II SA/Kr 1154/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2023 r. sprawy ze skargi Fundacja P. na decyzję Centrum Medycznego Ujastek sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie z dnia 4 lipca 2023 r. znak: cmu/W/1393/2023 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. Przedmiotem skargi Fundacja P. (dalej: skarżąca) uczyniła pismo, określone przez nią, jako decyzja Centrum Medycznego Ujastek sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie (dalej: szpital, Spółka lub organ) z 4 lipca 2023 r. znak cmu/W/1393/2023 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W stanie faktycznym sprawy skarżąca pismem z 2 marca 2023 r. wniosła do Spółki o udostępnienie informacji publicznej w postaci: wykazu zawierającego liczbę świadczeń określonych w art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz.U. 1993 r. Nr 17, poz. 78 ze zm.) wykonanych na terenie szpitala, z wyszczególnieniem dla wskazanych poniżej czasookresów: - całego roku 2017 - całego roku 2018 - całego roku 2019 - całego roku 2020 - całego roku 2021 - od dnia 01.01.2022 r. do dnia 31.12.2022 r. z wyszczególnieniem ile zabiegów wykonano w oparciu o określone w cyt. ustawie przesłanki tj.: - art. 4a ust. 1 pkt 1 (łącznie z rozpoznaniem oraz podaniem wieku abortowanych dzieci); - art. 4a ust. 1 pkt 2 (do dnia 26.01.2021 r. tj. do czasu jego obowiązywania (łącznie z rozpoznaniem oraz podaniem wieku abortowanych dzieci); - art. 4 a ust. 1 pkt 3 (łącznie z podaniem wieku abortowanych dzieci). We wniosku skarżąca wskazała, w celu wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, że jako organizacja społeczna może realnie wpłynąć na funkcjonowanie organu np. poprzez realne przeprowadzenie obywatelskiej inicjatywy ustawodawczej. W roku 2011, 2013, 2014, 2015, 2016, 2019, 2021 przeprowadzone zostały obywatelskie inicjatywy ustawodawcze z inicjatywy skarżącej. Wnioskowane informacje posłużą w toku dalszych prac i działalności ustawodawczej. Do wniosku skarżąca załączyła kopię zaświadczenia posła na Sejm RP o wykorzystywaniu pozyskiwanych przez skarżącą informacji w działalności poselskiej i pracach zespołu parlamentarnego. Pismem z 22 marca 2023 r. znak cmu/W/684/2023 szpital odmówił udostępnienia informacji zawartych we wniosku. Organ wskazał, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. W ocenie organu żądane informacje nie mieszczą się w katalogu zawartym w art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm., dalej: u.d.i.p.) i nie dotyczą sfery spraw publicznych. Po drugie organ wskazał, że szpital nie należy do podmiotów gospodarujących mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Spółka, jako podmiot prawa prywatnego, nie wykonuje zadań publicznych, a jedynie świadczy usługi medyczne na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej z Narodowym Funduszem Zdrowia. Tym samym Spółka nie ma bezpośredniego wpływu na dysponowanie majątkiem publicznym, a jedynie wywiązuje się z zobowiązań nałożonych na nią w umowie z ww. podmiotem. Zdaniem organu dysponentem majątku publicznego jest wyłącznie Narodowy Fundusz Zdrowia, który zawarł ze Spółką umowę, na podstawie której zobowiązał się zapłacić za konkretne świadczenia medyczne. Spółka zatem nie znajduje się w kręgu podmiotów, o których mowa w art. 4 u.d.i.p., w szczególności nie jest organem władzy publicznej, ani nie jest podmiotem wykonującym zadania publiczne. Dalej szpital wskazał, że nawet gdyby uznać, iż informacje te stanowią informację publiczną, to udzielenie odpowiedzi wiązałaby się z koniecznością przetworzenia informacji. Zdaniem szpitala żądane informacje dotyczą w dużej mierze danych statystycznych, których uzyskanie wiązałoby się z przeprowadzeniem analizy obszernej dokumentacji medycznej pacjentów i skatalogowaniem informacji na jej skutek uzyskanych według kryteriów wskazanych przez skarżącą. Z uwagi na to, iż liczba pacjentek poddawanych świadczeniom zdrowotnym jest duża, administracja nie byłaby w stanie zebrać tych informacji bez uszczerbku dla procesu udzielania świadczeń zdrowotnych. Konieczność bowiem uzyskania rzetelnej informacji w zakresie wnioskowanym, wiązałaby się z koniecznością zaangażowania w to personelu medycznego z uwagi na potrzebę wglądu do dokumentacji medycznej każdej pacjentki. Po uzyskaniu takich danych Spółka musiałaby dokonać ich anonimizacji i skatalogowania zgodnie żądaniem, co z kolei prawdopodobnie uzasadniałoby konieczność zatrudnienia dodatkowego personelu administracyjnego i narażenie Spółki na zwiększenie kosztów prowadzenia działalności. Liczba pacjentek jest coraz większa, co jednak nie przekłada się na zwiększenie ilości personelu administracyjnego. Działania Spółki związane z przetworzeniem informacji mogłyby być uzasadnione jedynie w przypadku, gdyby ich uzyskanie było szczególnie istotne dla interesu publicznego. W ocenie szpitala informacje żądane nie mając związku z interesem publicznym, z całą pewnością mu nie służą i pod żadnym pozorem nie należą do sfery spraw publicznych. Dalej szpital wskazał, że żądane informacje w istocie stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, jakim jest Spółka, zwłaszcza w zakresie liczby udzielonych świadczeń zdrowotnych. Spółka nie ujawniła do wiadomości publicznej informacji zawnioskowanych. Uzyskanie wiedzy o liczbie udzielanych konkretnych świadczeń zdrowotnych w połączeniu z informacjami powszechnie dostępnymi (związanymi przede wszystkim z umowami zawartymi przez Spółkę z NFZ) pozwoli na potencjalne zapoznanie się każdej osobie m.in. z kosztami prowadzenia działalności przez Spółkę. Uzyskanie jednak takiej wiedzy może stanowić podstawę dla innych podmiotów do podjęcia działań, które w efekcie spowodują szkodę po stronie Spółki. Za pismem z 4 kwietnia 2023 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreśliła, że żądane informacje należą do spraw publicznych, bowiem już sam temat ochrony życia ludzkiego (w tym na etapie prenatalnym) ma rangę konstytucyjną, co potwierdzają choćby przepisy Ustawy Zasadniczej oraz orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Zatem trudno nie uznawać ochrony życia ludzkiego za szczególnie istotny interes publiczny. Zmierzanie do poprawy standardów opieki prenatalnej, perinatalnej, opieki nad dzieckiem urodzonym przedwcześnie stanowi realne i konkretne działanie dla dobra ogółu i jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Niepożądany jest stan, w którym prywatne podmioty lecznicze pozostają poza jakąkolwiek społeczną kontrolą. Jak wskazała skarżąca, udostępnienie przez Spółkę wnioskowanych informacji nie stanowi naruszenia tajemnicy przedsiębiorcy. W oparciu o znajomość liczby przeprowadzanych zabiegów oraz kosztów ich refundacji możliwe jest obliczenie jedynie przychodów, a nie kosztów prowadzenia działalności przez Spółkę. Skarżąca zaznaczyła, że wnioskowana informacja (za wyjątkiem informacji dot. wieku abortowanych dzieci) stanowi informację publiczną prostą. Skarżąca dodała, że szpital już dotychczas zobowiązany jest wytwarzać wnioskowaną informację na potrzeby sprawozdawczości dla Ministerstwa Zdrowia. Informacje, o które się zwrócono w zdecydowanej większości (poza informacją dotycząca wieku abortowanych dzieci) stanowią część sprawozdania z działalności, jakie jednostki lecznicze corocznie składają Ministrowi Zdrowia. Ustawowy termin udzielenia informacji publicznej może zostać przedłużony do dwóch miesięcy, zatem udostępnienie informacji publicznej we wskazanym zakresie nie spowoduje utrudnienia codziennego funkcjonowania. Wystarczającą formą byłoby przekazanie np. kserokopii formularzy sprawozdawczych składanych Ministerstwu Zdrowia i zawierających żądane informacje. Uzupełnienia wymagałaby jedynie informacja dotycząca wieku abortowanych dzieci, co faktycznie stanowi informację przetworzoną, zaś przesłanka szczególnie istotnego interesu publicznego w przypadku skarżącej jest spełniona. Końcowo skarżąca podkreśliła, że w wypadku dalszego sprzeciwu wobec realizacji ustawowych obowiązków wnosi o wydanie decyzji odmownej, która będzie podlegała zaskarżeniu do WSA. W odpowiedzi na powyższe, pismem z 20 kwietnia 2023 r. znak cmu/W/896/2023 szpital wskazał, że z samego faktu prowadzenia fundacji nie wynika, że każdorazowo skarżąca żąda informacji publicznej, podobnie nie jest wystarczające samo powołanie się na tematykę ochrony życia ludzkiego. Dalej szpital podtrzymał stanowisko, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji na gruncie u.d.i.p. Kolejno wskazał, że skarżąca powinna zwrócić się o żądane informacje do Ministra Zdrowia, który dysponuje danymi na poziomie ogólnopolskim. Spółka podtrzymała również argumentację w zakresie tajemnicy przedsiębiorcy. Końcowo dodała, że przesłane zaświadczenie od posła dotyczy poprzedniej kadencji. W piśmie z 12 maja 2023 r. skarżąca zwróciła się o wydanie decyzji odmownej, która będzie podlegała zaskarżeniu do WSA. Za pismem z 31 maja 2023 r. znak cmu/W/1169/2023 szpital wskazał, że ponownie odmawia "udzielenia informacji zawartych w piśmie z dnia 3 sierpnia 2022 r.". W piśmie z 16 czerwca 2023 r. skarżąca zwróciła uwagę, że wnosi o wydanie decyzji odmownej odnoszącej się do wniosku z 2 marca 2023 r. Pismem z 4 lipca 2023 r. szpital poinformował, że odmówił udzielenia informacji publicznej pismem z 22 marca 2023 r. i następnie wobec wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podtrzymał stanowisko pismem z 20 kwietnia 2023 r. i stanowisko Spółki nie uległo zmianie. Spółka wskazała, że nie jest podmiotem uprawnionym do wydania decyzji administracyjnej w sprawach dotyczących informacji publicznej. W dalszej części pisma szpital przedstawił prezentowaną wcześniej argumentację. W skardze na pismo z 4 lipca 2023 r. skarżąca podniosła zarzuty naruszenia: - art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji odmowę udzielenia informacji publicznej; - art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i nieuznanie żądanych informacji za informację publiczną; - art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, iż żądane informacje nie mają związku z interesem publicznym. – art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a także jego dowolną ocenę. Skarżąca wniosła o uchylenie zapadłych w sprawie decyzji, zobowiązanie organu do udzielenia informacji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca wskazała, że "pismem-decyzją z dnia 22.03.2023 r." organ odmówił udostępnienia informacji publicznej. W piśmie z 4 kwietnia 2023 r. skarżąca odniosła się do argumentacji organu i wniosła o wydanie decyzji podlegającej zaskarżeniu do WSA. W odpowiedzi z dnia 20 kwietnia 2023 r. Organ udzielił odpowiedzi, jednakże pismo to nie mogło zostać uznane za decyzję odmowną spełniającą wymogi zawarte w art. 107 i art. 16 § 2 K.p.a. Wobec powyższego skarżąca zwróciła się do organu o wydanie decyzji spełniającej wymogi z obowiązujących przepisów prawa. W odpowiedzi na to organ wydał decyzję odmowną, jednakże była wadliwa, bowiem odniosła się do wniosku, jaki skarżąca sporządziła 3 sierpnia 2022 r., zamiast do wniosku z dnia 2 marca 2023 r. Skarżąca ponownie wniosła o wydanie decyzji odnoszącej się do właściwego wniosku, tj. wniosku z dnia 2 marca 2023 r. W odpowiedzi na to Organ wystosował pismo z 4 lipca 2023 r., które można uznać za decyzję podlegającą zaskarżeniu do WSA z uwagi na podtrzymanie odmowy udzielenia informacji publicznej wnioskowanej pismem dnia 2 marca 2023 r. - pomimo zawartego tam sformułowania, iż "Spółka nie jest podmiotem uprawnionym do wydania decyzji administracyjnej dotyczących informacji publicznej". Zdaniem skarżącej twierdzenie, iż organ nie jest podmiotem uprawnianym do wydania decyzji administracyjnej nie ma pokrycia w przepisach prawa, wykładni, ani w orzecznictwie. W rozumieniu przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej. Wobec tego reprezentująca taki zakład spółka jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej w zakresie dotyczącym tej sfery działalności. Skoro zatem dany podmiot jest zobowiązany udzielić informację publiczną jest również uprawniony do wydania decyzji odmownej podlegającej zaskarżeniu do właściwego sądu administracyjnego. Jak podała skarżąca, działalność lecznicza jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, a reglamentacji podlega działalność gospodarcza wykonywana w dziedzinach mających szczególne znaczenie ze względu na bezpieczeństwo państwa lub obywateli albo inny ważny interes publiczny. Skarżąca podtrzymała wyrażoną w poprzednich pismach argumentację. Dodała, że tzw. zabieg przerywania ciąży jest przedmiotem ożywionej dyskusji społecznej i ostrego sporu światopoglądowego i znaczna część społeczeństwa polskiego (a zatem również wyborców, płatników składek zdrowotnych i podatników) stanowczo sprzeciwia się jego wykonywaniu. Zatajanie przed częścią opinii publicznej istotnych dla niej informacji można uznać za naruszenie zasady równego traktowania i zasady transparentności. Nie sposób nie uznać zagadnień dotyczących przerywania ciąży za sprawę należącą do sfery publicznej. Skarżąca ma uzasadnione powody, by przypuszczać, iż rzeczywistym celem postępowania organu jest zatajenie przed opinią publiczną faktu i liczby aborcji przeprowadzanych w jego placówce leczniczej. W odpowiedzi na skargę szpital wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie skargi. Szpital podtrzymał wyrażoną dotąd argumentację. W jego ocenie Spółka nie wykonuje także zadań publicznych, a jedynie wypełnia swoje zobowiązania względem pacjentów, jakie nakłada na nią umowa z Narodowym Funduszem Zdrowia. Spółka jest przedsiębiorcą, prowadzącym zakład leczniczy, finansującym swoją działalność częściowo z umowy zawartej z NFZ, nie jest ona podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji o swojej działalności w trybie u.d.i.p. Przekazane Spółce przez NFZ środki stanowią jedynie zapłatę za wykonane usługi w rozumieniu prywatnoprawnym, a nie stanowią przekazania środków publicznych do realizacji zadań publicznym. Szpital dodał, że skoro skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego przysługuje od rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznych, a Spółka nie jest takim podmiotem, to przedmiotowa skarga nie mogła zostać skutecznie złożona w niniejszej sprawie i jako taka powinna zostać odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Właściwość sądów administracyjnych została określona w art. 3 § 2 pkt 1-9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a.). Wbrew stanowisku wyrażonym w skardze, Sąd stwierdził, że zaskarżone pismo z 4 lipca 2023 r. nie stanowi decyzji administracyjnej. Fakt zawarcia w tym piśmie informacji, że stanowisko Spółki nie uległo zmianie i odwołania się do pisma z 20 kwietnia 2023 r. i pisma z 22 marca 2023 r. zatytułowanego "odmowa udostępnienia informacji" nie jest równoznaczny z wydaniem decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, o jakiej mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W każdym z wymienionych pism Spółka zaakcentowała, że jej zdaniem wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej – w piśmie z 22 marca 2023 r. na s. 1 (wytłuszczonym drukiem), w piśmie z 20 kwietnia 2023 r. na s. 2 (w punkcie 8), w piśmie z 4 lipca 2023 r. na s. 2 (w akapicie 3). Warto przy tym zauważyć, że Spółka w żadnym z wymienionych pism nie określiła swojego stanowiska, jako "decyzja". Rozważania Spółki na temat wymogu szczególnej istotności uzyskania informacji dla interesu publicznego miały charakter hipotetyczny, bowiem były opatrzone wskazaniem, że "nawet gdyby uznać, iż informacje te stanowią informację publiczną (czemu Spółka ponownie zaprzecza)". Tym samym, jako poczynione na marginesie, nie mogły zmienić charakteru pisma, jako informującego, że – w ocenie szpitala – wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. Brak jest w niniejszej sprawie podstaw do domniemania wydania decyzji. Takie domniemanie istniałoby wówczas, gdyby istniała normatywna podstawa do zakończenia przez organ postępowania w drodze decyzji administracyjnej, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 17 czerwca 2020 r. sygn. II SA/Kr 423/20) Obowiązkiem organu było, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od wpływu wniosku: - udostępnienie żądanej informacji publicznej (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), bądź - wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), bądź - udzielenie informacji publicznej, w przypadkach, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., z wyjaśnieniem przyczyny braku możliwości jej udostępnienia w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja publiczna może być udostępniona niezwłocznie, z tym że w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), bądź - poinformowanie pisemne wnioskodawcy, że organ nie posiada żądanej informacji. Z powyższego wynika, że decyzja odmowna winna być wydana w przypadku, gdyby dotyczyła odmowy udostępnienia informacji publicznej, a nie jakiejkolwiek informacji. Zaskarżone pismo z 4 lipca 2023 r. jest natomiast pismem informującym wnioskodawcę, że żądana na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej informacja nie stanowi informacji publicznej. Rozpoznanie skargi na takie pismo nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych, określonej w powyższym przepisie, w szczególności w zakresie pkt 4 (nie jest "innym niż określone w pkt 1-3 aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa). Jak bowiem wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2020 r., sygn. II SA/Bd 46/20 "W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest już pogląd, wedle którego pismo informacyjne o tym, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, nie podlega kognicji sądów administracyjnych, nie mieści się bowiem w zakresie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2006r. sygn. I OSK 928/05, postanowienia WSA we Wrocławiu z 28 lipca 2017r. sygn. IV SA/Wr 321/17, WSA w Gliwicach z 3 lipca 2017r., sygn. IV SA/Gl 199/17, WSA w Krakowie z 23 marca 2018r. sygn. II SA/Kr 1650/17). (...) W sytuacji gdy podmiot wnioskujący o informację uważa, że żądana przez niego informacja ma jednak walor informacji publicznej, to może on wywieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu/podmiotu zobowiązanego. Jedynie w ramach rozpoznawanej przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu można zweryfikować stanowisko podmiotu, do którego został skierowany przedmiotowy wniosek, co do kwalifikacji żądanej informacji. Zatem podmiotowi zainteresowanemu uzyskaniem informacji publicznej przysługuje środek, w którym może wyegzekwować należne w jego ocenie uprawnienie, bowiem w przypadku takiej skargi sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie". Innymi słowy, z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej może być wydana tylko wówczas, gdy chodzi o informacje mieszczącą się w zakresie przedmiotowym i podmiotowym tej ustawy (art. 16). Jeżeli więc, według oceny dokonanej przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, żądana przez wnioskodawcę informacja nie ma takiego waloru, to w takim przypadku przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mają zastosowania i nie występuje możliwość wydania decyzji odmownej na podstawie art. 16 tej ustawy, a odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej powinna nastąpić w formie pisma informacyjnego, co nastąpiło niniejszym przypadku. Niedopuszczalne jest zatem wydanie decyzji odmownej, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną (tak postanowienie WSA w Rzeszowie z 4 września 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 786/20, postanowienie WSA w Poznaniu z 2 czerwca 2021 r., II SA/Po 307/21). Ponownie podkreślenia wymaga, że w przypadku pisma z 4 lipca 2023r. nie ma mowy o zastosowaniu tzw. domniemania wydania decyzji administracyjnej. Albowiem niezależnie od powyższego, Spółka także w tym piśmie podkreśla, że nie jest podmiotem uprawnionym do wydania decyzji administracyjnej. Niezależnie od trafności tej uwagi, świadczy ona niezbicie, że przedmiotowe pismo nie jest decyzją i nie ma podstaw do nadawania mu takiego charakteru. Mając na względzie wyżej zarysowane stanowisko, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że wniesiona skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.