II SA/Kr 1109/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz / spr. / Sędziowie WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Mirosław Bator Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2009 r. sprawy ze skargi E.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania skargę oddala Postanowieniem z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu zażalenia E. W. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 12 marca 2009 r., nr [...] zawieszające postanowienie w sprawie ustalenia na wniosek E. W. i D. Wrony warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą: "budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących z wbudowanymi garażami na części działki nr "1" obręb [...] przy ul. S. w K. wraz z infrastrukturą techniczną (rozbudowa miejskiej sieci wodociągowej i gazowej) i wjazdem na działkach nr "2", "3", "1" obr. [...] " do czasu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. i art. 123 k.p.a. w związku z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podniosło, że zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Oznacza to obowiązek zawieszenia postępowania w sytuacji wystąpienia przesłanek wskazanych w powyższej regulacji. Podkreślono, że objęte przedmiotowym wnioskiem zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane jest na obszarze uzdrowiska [...] uznanego za uzdrowisko na podstawie Zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wykazu miejscowości uznanych za uzdrowiska (MP nr 45, poz. 228). Stosownie bowiem do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U. z 2005 r., nr 167, poz. 1399 ze zm.), obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu niniejszej ustawy, z tym zastrzeżeniem, że gmina właściwa ze względu na położenie uzdrowiska jest obowiązana w terminie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy do sporządzenia i przedłożenia ministrowi właściwemu do spraw zdrowia operatu uzdrowiskowego i uchwalenia statutu uzdrowiska, o których mowa w ustawie, a także obowiązana do uchwalenia tymczasowego statutu uzdrowiska i przedłożenia go ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Jednocześnie zgodnie z art. 61 ust. 2 cytowanej ustawy, do postępowań, w tym w sprawach warunków zabudowy, wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że wszelkie inwestycje na terenie uzdrowiska, których tryb postępowania administracyjnego został zainicjowany przed dniem 2 października 2005 r. toczą się według starych reguł. Skoro w niniejszej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w dniu 30 października 2007 r., do jego oceny należało zastosować wyłącznie przepisy nowej ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym. Ustawa o lecznictwie uzdrowiskowym ustanawia obowiązek uchwalenia planu dla obszaru, który posiada status uzdrowiska. Jednocześnie jej regulacje przewidują dwa tryby uzyskania takiego statusu. Jednym z nich jest przeniesienie – jak w sprawie niniejszej dotychczasowych uzdrowisk na grunt nowych regulacji (na podstawie art. 59 ust. 1), drugim natomiast procedura uzyskania takiego statusu przez gminy, których obszary dotychczas nie posiadały tego rodzaju przymiotu. W pierwszym przypadku to nowa ustawa nadaje gminie taki status, w drugim zaś konieczne jest zachowanie trybu przewidzianego przez ustawę, co oznacza, iż nadanie danemu obszarowi statusu uzdrowiska następuje w drodze rozporządzenia Rady Ministrów. Odmienności te jednak nie wpływają na fakt, że zarówno "stare uzdrowiska", jak i te powołane według regulacji nowej ustawy mają obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium powołując się na orzecznictwo wskazało, że wymóg ten powstaje od chwili uzyskania statusu uzdrowiska, niezależnie od trybu, w jakim to następuje (wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2006 r., IV SA/Wa 1549/06), a na organach administracji publicznej spoczywa obowiązek zawieszania postępowań o ustalenie warunków zabudowy na obszarze, w stosunku do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, wszczętych po dniu 2 października 2005 r., czyli po wejściu w życie ustawy o uzdrowiskach (wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 czerwca 2006 r., IV SA/Wa 538/06). Organ odwoławczy podkreślił, że uchwałą Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 27 września 2006 r. uzdrowisku [...] został nadany statut tymczasowy, w którym m.in. określono strefy ochronne tego uzdrowiska, zaś w dniu 17 grudnia 2008 r. Rada Miasta K. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie nadania statutu dla Osiedla Uzdrowisko [...] (Dz.Urz. Województwa [...] z dnia 16 lutego 2009 r., nr [...], poz. [...]). Uchwała ta weszła w życie w dniu 3 marca 2009 r. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Kolegium stwierdziło, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, w myśl którego gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej, sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu. W odniesieniu do zarzutów zawartych w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji, Kolegium podniosło, że uchwały rady gminy, w tym także dotyczące nadania tymczasowego statutu uzdrowiska osiedlu [...] i określenia stref ochronnych oraz ustanowienia statutu są aktami prawa miejscowego i ich ustalenia są wiążące dla organów administracji z mocy art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Wskazano, że Kolegium nie jest uprawnione do dokonania oceny prawidłowości uchwał podjętych przez Radę Miasta K. w przedmiotowej sprawie. Może to uczynić sąd administracyjny w sprawie ze skarg na takie uchwały przewidziane w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Odnosząc się do zarzutu nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, Kolegium wskazało, że trybem przewidzianym dla zaskarżenia bezczynności organów administracji jest tryb wskazany w art. 37 § 1 i 2 k.p.a. Skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt: [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E. W. zarzucając organom naruszenie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, które w ocenie skarżącego nie miały w sprawie zastosowania oraz art. 7, art. 77, art. 107 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego. Skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obydwu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że istotą sprawy jest ustalenie, czy statut, na który powołują się organy jest aktem wiążącym w sytuacji, gdy nie została dochowana procedura pozwalająca na stwierdzenie, iż Osiedle [...] po wejściu w życie ustawy o uzdrowiskach utrzymały status uzdrowiska. W ocenie skarżącego należy rozróżnić kwestię prawidłowego podjęcia uchwały od jej skuteczności, czego organ odwoławczy nie uczynił. Skarżący stoi na stanowisku, iż okoliczność uchwalenia przedmiotowych uchwał z uchybieniem terminów materialnych zawartych w art. 59 ust. 2 i 3 ustawy uzdrowiskowej z 2005 r. powoduje, że dotychczasowe uzdrowisko traci swój status i aby go uzyskać ponownie zainteresowany podmiot musi wszcząć procedurę przewidzianą przez przepisy prawa. W przedmiotowej sprawie uchwały w przedmiocie statusu uzdrowiska podjęte zostały z uchybieniem tych terminów, przy czym po upływie tych terminów kompetencje Rady Miasta K. do podjęcia przedmiotowych uchwał wygasły. Skarżący powołał się przy tym na orzecznictwo sądowe odnoszące się do skuteczności sprzeciwu Ministra Sprawiedliwości przeciwko wpisowi na listę radców prawnych (wyrok NSA z dnia 26 stycznia 1993 r., II SA 930/02 oraz uchwałę NSA z dnia 15 października 2008 r., II GPS 4/08. Skarżący wyraził pogląd, że uchwała podjęta po terminie przewidzianym w ustawie nie wiąże ani organu ani strony. Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to, że w chwili podejmowania rozstrzygnięć w przedmiocie zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy wszczętego na wniosek skarżącego Osiedle [...] nie miało statusu uzdrowiska, nie miało także statusu tymczasowego. Organy nie miały zatem podstaw do stosowania art. 38 ust. 2 ustawy uzdrowiskowej. Dotychczasowy status uzdrowiska Osiedla [...] utraciło ono na podstawie art. 62 i 65 uchylających Zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wykazu miejscowości uznanych za uzdrowiska (MP nr 45, poz. 228). Skarżący wskazuje, że ustawodawca nie zastosował w ustawie uzdrowiskowej trybu, który z mocy prawa nadawał już istniejącym uzdrowiskom status uzdrowiska na podstawie ustawy z 2005 r., lecz przewidział dla nich tryb "uproszczony" (przyspieszony), który musiał być jednakże dochowany, aby uzyskać (podtrzymać) status uzdrowiska. W związku z niedochowaniem terminów Osiedle [...] status uzdrowiska utraciły. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). W związku z przedmiotem zaskarżenia, kontroli sądowej w niniejszej sprawie podlega legalność zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy, na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zgodnie z którym "jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu". Nie budząca wątpliwości w świetle powyższej regulacji obligatoryjność zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy uzależniona jest od uprzedniego stwierdzenia, iż dla obszaru objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Zgodnie z art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. W stanie faktycznym niniejszej sprawy przepisami odrębnymi wymagającymi analizy dla ustalenia podstaw zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy są przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U. z 2005 r., nr 167, poz. 1399 ze zm.). Konieczna jest odpowiedź na pytanie, czy obszar objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy jest uzdrowiskiem, gdyż wówczas na podstawie art. 38 ust. 2 cytowanej ustawy dla obszaru tego istniałby obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ugruntowaną wykładnią art. 38 ust. 2 cytowanej ustawy, regulacja ta obejmuje swoim zakresem również postępowania w sprawach o ustalenie warunków zabudowy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2006 r., IV SA/Wa 2010/06, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2006 r., IV SA/Wa 1829/06). W sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że objęte przedmiotowym wnioskiem zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane jest na obszarze uzdrowiska [...] uznanego za uzdrowisko na podstawie Zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wykazu miejscowości uznanych za uzdrowiska (MP nr 45, poz. 228). W ocenie skarżącego przedmiotowy obszar utracił status uzdrowiska z chwilą utraty mocy obowiązującej powyższego Zarządzenia i nie uzyskał takiego statusu pod rządami ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych na skutek niedopełnienia przez właściwe organy trybu wskazanego w tej ustawie dla nadania statusu uzdrowiska "starym uzdrowiskom". Powyższe stanowisko skarżącego nie znajduje w ocenie Sądu uzasadnienia na tle regulacji ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Rozstrzygające znaczenie ma w tej kwestii art. 59 cytowanej ustawy znajdujący się w rozdziale 9 – "Przepisy przejściowe i końcowe", który w ust. 1 stanowi, że "obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 3". Nie da się wywieść z tej regulacji, iż obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu niniejszej ustawy jedynie w przypadku spełnienia warunków w niej wskazanych, a zwłaszcza wymienionych w art. 59 ust. 2 i 3. Użyte w art. 59 ust. 1 cytowanej ustawy określenie "z zastrzeżeniem" nie jest tożsame z określeniem "pod warunkiem", a oznacza jedynie wskazanie obowiązków, jakie musi dopełnić gmina, aby dotychczasowe "stare" uzdrowiska odpowiadały standardom prawnym przewidzianym dla uzdrowisk nowych. Do takiego rozumienia treści art. 59 ust. 1 cytowanej ustawy uprawnia brzmienie art. 59 ust. 5, zgodnie z którym w przypadku niespełnienia przez gminę wymagań określonych w ust. 2 lub 3 stosuje się odpowiednio przepisy art. 44 ust. 2 i 3. Zgodnie z art. 44 ust. 1 cyt. ustawy, jeżeli ustały warunki uzasadniające nadanie danemu obszarowi statusu uzdrowiska albo statusu obszaru ochrony uzdrowiskowej, minister właściwy do spraw zdrowia występuje do gminy o podjęcie działań koniecznych w celu przywrócenia tych warunków. Z kolei ust. 2 tego artykułu stanowi, że jeżeli gmina w terminie 5 lat nie przywróci warunków, o których mowa w ust. 1, Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, pozbawia dany obszar takiego statusu, a według ust. 3 - statut uzdrowiska lub statut obszaru ochrony uzdrowiskowej traci moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w ust. 2. Treść art. 44 cytowanej ustawy wskazuje zatem, że brak dostosowania uzdrowiska do warunków ustawowych nie powoduje automatycznej utraty statusu uzdrowiska, lecz wymaga wydania stosownego aktu pozbawiającego dany obszar statusu uzdrowiska. Odesłanie do art. 44 ust. 2 i 3 zawarte w art. 59 ust. 5 cytowanej ustawy wskazuje zatem, że samo niespełnienie przez gminę wymagań określonych w art. 59 ust. 2 lub 3 nie może być traktowane jako równoznaczne z utratą przez dany obszar statusu uzdrowiska i – w kontekście art. 59 ust. 1 - przeczy twierdzeniom skarżącego, iż dotychczasowe "stare" uzdrowiska z chwilą wejścia w życie ustawy straciły automatycznie charakter uzdrowisk, który to charakter mogły ponownie uzyskać w przyspieszonej procedurze określonej w art. 59 ust. 2 i 3. Brak zrealizowania procedury określonej w art. 59 ust. 2 i 3 stanowi dopiero przesłankę do pozbawienia obszaru będącego uzdrowiskiem takiego statusu. W konsekwencji należy stwierdzić, że to dopiero właściwy organ podejmujący rozstrzygnięcie w oparciu o art. 59 ust. 5 ustawy uzdrowiskowej może przesądzić o pozbawieniu obszaru uzdrowiska [...] - uznanego za uzdrowisko na podstawie Zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 lipca 1967 r. – takiego statusu. Rozstrzygnięcie takie nie zostało podjęte i wprowadzone w życie, a zatem nadal teren objęty wnioskiem skarżącego o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru uzdrowiska, tj. obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, co z kolei skutkowało koniecznością zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia planu, na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym W świetle powyższych regulacji prawnych nie jest w sprawie rozstrzygającą kwestią okoliczność skuteczności uchwały Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 27 września 2006 r. nadającej uzdrowisku [...] statut tymczasowy, w którym m.in. określono strefy ochronne tego uzdrowiska, oraz uchwały z dnia 17 grudnia 2008 r. nr [...] w sprawie nadania statutu dla Osiedla Uzdrowisko [...] (Dz.Urz. Województwa [...] z dnia 16 lutego 2009 r., nr [...], poz. [...]) w rozumieniu, jakie pojęciu skuteczności nadaje skarżący. Niezależnie od tego należy podkreślić, że uchwały w przedmiocie uchwalenia statutu uzdrowiska mają charakter aktów prawa miejscowego, co oznacza że po ich promulgacji stanowią one źródło prawa powszechnie obowiązującego. Nie tracą takiego charakteru nawet wtedy, gdy są wadliwe, dopóki nie zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego we właściwym trybie. Z faktu ich obowiązywania wynika również ich skuteczność w obrocie prawnym. Nie do pogodzenia z istotą źródeł prawa powszechnie obowiązującego jest teza, że akt normatywny może jednocześnie obowiązywać i nie wywoływać skutków, jakie wiąże z jego uchwaleniem prawodawca. Pogląd skarżącego, że uchwała wadliwie podjęta nie wiąże ani organu ani strony bez konieczności jej wyeliminowania z obrotu prawnego jest nie do przyjęcia z punktu widzenia zasad obowiązujących w polskim porządku prawnym, w tym konstytucyjnej zasady legalności, zgodnie z którą organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP), co oznacza, że dopóki prawo to obowiązuje, dopóty jest wiążące. Dla oceny zgodności z prawem i skuteczności aktów normatywnych, w tym również do oceny, czy kompetencje określonych organów wygasły bądź zostały przekroczone, ustawodawca przewidział odpowiednie procedury przed kompetentnymi organami państwa. Wyklucza to możliwość prawnie skutecznego kwestionowania mocy prawnej i skuteczności tych aktów przez organy i podmioty pozbawione takich kompetencji. Stanowisku powyższemu nie przeczy przytaczane przez skarżącego orzecznictwo sądowe odnoszące się do skuteczności sprzeciwu Ministra Sprawiedliwości przeciwko wpisowi na listę radców prawnych. Warto zauważyć, że sprzeciw ten ma charakter aktu indywidualnego, a cytowane orzeczenia nie koncentrują się na kwestii terminowości jego podjęcia lecz doręczenia go adresatowi w terminie wskazanym w ustawie, co nie ma znaczenia na gruncie przedmiotowej sprawy. Zasadą jest – w stosunku do aktów indywidualnych – że fakt naruszenia przy ich podejmowaniu zasady szybkości postępowania administracyjnego, tj. przekroczenie terminów do wydania tych aktów nie ma wpływu na ich moc obowiązującą. Wyjątkowe regulacje uzależniające skuteczność tych aktów od ich doręczenia w określonym terminie nie eliminują powyższej zasady. W tym stanie rzeczy stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji należy uznać za zasadne, a samą decyzję za zgodną z prawem. Organy administracji prawidłowo zastosowały przytaczane wyżej regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (z uwzględnieniem faktu, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożony został po wejściu w życie obydwu powyższych ustaw). Zarówno postępowanie wyjaśniające, jak i sama zaskarżona decyzja odpowiadają wymogom kodeksu postępowania administracyjnego, a motywy uzasadnienia w sposób przejrzysty i logiczny wyjaśniają stanowisko organu zawierając jednocześnie odpowiedź na zarzuty skarżącego. Skoro zatem zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, a zaskarżone postanowienie zgodne z prawem, skargę E. W. należało oddalić mając na uwadze treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.