II SA/Kr 1101/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa, Sędziowie WSA Mirosław Bator, WSA Joanna Człowiekowska (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie nakaz rozbiórki oddalono skargę. Decyzją z dnia 6 marca 2020 r. Nr [...] r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu, na podstawie art.49 b ust.1 oraz art.80 ust.2 pkt 1, art.81 ust.1 pkt 2, art.83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r. poz.1186 z późn. zm) oraz art.104 k.p.a. nakazał inwestorowi S. K. rozbiórkę budynku gospodarczego parterowego w konstrukcji drewnianej o wymiarach w rzucie 5,0 m x 5,0 m zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej w Nowym Targu na os. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że do budowy przedmiotowego obiektu inwestor S. K. przystąpił w czerwcu 2015 r. Na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniu 2 października 2015 r. stwierdzono, że wykonana została konstrukcja drewniana budynku z dachem dwuspadowym krytym blachą, budynek ma jedną kondygnację naziemną, ściany zostały częściowo wypełnione płytami OSB. Budynek został posadowiony na punktowych stopach betonowych, a przestrzeń między gruntem i poziomem parteru została wypełniona żwirem. Inwestor nie dysponował stosownym zgłoszeniem. Organ ustalił również, że obiekt znajduje się w terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta Nowy Targ 24 symbolem "RZ.1" – tereny rolne, w którym – zgodnie z § 7 ust.1 i 3 planu - obiekt obowiązuje zakaz realizacji obiektów budowlanych, w tym związanych z produkcją rolną, obiektów tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie, za wyjątkiem obiektów budowlanych infrastruktury technicznej. Dlatego też, wobec braku zgodności wybudowanego obiektu z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, organ nie wszczął procedury legalizacyjnej, lecz orzekł jego rozbiórkę. W odwołaniu S. K. zarzucił, że decyzja jest krzywdząca, że przedmiotowy obiekt nie jest budynkiem gospodarczym tylko altanką oraz że organ zaniechał jego legalizacji. Decyzją z dnia 24 lipca 2020 r., nr [...], znak: [...] Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu z dnia 6 marca 2020 r. W uzasadnieniu decyzji, odwołując się do ustaleń z przeprowadzonych w dniu 2.10.2015 r. czynności kontrolnych w sprawie budynku o "nieokreślonej funkcji", organ odwoławczy pozytywnie ocenił kwalifikację przedmiotu postępowania dokonaną przez organ I instancji. Wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 i pkt 2a w związku z art. 30 ust.1 ustawy Prawo budowlane do budowy przedmiotowego budynku konieczne było dokonanie zgłoszenia. Działka nr [...] położona jest w obszarze oznaczonym w "Miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 24 (Dział)" symbolem RZ.1 (tereny rolne użytkowane jako łąki i pastwiska), dla którego zgodnie z § 7 ust.1 pkt 1 uchwały nr XLIII/373/2014 Rady Miasta Nowy Targ z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 24 (Dział)" obowiązuje zakaz realizacji obiektów budowlanych, w tym związanych z produkcją rolną, obiektów tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie, za wyjątkiem obiektów budowlanych infrastruktury technicznej. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 49 b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. W myśl art. 49b ust. 2 ustawy, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wszczynając postępowanie legalizacyjne nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów. Tak więc legalizacja samowolne wybudowanego obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia jest dopuszczalna, gdy inwestycja jest zgodna ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, której to przesłanki przedmiotowy budynek nie spełnia. S. K. zaskarżył do WSA w Krakowie powyższe rozstrzygnięcie w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, względnie o zawieszenie postępowania na zasadzie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący uzasadnił naruszeniem przez organy art. 7, 77 § 1, 78 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie wszystkich okoliczności sprawy i dowodów, w tym pominięcie dowodów dostarczonych i wskazanych przez skarżącego w postaci wniosku o zmianę przeznaczenia działki nr [...]. Wniosek o zawieszenie postępowania, jak się wydaje do czasu uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego, został uzasadniony faktem uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Nowy Targ, w którym przedmiotowa działka znajduje się na terenie 3MN - przeznaczonym pod zabudowę. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w całości podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, nie widząc podstaw do jej zmiany z powodu argumentacji zawartej w treści skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Z mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga okazała się bezzasadna. Przedmiotem kontroli sądowej była decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu, którą na podstawie art. 49 b ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r. poz.1186 z późn. zm) orzeczono rozbiórkę budynku gospodarczego parterowego w konstrukcji drewnianej o wymiarach w rzucie 5,0 m x 5,0 m zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej w Nowym Targu na [...]. W przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniono w sposób nie budzący wątpliwości, że budynek gospodarczy został wykonany przez S. K., co zresztą sam przyznał, w czerwcu 2015 r. Datę budowy potwierdza pismo z dnia 29.06.2015 r. (k.2 akt administracyjnych) zawiadamiające organ o popełnionej samowoli. Poza sporem był także fakt, że S. K. był współwłaścicielem działki nr ew. [...] (k.30, 29,14 akt administracyjnych), a na budowę posiadał zgodę pozostałych współwłaścicieli. Prawidłowo organy również ustaliły rodzaj (w protokole na karcie 19 akt administracyjnych widnieje oświadczenie inwestora, że wybudował budynek gospodarczy), wielkość i usytuowanie przedmiotowego budynku (k. 23-25 akt administracyjnych). Nie budzi również wątpliwości ustalenie, że inwestor nie dokonał zgłoszenia ani nie uzyskał pozwolenia na budowę obiektu na działce nr [...] położonej w Nowym Targu na os. Buflak (k.22 akt administracyjnych). Na podstawie rysunku i tekstu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (k.33 – 39 akt administracyjnych) organy szczegółowo ustaliły również przeznaczenie terenu, na którym wybudowany został sporny budynek. W ocenie sądu na podstawie poprawnie ustalonego stanu faktycznego organy dokonały prawidłowej oceny prawnej dokonanej samowoli. Stosownie do art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania samowoli (Dz.U.2013.1409 t.j.) przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Budową jest m.in. wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu (pkt 6). W myśl definicji zawartej w pkt 7) omawianego przepisu przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 (art.28 p.b.). Zgodnie zaś z art. 29 ust.1 pkt 1a oraz pkt 2 ustawy pozwolenia na budowę nie wymagała budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, w tym parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m oraz wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Budowa tych obiektów wymagała dokonania zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust.1 pkt 1 p.b.). Budowa bez wymaganego zgłoszenia jest zatem samowolą budowlaną, której skutki mogą być usunięte w toku postępowania legalizacyjnego prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego. Należy również zauważyć, że w dniu 28 czerwca 2015 r., a więc przed wszczęciem postępowania w kontrolowanej sprawie, weszła w życie nowelizacja prawa budowlanego dokonana art.1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 443). Ustawa nowelizująca w art. 6 stanowiła, że do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że w kontrolowanej sprawie zastosowanie miały przepisy prawa budowlanego w nowym brzmieniu. Dla porządku tylko należy odnotować, że również przepisy art.29 ust.1 pkt 1 a) oraz pkt 2 w związku z art.30 ust.1 pkt 1 ustawy znowelizowanej wymagały dla przedmiotowej budowy dokonania zgłoszenia (prawnie relewantne są przepisy z daty dokonania samowoli). Zgodnie z nowym brzmieniem art.49 b ust.1 prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Jednakże, na mocy ust.2 omawianego przepisu, organ mógł wszcząć postępowanie mające na celu zalegalizowanie dokonanej samowoli, jeżeli stwierdził, że budowa taka jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Wówczas organ winien wstrzymać prowadzenie robót budowlanych (gdy budowa nie została zakończona) oraz nałożyć na inwestora obowiązek przedłożenia określonych dokumentów, w tym projektu zagospodarowania działki lub oraz zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku niespełnienia tego obowiązku organ orzekał rozbiórkę obiektu (ust. 3). Jeżeli legalizacja była możliwa organ ustalał wysokość opłaty legalizacyjnej. W dniu 1 stycznia 2017 r. weszła w życie nowelizacja prawa budowlanego wprowadzona art. 5 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U.2016.2255 z dnia 2016.12.30). Zgodnie z jej art. 26 ust.2 w sprawach, o których mowa w art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienianej w art. 5, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Brzmienie to było następujące: "1. Organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. 2a. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 2, przysługuje zażalenie. (...) 3. W przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1. 4. Jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 2, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie przysługuje zażalenie. (...) 6. Organ nadzoru budowlanego, w przypadku gdy budowa nie została zakończona, po wniesieniu opłaty, o której mowa w ust. 5, zezwala, w drodze postanowienia, na dokończenie budowy. 7. W przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem art. 49c ust. 2. Kolejne istotne zmiany prawa budowlanego nastąpiły już po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy, są więc nieistotne z punktu widzenia dokonywanej przez sąd kontroli. Tak więc prawidłowo organy odniosły się w swych rozważaniach do tekstu jednolitego ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz.1186). Z przepisu art.49 b (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186) wynika, że prowadząc postępowanie w sprawie samowoli budowlanej powstałej z braku dokonania zgłoszenia, organ musi najpierw ustalić, czy zachodzi możliwość legalizacji samowoli. W przypadku istnienia takiej możliwości prowadzi postępowanie legalizacyjne, a w razie jej braku, jego obowiązkiem jest orzeczenie rozbiórki. Działka nr [...] położona jest w obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 24 symbolem RZ.1, dla którego zgodnie z § 7 ust.1 pkt 1 uchwały nr XLIII/373/2014 Rady Miasta Nowy Targ z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 24 (Dział)" obowiązują następujące zasady zagospodarowania terenów: "1) przeznaczenie podstawowe terenów - tereny rolne użytkowane jako łąki i pastwiska; 2) dopuszcza się realizację zieleni niskiej i wysokiej; 3) zakaz realizacji obiektów budowlanych, w tym związanych z produkcją rolną, obiektów tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie, za wyjątkiem obiektów budowlanych infrastruktury technicznej; 4) dopuszcza się realizację, miejsc do grillowania i na ognisko, ciągów spacerowych, szlaków rowerowych, tras narciarstwa biegowego; 5) zapewnienie drożności i ciągłości istniejących cieków wodnych (potoki, okresowe cieki wodne, rowy melioracyjne) i prawidłowego ich utrzymania. Dopuszcza się techniczne umocnienia koryt cieków wodnych, w zakresie wynikającym z realizacji zadań związanych z utrzymaniem wód oraz ochroną przeciwpowodziową". Tak więc budowa budynku gospodarczego na działce nr [...] w Nowym Targu była nie tyle niezgodna, co sprzeczna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też zgodnie z przepisem art. 49b ust. 1 prawa budowlanego orzeczona została rozbiórka przedmiotowego budynku. Ustosunkowując się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że są one - za wyjątkiem zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 3 k.p.a. - niezasadne. Wbrew twierdzeniom skargi organy nie zakwalifikowały obiektu jako budynku o "nieokreślonej funkcji". Sformułowanie takie znalazło się w tytule protokołu oględzin z dnia 2 października 2015 r. Organy ustaliły fakt budowy budynku gospodarczego, zresztą na podstawie oświadczenia inwestora złożonego do protokołu z dnia 22 września 2015 r. (k.19). Fakt uchwalenia "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Nowy Targ, w którym przedmiotowa działka znajduje się na terenie 3MN - przeznaczonym pod zabudowę, nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wszak okolicznością prawnie relewantną jest wyłącznie – w myśl art. 49b ust. 2 prawa budowlanego - zgodność budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To samo odnieść należy do dołączonego do odwołania wniosku skarżącego z dnia 20 listopada 2018 r . do burmistrza o zmianę przeznaczenia działki nr [...] z rolnego na budowlane. Zgodnie z treścią art.78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. O tym, czy dana okoliczność ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy przesądza norma prawa materialnego. Jak wyżej przedstawiono złożenie wniosku o dokonanie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jak wynika z normy art. 49 b prawa budowlanego, nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednakże złożony przez stronę wniosek dowodowy organ powinien ocenić, czy okoliczność będąca przedmiotem dowodu ma znaczenie dla sprawy, a wynik tej oceny powinien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie odnosi się do tej kwestii, co jest naruszeniem art.107 § 3 k.p.a., ale uchybienie to nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i dlatego nie może stanowić powodu uchylenia tej decyzji. Na marginesie odnotować także należy, że sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 24.11.2008 r. (II FPS 4/08, ONSA WSA 2009/4, poz. 62) Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując wykładni tego przepisu, podkreślił, że kluczowe dla jego zrozumienia słowo "zależy" nie oznacza jakiegokolwiek wpływu, ale wpływ przewidziany prawem. Chodzi więc w nim o sytuację, w której sąd nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, które powstało lub wyłoniło się w toku postępowania sądowego. Tylko wówczas zawieszenie postępowania może okazać się konieczne (zob. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, s. 206). Stwierdzić zatem należy, że zależność taka pomiędzy uchwaleniem zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Nowy Targ" a rozstrzygnięciem sądu nie występuje. Wynik procedury planistycznej nie będzie miał znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia postępowania sądowoadministracyjnego, które ma być zawieszone (np. w postanowieniach NSA z: 28.02.2012 r., I GZ 27/12, LEX nr 1136610; 6.03.2012 r., II OSK 304/12, LEX nr 1125525; wyroku NSA z 15.09.2017 r., I GSK 613/17, LEX nr 2353675). Wszak kontrola sądu według kryterium zgodności z prawem zaskarżonej decyzji jest dokonywana przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu przez organ administracji publicznej. Dlatego też wniosek o zawieszenie postępowania był całkowicie niezasadny. Wobec powyższego, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art.151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.