1 do 3, ale odstąpienie od tych zasad, w sytuacji kiedy istnieje możliwość wyznaczenia linii zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich lub w sytuacji, kiedy linia ta tworzy uskok - jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego, musi być podyktowana uzasadnioną koniecznością lub korzyścią i wynikać w sposób logiczny z analizy architektoniczno – urbanistycznej. Odmienna interpretacja tego przepisu, skutkowała by przyjęciem, iż przepis o obowiązującej linii zabudowy dla nowej inwestycji w obszarze na którym nie obowiązuje plan miejscowy, nie ma praktycznego zastosowania, gdyż linię tę organ zawsze możne wyznaczyć dowolnie. Stanowisko to potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2007 r. II OSK 1597/06 w którym sąd ten orzekł, iż przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) stanowi zasadę, od której wyjątkowo tylko można stosować sposób wyznaczania linii zabudowy wskazany w § 4 ust. 4 rozporządzenia. Jeżeli istnieje możliwość ustalenia linii zabudowy na działce, której dotyczy zamierzenie inwestycyjne to zbędne jest poszukiwanie innego sposobu wyznaczenia tej linii . Warunku tego nie spełnia decyzja organu I instancji, zaaprobowana przez organ II instancji. Linię zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego wyznacza ona w odległości 12 m od krawędzi jezdni ul. [....] . Sporządzona w sprawie analiza architektoniczno – urbanistyczna w żaden logiczny sposób nie uzasadnia dlaczego w tej właśnie odległości od jezdni wyznaczono linię zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego tj. jako linię cyt. "równoległą do krawędzi jezdni w nawiązaniu do narożnika budynku na działce nr. [....] ." Nie jest dla sądu jasne dlaczego analiza architektoniczno - urbanistyczna, narożnik budynku znajdującego się na działce nr. [....] (a zatem działce nie sąsiadującej bezpośrednio działką nr [....] na której zamierzenie inwestycyjne ma być realizowane) wyznacza jako odnośnik dla wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy dla przyszłej inwestycji, w sytuacji kiedy działki bezpośrednio z nią sąsiadujące to jest działki nr [....] oraz [....] są zabudowane na odległości zbliżoną do siebie tj. 20 m. od jezdni – działka nr [....] oraz 21 m. od jezdni – działka [....]. Architekt sporządzający analizę nie uzasadnia w żaden sposób, dlaczego odstępuje od zasad wyrażonych przepisem § 4 ust 1 lub 3 rozporządzenia i linię zabudowy wyznacza w nawiązaniu do narożnika (czyli nawet nie do całej kubatury) budynku nie sąsiadującego z działką na której zamierzenie ma być realizowane i który usytuowany jest skośnie do jezdni ul. [....]. Zdaniem sądu takie założenie kłuci się z jakimikolwiek zasadami kształtowania ładu architektonicznego i jest sprzeczne z wyżej przytoczonymi przepisami. Ponadto zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organy I instancji narusza przepis § 7 Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten stanowi, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich 9 ust 1). Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (ust 2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust 3). Wysokość górnej krawędzi elewacji przyszłej inwestycji budowlanej, (podobnie jak szerokość elewacji frontowej) jest jednym z parametrów nowej zabudowy określanych w decyzjach o warunkach zabudowy które powinny mieć konkretną wielkość. Zachowanie ładu architektonicznego, co jest nadrzędnym celem decyzji o warunkach zabudowy (art. 1 ust 2 pkt 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) wymaga bowiem konkretnego określenia wysokości przyszłej inwestycji budowlanej. Zaburzenie ładu architektonicznego może nastąpić nie tylko na skutek wzniesienia budynku znaczenie wyższego niż budynki zlokalizowane w sąsiedztwie tej inwestycji, ale też wzniesienie budynku znacząco niższego od budynków już usytuowanych. Zdaniem sądu nie stoi w sprzeczności z przepisami, określenie tego parametru w wielkości od minimalnej do maksymalnej, gdyż takie rozwiązanie ułatwiające dostosowanie projektu budowlanego do decyzji o warunkach zabudowy, zapewnia także zachowanie ładu architektonicznego, pod warunkiem odpowiedniego określenia tych wielkości. Z podobnych względów w konkretnej wielkości, w decyzji o warunkach zabudowy, powinna być określona szerokość elewacji frontowej – uwzględniając zabudowę działek sąsiednich tj. czy jest to zabudowa zwarta czy luźna. Pogląd taki został wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 19 września 2007 r. w sprawie II SA/Kr 20/06, i pogląd ten podziela sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Warunków o których mowa wyżej nie spełnia decyzja organ I instancji. Szerokość górnej granicy krawędzi elewacji frontowej została określona jedynie w wielkości maksymalnej, podobnie jak szerokość elewacji frontowej. Z przyczyn o których mowa wyżej narusza to przepisy prawa materialnego i czyni decyzję wadliwą. Wadliwość ta nie została skorygowana przez organ II instancji. Zaskarżona decyzja narusza także przepis art. § 3 ust 2 w/w rozporządzenia. Przepis ten stanowi, iż granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z kolei przepis art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mówi, iż określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000. W niniejszej sprawie granice obszaru analizowanego organ I instancji wyznaczył, na kserokopii mapy ewidencyjnej. Brak na niej adnotacji o przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z tych samych przyczyn decyzja organu I instancji narusza przepis § 9 ust 3. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z tego przepisu część graficzna analizy architektoniczno – urbanistycznej została sporządzona na kserokopii wyrysu mapy ewidencyjnej, bez adnotacji o przyjęciu mapy do o przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zdaniem sądu, naruszenie to stanowi także samodzielną przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż organ część graficzną decyzji sporządził wbrew obowiązkowi o którym mowa w wyżej cytowanym przepisie, co uniemożliwia sądowi kontrolę legalności tej decyzji. Sąd nie podziela natomiast stanowiska zawartego w skardze, w zakresie zarzutów dotyczących braku zapewnienia przyszłej inwestycji uzbrojenia terenu tj. zarzutu naruszenia art. 61 ust 1 pkt 3 ustawy. Promesy na dostarczanie mediów oraz odbiór ścieków są w pełni wystarczające dla uznania spełnienia przez inwestora warunku o którym mowa w tym przepisie. W takim stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.