II SA/Kr 1152/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Asesor WSA Anna Kopeć Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 18 czerwca 2025 r. znak: WI-I.7840.14.14.2025.EU w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Przedmiotem skargi R. P. – dalej też jako "Skarżący", jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 18 czerwca 2025 roku, znak: WI-I.7840.14.14.2025.EU utrzymująca w mocy decyzję Starosty Suskiego z 14 kwietnia 2025 r., znak: WA.6740.1.67.2023.AZL(DT), odmawiającej zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki (terenu) oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji pn.: rozbudowa budynku mieszkalno-usługowego wraz z infrastrukturą na działkach nr ewid. [...], [...], [...] obręb [...] S. Przedmiotowa decyzja została wydana w następujących okolicznościach. R. P. złożył do Starosty Suskiego wniosek o zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki (terenu) oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji pn.: rozbudowa budynku mieszkalno-usługowego wraz z infrastrukturą na działkach nr ewid. [...], [...], [...] obręb [...] S. – dalej też jako "Inwestycja". Starosta Suski decyzją z 14 marca 2023 r., działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 roku, poz. 418 ze zm.) – dalej jako "PrBud" odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki (terenu) – dalej jako "PZT" oraz projektu architektoniczno-budowlanego – dalej jako "PAB" oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda Małopolski, po rozpatrzeniu odwołania Inwestora, decyzją z 8 kwietnia 2024 r., znak: WI-I.7840.14.8.2023.EU uchylił zaskarżoną decyzję oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano na nieprawidłowy tok postępowania organu pierwszej instancji, w tym zaniechania przez organ zastosowania trybu wynikającego z art. 35 ust. 3 PrBud i podjęcie negatywnego dla Inwestora rozstrzygnięcia bez wskazania nieprawidłowości PZT i PAB. W toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego, Starosta Suski, postanowieniem z 29 kwietnia 2024 r. nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości, a następnie, po bezskutecznym upływie terminu określonego w tym postanowieniu, decyzją z 6 września 2024 r., wydaną na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 PrBud, odmówił zatwierdzenia PZT i PAB i udzielenia pozwolenia na budowę ww. obiektu budowlanego. Wobec wniesionego odwołania od ww. decyzji, Wojewoda Małopolski decyzją z 17 stycznia 2025 r., znak: WI-I.7840.14.20.2024.EU uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano na nieprawidłowości w zakresie wydanego postanowienia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 PrBud. W toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego, Starosta Suski, postanowieniem z 4 lutego 2025 r. nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości PZT i PAB. Inwestor, pismem z 5 marca 2025 r. odniósł się do treści wydanego w przedmiotowej sprawie postanowienia, podnosząc jego nieprawidłowości oraz przedstawiając własną ocenę stanu faktycznego. Po bezskutecznym upływie terminu określonego w tym postanowieniu, Starosta Suski decyzją z 14 kwietnia 2025 r., wydaną na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 PrBud, odmówił zatwierdzenia PZT i PAB i udzielenia pozwolenia dla przedmiotowej Inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. P. Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 18 czerwca 2025 roku, znak: WI-I.7840.14.14.2025.EU utrzymał w mocy decyzję Starosty Suskiego z 14 kwietnia 2025 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie organ I instancji, wydając zaskarżoną decyzję, stwierdził niewykonanie obowiązku nałożonego postanowieniem wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 PrBud, spełniając tym samym warunki odmownej decyzji wynikające z art. 35 ust. 5 pkt 1 PrBud. Z literalnej wykładni przepisu art. 35 ust. 5 pkt 1 PrBud wynika, że wystarczającą przesłanką wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę jest niewykonanie, w oznaczonym terminie, obowiązku usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym PZT i PAB. Zatem zaistnienie tej przesłanki, a przede wszystkim prawidłowe postanowienie, wydane na podstawie art. 35 ust. 3 PrBud, wystarcza do wydania decyzji odmownej wobec złożonego przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę. W przedmiotowej sprawie zakres stwierdzonych nieprawidłowości przez organ I instancji określony został łącznie w 12 punktach. Odnosząc się do treści postanowienia, organ odwoławczy stwierdza, że dostrzeżone przez organ I instancji wady PZT i PAB miały charakter usuwalny. Postanowienie to jest obiektywnie obszerne i wskazuje na obowiązek usunięcia przez inwestora szeregu różnych nieprawidłowości, które dodatkowo zostały szczegółowo omówione w tym postanowieniu. Ponadto wszystkie dostrzeżone przez organ I instancji nieprawidłowości PZT i PAB znajdują umocowanie w przepisach prawa. Organ przy każdym punkcie, poza stwierdzoną nieprawidłowością, wskazał dodatkowo przepis, z którego wynika dany obowiązek. W przedmiotowej sprawie wskazać należy, iż Inwestor, w oznaczonym przez organ I instancji terminie, tj. do 11 kwietnia 2025 r. (postanowienie doręczone pełnomocnikowi Inwestora – 10.02.2025 r.) nie usunął wad, którymi rzeczywiście obarczony był PZT i PAB. Za wykonanie obowiązku nie można uznać pisma Inwestora z 5 marca 2025 r. Takie działanie Inwestora nie może przynieść oczekiwanego przez niego rezultatu, tj. wydania decyzji zgodnie z jego żądaniem, nie tylko dlatego że pismo to stanowi nieuprawnioną polemikę z oceną PZT i PAB i treścią prawidłowo wydanego postanowienia, ale próbę obejścia przepisów prawa, tj. art. 35 ust. 1 PrBud, który w powiązaniu z przepisami wykonawczymi do ustawy Prawo budowlane, jednoznacznie określa treść PZT i PAB oraz zakres kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej. Organ wskazał, że w postanowieniu z 4 lutego 2025 r. organ I instancji nałożył obowiązki. W pkt 1 nałożono na inwestora obowiązek doprecyzowania nazwy zamierzenia budowlanego oraz jego funkcji. Na stronie tytułowej PZT i PAB wskazano jako nazwę zamierzenia budowlanego cyt. "Rozbudowa budynku klasy według PKOB – pozostałe budynki niemieszkalne wraz z placem zabaw". A w pozycji kategoria obiektu budowlanego wskazano "Kategoria XIV". Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ws. PB, PZT i PAB zawierają stronę tytułową, na której zamieszcza się w szczególności informacje dotyczące zamierzenia budowlanego, w tym jego nazwę (§ 7 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia ws. PB). W przedmiotowej sprawie projektant, poza nieprawidłowym określeniem "budynek według PKOB" wskazał że zamierzenie inwestycyjne dotyczy pozostałych budynków niemieszkalnych, przy czym w tym zakresie wskazał kategorię XIV obiektu budowlanego, tj. budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, jak: hotele, motele, pensjonaty, domy wypoczynkowe, schroniska turystyczne (patrz załącznik do ustawy Prawo budowlane). W metryce umieszczonej na rysunku PAB wskazano natomiast jako nazwę "rozbudowa budynku mieszkalno-usługowego wraz z infrastrukturą". Nadto z samej treści PAB wynika, że przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego jest nie tylko rozbudowa budynku: wyrównanie elewacji frontowej, powiększenie tarasu, budowa dźwigu osobowo-towarowego (patrz opis PZT str. 3), ale również przebudowa istniejącego obiektu: zmiana układu ścianek działowych, wykonanie dodatkowych okien, drzwi oraz zamurowanie istniejących okien. Inwestor nie przedłożył skorygowanego PZT i PAB w tym zakresie. Dalej Wojewoda wskazał, że pkt 2 i 3 postanowienia dotyczące obowiązku uiszczenia opłaty skarbowej oraz przedłożenia pełnomocnictwa, które będzie spójne z treścią wniosku, nie powinny stanowić przedmiotu postanowienia wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 PrBud. W tym zakresie organ winien zastosować tryb przewidziany w art. 33 ust. 6 PrBud, w związku z art. 64 § 2 Kpa. Niemniej jednak Inwestor, nawet w tym oczywistym i niewymagającym pomocy osoby fachowej (np. projektanta), zakresie nie wykonał nałożonego obowiązku W pkt 4 nałożono na inwestora obowiązek wykazania zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami m.p.z.p.: zakresie lokalizacji miejsca gromadzenia odpadów stałych. Organ nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia PZT w zakresie odległości od krawędzi jezdni i uzgodnienia PZT z zarządcą drogi. Miejsce gromadzenia odpadów stałych zaprojektowano w odległości 1,92 m od granicy działki oraz z naruszeniem nieprzekraczalnej linii zabudowy. PZT nie obejmuje swym zakresem odległości miejsca składowania odpadów stałych od krawędzi jezdni, jak również nie określa czy teren inwestycji położony jest w terenach zabudowy, czy poza terenem zabudowy. W zakresie przeznaczenia budynku wobec treści § 50 ust. 1 m.p.z.p. Działka objęta inwestycją leży w terenach oznaczonych symbolem 1U1 – tereny usług. Bez określenia jednoznacznej nazwy i kategorii obiektu budowlanego (omówiono powyżej) brak jest możliwości potwierdzenia zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami m.p.z.p. Nałożony w tym zakresie obowiązek był zasadny i nie został wykonany. W zakresie wskazania wielkości wskaźnika intensywności zabudowy, a także powierzchni zabudowy, wobec powierzchni terenu inwestycji położonego w symbolu 1U1. Z treści mapy do celów projektowych, na której sporządzono PZT wynika, że działki podlegające zainwestowaniu położone są w terenach o różnym przeznaczeniu tj. 1U1 (do powierzchni tego terenu winny być obliczane wszystkie wskaźniki kształtujące zabudowę wg. m.p.z.p.) oraz w terenach KDZ2. W części opisowej PZT projektant pomija ww. fakt i podaje wyliczenia wszystkich wskaźników do całej powierzchni działki, bez wyodrębnienia części działki zlokalizowanej w terenach KDZ. Nałożony w tym zakresie obowiązek był zasadny i nie został wykonany. W pkt 5 nałożono obowiązek uzgodnienia PAB pod względem ochrony przeciwpożarowej, bądź wykazania że uzgodnienie takie nie jest wymagane. Część opisowa PZT zawiera błędy nieścisłości (np. wskazano, że budynek zaliczany jest do kategorii ZLXIV – brak w przepisach takiej kategorii), a np. kwestie braku wymogu zapewnienia drogi pożarowej nie zostały poparte przepisami prawa, a także brak określenie przeznaczenia budynku, zasadnym było nałożenie na Inwestora obowiązku wykazania konieczności uzgodnienia lub braku obowiązku uzgodnienia PZT i PAB z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. W pkt 6 nałożono na Inwestora obowiązek wykazania spełnienia zapisu § 206 WT, poprzez uzupełnienie projektu o informację czy przedmiotowe zamierzenie budowlane – rozbudowa i przebudowa – jest możliwe do zrealizowania. Obowiązek nie został wykonany. W pkt 7 nałożony został na inwestora obowiązek uzgodnienia przedstawionych rozwiązań projektowych z administratorem sieci kanalizacji sanitarnej w związku z kolizją projektowanego miejsca do gromadzenia odpadów stałych z tymi sieciami. Obiekt przeznaczony do składowania odpadów stałych zaprojektowano w formie ław fundamentowych gr. 25 cm, posadowionych na głębokości 1,20 m. Obowiązek w tym zakresie nie został wykonany. Niemniej jednak stwierdzić należy, że sama okoliczność nie wykonania tego obowiązku nie uzasadniałaby odmowy pozwolenia na budowę, albowiem żaden przepis prawa nie nakłada na Inwestora obowiązku uzgodnienia lokalizacji projektowanego obiektu z zarządcą sieci kanalizacyjnej, podstawą żądania takiego uzgodnienia nie może stanowić art. 34 ust. 3 pkt 5 PrBud. W pkt 8 nałożony został na Inwestora obowiązek odniesienia się do spełnienia zapisów art. 20 ust. 2 PrBud (dotyczy zapewnienia sprawdzenia PAB przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń). Z uwagi na fakt braku jednoznacznego określenie kategorii obiektu budowlanego, nałożony w tym zakresie obowiązek należy uznać za zasadny. Projektant brak zapewnienia sprawdzenia PAB winien był odnieść się do kwestii włączeń uzgodnienia lub zapewnić takie uzgodnienie. Obowiązek w tym zakresie nie został wykonany. W pkt 9 nałożono na Inwestora obowiązek przedłożenia odpowiednich uprawnień budowlanych do projektowania w branży konstrukcyjnej. Przedłożone uprawnienia budowlane (dot. Pana T. C.) dotyczą sporządzania projektów w budownictwie osób fizycznych. Treść PAB i PZT wskazuje, że projekt nie dotyczy budownictwa osób fizycznych. W pkt 10 stwierdzono, brak dołączenia do projektu informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia obejmującej to zamierzenie inwestycyjne (omówione przez organ I instancji liczne błędy w przedłożonej informacji potwierdzają, że została ona wykonana w innym celu niż ma służyć) oraz stwierdzono brak podpisu projektanta branży architektonicznej w metryce rysunku PZT. W pkt 11 nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia PZT dla całego zamierzenia budowlanego, łącznie z powierzchnią utwardzoną (kostka). W tym zakresie wskazać należy, iż część terenu wyłączona z zakresu wniosku – dotyczy powierzchni utwardzonych kostką i realizowanych na podstawie art. 29 ust. 4 pkt 4 PrBud została wkreślona na części rysunkowej PZT (patrz szraf koloru niebieskiego). Zatem nałożony w tym zakresie obowiązek nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym, a co za tym idzie sam w sobie nie uzasadniałby orzeczenia o odmowie pozwolenia na budowę. W pkt 12 nałożono na inwestora obowiązek wykazania zgodności projektowanego placu zabaw z § 40 WT. 4. Odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, dróg, ciągów pieszo-jezdnych, okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów, o których mowa w § 19 ust. 1. Wobec treści części rysunkowej PZT, brak możliwości określenia odległości placu zabaw od elementów wskazanych w ww. paragrafie. Zatem nałożony w tym zakresie obowiązek był zasadny, a jego niewykonanie uzasadniało orzeczenie o odmowie pozwolenia na budowę. Inwestor, w oznaczonym terminie, nie uzupełnił braków, czyli usuwalnych wad, którymi rzeczywiście obarczony był projekt. Właśnie owo nieusunięcie wskazanych nieprawidłowości stanowiło podstawę do orzeczenia o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę, stosownie do treści art. 35 ust. 5 pkt. 1 PrBud. Skargę na powyższą decyzję wniósł R. P., podnosząc zarzuty naruszenia, cyt.: "- art. art. 6, 7, 7a §1, 7b, 8, 9, 10 § 1, 12, 77, 79a, 80, 81, 107 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (kpa). - art. 4 ustawy Prawo budowlane. - naruszenie obowiązku rzetelnego, uczciwego i bezstronnego rozpatrzenia odwołania w kontekście rzeczywistego stanu faktycznego i abstrakcyjności przepisów prawa budowlanego". W uzasadnieniu rozwinął podniesione zarzuty, wskazując, że przedmiotem projektu jest powiększenie na parterze o ok. 50 m2 jednego z pomieszczeń, co w żadnym wypadku nie zmienia ani funkcji pomieszczenia i budynku ani warunków pe-poż jak również w żadnym stopniu nie wpływa na środowisko oraz na zmianę projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego w 2013 roku. Rozbudowa polega na zabudowie wnęki budynku poprzez wybudowanie dwóch ścian i stropu i na tym polega cała rozbudowa, która przez daleko idący formalizm i złośliwość organu budowlanego urasta do rangi budowy co najmniej wieżowca. Projekt został sporządzony przez doświadczonego już emerytowanego projektanta, ale nadal prowadzącego biuro projektowe zatrudniając w nim kilka osób Pana T. C., który w swoim życiu sporządził setki, jak nie tysiące projektów na terenie całego kraju. Organ rozpatrując ponownie sprawę ograniczył się jedynie do wydania irracjonalnego postanowienia, w którym ograniczył się tylko do wskazania przepisów prawa, którym według organu powinien odpowiadać projekt budowlany – nie wskazując przyczyn, że projekt tym przepisom nie odpowiada, że je narusza oraz, że wszystkie te przepisy do projektu odnoszą się w konkretnym stanie faktycznym. Poza tym sprawa o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji nie toczy się od nowa, ale w wyniku uchylenia zaskarżonej kolejnej decyzji Starosty przez organ odwoławczy - jest kontynuacją sprawy. Zatem wszelki materiał zgromadzony w sprawie jest aktualny A jeśli projekt wymaga uzupełnienia to organ obowiązany jest wskazać Stronie konkretny przepis lub przepisy prawa wraz z ich wykładnią, tak aby organ wykazał, że wskazane przepisy mają zastosowanie w konkretnej sprawie. O tym, jakie prze[pisy i w jaki sposób je zastosować decyduje rzeczywisty stan faktyczny rozpatrywanej przez organ sprawy i w zależności od tego czego dotyczy projekt, np. domu jednorodzinnego czy wieżowca należy je właściwie zastosować. Ponadto - organ prowadzący sprawę jest obowiązany zakomunikować Stronie jakie dowody, dokumenty posiada w swoich zasobach i dopiero wówczas wezwać Stronę do uzupełnienia niezbędnej dokumentacji brakującej do załatwienia sprawy (art. 35 § 2 kpa). Wnioskodawca wniósł do Starosty wniosek o wydanie decyzji pozwolenia na budowę niewielkiej parterowej dobudówki około 50 m2 w stosunku do powierzchni budynku, która wynosi około 1200 m2. Zatem - projekt nie dotyczy budowy budynku a jedynie dobudowy, która w żadnym zakresie nie narusza ustalonych uzgodnień i planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że organ budowlany w sposób nieuprawniony żąda od Wnioskodawcy wykonania projektu, który jest w jego posiadaniu, zatem organ budowlany swoim postępowaniem obraża wyżej wskazane przepisy kpa i zasady obowiązujące w administracji oraz zasadę legalizmu (art.6 kpa). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej uchylenie z racji jej bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Na gruncie niniejszej sprawy, która dotyczy pozwolenia na budowę organ był zobligowany, w świetle art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418) - dalej jako "PrBud" zweryfikować: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) (uchylona), b) (uchylona), c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) (uchylona); 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Analiza akt sprawy oraz przede wszystkim uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organy uczyniły zadość spoczywającym na nim obowiązkom i nie zbadały w należyty sposób zgodności z przepisami projektu budowlanego. Powodem odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, na zasadzie art. art. 35 ust. 5 pkt 1 PrBud, było nieusunięcie przez Skarżącego braków, którymi obarczony był przedłożony przez niego projekt. Analiza akt sprawy, a ściślej projektu, prowadzi do wniosku do że organy zasadnie uznały, że projekt był obarczony brakami, które miały charakter usuwalny i organy na zasadzie art. 35 ust. 3 PrBud wezwały inwestora do ich usunięcia. Przy czym wbrew twierdzeniom Skarżącego organ wzywając do usunięcia wskazanych nieprawidłowości szczegółowo podał o jakie braki chodzi, które przepisy zostały naruszone oraz w jaki sposób i w jakim terminie powinny być one usunięte (por. postanowienie Starosty z dnia 4 lutego 2025 roku). Podzielić przyjdzie także stanowisko, że przedmiotowy projekt był obarczony nieprawidłowościami, które mogły być usunięte i poprawione. Skarżący jednak zamiast usunąć wskazane przez organ nieprawidłowości w odpowiedzi przesłał pismo, w którym wykazywał, że projekt jest prawidłowy. Wbrew jednak stanowisku Skarżącego projekt zawierał wskazane istotne nieprawidłowości. Przykładowo zgodnie z 7 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 1679 ze zm.) – dalej jako "rozpProjBud", projekt zagospodarowania działki lub terenu, projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt techniczny zawiera stronę tytułową. Na stronie tyłowej natomiast zgodnie z § 7 ust. 2 pkt. 2 lit. a) rozpProjBud, zamieszcza się nazwę zamierzenia budowlanego. Jak wynika z treści przedłożonego projektu na stronie tytułowej projektu zagospodarowania działki (terenu) – dalej jako "PZT" oraz projektu architektoniczno-budowlanego – dalej jako "PAB" jako nazwę zamierzenia budowlanego podano cyt. "Rozbudowa budynku klasy według PKOB – pozostałe budynki niemieszkalne wraz z placem zabaw". Jednocześnie w pozycji kategoria obiektu budowlanego wskazano "Kategoria XIV". Jakkolwiek nieprawidłowo już podano nazwę zamierzenia jako "budynek według PKOB", to jednak dalej wskazano, że zamierzenie inwestycyjne dotyczy pozostałych budynków niemieszkalnych. Jednocześnie wskazano kategorię XIV obiektu budowlanego, którą stanowią budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, jak: hotele, motele, pensjonaty, domy wypoczynkowe, schroniska turystyczne (por. załącznik do ustawy Prawo budowlane). Natomiast w metryce umieszczonej na rysunku PAB wskazano natomiast jako nazwę "rozbudowa budynku mieszkalno-usługowego wraz z infrastrukturą". Z kolei z samej treści PAB wynika, że przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego jest nie tylko rozbudowa budynku, wyrównanie elewacji frontowej, powiększenie tarasu, budowa dźwigu osobowo-towarowego (patrz opis PZT str. 3), ale również przebudowa istniejącego obiektu: zmiana układu ścianek działowych, wykonanie dodatkowych okien, drzwi oraz zamurowanie istniejących okien. Inwestor nie przedłożył skorygowanego PZT i PAB w tym zakresie. Dodatkowo odmienną koncepcję inwestycji przedstawia sam Skarżący w skardze, który wskazuje, że ma ona dotyczyć jedynie cyt.: "powiększenie na parterze o ok. 50 m2 jednego z pomieszczeń". Projekt jest obarczony także i dalszymi wadami. Przykładowo organ zasadnie nałożył na inwestora obowiązek wykazania zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu miejscowego w zakresie lokalizacji miejsca gromadzenia odpadów stałych i uzupełnienia w PZT w zakresie odległości od krawędzi jezdni i uzgodnienia PZT z zarządcą drogi. Słusznie zauważył organ, że miejsce gromadzenia odpadów stałych zaprojektowano w odległości 1,92 m od granicy działki oraz z naruszeniem nieprzekraczalnej linii zabudowy. PZT nie obejmuje swym zakresem odległości miejsca składowania odpadów stałych od krawędzi jezdni, jak również nie określa czy teren inwestycji położony jest w terenach zabudowy, czy poza terenem zabudowy. Sąd podziela także stanowisko organu, który oceniając uprawnienia, które posiada projektant T. C., to jest do "sporządzania projektów w budownictwie osób fizycznych" wskazał, za stanowiskiem Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z 18 lutego 2021 r. w sprawie zmiany interpretacji pojęcia "budownictwo osób fizycznych": "Krajowa Komisja Kwalifikacyjna wskazuje, że przy wyjaśnianiu treści uprawnień budowlanych wydanych do 23 sierpnia 1991 r. na podstawie rozporządzenia MGTiOŚ z dnia 20 lutego 1975 r., powinno stosować się przepisy wynikające z rozporządzenia MGPiB z dnia 18 lipca 1991 r., zgodnie z którymi termin ,,budownictwo osób fizycznych" zastąpiony został pojęciem ,,budownictwo jednorodzinne, zagrodowe oraz inne budynki o kubaturze do 1000 m3", ,,w zakresie obiektów budowlanych o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych i schematach technicznych" lub nastąpiło całkowite wykreślenie tego pojęcia." Skoro przedmiotowa inwestycja nie dotyczy budownictwa jednorodzinnego, zagrodowego zasadnie zatem organy wezwały do przedłożenia odpowiednich dla zamierzenia inwestycyjnego uprawnień budowlanych dla projektanta do projektowania w branży konstrukcyjnej. W takim stanie rzeczy należy przyjąć, że zasadnie organy wezwały do usunięcia w projekcie wskazanych nieprawidłowości. Nie budzi też wątpliwości w świetle akt sprawy, że nieprawidłowości te nie zostały usunięte, dlatego też słusznie organy na zasadzie art. 35 ust. 5 pkt. 1 PrBud wydały decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Bezzasadne są także zarzuty skargi, które dotyczą naruszenia przepisów postepowania administracyjnego. W tym zakresie trzeba zauważyć, że organ rozpoznając sprawę, w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 2417/12). Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.) - dalej jako "k.p.a.", organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21). Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału powinna zostać przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji. Analiza akt niniejszej sprawy prowadzi przy tym do wniosku, że wszystkie istotne dla sprawy okoliczności sprawy zostały przez organ ustalone i zweryfikowane i nie budzą przy tym najmniejszych wątpliwości, na co zwrócono uwagę już powyżej. Z tego względu nie są uzasadnione podniesione w skardze zarzuty koncentrujące się na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy czy naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego. Podniesione w skardze zarzuty stanowią w istocie jedynie swobodną polemikę z zaskarżoną decyzją i nie wskazują na jakiekolwiek uchybienia, których miałby dopuścić się organ wydając zaskarżoną decyzję. Takich uchybień niezależnie od zarzutów skargi nie dostrzega również Sąd. Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.