II SA/Kr 1143/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka – Duda (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2012 r. sprawy ze skargi A. " Sp. z o.o. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej skargę oddala. Postanowienie z dnia 27 października 2011r., znak [....] , wydanym na podstawie art. 49 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1623 z późn. zm. ) oraz art. 123 k.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. ustalił dla Inwestora - [....] Sp. z o.o. w G. opłatę w wysokości 125 000 zł. za legalizację krytego kortu tenisowego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, na działce nr [....] w G. Orzekając w ten sposób podał, że postanowieniem z dnia 22 marca 2011 r., znak [....] , nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do 30 lipca 2011 r. dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, w związku z ustaleniem, że istnieje możliwość zalegalizowania krytego kortu tenisowego o wymiarach w rzucie 36,0 m x 17,0 m na działce nr [....] w G. , wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Złożony w dniu 29 lipca 2011r. projekt budowlany zawierał nieprawidłowości, w związku z tym, postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2011 r. zobowiązano inwestora do ich usunięcia w terminie do dnia 30 października 2011 r. Uzupełniony i poprawiony projekt budowlany został złożony w dniu 14 października 2011 r. Zgodnie z art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń; 3) wykonanie projektu budowlanego przez osobą posiadającą wymagane uprawnienia budowlane — oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. W myśl art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego, do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu . Wysokość opłaty legalizacyjnej została określona zgodnie z brzmieniem art. 49 ust. 2 oraz art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego i stanowi iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Stawka opłaty wynosi 500 zł, natomiast kategorię obiektu, współczynnik kategorii obiektu oraz współczynnik wielkości obiektu określa załącznik do ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowy kryty kort tenisowy zaliczyć należy do kategorii VIII obiektów budowlanych wykazanych w załączniku do ustawy Prawo budowlane. Dla tego obiektu współczynnik kategorii obiektu (k) wynosi 5,0, zaś współczynnik wielkości obiektu (w) wynosi 1,0. Wyliczenie opłaty legalizacyjnej przedstawia się następująco: 50 x 500 zł x 5,0 x 1,0 = 125 000 zł [....] Sp. z o.o. w G. wniosła w terminie zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia w całości i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie - uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji z uwagi na konieczność uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Skarżąca zarzucała naruszenie : - art. 29 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego - poprzez jego nie zastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że budowa kortu tenisowego wymaga pozwolenia na budowę; - art. 49 ust. 2 w zw. z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego - poprzez ich błędne zastosowanie do budowy obiektu niewymagającego pozwolenia na budowę (kortu tenisowego) i tym samym nieuprawnione ustalenie opłaty legalizacyjnej; - art. 59f ust. 1 w zw. z art. 49 ust. 2 i w zw. z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego - poprzez ich błędne zastosowanie do budowy obiektu niewymagającego pozwolenia na budowę (kortu tenisowego) i tym samym ustalenie opłaty legalizacyjnej w niewłaściwej wysokości, załącznika do ustawy w zw. z art. 59f ust. 1 w zw. z ust. 3 – poprzez błędne przyjęcie, że kort tenisowy należy zakwalifikować do VIII kategorii obiektów budowlanych ("inne obiekty") i tym samym zastosowanie niewłaściwych współczynników ustalania opłaty legalizacyjnej i w konsekwencji wymierzenie opłaty legalizacyjnej w niepoprawnej wysokości. Nadto, skarżąca zarzucała naruszenie przepisów K.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 - poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; -art. 8- poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób ograniczający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; - art. 11 - poprzez nie wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy ustaleniu opłaty legalizacyjnej; - art. 76 §1 - poprzez nieuzasadnione obalenie domniemania treści dowodu z dokumentu urzędowego w postaci prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego Wydziału II Karnego w G. z dnia 22 września 2011 r. ,sygn. akt II K 358/11; - art. 77 - poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Po rozpoznaniu powyższego zażalenia [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem nr [....] z dnia 20 czerwca 2012r., znak [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw.z art. 123 k.p.a. oraz art. 49 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania organ drugiej instancji wskazał n następujące okoliczności. W dniu 15 lutego 2011 r., pracownicy PINB w G. przeprowadzili oględziny na działce nr [....] w G. , na podstawie których ustalono, że wybudowano tam kryty kort tenisowy o wymiarach w rzucie 36,0 mx 17,0 m i wysokości w najwyższym miejscu 7,90. Konstrukcję obiektu stanowią dwuteowniki l 180 gięte na zimno na kształt łuku w ilości 9 szt. Zamocowane za pomocą śrub do płyty żelbetowej wylanej w obrysie całego obiektu. Na konstrukcji rozpięta jest podwójna powłoka z tworzywa sztucznego, pomiędzy powłokami wypełnienie stanowi sprężone powietrze. Wewnątrz obiektu została wykonana wewnętrzna instalacja elektryczna i wewnętrzna instalacja ogrzewcza bez podłączenia do źródła zasilania. Nawierzchnię kortu stanowi wykładzina welurowa zasypana gruntem z tworzywa sztucznego. Konstrukcja w ostatnich polach została stężona prętami z naciągiem śrubowym. Łuki stalowe zostały również połączone poprzecznie elementami stalowymi przez całość długość kortu. Obiekt został usytuowany w odległości od granicy z działką nr [....] w zbliżonym miejscu 0,7 m, a od granicy z działką nr [....] - 1,20 m. Od budynku piekarni z cukiernią, będącą własnością spółki [....] ", odległość kortu wynosi 2,40 m. Do obiektu wejście przez drzwi o szerokości 90 cm (...) J.P. oświadczył, że budowę tego obiektu rozpoczął pod koniec października 2010 r., i że obiekt ten jeszcze nie jest skończony, zamierza wykonać wentylację, zaplecze socjalne i podłączenie ogrzewania. Inwestorem obiektu jest spółka "[....] i nie posiada ona na jego wykonanie pozwolenia na budowę, ani nie dokonała zgłoszenia w Starostwie Powiatowym w G. Zgodnie z oświadczeniem J.P. z dnia 11 marca 2011 r., wybudowany kryty kort tenisowy nie będzie obiektem ogólnodostępnym. Będzie wykorzystywany do rekreacji przez niego i pracowników firmy zatrudnionych w sąsiadującej piekarni z cukiernią. W świetle z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 tej ustawy. W art. 29 zawarto zamknięty katalog obiektów i robót budowlanych, których wykonanie zostało zwolnione z obowiązku uprzedniego uzyskania od organu administracji architektoniczno-budowlanej decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 9, uzyskania pozwolenia na budowę nie wymaga budowa "boisk szkolnych oraz boisk, kortów tenisowych, bieżni służących do rekreacji", gdyż zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 powyższe obiekty wymagaj ą jedynie zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczne - budowlanemu. Po raz pierwszy art. 29 znowelizowany został przez ustawę z dnia 27 marca 2003 r. - o zmianie ustawy -Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) - wtedy zwolnieniem od uzyskania pozwolenia na budowę objęto tylko boiska szkolne. Po raz drugi art. 29 ust. 1 pkt 9 zmieniony został przez ustawę z dnia 16 kwietnia 2004 r. - o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888) i wtedy zwolnieniem objęto boiska szkolne oraz inne boiska, korty tenisowe, bieżnie służące do rekreacji. Intencją ustawodawcy było maksymalne uproszczenie procedur w zakresie inwestycji wymienionych powyżej obiektów, które nie stanowią obiektów kubaturowych. Zestawienie w jednym przepisie wyżej wymienionych obiektów wskazuje, że dotyczy on podobnego typu obiektów jakim są boiska, bieżenie i korty tenisowe, zatem nie można uznać, iż art. 29 ust. 1 pkt 9 swoim zasięgiem obejmuje również kryty kort tenisowy, stanowiący obiekt kubaturowy. Przepis ten nie wymienia krytych kortów tenisowych jako budowli zwolnionych z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę Nie może być zatem interpretowany rozszerzająco poprzez uznanie kort tenisowy (stanowiący utwardzoną powierzchnię) i kryty kort tenisowy (stanowiący obiekt kubaturowy) za tożsame obiekty budowlane. Projekt budowlany, zatwierdzony decyzją Starosty G. Nr [....] z dnia 30 października 2009 r., znak [....] , nie obejmował wykonania krytego kortu tenisowego. Wręcz przeciwnie, w projekcie budowlanym zaznaczono, że kort ten będzie realizowany na drugim etapie budowy. Budowa kortu nie została również objęta decyzją tegoż organu Nr [....] z dnia 16 grudnia 2010 r., znak [....] . Budowa krytego kortu tenisowego jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta G. - Plan nr 4, zatwierdzonym Uchwałą Nr 362/XXXIX/2005 Rady Miasta G. z dnia 29 września 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2005 r. Nr 621, poz. 4257 z późn. zm.), zgodnie z którym działka nr ewid. [....] położona jest w terenie oznaczonym symbolem 8.PP - teren działalności produkcyjnej o wysokiej intensywności, gdzie przeznaczeniem podstawowym terenu jest produkcja, składowanie i magazynowanie oraz usługi komercyjne. W związku z kolejnymi postanowieniami organu pierwszej instancji, w dniu 14 października 2011 r. inwestor złożył wymagane dokumenty, w tym projekt budowlany "Kort tenisowy kryty" opracowany przez mgr inż. I.T. Z projektu budowlanego wynika, iż "Konstrukcję hali stanowią stalowe ramy o przekroju łukowym kotwione w betonowych stopach fundamentowych F1. W ścianach szczytowych wy stępuj ą po trzy słupki pośrednie również kotwione w stopach fundamentowych F2" oraz "Projektuje się instalację oświetlenia podstawowego i oświetlenia awaryjnego oraz gniazd wtykowych. Projektuje się ogrzewanie namiotu przez aparaty grzewczo-wentylacyjne ogrzewanie powietrzem obiegowym oraz instalacje nawiewno-wywiewną wentylacji w oparciu o wentylator kanałowy." Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, nie można uznać, że obiekt o opisanej uprzednio konstrukcji, nie związany z gruntem, wyposażony w instalacje, stanowi kort tenisowy o jakim mowa w art. 29 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, zwolniony z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Taka konstrukcja stanowi bowiem budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, która wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W chwili realizacji krytego kortu tenisowego inwestor nie legitymował się wymaganą decyzją o pozwoleniu na budowę. W wyniku zaistnienia pozytywnych przesłanek do wdrożenia procesu legalizacji samowolnie wybudowanego krytego kortu tenisowego, postanowieniem z dnia 27 października 2011 r., znak [....] ., organ pierwszej instancji ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości 125 000,00 zł., określając też jej wysokość w sposób prawidłowy, Procedura legalizacyjna nie ma charakteru obligatoryjnego, jest zaś alternatywą wobec nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego krytego kortu tenisowego. Postanowienie ustalające opłatę legalizacyjną, jak również jego wykonanie, jest warunkiem koniecznym zatwierdzenia projektu budowlanego i wznowienia prac budowlanych, a więc jest warunkiem koniecznym do zalegalizowania samowolnie realizowanego krytego kortu tenisowego. Przy ustalaniu wysokości opłaty legalizacyjnej mają zastosowanie przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z dyspozycją zawartą w w/w przepisie karę wylicza się na podstawie następującego wzoru: iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Wysokość stawki opłaty (s) została ustalona przez ustawodawcę w przepisie art. 59f ust. 2 ustawy Prawo budowlane i wynosi 500 zł. Przy określeniu wysokości opłaty legalizacyjnej dodatkowo zastosowanie ma art. 49 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Prawidłowo organ pierwszej instancji zakwalifikowała kryty kort tenisowy do kategorii VIII – inne budowle, gdyż budowla jaką jest kryty kort tenisowy nie może zostać zakwalifikowana do żadnej z pozostałych kategorii obiektów budowlanych wymienionych w załączniku do ustawy Prawo budowlane. Kryty kort tenisowy stanowi obiekt sportu i rekreacji, ale nie jest żadnym z obiektów wymienioną w kategorii V, ani też nie stanowi budynku w rozumieniu art. 3 ust. 2 Prawa budowlanego, zatem nie może być zakwalifikowane do kategorii XV - budynki sportu i rekreacji. W odniesieniu do zarzutów zawartych w zażaleniu organ drugiej instancji wyjaśnił, że w uzasadnieniem niniejszego postanowienia wykazano, jakimi przesłankami kierowała się organ odwoławczy przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Twierdzenie skarżącego, że inwestor zgłosił organowi architektoniczne - budowlanemu zamiar realizacji krytego kortu tenisowego nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie zasługuje na uwzględnienie także stanowisko co do uznania krytego kortu tenisowego za obiekt budowlany podlegający regulacji art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. powyższe zostało wyjaśnione w uzasadnieniu niniejszego postanowienia. Wysokość opłaty legalizacyjnej, jak również termin do jej uiszczenia są ściśle określone przepisami ustawy Prawo budowlane i nie podlegają uznaniu organu, natomiast organem właściwym w sprawie umorzenia lub rozłożenia na raty nałożonej na inwestorów kwoty opłaty legalizacyjnej jest Wojewoda [....] . Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr [....] z dnia 20 czerwca 2012r., znak [....] , [....] " Sp. z o.o. w G. zarzuciła naruszenie przepisów ustawy - Prawo budowlane : - art. 29 ust. 1 pkt 9 — poprzez jego nie zastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że budowa kortu tenisowego wymaga pozwolenia na budowę; - art. 49 ust. 2 w zw. z art. 48 ust. 1 — poprzez ich błędne zastosowanie do budowy obiektu niewymagajacego pozwolenia na budowę (kortu tenisowego) i tym samym nieuprawnione ustalenie opłaty legalizacyjnej; - art. 59f ust. 1 w zw. z art. 49 ust. 2 i w zw. z art. 48 ust. 1 — poprzez ich błędne zastosowanie do budowy obiektu nie wymagającego pozwolenia na budowę (kortu tenisowego) i tym samym ustalenie opłaty legalizacyjnej w złej wysokości; - art. 90 w zw. z art. 49 ust. 1 i 2 w zw. art. 48 - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na interpretowaniu przepisu art. 90 sprzecznie z przepisem art. 48; - załącznika do ustawy w zw. z art. 59f ust. 1, w zw. z ust. 3 — poprzez błędne przyjęcie, że kort tenisowy należy zakwalifikować do VIII kategorii obiektów budowlanych ("inne obiekty") i tym samym zastosowanie niewłaściwych współczynników ustalania opłaty legalizacyjnej , a w konsekwencji wymierzenie opłaty legalizacyjnej w niepoprawnej wysokości. Skarżąca zarzucała również naruszenie przepisów K.p.a. : - art. 7 - poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; - art. 8 - poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób ograniczający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; - art. 9 - poprzez nienależyte i nie wyczerpujące informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; - art. 11 - poprzez nie wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy ustaleniu opłaty legalizacyjnej; - art. 64 § 2 w zw. z art. 63 §2 - poprzez nie wezwanie strony do uzupełnienia braków formalnych (sprecyzowania żądania) wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, jak i zmianę tej decyzji; - art. 76 §1 - poprzez nieuzasadnione obalenie domniemania treści dowodu z dokumentu urzędowego , tj. prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego Wydziału II Karnego w G. z dnia 22 września 2011 r. ,sygn. akt IIK 358/11; - art. 77 §1 poprzez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niezupełny, w szczególności z pominięciem powyższego prawomocnego orzeczenia; - art. 80 w zw. z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez pominiecie tego prawomocnego orzeczenia ; - art. 107 §3 w zw. z art. 124 §2, w zw. z art. 126 - poprzez nie wskazanie przyczyn z powodu których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego Wydziału II Karnego w G. z dnia 22 września 2011 r. sygn. akt IIK 358/11. W oparciu o tak sformułowane zarzuty [....] " Sp. z o.o. w G. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia go poprzedzającego, ewentualnie stwierdzenia ich nieważności w przypadkach prawem przewidzianych, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi spółka podnosiła, że w toku prowadzonego postępowania nie uwzględniono okoliczności wynikających z wydanego przez Starostę [....] pozwolenia na budowę (znak akt spraw - ....i......). W zatwierdzonym projekcie budowlanym na planszy zagospodarowania terenu oraz uzbrojenia sieci znajduje się kort tenisowy. Na podstawie powyższych decyzji o udzieleniu pozwolenia budowlanego skarżąca przystąpiła do budowy, działając w przeświadczeniu, że decyzja ta obejmuje całe przedsięwzięcie budowlane, w tym kort tenisowy. Zarówno we wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, jak i we wniosku o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę, do których dołączone były projekty budowlane inwestor wskazał, że jego zamiar obejmuje także budowę kortu tenisowego. Organ administracji architektoniczno-budowlanej doskonale zatem zdawał sobie sprawę z powyższego, a skoro miał wątpliwości, co do zakresu żądania (zamierzenia inwestycyjnego) inwestora, to powinien był wezwać do jego sprecyzowania, a następnie w razie stwierdzenia braków, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego postępować w sposób określonymi przepisami tej ostatniej ustawy. Przedmiotowy stan faktyczny był także przedmiotem ustaleń Sądu Rejonowego Wydziału II Karnego w G. , który rozpoznawał sprawę przeciwko J.P. – prezesowi spółki, oskarżonemu o prowadzenie prac budowlanych krytego kortu tenisowego na działce nr [....] w G. bez uzyskania pozwolenia na budowę, tj. o przestępstwo określone w art. 90 ustawy 7. Przepis art. 90 ustawy odnosi się wprost do przesłanek określonych m.in.: samowoli budowlanej z art. 48 ustawy, dla którego kwestią wypadkową jest postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej. W czynie oskarżonego Sąd Rejonowy w G. nie dopatrzył się jednak znamion czynu zabronionego i postanowieniem z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt II K 358/11, umorzył postępowanie Ponadto, zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa boisk szkolnych oraz boisk, kortów tenisowych, bieżni służących do rekreacji. Z przepisu tego wynika, że strona nie ma obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę kortu tenisowego i nie daje podstaw do ograniczania zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jedynie do otwartych kortów tenisowych. Konsekwencją błędnej wykładni przepisów art. 29 ust. 1 pkt 9, art. 48 ust. 1 i art. 49 ust. 2 ustawy- jest niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 59f ust. 1 ustawy, traktującego o wysokości opłaty legalizacyjnej. Przepis ten odnosi się jedynie do opłaty legalizacyjnej z art. 49 ust. 2 w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy, a zatem do sytuacji wybudowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia. Zdaniem skarżącej, stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego budowa kortu tenisowego wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi, a nie pozwolenia na budowę. Strona zgłosiła organowi administracji architektoniczno-budowlanej zamiar budowy kortu tenisowego, o czym stanowi treść zatwierdzonego decyzją Starosty G. projektu budowlanego (zagospodarowanie terenu oraz uzbrojenie sieci). Skarżąca dopełniła zatem obowiązku zgłoszenia , nie miała zamiaru omijać przepisów, jeżeli w toku badania złożonej dokumentacji stwierdzono, że zgłoszenie me czyniło zadość ustawowym wymaganiom, to zostałaby wezwana do usunięcia braków. Ponieważ nic takiego nie miało miejsca uzasadnione jest twierdzenie, że skarżąca dokonała skutecznego zgłoszenia. Działając z ostrożności procesowej skarżąca wskazywała również, że gdyby nawet przyjąć, że spółka nie dokonała zgłoszenia - czemu przeczy – to wówczas procedura legalizacyjna powinna zostać przeprowadzona w myśl przepisów art. 49b, a ustalenie opłaty legalizacyjnej na podstawie art. 49b ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 59g ustawy. W myśl tych przepisów wysokość opłaty legalizacyjnej wynosi 2.500 zł., zatem nie 125.000 zł. W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym podstanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu , stosownie do art. 151 p.p.s.a. Mając na uwadze treść opisanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadą, wynikającą z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1623 ze zm. - dalej Pb) jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 9 Pb, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa boisk szkolnych oraz boisk, kortów tenisowych, bieżni służących do rekreacji. Przy kontroli zaskarżonego postanowienia pierwszym z zagadnień, jakie należy rozstrzygnąć, jest to, czy budowa krytego kortu tenisowego wymaga pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 Pb, czy też jest zwolniona z takiego obowiązku na mocy art. 29 ust.1 pkt 9 Pb. Wyrażenia użyte w art. 28 i art. 29 Pb należy rozumieć zgodnie z definicjami, zawartymi w art. 3 tejże ustawy. I tak, w myśl art. 3 pkt. 1 lit a – c Pb, ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym, należy przez to rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. Budynkiem, stosownie do art. 3 pkt 2 Pb, jest obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast budowlą, zgodnie z art. 3 pkt 3 Pb, jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego ( art. 3 pkt 6 Pb). Natomiast jak wynika z art. 3 pkt 7 Pb, przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Dla wyjaśnienia pojęcia "kortu tenisowego" przydatne jest powołanie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. z 1999r. Nr 112, poz. 1316 ze zm.). W tym akcie prawnym wyraźnie rozróżniono (klasa 1265 załącznika do rozporządzenia) budynki przeznaczone dla imprez sportowych w halach (boiska do koszykówki, korty tenisowe, kryte baseny, hale gimnastyczne, sztuczne lodowiska itp.) wyposażone w stanowiska, tarasy itp. przeznaczone dla widzów oraz w prysznice, szatnie itp. dla uczestników ) od boisk sportowych przeznaczonych do sportów na świeżym powietrzu, np. odkrytych kortów tenisowych, odkrytych basenów itp. Ze wskazaniem na przepisy wymienionego rozporządzenia w literaturze podnosi się słusznie, że zwolnieniem, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 9 Pb objęte zostały boiska, korty tenisowe oraz bieżnie służące do rekreacji, z tym boiskami są zagospodarowane tereny sportowe przeznaczone do uprawiania sportów na świeżym powietrzu, np.: piłki nożnej, baseballu oraz rugby. Nie należą do tej kategorii zadaszone trybuny z miejscami do siedzenia przeznaczonymi do oglądania sportów na świeżym powietrzu. Podobnie należy uznać, że do kategorii obiektów objętych zwolnieniem należą tylko korty tenisowe i bieżnie zbudowane na otwartej przestrzeni, a nie budynki przeznaczone do imprez sportowych w halach (zob. W. Białończyk, Z. Cieślik, Prawo budowlane. Komentarz do zmian wprowadzonych ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, teza 3. do art. 29, Lex/el., 2005). Również w orzecznictwie wskazuje się, że ustawodawca zwalnia inwestora z uzyskania pozwolenia na budowę kortu tenisowego, jednakże w sytuacji gdy kort tenisowy stanowi jedną ze składowych większej całości obiektu sportowego, to zwolnienie nie obowiązuje (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 października 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 990/09, Lex Omega nr 574361). Podsumowując dotychczasowe rozważania należy wskazać, że zwolnienie od obowiązku uzyskania ostatecznego pozwolenia na budowę, przewidziane w art. 29 ust. 1 pkt 9 Pb dotyczy tylko i wyłącznie takiej sytuacji, gdy budowany ma być jedynie kort tenisowy w formie otwartej. Jeżeli inwestycja, czy jej oddzielny obejmuje poza samym kortem otwartym wykonanie także związanych z nim konstrukcji, czy urządzeń (np. trybun, zadaszenia itd.), całość będzie stanowiła budowlę sportową, a zatem budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Pb. Taka budowla nie jest objętą możliwością dokonania zgłoszenia, zaś jej realizacja wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, wmyśl zasady określonej w art. 28 ust. 1 Pb. Takie trafnie podejście zaprezentowano w obu kontrolowanych aktach, przy czy w postanowieniu organu drugiej instancji zostało ono poparte wykładnią gramatyczna powiązaną z wykładnią historyczną. W przypadku, gdy obiekt budowlany lub jego część (a zatem również budowla) zostały wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę, organ nadzoru budowlanego wydaje w drodze decyzji nakaz rozbiórki, co wynika z art. 48 ust. 1 Pb. Jeżeli jednak taka budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (art. 48 ust. 2 Pb), co otwiera drogę do legalizacji samowoli budowlanej. Stosownie do art. 48 ust. 3 Pb w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Zgodnie z art. 49 ust. 1 Pb, właściwy organ, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane - oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W stanie faktycznym niniejszej sprawy ten etap w ramach kontroli nie budzi zastrzeżeń uzasadniających uchylenie wydanych aktów administracyjnych. Stosownie do art. 49 ust. 2 Pb, do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Wbrew temu, co podnosi skarżąca – uwidocznienie planowanego na dalszym etapie inwestycji kortu tenisowego w projekcie zagospodarowania terenu nie oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego obejmuje również taki, planowany w przyszłości obiekt. Zasadą w prawie budowlanym jest, że pozwolenie na budowę wydaje się dla całego zamierzenia budowlanego (art. 33 ust. 1 zd. 1 Pb). Jednakże w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego (art. 33 ust. 1 zd. 2 i 3 Pb). Uwidocznienie budowli w postaci krytego kortu tenisowego w projekcie zagospodarowania terenu w wypadku inwestycji podzielonej na etapy samo w sobie nie powoduje, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego obejmuje taką budowlę. Istotna w tym wypadku jest treść wniosku oraz wydanej decyzji. W niniejszej sprawie inwestor wprost wskazywał, że realizacja zamierzonego krytego kortu tenisowego nastąpi na innym etapie inwestycji. Decyzja Starosty G. Nr [....] z dnia 30 października 2009 r., znak [....] zatwierdzała projekt budowlany i udzielała pozwolenia na "budowę budynku piekarni z cukiernią (wraz z wewn. instalacjami: elektryczną, c.o., wod-kan i gazową), ręcznej myjni samochodowej, dróg i placów wewnętrznych, ogrodzenia terenu oraz przyłączy do sieci miejskiej na dz. nr nr [....],[....], przy ul. [....] w G". Została ona zmieniona decyzją Starosty G. Nr [....] z dnia 16 grudnia 2010 r., znak [....] "w zakresie lokalizacji myjni samochodowej, budowy wiaty magazynowej mąki oraz zwiększenia ilości miejsc postojowych na dz. nr nr [....] w G". Zatem żadna z decyzji nie obejmowała wykonania krytego kortu tenisowego. Znajdujący się w aktach sprawy "Projekt budowlany przekrycie kortu tenisowego" z sierpnia 2010r. nie został zatwierdzony przez organ architektoniczno – budowlany – brak na nim informacji, aby stanowił załącznik do decyzji administracyjnej, pieczęci informującej o zatwierdzeniu oraz podpisu osoby, upoważnionej do działania w imieniu organu. Z tych wszystkich względów uzasadnione jest stwierdzenie, że inwestor nie posiadał pozwolenia na budowę krytego kortu tenisowego, a projekt takiego kortu nie został zatwierdzony przez właściwy organ. Te okoliczności zostały szczegółowo ustalone zwłaszcza przez organ drugiej instancji, który prawidłowo ocenił zgromadzone dowody. Nie można również przyjąć , że wykonanie wynikającego z przepisów obowiązku uwzględnienie w projekcie zagospodarowania tych elementów, które mają być realizowane jako odrębny etap oznacza dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w rozumieniu art. 30 ust. 1 Pb. Nadto, stosownie do art. 30 ust. 2 Pb, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Projekt zagospodarowania, dołączony do wniosku o pozwolenie na budowę, nie stanowił odrębnego podania. Nadto nie został w nim wskazany termin rozpoczęcia robót, związanych z budową kortu tenisowego. Co więcej, inwestor wprost wskazywał, że "kort tenisowy realizowany będzie w drugim etapie budowy". Nie można zatem uznać, że inwestor dokonał skutecznego zgłoszenia zamiaru wykonania takiej budowli. Na marginesie jedynie można stwierdzić, że nawet jeżeli dokonałby takiego zgłoszenia, a właściwy organ w terminie nie wniósłby sprzeciwu, nie oznaczałoby to usankcjonowania dokonanej samowoli budowlanej. W orzecznictwie wskazuje się, że jeśli nawet inwestor zgłasza wykonanie inwestycji i na podstawie takiego zgłoszenia wykonuje roboty budowlane, wymagające pozwolenia na budowę, to dopuszcza się samowoli budowlanej, która podlega ocenie na podstawie art. 48 Pb. Jeżeli zatem "zgłoszenie" dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, wbrew intencjom zgłaszającego, nie może być uznane za zgłoszenie w rozumieniu art. 30 ust. 1 Pb i nie wywołuje skutków przewidzianych dla tej instytucji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2004 r., sygn. akt OSK 108/04, ONSAiWSA 2004/1/26 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Łodzi, z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 779/10, Lex Omega nr 755926; w Warszawie z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1286/09, Lex Omega nr 574343). Bezzasadny jest zatem również zarzut naruszenia art. 64 § 2 w zw. z art. 63 §2 k.p.a. z przyczyn już podanych. Nie mniej jednak, gdyby nawet hipotetycznie przyjąć, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego, czy też późniejszy wniosek o zmianę tej decyzji wymagały doprecyzowania i uzupełnienia, to organem obowiązanym do wezwania o usunięcie braków wniosku byłby organ administracji architektoniczno-budowlanej, a zatem Starosta G. , wydający decyzje w przedmiocie pozwolenia na budowę. To na etapie postępowania przed Starostą G. należało takie zarzuty podnosić. Ewentualne zaniechania organu administracji architektoniczno – budowlanej nie mogą natomiast rzutować na prawidłowość postępowania przed organami nadzoru budowlanego. W niniejszej sprawie należy zatem stwierdzić, że organy nadzoru budowlanego miały podstawy do wdrożenia procedury legalizacji samowoli budowlanej oraz ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej. Sporny kryty kort tenisowy był bowiem wykonany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Inwestor nie dokonał też zgłoszenia zamiaru wykonania spornej budowli, przy czym nawet ewentualne zgłoszenie takiego zamiaru nie wykluczałoby zastosowania trybu art. 48 ust. 2 i n. Pb. Bezzasadne są zatem zarzuty skargi w tej części, w jakiej odnoszą się do naruszenia przepisów Prawa budowlanego. Organy nadzoru budowlanego przyjmując trafnie , że wykonany obiekt wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, a inwestor takiego pozwolenia nie posiadał, słusznie ustaliły opłatę legalizacyjną na podstawie art. 59f ust. 1 w zw. z art. 49 ust. 2 i w zw. z art. 48 ust. 1. Nie budzi również zastrzeżeń kwalifikacja przedmiotowej budowli do kategorii VIII obiektów budowlanych w rozumieniu Załącznika do Pb, co podał szerszej analizie organ drugiej instancji. Nie są zasadne również te zarzuty skargi, które nawiązują do nieuwzględnienia przy rozstrzyganiu w postępowaniu administracyjnym treści postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt II K 358/11. Postępowanie karne oraz postępowanie administracyjne cechuje niezależność , jak również odmienność przedmiotu i strony podmiotowej. W tym przypadku należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 11 p.p.s.a., ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. W orzecznictwie wskazuje się jednak, że pod pojęciem "ustalenia prawomocnego wyroku" w rozumieniu art. 11 p.p.s.a. rozumieć należy ustalenia wynikające z sentencji wyroku karnego, dotyczące osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa, miejsca i czasu jego popełnienia. Sąd administracyjny nie jest natomiast związany ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku karnego ( tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 8 kwietnia 2011r., sygn. akt II FSK 2070/09, Lex Omega nr 1081296 oraz sygn. akt I FSK 790/10, Lex Omega nr 786062). Należy się przy tym zgodzić z tezą, że wyrok sądu karnego, uniewinniający skarżącego od zarzutu popełnienia przestępstwa, wprawdzie nie wiąże sądu administracyjnego, ale nie oznacza to wcale, że sąd administracyjny nie powinien uwzględniać tej okoliczności w całokształcie ustaleń faktycznych, gdy bada legalność zaskarżonej decyzji administracyjnej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2012r., sygn. akt I OSK 1376/11, Lex Omega nr 1113242). Pogląd ten należy odnieść do wszelkich orzeczeń sądów karnych, innych niż wprost wskazane w art. 11 p.p.s.a. Nie wiążą one co prawda sądu administracyjnego, jednakże nie sposób ich pozostawić bez oceny w danej sprawie. Analogiczne podejście dotyczy znaczenia wyroków i innych orzeczeń wydawanych w postępowaniu karnym dla postępowania administracyjnego w sprawach objętych hipoteza art. 90Pb. W pierwszej kolejności należy zatem zauważyć, że orzeczenie sądu karnego, na które powołuje się skarżąca , nie wiąże w niniejszej sprawie na mocy art. 11 p.p.s.a. Nie jest bowiem orzeczeniem skazującym, nadto nie posiada formy wyroku. Poddając natomiast analizie treść jego uzasadnienia trzeba zwrócić uwagę, że sąd karny umorzył postępowanie z uwagi na to, że materiał dowodowy nie pozwolił w jego ocenie na przypisanie oskarżonemu popełnienia zarzucanego mu czynu. Sąd Rejonowy przyjął, że oskarżony mógł nie mieć świadomości, że takie pozwolenie jest wymagane dla wykonania krytego kortu tenisowego. W dalszych rozważaniach odniósł się co prawda do treści art. 30 Pb i przyjął, że zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obejmuje wszystkie korty, a nie tylko korty otwarte powołując się przy tym na obowiązujący w prawie karnym zakaz stosowania wykładni rozszerzającej, czy też analogii na niekorzyść oskarżonego. Skoro postanowienie Sądu Rejonowego w G. nie jest prawomocnym wyrokiem skazującym, nie wiąże na mocy art. 11 p.p.s.a. ani sądu administracyjnego, ani organów administracji publicznej. Wykładnia przepisów prawa budowlanego prezentowana przez Sąd Rejonowy jest odmienne od przyjętej przez organy nadzoru budowlanego. Organy te jednak słusznie przy dokonaniu wykładni uwzględniły nie tylko względy gramatyczne, ale także historyczne, celowościowe , zaś pozostają one w zgodzie również w wykładnią systemową. Bezzasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 76 § 1 k.p.a. Stosownie do tego przepisu, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Powyższe postanowienie Sądu Rejonowego stwierdza jedynie w sposób urzędowy, że nie doszło do popełnienia przestępstwa, o którym mowa w art. 90 Pb. Tego zaś (faktu braku przestępstwa) nie kwestionowały organy nadzoru budowlanego. Brak natomiast podstaw do przyjęcia, że zaprezentowana przez sąd powszechny wykładnia art. 29 ust. 1 pkt 9 Pb jest wiążąca w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym. Nie można również podzielić pozostałych zarzutów naruszenia prawa procesowego podniesionych w skardze. Organy nadzoru budowlanego wyjaśniły w sposób wyczerpujący stan faktyczny sprawy, gromadząc w niezbędnym zakresie i oceniając cały dostępny materiał dowodowy. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wyjaśnienie motywów, jakim kierował się organ przy kwalifikacji prawnej spornej inwestycji oraz ustalaniu wysokości opłaty legalizacyjnej. Nie doszło więc do naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 oraz 107 §3 w zw. z art. 124 §2 w zw. z art. 126 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, uznając , że skarga nie zasługuje na uwzględnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu – jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.