II SA/Kr 1119/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie: AWSA Kazimierz Bandarzewski(spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2008r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; skargę oddala. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...].2002 r. ustalił na rzecz [...] spółka z o.o. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: budowa budynków, budowli, urządzeń i instalacji technicznych stacji paliw płynnych z pawilonem handlowym wraz z niezbędnymi urządzeniami techniczno-budowlanymi oraz przebudową odcinka ul. [...] i ul. [...] w zakresie związanym z budową zjazdów. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane zostało w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] na obszarze o symbolu [...] - urządzenia obsługi komunikacji samochodowej i usług ogólnomiejskich (podstawowa funkcja terenu) oraz handel detaliczny i hurtowy, gastronomia, rzemiosło służące obsłudze samochodów (dopuszczalna funkcja terenu). Zgodnie z zasadami zagospodarowania terenu lokalizacja usług wymaga określenia warunków przez terenowego inspektora sanitarnego oraz zachowania odległości od istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Część terenu inwestycji (na działkach nr [...] i [...]) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...] przeznaczonym pod ulicę lokalną, obsługującą obiekty handlu i usług oraz zabudowę mieszkaniową. Część terenu zamierzenia inwestycyjnego znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...] - przeznaczonym pod ulicę główną. Fragment terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym znajduje się na obszarze oznaczonym jako [...] - zieleń izolacyjna zawierająca ustalenia w zakresie zagospodarowania tego obszaru polegające na zachowaniu zieleni wysokiej i niskiej izolującej zabudowę mieszkaniową jednorodzinną od stacji paliw i stacji obsługi wraz z nakazem likwidacji istniejącej zabudowy, z wyjątkiem budynków mieszkalnych. Podstawowa część inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym jako - [...] urządzenia komunikacyjne obejmujące stację paliw, stację obsługi o powierzchni użytkowej do [...] m2 otoczonej zielenią urządzoną, dojazdami i parkingiem. Dodatkowo niewielka część obszaru zamierzenia inwestycyjnego znajduje się na obszarze oznaczonym jako [...]- ulica lokalna dla obsługi zabudowy wielorodzinnej. Organ I-instancji wskazał na wymagania wynikające z ustaleń realizacyjnych planu miejscowego dla obszaru inwestycji wynikających z punktów: [...],[...],[...] oraz [...]. Decyzja zawiera dwa załączniki obejmujące warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz załącznik graficzny. Oba załączniki są niepodpisane przez organ wydający decyzję. Zgodnie z tymi warunkami przez obszar oznaczony symbolem [...] dopuszcza się przeprowadzenie drogi dojazdowej łączącej pozostałą część terenu z ulicą [...] oraz przyłączy technicznych. Wyjazd ze stacji powinien odbywać się z ulicy [...], a zjazd z ulicy [...]. Decyzje tą doręczono Z. Z. [...] .2002 r. i dnia [...] 2002 r. wniosła ona od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że teren inwestycji znajduje się na obszarze najwyższej ochrony zbiornika wód podziemnych z zakazem lokalizowania magazynów produktów ropopochodnych i nowych stacji paliw i taki projekt strefy został objęty decyzją ministra właściwego ds. ochrony środowiska. Ponadto identyczne zapisy zawierało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...]. Sporządzony w trakcie postępowania raport oddziaływania inwestycji na środowisko powinien tą okoliczność uwzględniać. Podniesiono również, że na terenie [...] niedopuszczalnym było lokalizowanie drogi dojazdowej bo to stanowi naruszenie zasad ochrony terenów zielonych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] .2002 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dokonuje się na podstawie treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie można odmówić ustalenia tych warunków, jeżeli zamierzenie to jest zgodne z planem miejscowym. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], ponieważ zostało zlokalizowane na obszarze przeznaczonym pod urządzenia obsługi komunikacji samochodowej, usługi ogólnomiejskie, handlu detalicznego, hurtowego, gastronomii oraz rzemiosła służącego obsłudze samochodów. Organ odwoławczy podniósł, że na obszarze oznaczonym symbolem [...] możliwe jest wykonanie dojazdu do stacji paliw. Dojazd ten nie będzie oddziaływać na tereny położone poza granicami inwestycji. Ustosunkowując się do zarzutu odwołania co do lokalizacji inwestycji na obszarze ochrony zbiornika wód podziemnych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że decyzją Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z [...].1996 r. została zatwierdzona dokumentacja geologiczna w części dotyczącej zbiornika wód podziemnych [...] Nr [...]. Według tej dokumentacji teren projektowanej stacji paliw położony jest w granicach Obszaru Najwyższej Ochrony, ale do wyznaczenia obszaru ochrony w oparciu o przepisy Prawa wodnego nie doszło. Obszar ochrony w drodze rozporządzenia ustalała do 1.01.2002 r. Rada Ministrów, a po tej dacie dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Dla zbiornika GZWP Nr [...] żaden z tych organów administracji nie wydał stosownego rozporządzenia i tym samym nie ma podstaw prawnych zakazujących na obszarze inwestycji lokalizacji stacji paliw. Decyzję organu odwoławczego doręczono Z. Z. [...] .2002 r. i dnia [...].2002 r. strona ta wniosła na tą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze podniesiono, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Obszar o symbolu [...] stanowi teren zieleni izolacyjnej, na którym nie można dopuszczać lokalizacji dróg. Ponadto część graficzna decyzji określa zjazdy w zupełnie innych miejscach i na innych działkach. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi podniesiono, że obszar [...] jako zieleń izolacyjna zakazuje realizacji inwestycji mających uciążliwe oddziaływanie na tereny sąsiednie, ale nie wynika stąd, aby zakazano na tym obszarze jakichkolwiek inwestycji. Teren [...] ma izolować stację paliw wobec zabudowy mieszkaniowej, a ponadto działki nr [...] i [...] stanowią własność inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 1736/02 uchylił zaskarżoną decyzję organu II-instancji i poprzedzającą ją decyzję organu I-instancji. Zdaniem Sądu I-instancji w niniejszej decyzji organy I i II instancji nie wykazały i nie uzasadniły w sposób wystarczający, że posadowienie przedmiotowego zjazdu na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...] i przeznaczonym pod zieleń izolacyjną, zostało ustalone w granicach określonych zapisami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...], a tym samym nie stanowi to naruszenia postanowień tego planu. W szczególności nie wykazano, że korzystanie przez samochody ze zjazdu przecinającego pas zieleni izolacyjnej nie naruszy interesów osób trzecich i nie ograniczy, przynajmniej w części podstawowej, funkcji pasa zieleni izolacyjnej, polegającej na izolowaniu stacji od zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej. Organy, powołując się na pkt [...] ogólnych ustaleń realizacyjnych ww. planu, w tym na zapisy dotyczące "obszarów przeznaczonych pod zieleń", nie wykazały w sposób wystarczający, czy ustalenia tam zawarte odnoszą się także do obszarów przeznaczonych pod zieleń izolacyjną, a więc pełniących szczególną funkcję ochronną. Brak takich ustaleń i lakoniczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej przez organ l instancji stanowiło naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu I-instancji ma rację skarżąca, wywodząc swoje żądania wprost z ustaleń określonych w miejscowym planie ogólnego zagospodarowania przestrzennego dla miasta [...]. Nadto Sąd stwierdził, że załączniki do decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] 2002 r. znak: [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, następnie utrzymanej w mocy przez zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2002 r. znak [...], to jest: załącznik tekstowy (nr [...]) i załącznik graficzny (nr [...]) nie zostały podpisane, stosownie do wymagań wynikających z dyspozycji art. 107 § 1 zdanie 1 in fine k.p.a. Na załączniku tekstowym oznaczonym jako załącznik nr [...] oraz załączniku graficznym nr [...] (w tekście decyzji załącznik graficzny oznaczony jest nr [...]) zaznaczono jedynie, że stanowią one integralną część decyzji organu I-instancji z [...] 2002 r. Na obu załącznikach brak również pieczęci organu wydającego decyzję. Od tego wyroku skargi kasacyjne wniosły Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] i inwestor [...] sp. z o.o. domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) przez błędne przyjęcie, że utrzymana w mocy decyzja organu l instancji nie odpowiada wymaganiom określonym art. 107 § 1 k.p.a., albowiem załączniki do przedmiotowej decyzji nie zostały opatrzone podpisem, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy załączniki te opatrzone zostały informacją, iż stanowią integralną część decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] 2002 r. sygn. [...], zaś w treści decyzji (podpisanej przez organ właściwy) wykazano, że decyzja zawiera załącznik tekstowy nr [...] i załączniki graficzne nr [...]). Zatem brak podpisu organu na omawianych załącznikach nie mógł stanowić podstawy do uchylenia decyzji; 2) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w sprawie organy I ani II instancji nie wykazały i nie uzasadniły w sposób wystarczający, że posadowienie przedmiotowego zjazdu na terenie oznaczonym na miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...] i przeznaczonym pod zieleń izolacyjną, zostało ustalone w granicach określonych zapisami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...], a tym samym nie stanowi naruszenia postanowień tego planu, w szczególności nie wykazano, że korzystanie przez samochody ze zjazdu przecinającego pas zieleni izolacyjnej nie naruszy interesów osób trzecich i nie ograniczy podstawowej funkcji pasa zieleni izolacyjnej, podczas gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji podkreśliło, że zgodnie z warunkami określonymi w załączniku tekstowym nr [...] do decyzji organu I instancji z dnia [...] 2002 r. teren ten będzie musiał być zagospodarowany w formie zieleni wysokiej i niskiej, izolującej zabudowę mieszkaniową jednorodzinną od stacji paliw. Skarżąca [...] sp. z o.o. w skardze kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez: - niezasadne przyjęcie, że organy administracji I i II instancji nie wykazały i nie uzasadniły w sposób wystarczający, że posadowienie spornego zjazdu na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...] i przeznaczonym pod zieleń izolacyjną zostało ustalone w granicach określonych zapisami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], a tym samym nie stanowi naruszenia postanowień tego planu; - niezasadne przyjęcie, że nie wykazano czy ustalenia zawarte w pkt [...]ogólnych ustaleń realizacyjnych planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], dotyczące obszarów przeznaczonych pod zieleń, odnoszą się także do obszarów przeznaczonych pod zieleń izolacyjną; - w wyniku powyższego niezasadne przyjęcie, że decyzje organu administracji I i II instancji naruszają przepisy art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.; 2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez: - brak podania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania; 3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez: - uchylenie decyzji organów administracji I i II instancji w całości zamiast w części, podczas gdy z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że zarzuty Sądu odnośnie naruszenia przepisów postępowania dotyczą tych decyzji wyłącznie w pobocznej kwestii usytuowania zjazdu z podstawowej inwestycji w postaci stacji paliw, co do lokalizacji której brak jest zastrzeżeń. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1268/06 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 1736/02 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że skargi kasacyjne mają usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd I-instancji nie zakwestionował zgodności zamierzenia inwestycyjnego w tej sprawie z ustaleniami planu miejscowego i tym samym z punktu widzenia art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedmiotem kontrolowanej przez Sąd decyzji było ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla stacji paliw wraz z towarzyszącymi obiektami budowlanymi i urządzeniami techniczno-budowlanymi, niezbędnymi do prawidłowego funkcjonowania, zgodnie z przeznaczeniem planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że jednym ze składników tego zamierzenia budowlanego są zjazdy, bez których trudno sobie wyobrazić prawidłowo zaprojektowaną stację paliw. Badanie zgodności planowanego zamierzenia budowlanego w świetle przepisu art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym powinno dotyczyć planowanej inwestycji jako całości, a nie poszczególnych jej składników wyrwanych dowolnie z całości obiektu i nie była trafną konfrontacja tylko tych składników z poszczególnymi zapisami planu miejscowego. Tą metodą, jak podniósł to Sąd II-instancji, można dojść do absurdalnego wniosku, że projektowana stacja paliw jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale zjazdy z tej stacji nie są już zgodne z planem miejscowym. Przewrotnie można powiedzieć, że dopuszczalna jest lokalizacja stacji bez zjazdów i to jest absurdem. Naruszenie prawa przez Sąd I-instancji polegało więc na tym, że kontrolując decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu Sąd ten zakwestionował ją w części dotyczącej zjazdu, mimo że planowane zamierzenie budowlane - stacja paliw nie jest niezgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym błędnie zarzucono organom administracji naruszenie przepisów art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z art. 107 § 1 k.p.a. nie wynika, że załączniki do decyzji powinny być podpisane, czy też posiadać odciśniętą pieczęć organu wydającego decyzję. Powołany przepis określa wymogi formalne decyzji administracyjnej, a nie załączników do decyzji, które stanowią integralną część aktu administracyjnego i nie są w rozumieniu tego przepisu decyzjami. Tym samym tak decyzja organu I-instancji, jak i decyzja organu II-instancji nie naruszały przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zaskarżony wyrok Sądu I-instancji nie posiadał wskazań co do dalszego postępowania, który to element jest niezbędnym składnikiem uzasadnienia wyroku w przypadku uwzględnienia skargi w związku z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na konieczność zbadania występowania interesu prawnego skarżącej Z. Z. w tej sprawie i związanego z tym statusu strony, gdyż to zagadnienie zostało zupełnie pominięte w toku postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarżąca Z. Z. w dniu [...] 2002 r. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] 2002 r., doręczoną skarżącej [...] 2002 r. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Wojewódzkie sądy administracyjne w ramach kontroli nad działalnością organów administracji publicznej, uprawnione są do badania jedynie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobowiązany jest do zbadania, czy w trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego oraz daty wydania zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia obowiązujących wówczas przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Sąd ten nie jest przy tym związany granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę o charakterze kasatoryjnym nad decyzjami organów administracji. Zakres kontroli sądowoadministracyjnej sprowadza się do oceny, czy zaskarżona decyzja (i inne decyzje podjęte w danej sprawie) narusza lub nie narusza przepisy prawa. W tej jednak sprawie nie można pominąć wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1268/06, którym to wyrokiem uchylono zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 1736/02 i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Zgodnie bowiem z art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Tym samym ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobowiązany był uwzględnić wykładnię prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie. Będąc związanym wnioskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ustalił, że skarżąca Z. Z. jest właścicielką działki nr [...] (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]), a działka ta bezpośrednio graniczy na całej długości z działką nr [...] (objętą przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym) od strony wschodniej. Tym samym skarżąca posiadała interes prawny tak w dopuszczeniu do udziału w postępowaniu administracyjnym, jak i we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Przedmiotem kontrolowanej przez Sąd decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2002 r. była utrzymana w mocy decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].2002 r. ustalająca na rzecz [...] spółka z o.o. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: "budowa budynków, budowli, urządzeń i instalacji technicznych stacji paliw płynnych z pawilonem handlowym wraz z niezbędnymi urządzeniami techniczno-budowlanymi oraz przebudowa odcinka ul. [...] i ul. [...] w zakresie związanym z budową zjazdów". Jak zawarł w swoim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny jednym ze składników tego zamierzenia budowlanego są zjazdy, bez których nie byłoby możliwa prawidłowa eksploatacja projektowanej stacji paliw. Przy czym stacja paliw stanowi inwestycję podstawową, a zjazdy stanowią element infrastruktury drogowej towarzyszącej tej stacji. W związku z tym badanie zgodności planowanego zamierzenia budowlanego w świetle przepisu art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym powinno obejmować całą planowaną inwestycję, a nie poszczególne składniki wyrwane dowolnie z całości obiektu i konfrontowane z poszczególnymi zapisami planu miejscowego. Taki kierunek wykładni w tej sprawie wiążąco wskazał Naczelny Sąd Administracyjny. Tym samym skoro przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane zostało w obowiązującym w dacie wydania zaskarbionej decyzji miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] na obszarze o symbolu [...] - urządzenia obsługi komunikacji samochodowej i usług ogólnomiejskich (podstawowa funkcja terenu) oraz handel detaliczny i hurtowy, gastronomia, rzemiosło służące obsłudze samochodów (dopuszczalna funkcja terenu), to tym samym została spełniona podstawowa przesłanka wynikająca z powołanego Art. 43 ustawy o planowaniu przestrzennym, jaką była zgodność planowanej inwestycji z treścią wówczas obowiązującego planu miejscowego. Okoliczność zaś, że fragment terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym znajduje się na obszarze oznaczonym jako [...] - zieleń izolacyjna zawierająca ustalenia w zakresie zagospodarowania tego obszaru polegające na zachowaniu zieleni wysokiej i niskiej izolującej zabudowę mieszkaniową jednorodzinną od stacji paliw i stacji obsługi wraz z nakazem likwidacji istniejącej zabudowy z wyjątkiem budynków mieszkalnych - nie może stanowić o sprzeczności inwestycji z treścią planu. Podstawowa bowiem część inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym jako - [...]- urządzenia komunikacyjne obejmujące stację paliw, stację obsługi o powierzchni użytkowej do [...] m2 otoczony zielenią urządzoną, dojazdami i parkingiem. Przeciwna wykładnia, akcentująca dopuszczalność autonomicznej oceny poszczególnych fragmentów planu miejscowego co do elementów przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego prowadziłaby do nie dających się pogodzić z logiczną argumentacją wniosków. Jak stwierdził już Naczelny Sąd Administracyjny, tą metodą można dojść do wniosku, zgodnie z którym projektowana stacja paliw jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale planowane zjazdy już nie byłyby zgodne, a tym samym sama stacja paliw nawet po jej wybudowaniu nie będzie mogła być eksploatowana, bo żaden pojazd do niej nie dojedzie. Ponadto usytuowanie poszczególnych części składowych stacji paliw w terenie, czy też konkretne ustalenia dotyczące przebiegu zjazdów do stacji należą do elementów projektu budowlanego i projektu zagospodarowania działki lub terenu i sprawdzenie ich zgodności tak z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i przepisami technicznymi należy do właściwości organu wydającego pozwolenie na budowę (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego). Tym samym należy wskazać, iż zaskarżona decyzja nie narusza art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a to dlatego, że planowane zamierzenie budowlane polegające na budowie stacji paliw wraz z towarzyszącymi jej urządzeniami i obiektami, nie jest niezgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z poglądem prawnym zawartym w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1268/06 załączniki do decyzji organu I-instancji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie muszą być podpisywane. Brak takiego podpisu nie stanowi naruszenia art. 107 § 1 K.p.a., bowiem przepis ten dotyczy podpisania decyzji, a nie załączników do niej. Nie ulega również wątpliwości, ze sama decyzja jest należycie podpisana. Nie budzi wątpliwości integralność załączników do decyzji organu I-instancji z samą decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2002 r., co prowadzi do wniosku, że od strony formalnej nie można decyzji organu I-instancji postawić zarzutu naruszenia przepisów proceduralnych uzasadniających uchylenie tejże decyzji. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił. O kosztach nie orzekano w związku z oddaleniem skargi w postępowaniu sądowym przed wojewódzkim sądem administracyjnym.