II SA/Kr 1154/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg G. W. i A. P. na decyzję Wojewody z dnia 2 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2/ zasądza od Wojewody na rzecz G. W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3/ zasądza od Wojewody na rzecz A. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 21 października 2020 r. nr [...].[...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane i niektórych innych ustaw oraz na podstawie art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora [...] dla zamierzenia budowlanego: budowa budynku usługowego wraz z garażem podziemnym i rampa zjazdową, murem oporowym oraz ze znajdującymi się w obrębie budynku wewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej i opadowej, gazu wraz z kotłownią, wentylacji mechanicznej, a także znajdującymi się poza obrysem budynku instalacjami: elektryczną wraz z oświetleniem terenu, kanalizacji sanitarnej i opadowej ze zbiornikiem retencyjnym oraz gazowej, wyburzenie budynku handlowego i budynku gospodarczego wraz z istniejącą infrastrukturą techniczną na działce nr [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. W uzasadnieniu swojej decyzji organ l instancji odniósł się do zarzutów i uwag wnoszonych przez strony w trakcie postępowania i wyjaśnił podstawy swojego orzeczenia. Wydając skarżoną decyzję zaakceptował przedstawione w projekcie rozwiązania projektowe, przedłożoną dokumentacją projektową - po jej uzupełnieniu i wyjaśnieniu spornych kwestii -stwierdzając, że inwestor przedłożył wymagane dokumenty, a załączony do wniosku projekt jest zgodny z obowiązującymi przepisami. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. K. - W., G. W. i A. P. podnosząc, że podane w projekcie dane, dotyczące wskaźnika intensywności zabudowy są nieprawdziwe i sprzeczne z wymogami mpzp i Polską Normą PN-ISO 9836. Wojewoda decyzją z dnia 2 sierpnia 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, że w myśl art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane: w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast w myśl art. 35 ust. 1 w/w ustawy: przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz.U. póz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu, na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem ó posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda podkreślił, że analiza przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane prowadzi do wniosku, że projekt budowlany podlega sprawdzeniu przez organ administracji w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Zakres sprawdzenia jest jednak inny w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki (terenu inwestycji), a inny w odniesieniu do projektu architektoniczno - budowlanego. Projekt zagospodarowania terenu podlega pełnej weryfikacji pod względem zgodności z prawem, a więc zgodności z ustaleniami w przedmiotowym przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami techniczno - budowlanymi oraz pod względem kompletności i wykonania przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Natomiast projekt architektoniczno – budowlany jest sprawdzany pod względem zgodności z planem miejscowym, kompletności oraz wykonania przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Zatem zakres jego weryfikacji przez organ jest węższy, bo co do zasady nie obejmuje oceny zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Odpowiedzialność za prawidłowość tych części projektu architektoniczne - budowlanego spoczywa na projektancie. W związku z tym przepis art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wymaga, aby to projektant zapewnił sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno - budowlanego z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Ustawodawca konsekwentnie przyjął, iż zakres tej weryfikacji pokrywa się z ograniczeniem zakresu kontroli ze strony organu administracji. Sprawdzenie przez organ architektoniczno - budowlany zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, jak i weryfikacja przez uprawnionego projektanta projektu architektoniczno - budowlanego w zakresie jego zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, musi być dokonywana przez każdy z tych podmiotów, przez pryzmat takich przepisów, w tym techniczno - budowlanych, które dotyczą kwestii regulowanych w poszczególnych częściach projektu. Inne bowiem przepisy, w tym techniczno - budowlane odnoszą się do koniecznych elementów projektu zagospodarowania terenu inwestycji, a inne regulują kwestie objęte projektem architektoniczno - budowlanym (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II SA/BK 866/11). Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu l instancji z zastrzeżeniem rozwiązania przyjętego w art. 138 § 2. Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza projektu w zakresie opisanym w art. 35 pb pozwala na stwierdzenie, że został on opracowany zgodnie z przepisami. Projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa l Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U.2018.1935) między innymi: wszystkie strony i arkusze projektu zostały ponumerowane, zgodnie ze spisem zawartości; projekt sporządzono w czytelnej technice graficznej i oprawiono w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający jego dekompletację. Zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, między innymi: uzgodnienie bez uwag z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych; uzgodnienia z Zarządem Dróg Miasta K. z 25 września 2019 r., znak: [...](2), z 27 listopada 2019 r., znak: [...] i z 6 sierpnia 2020 r., znak: [...]; zaświadczenie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 29 stycznia 2020 r., znak: [...], o nie wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru odprowadzenia wód z wykopu budowlanego. Zawartość projektu budowlanego jest kompletna. Projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia związana z realizacją obiektu (k. 152-1581. 2p.b.). Na obszarze, gdzie planowane jest przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne obowiązuje Uchwała Rady Miasta K. Nr [...] z 7 grudnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (Dz. Urz. Woj. [...].). Inwestycja została zlokalizowana w obszarze U8. Tereny zabudowy usługowej - usługi komercyjne (§ 32 mpzp) z podstawowym przeznaczeniem terenu pod wolnostojące obiekty usług komercyjnych, budynki biurowe, obiekty magazynowe i wystawiennicze (§ 32ust 1 pkt 1a mpzp). Wskaźnik intensywności zabudowy nie może być wyższy niż 0.6 (§ 32 ust 3 pkt 4), wynosi 0.6; wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej nie może być mniejszy niż 20 % (§ 32 ust 3 pkt 5), wynosi 37%; wskaźnik powierzchni zainwestowanej nie może być większy niż 80 % (§ 32 ust 3 pkt 6), wynosi 53%; wysokość nowych budynków nie może być niższa niż 10 m i wyższa niż 15 m (§ 32 ust 4 pkt 1), wynosi 15 m (attyka); obowiązują dachy płaskie (§ 32 ust 4 pkt 2), zaprojektowano stropodach (dach płaski); do wykończenia elewacji zakazuje się stosowania siddingu (§ 32 ust 4 pkt 3), jest okładzina elewacyjna naśladująca kamień koloru jasnoszarego, tynk cienkowarstwowy na siatce, barwiony w masie koloru jasnoszarego; miejsca gromadzenia odpadów mają być wydzielone i zadaszone (§ 32 ust 4 pkt 5), miejsce na gromadzenie opadów stałych zaprojektowano w pomieszczeniu odrębnym /1.09/ w parterze budynku. Minimalna ilość miejsc postojowych dla obiektów usługowych - 12 na 1000 m2 powierzchni użytkowej oraz dodatkowo 15 na 100 zatrudnionych (§ 11 ust. 1 pkt 4); zaprojektowano 11 miejsc postojowych w garażu podziemnym (8 ogólnodostępnych na 598,80 m2 i 3 na 20 osób zatrudnionych - w tym jedno miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej). Obowiązująca linia zabudowy - linia, do której należy dostosować fronty nowych budynków (§ 5 ust 1 pkt 2), linia zabudowy, która została zaznaczona na rysunku planu została zachowana. Powyższa analiza wykazała, że projektowana inwestycja nie narusza ustaleń Uchwały Rady Miasta K. Nr [...] z 7 grudnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (Dz. Urz. Woj. [...] z 20.12.2011 r., póz. 7027). Planowana inwestycja zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym dla planowanej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Teren inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej z ul. [...]. Z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że zjazd z drogi publicznej nie jest objęty wnioskiem. Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kopii mapy do celów projektowych, sporządzonej przez uprawnionego geodetę i przyjętej do zasobu geodezyjnego (art.34 ust. 3 pkt 1 p.b.). Badanie materiału dowodowego wykazało zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami (art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b., w tym techniczno-budowlanymi, w szczególności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynek został usytuowany 2 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ulicy [...] zgodnie z uzgodnieniem Zarządcy Drogi. Najmniejsza odległość ściany bez okien i drzwi od granicy działki budowlane, od strony północnej wynosi 3 m (§ 12 ust 1 pkt 2), a od ściany budynku nr [...] na działce nr [...], od 9.60 m do 12.10 m. Projektant budynek zaliczył do kategorii zagrożenia ludzi ZŁ III, garaż podziemny, do kategorii PM (o gęstości obciążenia ogniowego do 500 MJ/m2). W budynku nie projektuje się pomieszczeń do jednoczesnego przebywania powyżej 50 osób, nie będących jego stałymi użytkownikami. Budynek podzielono na dwie strefy pożarowe: strefa l - część podziemna (garaż), PM (o gęstości obciążenia ogniowego do 500 MJ/m2), strefa II - część nadziemna, ZLIII. Strop oddzielający część podziemną od nadziemnej o klasie odporności pożarowej REI 120. Jako drogę pożarową projektant przyjął ul. [...], biegnącą wzdłuż elewacji zachodniej budynku, która zapewni dostęp do ponad 30% (ok.40%) obwodu zewnętrznego projektowanego budynku. Dalsza krawędź drogi znajduje się, co zapewnia zachowanie pasa drogi pożarowej o szerokości 4 m oraz oddalenie tego pasa o minimum 5 m od ściany budynku. Projekt zawiera analizę oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednią, istniejącą zabudowę i działki znajdujące się w sąsiedztwie, przeprowadzoną w zakresie spełnienia wymagań § 13 § 60 wt w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i wymaganego czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych (k. 225-2581.1 p. b.). Z ww. opracowania wynika, że spełnione są wymogi przepisów dotyczących obowiązku zapewnienia naturalnego nasłonecznienia i oświetlenia okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 13 i § 60 warunków technicznych). Projektant branży konstrukcyjnej przyjął II kategorię geotechniczną w złożonych warunkach gruntowych (k. 222 t. l p.b.). Ocena geotechnicznych warunków posadowienia obiektów, została wykonana na podstawie dokumentacji, obejmującej: opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego, projekt geotechniczny (zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta K. z 17 września 2019 r., znak: [...]) oraz dokumentację geologiczno-inżynierską (zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta K. z 30 grudnia 2019 r., znak: [...]), sporządzone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia w zakresie m.in. ustalania warunków geologiczno-inżynierskich, znajdującej się w projekcie (k. 68 - 215 t. l p.b.. Dokumentacja geotechniczna została sporządzona zgodnie z §7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz.U.2012.463). Projekt zawiera opracowanie p.n.: "Opinia hydrogeologiczna oraz projekt odwodnienia wykopu budowlanego." Projektanci, a także sprawdzający, legitymujący się stosownymi uprawnieniami oraz wpisem na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, o którym mowa w art. 12 ust. 7 pb), załączyli oświadczenia o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 pb (-zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 pb. Odnośnie rzekomej niezgodności planowanej inwestycji dot. wskaźnika intensywności zabudowy należy wyjaśnić, że wskaźnik intensywności zabudowy został policzony zgodnie z Polska Normą PN-ISO 9836:1997 i definicją określoną w § 5 ust. 1 pkt 10 mpzp, która brzmi: przez wskaźnik intensywności zabudowy- rozumie się wartość liczbową wyrażającą stosunek sumy powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych, mierzonej po obrysie zewnętrznym budynków usytuowanych na działce do powierzchni całkowitej działki budowlanej lub terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi i przeznaczonego pod zabudowę. Zgodnie z polską Normą nr PN-ISO 9836:1997 5.1.3.1 Powierzchnia całkowita budynku jest sumą powierzchni całkowitych wszystkich kondygnacji budynku. Jako kondygnacja mogą być traktowane kondygnacje znajdujące się całkowicie lub częściowo poniżej poziomu terenu, kondygnacje powyżej poziomu terenu, poddasza, tarasy, tarasy na dachach, kondygnacje techniczne i kondygnacje magazynowe. Rozróżnia się powierzchnie: a) kondygnacji, które są zamknięte i przekryte ze wszystkich stron; 5.1.3.3 Powierzchnia całkowita kondygnacji jest obliczana oddzielnie dla każdej kondygnacji. Powierzchnie w obrębie kondygnacji o zróżnicowanej wysokości (np. duże hole, audytoria) są także obliczane oddzielnie. 5.1.3.5 Powierzchnia całkowita kondygnacji składa się z powierzchni kondygnacji netto (5.1.5) i powierzchni zajętej przez konstrukcję (5.1.6). Należy wyjaśnić , że w części frontowej budynku - od ul. [...] - zaprojektowana jest jedna kondygnacja nadziemna, w części tylnej budynku zaprojektowano trzy kondygnacje nadziemne, po środku klatka schodowa. Zestawienie powierzchni całkowitych powierzchni nadziemnych: kondygnacja 1 - 335.03 m2 (w tym 212.38 m2 w obrębie kondygnacji o wysokości 14.25 m i 122,7 m2 o obrębie kondygnacji o wysokości 3.68 m; kondygnacja 2 -156.78 m2; kondygnacja 3 - 156.78 m2 (w tym 88.78 m2 w obrębie kondygnacji o wysokości 6.60 m i 68 m2 w obrębie kondygnacji o wysokości 3.33 m); kondygnacja 4 - 69,26 m2; suma to 717.85 m2. Powierzchnia działki budowlanej o symbolu U8 wynosi 717.85 m2. Zatem wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0.6 (717.85:1194 = 0.6) i zarzuty w tym zakresie nie potwierdziły się. Żądanie A. P., aby budynek usytuować w odległości co najmniej 4 m od krawędzi ulicy [...] nie może być uwzględnione, z niżej opisanych powodów. Mpzp nie wyznaczył dla działki o nr ewid [...] maksymalnej nieprzekraczalnej linii zabudowy, o której mowa w § 5 ust. 1 pkt 1. Inwestor uzyskał uzgodnienie, w oparciu o art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, Zarządu Dróg Miasta K. z 25 września 2019 r., znak: [...](2) (k. 34 - 37 t.1 p.b.), o usytuowaniu "2.00 m - od krawędzi elewacji budynku mierząc w świetle do zewnętrznej krawędzi jezdni drogi publicznej kategorii gminnej - ul. [...]." Na marginesie należy dodać, że rozbierany budynek handlowy., nr [...] (w miejscu projektowanego) znajduje się w granicy działki. Podnoszone argumenty w odwołaniu dot. obniżenia wysokości do 10 m, głębokości wykopów pod projektowany garaż do 6 m i ponad 3 m poniżej zwierciadła wody nie znajdują potwierdzenia, co zostało wyżej opisane. Z kolei bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają zarzuty odnoszące się do nasilenia ruchu samochodowego spowodowanego inwestycją. Zwiększona w przyszłości ilość pojazdów korzystająca z istniejącego układu komunikacyjnego, nie może stanowić podstawy do wydania decyzji odmownej. Uciążliwości dla mieszkańców, spowodowane realizacją robót budowlanych, zapewne wystąpią, jest to bowiem nieodłączny efekt wykonywania robót budowlanych. Zadaniem kierownika budowy będzie takie zorganizowanie placu budowy i harmonogramu robót, aby uciążliwości dla mieszkańców okolicznych budynków były jak najmniejsze. Każda inwestycja w okresie jej powstawania powoduje pewne niedogodności dla okolicznych mieszkańców. Są to jednak utrudnienia czasowe, występujące tylko w okresie prowadzenia prac budowlanych. Nie mają one wpływu na ocenę zgodności projektowanej inwestycji z przepisami prawa. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł G. W. oraz A. P. domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji poprzedzającej. W piśmie procesowym z dnia 31 stycznia 2021 r. pełnomocnik skarżących podniósł, że organy naruszyły art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r. w związku z art. 7 i art. 77 K.p.a. – poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę inwestycji niezgodnej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż planowana inwestycja przekracza dopuszczalny w tym planie wskaźnik intensywności zabudowy ustalony na 0,6 co nastąpiło m.in. na skutek nieuwzględnienia przy obliczeniach kondygnacji podziemnej oraz antresoli. Zarzucił również naruszenie art. 76 a § 2 K.p.a. w związku z art. 35 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego sprzed nowelizacji na skutek rozpoznania wniosku inwestora w oparciu o dokumenty poświadczone za zgodność z oryginałem przez osoby nieuprawnione oraz naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, w związku z art. 4 prawa budowlanego, oraz art. 140 i następnymi przepisami Kodeksu cywilnego, w związku z niedostrzeżeniem, że przedmiotowe pozwolenie na budowę ingeruje w prawo własności skarżącej, jak również realizacja inwestycji doprowadzi do immisji pośrednich w postaci znacznego zacienienia nieruchomości skarżącego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocenia legalności decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dla zamierzenia polegającego na budowie budynku usługowego. Skarżący zarzucają, że projekt budowlany jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jaki obowiązuje w obszarze, w którym zamierzenie inwestycyjne ma być realizowane. Mianowicie, nieznacznie przekroczony został wskaźnik intensywności zabudowy, jaki w tym obszarze obowiązuje. Wskaźnik ten obliczono przy tym wadliwie. Nie uwzględniono bowiem powierzchni garaży podziemnych, oraz części obiektu jakie w projekcie budowlanym są nazwane antresolami. Te części przedmiotowego obiektu, to w rzeczywistości kondygnacje, których powierzchnia powinna być wliczona do ustalenia wysokości wskaźnika intensywności zabudowy. W ocenie sądu skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycja art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 (dalej; ustawa) wg. stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z kolei przepis art. 35 ust 3 w/w ustawy przesądza, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Przepis art. 35 ust 4 przesądza, iż w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przytoczona wyżej regulacja przesądza, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek dokonania sprawdzenia zgodność projektu budowlanego, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o ile dla terenu, na którym inwestycja ma być realizowana plan taki obowiązuje, jeżeli nie - to zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności ocenia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu budowlanego posiadanie opinii, uzgodnień, sprawdzeń) oraz bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Następnie organ wzywa inwestora do usunięcia ewentualnych nieprawidłowości i po usunięciu tych nieprawidłowości lub jeżeli takiej potrzeby nie było (projekt spełnia warunki określone w art. 35 ustawy) wydaje decyzje o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Stwierdzenie, iż projekt budowalny ustawowych kryteriów nie spełnia, ewentualnie inwestor nie usunął stwierdzonych nieprawidłowości obliguje organ do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. W ocenie sądu organ prawidłowej kontroli, o której mowa wyżej nie przeprowadził. W pierwszej kolejność wskazać należy, iż zgodnie z art. 87 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia (ust 1). Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego (ust 2). Z kolei art. 94 Konstytucji RP stanowi, iż organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Przepisy te nie tylko wymieniają źródła prawa obowiązującego w Polsce, ale też wprowadzają zasadę hierarchiczności aktów prawnych. I tak podstawowym źródłem prawa na terenie RP jest Konstytucja, aktami niższej rangi ustawy i ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Źródłem prawa najniższej rangi są akty prawa miejscowego w tym miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, wydawane na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Hierarchiczność źródeł prawa, to reguła zgodnie z którą akt niższego rzędu nie może stać w sprzeczności z aktem wyższego rzędu a przedmiot jego regulacji wynikać musi z upoważnienia ustawowego. Jak zasadnie wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 6 lipca 2016 r. II SA/Bd 629/16 ustawa jest aktem prawnym hierarchicznie wyższym od rozporządzeń i aktów prawnych organów samorządu terytorialnego. Ustanowiony w ustawie zasadniczej, zamknięty katalog źródeł prawa skonstruowany jest jednocześnie w oparciu o zasadę hierarchiczności. Z zasady tej wynika, że umocowanie do wydawania aktów niższego rzędu musi wynikać z aktów wyższego rzędu, przy czym przepisy zawarte w aktach niższego rzędu nie mogą naruszać przepisów zamieszczonych w aktach wyższego rzędu. Hierarchiczność źródeł prawa wyklucza możliwość stosowania norm hierarchicznie niższych regulujących te same kwestie w sposób odmienny. Akt prawa miejscowego nie może zatem odmiennie regulować materii unormowanej przepisami rangi ustawowej, ani też doprecyzowywać zapisów ustawy czy też je redefiniować . Jeżeli zaś do takiego przypadku dojdzie tj. zachodzi sprzeczności zapisów planu miejscowego z regulacją rangi ustawowej, z uwagi na hierarchiczność systemu źródeł prawa, zapisy planu niezgodne z ustawą należy pomijać. Argumentacją za tym poglądem oprócz tej dotyczącej hierarchiczności systemu źródeł prawa i podustawowej pozycji aktów prawa miejscowego, dotyczy dwóch aspektów, mianowicie obowiązku dostosowywania prawa miejscowego do aktualnego ustawodawstwa wynikająca z art. 33 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz faktu, że nieważność aktów prawa miejscowego stwierdza się wyrokiem deklaratoryjnym a więc uznaje się, że wadliwe zapisy nie istniały od daty ich uchwalenia, a zatem jako takie nie mogą być legalnie, stosowane. W tej sytuacji, zapis zamieszczony w § 5 uchwały Rady Miasta K. z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] zgodnie z którym, wskaźnik intensywności zabudowy - rozumie się przez to wartość liczbową wyrażającą stosunek sumy powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych, mierzonej po obrysie zewnętrznym budynków usytuowanych na działce do powierzchni całkowitej działki budowlanej lub terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi i przeznaczonego pod zabudowę, jest sprzeczny z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm.). Z przepisu tego wynika, iż wskaźnik intensywność zabudowy to wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. W orzecznictwie wykształcił się jednolicie pogląd, że całkowita powierzchnia zabudowy, to sumaryczna powierzchnia wszystkich kondygnacji budynku danego obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2020 r. II OSK 3528/19, wyrok NSA z dnia 18 maja 2001 r. II OSK 3943/19, wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2020 r. II OSK 4038/19, wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2020 r. II OSK 3646/19, wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2020 r. II OSK 3789/19). Należy przy tym wskazać, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm. – dalej rozporządzenie) definiują pojęcie kondygnacji - jako część budynku, zawartej pomiędzy powierzchnią posadzki na stropu lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku (§ 3 pkt 16 rozporządzenia). Rozporządzenie definiuje też pojęcie kondygnacji podziemnej, jako kondygnacji zagłębionej poniżej poziomu przylegającego do niej terenu co najmniej w połowie jej wysokości w świetle a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację (§ 3 pkt 17 rozporządzenia), oraz pojęcie kondygnacji naziemnej - każda kondygnacja niebędącą kondygnacją podziemną (§ 3 pkt 18 rozporządzenia). Nie ma prawnych argumentów, by pojęcie kondygnacji, jako składowej powierzchni całkowitej zabudowy danego obiektu budowlanego ograniczać wyłącznie do kondygnacji naziemnych. Zarówno bowiem kondygnacje naziemne jak i podziemne obiektu budowlanego, stanowią zabudowę danego terenu, która to zabudowa wpływa lub ma wpływać na stopień zainwestowania w ten obszar i wykazuje miarę intensywności zabudowy, jaką dopuszcza w tym obszarze, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Pogląd taki wyrażono w wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 2016 r. VIII SA/Wa 897/15, wyroku WSA we Wrocławie z dnia 22 maja 2013 II SA/Wr 229/13. W tym stanie rzeczy przyznać należy rację skarżącym, że powierzchnia garaży podziemnych, bezzasadnie nie została wliczona do wskaźnika intensywności zabudowy przedmiotowego obiektu. W ocenie sądu organ nie dokonał także wnikliwej oceny projektu budowalnego, w tym aspekcie, czy części obiektu które nie były także wliczone do obliczenia tego wskaźnika a nazwane w projekcie budowlanym antresolami, to faktywnie antresole a nie kondygnacje, których powierzchnia winna być wliczona do obliczenia wskaźnika intensywności zabudowy. Warto zauważyć, że przepisy rozporządzenia nie tylko definiują pojęcie kondygnacji (wyżej przytoczone) ale też antresoli. Zgodnie z § 3 pkt 18 rozporządzenia, antresola to górna część kondygnacji lub pomieszczenia znajdująca się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamknięta przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Jak zasadnie wskazuje WSA we Wrocławiu, w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2019 r. II SA/Wr 705/18 - jeżeli mamy do czynienia z antresolą pomieszczenia, to antresola taka musi być "wydzielona" właśnie z przestrzeni tego pomieszczenia i otwarta na to pomieszczenie. Podobnie jest z antresolą kondygnacji, gdzie antresola musi mieścić się w przestrzeni otwartej kondygnacji a nie znajdować się nad podzieloną przegrodami budowlanymi kondygnacją lub jej częścią. Antresola stanowi bowiem pewną znacznie mniejszą przestrzeń wydzieloną z większej, górnej przestrzeni i jest otwarta na tą przestrzeń, z której została wydzielona. Mówienie zatem o antresoli jako o osobnym pomieszczeniu jest nieporozumieniem, gdyż antresola sama w sobie nie jest pomieszczeniem lecz jest częścią przestrzeni konkretnego wysokiego pomieszczenia lub określonej i wysokiej kondygnacji, zwymiarowaną powierzchnią stropu pośredniego, który jednakże nie jest stropem wyższej kondygnacji lub jej części. Pogląd wyrażony w wyżej przytoczonym wyroku w pełni podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. W potocznym rozumieniu, antresola to lekka konstrukcja, która w pomieszczeniu dostatecznie wysokim, umożliwia częściowe, poziome wydzielenie obszaru tego pomieszczenia przez wykonanie tzw. półpiętra. Cechą charakterystyczną takich części obiektów budowlanych, jest ich funkcjonalna niesamodzielność i brak wydzielenia tych powierzchni przegrodami budowlanymi od pomieszczenia w którym została wykonana. Pozostaje to w zgodzie z przytoczoną wyżej definicją zamieszczoną w § 3 pkt 18 rozporządzenia. Organ jednak nie ustalił aby, jak chce to inwestor, antresole były nieodgrodzone od przestrzeni tych części obiektu, z których są wydzielone czy też przeciwnie, są one odgrodzone przegrodami budowlanymi tj., że stanowią one odrębne, wydzielone fizycznie i funkcjonalnie pomieszczenia. Sam fakt, że część obiektu stanowi niezabudowaną przestrzeń od poziomu podłogi po wyższą kondygnację, czy nawet po sufit, nie świadczy, że pomieszczenia które przylegają do tej niezabudowanej części są antresolami a nie kondygnacjami. Wydzielenie takich pomieszczeń przegrodami budowlanymi (ściany, drzwi, okna) oraz ich funkcjonalna odrębność (klatki schodowe, szyby windowe), w znaczeniu prawnym ma ten skutek, że stanowią one nie antresole a kondygnacje budynku, których powierzchnia powinna być wliczona do wyliczenia wysokości wskaźnika intensywności zabudowy. Niezależnie od tego, stwierdzić należy, iż rację mają skarżący, że wskaźnik ten według wyliczeń projektanta, powtórzony przez organ w decyzji nie wynosi 0.6. Jeżeli bowiem suma kondygnacji wynosiła by 717, 85 m2 a powierzchnia działki to 1194 m2. To dzieląc liczby przedstawiające sumę powierzchni kondygnacji przez wielkość działki otrzymuje się liczbę 0,6012144. Nieznacznie, ale jednak parametr ten (przy nieprawidłowych założeniach projektowych o czym mowa wyżej) został przekroczony. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wskaźnik intensywności zabudowy określa jako nie wyższy niż 0,6 Co do zarzutu zgłoszonego w piśmie z dnia 31 stycznia 2022 r. a dotyczącego nieprawidłowości projektu budowlanego w zakresie braku oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem zaświadczeń innej dokumentacji niezbędnej do zatwierdzenia projektu budowlanego, stwierdzić należy, że co do zasady rację ma strona skarżąca, że zgodnie z art 76a K.p.a. - jeżeli dokument znajduje się w aktach organu lub podmiotu, o którym mowa w art. 76 § 1 lub 2, wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub podmiot odpis lub wyciąg z dokumentu. Organ administracji publicznej zażąda udzielenia odpisu lub wyciągu, jeżeli strona sama uzyskać ich nie może. Gdy organ uzna za konieczne przejrzenie oryginału dokumentu, może wystąpić o jego dostarczenie (§ 1) . Zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym (§ 2). Zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym albo przez upoważnionego pracownika organu prowadzącego postępowanie ma charakter dokumentu urzędowego (§ 3). Załączenie do projektu budowlanego dokumentacji nie stanowiącej oryginałów czy mających, w znaczeniu prawnym, poświadczenie za zgodność z oryginałem zgodnego z wyżej przytoczonymi przepisami, które może dokonać profesjonalny pełnomocnik procesowy lub notariusz, jest niewątpliwie naruszeniem przepisów postępowania (jak wynika z praktyki sądu, naruszenia takie mają charakter powszechny) ale jeżeli dokumentacja ta nie budzi wątpliwości, co jej zgodności z faktami tj. z usprawnieniami dla rzeczoznawców i projektantów, wydanymi w sprawie decyzjami, poświadczeniami, opiniami i.t.p., w ocenie sądu, nie stanowi to naruszenia przepisów prawa w stopniu mogącymi mieć wpływ na wynik postępowania. Co do zarzutu skargi, niedozwolonego zbliżenia ściany z oknami do sąsiedniej działki budowlanej, stwierdzić należy, jest to zarzut bezpodstawny. Jak wynika z projektu zagospodarowania działki, odległość fragmentu ściany z oknami od działki sąsiedniej to ponad 4 m., a zatem jest to odległość zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi. Podkreślić należy, że przepis na który powołują się skarżący (§ 12 ust 1 rozporządzenia) ma charakter funkcjonalny i w szeroko rozumianym prawie sąsiedzkim, ma na celu służyć zapewnieniu prywatności dla właścicieli sąsiadujących nieruchomości. Jeżeli zatem ściana budynku ma kształt nieregularny (jest załamana), do zachowania odległości o których mowa w tym przepisie, powinno brać się pod uwagę ten fragment ściany, w którym są okna a nie inny fragment ściany, okien pozbawiony. Na koniec stwierdzić należę, iż organ nie skontrolował projektu budowlanego pod względem lokalizacji zjazdu z drogi publicznej na teren działki budowlanej będącej przedmiotem niniejszego postępowania – z uzasadnienia decyzji wynika bowiem, że projekt budowlany nie obejmuje zjazdu, gdyż nie jest objęty wnioskiem. Zaniechanie w tym przedmiocie, w ocenie sądu, jest wadliwością postępowania. Zgodnie bowiem z definicja zamieszczona § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.) ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o działce budowlanej - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Przepis ten we fragmencie, w którym mowa o dostępności działki do drogi publicznej należy wykładać jako dostęp w rozumieniu faktycznym i prawnym. Co do kwestii prawnego dostępu do drogi publicznej, inwestor musi wykazać się, że bądź działka budowlana przylega do drogi publicznej i zagwarantowana jest możliwość lokalizacji do niej zjazdu (np. nie przylega do autostrady), bądź dostępność do drogi publicznej ma się odbywać po drodze wewnętrznej (dojazdowej) do której inwestor ma prawnie zagwarantowany dostęp, oraz z której ma zapewnioną lokalizację zjazdu do drogi publicznej i która spełnia warunki techniczno-budowlane, by zakwalifikować ją jako dojście i dojazd do drogi publicznej. Przepis art. 33 ust. 1 ustawy (zdanie pierwsze), stanowi, iż pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2018 r., II OSK 2010/17, LEX nr 2563797, art. 33 ust 1 p.b. dotyczy obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obejmującego całe zamierzenie budowlane i to nawet wówczas, gdy niektóre roboty budowlane objęte tym projektem mogłyby być wykonywane na podstawie zgłoszenia. Projekt budowlany zatwierdzany w drodze pozwolenia na budowę winien obejmować także i te elementy, których odrębna realizacja nie wymagałaby takiego pozwolenia. Z kolei NSA w wyroku z dnia 24 listopada 2017 r., II OSK 694/16, LEX nr 2409498, wskazał, że celem regulacji art. 33 ust. 1 p.b. jest uniemożliwienie organowi administracji zatwierdzenia projektu budowlanego i wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego, które po jego zrealizowaniu nie mogłoby stanowić samodzielnej całości nadającej się do użytkowania. Nie można mówić o samodzielności budynku w zabudowie jaka jest projektowana w postępowaniu kontrolowanym przez sąd, do którego, na etapie zatwierdzania projektu budowlanego, w rozumieniu prawnym czy faktycznym, brak jest odpowiedniego zjazdu z drogi publicznej. Z możliwością taką jest związany wymóg uzyskania zezwolenie na lokalizację zjazdu (art. 29 ust 1 ustawy o drogach publicznych t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 z późn. zm.). Zjazd podlega też uzgodnieniu z zarządcą drogi. Przytoczyć należy tu przepis art. 29 ust 3 (zdanie drugie) tej ustawy, który stanowi, iż w zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku: 1) przed rozpoczęciem robót budowlanych: a) dokonania czynności wymaganych przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, b) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym (pkt 2) uzgodnienia z zarządcą drogi projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego zjazdu - o ile projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlanego jest wymagany (pkt 2). Fakt, że budowa zjazdu z dróg powiatowych i gminnych (art. 29 ust 2 pkt 11 ustawy) nie jest objęta regulacją prawo budowlane, nie ma znaczenia dla oceny projektu budowlanego przez pryzmat art. 35 ust 1 pkt 3 lit a (wg stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji) tj. sprawdzeniu kompletności projektu budowlanego i posiadaniu wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów ustawy o drogach publicznych, obowiązek uzyskania przez inwestora uzgodnienia i zgody na zjazd, udzielonej przez zarządcę drogi, poprzedza udzielenie pozwolenie na budowę i podlega kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej na etapie sprawdzaniu projektu budowlanego w zakresie uzyskania przez inwestora wymaganych uzgodnień i pozwoleń. Wprawie działka, na której ma być realizowane przedmiotowe zamierzenie przylega do drogi publicznej i jak należy mniemać (z uwagi na budynek, który ma być poddany rozbiórce) ma z niej zjazd, to nie jest wyjaśnionym czy jest to zjazd o parametrach technicznych odpowiadających przedmiotowemu zamierzeniu inwestycyjnemu. W ocenie sądu, inwestor winien przed wystąpieniem o udzielenie mu pozwolenia na budowę uzyskać uzgodnienie i zgodę na zjazd o którym mowa w art. 29 ust 3 ustawy o drogach publicznych, lub postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę powinno obejmować budowę lub przebudowę zjazdu (co nie zwalnia inwestora z uzyskania uzgodnienia i zgody na zjazd) chyba, że zjazd o parametrach technicznych odpowiednich dla zamierzenia inwestycyjnego już istnieje, czego organ jednak nie ustalił. Co do uwag na temat możliwości objęcia projektem budowlanym zjazdu na drogę publiczną mimo, że budowa zjazdu z dróg powiatowych i gminnych jest zwolniona z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę i zgłoszenia, stwierdzić należy, że są realizacja zjazdu to roboty budowlane, które mogą być objęte projektem budowlanym obejmującym całe zamierzenie inwestycyjne (art. 35 ust 1 ustawy), chyba, że do projektu budowlanego jest załączone uzgodnienie i zezwolenie na zjazd, co zwalnia inwestora z objęcia projektem budowlanym budowy także zjazdu z działki na drogę publiczną, ale możliwości takiej nie wyklucza . W tym stanie rzeczy organ winien wezwań inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego w trybie art. 35 ust 3 ustawy Prawo budowlane, czego jednak nie uczynił. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenia przewodniczącego wydziału wydane na podstawie art. 15zzs4 ust 3 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV (Dz.U. 2020.875). Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności sąd, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit c, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W kwestii kosztów Sąd orzekł, jak w pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art.200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a.