II SA/Kr 116/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski WSA Iwona Niżnik- Dobosz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2016 r. sprawy ze skargi J.K. na uchwałę Nr XVII/97/08 Rady Gminy Jerzmanowice-Przeginia z dnia 11 lutego 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice-Przeginia w obszarze sołectwa Jerzmanowice postanawia: I. skargę odrzucić; II. zwrócić skarżącemu J.K. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę NR XVII/97/08 Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia z dnia 11 lutego 2008 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice – Przeginia w obszarze sołectwa Jerzmanowice wniósł J. K.. Skarżonej uchwale zarzucił naruszenie przepisów prawa administracyjnego materialnego oraz postępowania: art. 140 ustawy Kodeks cywilny polegającego na nieuprawnionym ograniczeniu prawa własności skarżącego; art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącego związanych z prawem własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem; art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uchwalenie planu, którego ustalenia w zakresie przeznaczenia niektórych terenów są niezgodne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa; - art. 7 ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu z daty podjęcia przedmiotowej uchwały poprzez zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśnie bez uprzedniej zgody marszałka województwa wyrażonej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Z uwagi na fakt, że przedstawione powyżej naruszenia wskazują na istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego oraz naruszenie zasad jego sporządzania, skarżący wniósł o: - dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci planu identyfikacji sporu w postępowaniu sądowym toczącym się przed Sądem Rejonowym [...] w Krakowie, Wydział [...], pod sygn. akt [...], sporządzonego przez biegłego geodetę J. H.; - stwierdzenie nieważności skarżonej uchwały w całości bądź ewentualnie w zakresie ustaleń dotyczących nieruchomości składającej się z działek o numerach ewidencyjnych 655/1 oraz 655/2 w miejscowości Jerzmanowice - Przeginia graniczących z nieruchomością należącą do skarżącego; Skarżący podniósł, iż w dniu 11 lutego 2008 roku Rada Gminy Jerzmanowice - Przeginia podjęła uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice - Przeginia w obszarze sołectwa JERZMANOWICE rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu. Skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego składającego się między innymi z działek o numerach ewidencyjnych: 655/3, 654/6 oraz 654/8 w gminie Jerzmanowice -Przeginia. Przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem M - tereny budownictwa zagrodowego i jednorodzinnego i graniczy z nieruchomością składającą się z działek o numerach ewidencyjnych 655/1 oraz 655/2, która przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice - Przeginia miała w całości przeznaczenie leśne. Zmiana przeznaczenia sąsiednich nieruchomości wpływa bezpośrednio na możliwość wykorzystywania przez skarżącego należącej do niego nieruchomości. Przed uchwaleniem przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przysługującego skarżącemu prawa zabudowy jego nieruchomości nie ograniczały zapisy § 12 ust 1 - 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2012 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określające minimalne odległości zabudowy od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Skarżący wskazał, że po uchwaleniu przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nowe działki budowlane będą musiały być skomunikowane z drogą publiczną. W dacie złożenia niniejszej skargi przed Sądem Rejonowym [...] w Krakowie, Wydział [...], pod sygn. akt [...] toczy się wszczęte na wniosek skarżącego postępowanie sądowe w przedmiocie stwierdzenia nabycia prawa własności fragmentu działki drogowej o numerze 618 znajdującej się pomiędzy działkami składającymi się na gospodarstwo rolne skarżącego w drodze jego zasiedzenia. Powyższy wniosek uzasadniony jest faktem nieprzerwanego, kilkudziesięcioletniego posiadania przedmiotowego terenu przez skarżącego oraz jego poprzedników prawnych, która spowodowała nabycie własności przedmiotowego fragmentu działki o numerze ewidencyjnym 618 drodze jego zasiedzenia. W ocenie skarżącego wobec powyższego należy stwierdzić, że zmiana przeznaczenia fragmentów dwóch działek przyległych do nieruchomości należącej do skarżącego spowoduje, że właściciel nowych działek budowlanych będzie mógł domagać się zapewnienia przejazdu przez nieruchomość skarżącego na zasadnie ustanowienia służebności drogi koniecznej. Zdaniem skarżącego w sprawie istotne jest to, że zmiana przeznaczenia działki o numerze ewidencyjnym 655/2 oraz 655/1 w gminie Jerzmanowice Przeginia, w jego części przylegającej do nieruchomości skarżącego nie ma jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego, czy też prawnego. Zauważył, że działka o numerze 655/1 oraz 655/2 porośnięta jest starodrzewem, a gmina nie uzyskała zgody na zmianę przeznaczenia tego terenu na cele nieleśnie. Skarżący wskazał, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Jerzmanowice - Przeginia (Uchwała Nr XV/62/99 Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia) nie określa, iż teren na który usytuowana jest działka o numerze ewidencyjnym 655/1 oraz 655/2 przeznaczony był do zmiany przeznaczenia na przeznaczenie nieleśne. Podniósł, że przedmiotowa działka znajduje się na terenie Jurajskiego Parku Krajobrazowego - Dolinki Krakowskie. Skarżący stwierdził, że w niniejszej sprawie organy planistyczne w sposób nieuzasadniony zmieniły przeznaczenie terenu graniczącego bezpośrednio z nieruchomością skarżącego. Tym samym organy naruszyły obowiązujące przepisy, co zostanie wykazane poniżej. Wskazał, iż z treści art. 28 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności planu miejscowego jest naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego. Powszechnie uważa się, że pod pojęciem naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego, należy także rozumieć przekroczenie przez organ planistyczny tzw. władztwa planistycznego. W kontekście działania organu planistycznego w ramach władztwa planistycznego stwierdził skarżący, że jednym z chronionych konstytucyjnie praw jest prawo własności. Konstytucja RP w art. 61 ust. 2 i 3 stanowi bowiem, że własność i inne prawa majątkowe podlega równej dla wszystkich ochronie prawnej. Powołał art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący stwierdził, że gmina może wprawdzie samodzielnie kształtować politykę przestrzenną, niemniej zasady oraz tryb realizowania tej polityki nie są już od gminy zależne. Wynika to m. in. z treści przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślił, że art. 7 ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu z daty podjęcia przedmiotowej uchwały poprzez zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśnie bez uprzedniej zgody marszałka województwa wyrażonej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Zmiana przeznaczenia gruntu leśnego bez uzyskania wymaganej ustawa zgody marszałka województwa poprzedzonej uzyskaniem opinii właściwej izby rolniczej stanowi rażące naruszenie art. 7 ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu z daty podjęcia przedmiotowej uchwały. Skarżący powołał treść art. 31 ust 3 Konstytucji RP. Przepis ten statuuje obowiązek zachowania przez organy władzy publicznej proporcjonalności zastosowanych środków w stosunku do zamierzonego celu. Organ jest zatem zobowiązany nie tylko do zastosowania środków odpowiednich, ale także do wyboru środka powodującego najmniejszą możliwą ingerencją w sferą uprawnień obywateli. W ocenie skarżącego w wyniku nieprawidłowego wykonywania przez organ gminy władztwa planistycznego został więc naruszony interes prawny skarżącego wynikający przede wszystkim z treści: art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 140 Kodeksu cywilnego, art. 6 ust. 2 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 7 ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W tym stanie rzeczy nie może ulegać wątpliwości, że skarżący posiada legitymację do złożenia skargi na uchwałę Rady Gminy Jerzmanowice w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice - Przeginia dla obszaru sołectwa Jerzmanowice, którego ustalenia w sposób drastyczny ingerują w przysługujące mu prawo własności nieruchomości. Skarżący spełniła również wymóg bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Do Rady Gminy Jerzmanowice skierowane zostało bowiem uprzednio pismo wzywające do usunięcia naruszenia interesu prawnego, w odpowiedzi na które Rada Gminy Jerzmanowice podjęła uchwałę Nr XIV/93/2015 z dnia 23 listopada 2015 roku odmawiającą uwzględnienia wezwania wystosowanego przez skarżącego. Skarżący wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Skarżący podkreślił, że przestrzeganie zgodności treści planu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest jedną z podstawowych zasad sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek ten wynika wprost z art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy służy gminie do określenia kierunków jej polityki przestrzennej. Stąd, zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy, jego postanowienia wyznaczają z zasady ogólne kierunki działalności i wskaźniki dla wydzielonych obszarów. Studium zawiera diagnozę zagospodarowania przestrzennego i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego, zwykle w dłuższym czasie. Postanowienia Studium są dla organu sporządzającego plan wiążące (art. 9 ust. 4 ustawy), co oznacza, że zapisy planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w Studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć. W przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia przedmiotowego przepisu, gdyż uchwalony plan w znacznym zakresie jest sprzeczny ze studium, przewidując odmienne niż w Studium wykorzystanie znacznych obszarów objętych planem. W tym stanie rzeczy w pełni uzasadnione jest twierdzenie, że wskazane poniżej niezgodności powinny skutkować stwierdzeniem nieważności planu miejscowego w całości. Skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 7 ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu z daty podjęcia zaskarżonej uchwały poprzez zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne bez uprzedniej zgody marszałka województwa wyrażonej po uzyskaniu opinii izby rolniczej co stanowi przekroczenie władztwa pianistycznego i naruszenie art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący powołał treść art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu z daty podjęcia przedmiotowej uchwały. Ze względu na precyzyjny i nie budzący wątpliwości interpretacyjnych wymóg uzyskania zgody marszałka województwa, wyrażonej po uprzednim uzyskaniu opinii właściwej izby rolniczej, uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z naruszeniem tego obowiązku stanowi rażące naruszenie art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zmiana przeznaczenia gruntu leśnego bez uzyskania wymaganej ustawa zgody marszałka województwa poprzedzonej uzyskaniem opinii właściwej izby rolniczej stanowi rażące naruszenie art. 7 ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu z daty podjęcia przedmiotowej uchwały. W ocenie skarżącego w realiach niniejszej sprawy pominięcie w trakcie procedury planistycznej wystąpienia o zgodę na przeznaczenie gruntów leśnych na cele budownictwa mieszkaniowego stanowi oczywiste naruszenie trybu zmiany przeznaczenia gruntów leśnych określonego w ustawie z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W związku z powyższym, mając na uwadze rażący charakter uchybień, jakich dopuściły się organy planistyczne, wniósł o stwierdzenie nieważności skarżonej uchwały w całości bądź ewentualnie w części w zakresie ustaleń dotyczących nieruchomości należących do skarżącego. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Jerzmanowice – Przeginia wniósł o oddalenie skargi w całości. Podniósł brak interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Kwestionowana uchwała musi naruszać konkretny własny interes prawny skarżącego. Ten zaś musi wynikać z norm prawa kształtującego sytuację prawną wnoszącego skargę. Organ zauważył, że o istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa materialnego. O powodzenia skargi przesądza wobec tego wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływające negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Skarżący kwestionując zapisy planu dotyczące nieruchomości nie stanowiących jego własności, lecz położonych w sąsiedztwie jego działek, usiłując wykazać swój interes prawny powołuje się wyłącznie na stan czysto hipotetyczny, przyszły i niepewny. Brak jest jakiegokolwiek odniesienia do stanu obecnego. Skarżący twierdzi, że zmiana przeznaczenia sąsiednich działek o numerach 655/1 i 655/2 na symbol M - tereny budownictwa zagrodowego i jednorodzinnego, wpływa bezpośrednio na możliwość wykorzystywania przez niego nieruchomości z uwagi na minimalne odległości zabudowy od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Skarżący nie wskazuje jednak, aby podjął jakiekolwiek działania mające na celu wzniesienie na swojej działce budynku. Organ podkreślił, że skarżona uchwała została przyjęta w 2008 r. i przez ponad 8 lat skarżący nie doznał żadnego uszczerbku swoich praw poprzez rzekome ograniczenie możliwości zabudowy. Przez ten czas skarżący nie podjął w tym kierunku żadnych działań, jak również nie wskazuje, aby miało to nastąpić w przewidywalnej przyszłości. Również twierdzenia o rzekomym braku skomunikowania z drogą publiczną oparte są wyłącznie na domysłach oraz przewidywaniach i są sprzeczne ze stanem faktycznym. W zakresie skomunikowania działek z drogą publiczną, działki nr 655/1 i 655/2 w Jerzmanowicach sąsiadują bezpośrednio z drogą publiczną oraz graniczą z działką nr 618, która stanowi drogę gminną wewnętrzną. Zgodnie z ewidencją gruntów działka 618 jest własnością Gminy Jerzmanowice - Przeginia. Ww droga gminna wewnętrzna ma połączenie z drogą publiczną, powiatową K 2129 relacji Rudawa-Szklary - Jerzmanowice, istniejącym zjazdem. Fakt, że toczy się postępowanie sądowe o zasiedzenie przez skarżącego działki drogowej nr 618 nie oznacza, że zapadnie orzeczenie korzystne dla skarżącego. Na chwilę zarówno przyjęcia uchwały, jak i wnoszenia skargi, droga istniała, istnieje i gwarantuje działkom 655/1 i 655/2 komunikację z drogą publiczną. Poza tym, nawet w przypadku korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie nabycia własności działki drogowej przez zasiedzenie, na chwilę obecną brak przesłanek do twierdzenia, że właściciel działek sąsiednich będzie się domagał ustanowienia drogi koniecznej. Przepisy prawa gwarantują przy tym skarżącemu odpowiednią ochroną jego praw. Nie mogą ostać się twierdzenia skarżącego, iż plan nie może naruszać jego prawa własności. Plan miejscowy może bowiem ingerować w prawo własności, a to oznacza, że może kształtować sposób zagospodarowania danego terenu. Skarżący w tym zarzucie w istocie wskazuje na swoje oczekiwania co do możliwych zmian zagospodarowania swojej działki w przyszłości. Takie oczekiwania co do przyszłego sposobu zagospodarowania działki nie mogą być jednak podstawą do orzekania o zgodności planu miejscowego z prawem. Organ wskazał, że projektowany w przyszłości sposób zagospodarowania terenu nie spełnia przesłanki skutecznego zaskarżenia planu miejscowego, a to dlatego, że art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wymaga, aby zaskarżona uchwała ingerowała w uprawnienia osoby składającej na nią skargę. Zmiany sposobu zagospodarowania terenu w przyszłości nie stanowią ingerencji w prawo własności. Ochronie podlega ingerencja planu miejscowego w istniejące uprawnienia właściciela danej nieruchomości, a nie ustalenia tego planu powiązane z bliżej nieokreślonym sposobem zagospodarowania terenu w przyszłości. Sam skarżący wskazują przy tym, że taka zmiana sposobu zagospodarowania może polegać np. na zmianie zabudowy, ale nie precyzuje na czym ta zmiana miałaby polegać. Sam zamiar podjęcia w przyszłości czynności związanych ze zmianą zabudowy nie może uzasadniać niedopuszczalnej ingerencji w prawo własności. W ocenie organu nie ma racji skarżący twierdząc, że ustalenia planu miejscowego w sposób niedopuszczalny ingerują w jego prawo własności poprzez ograniczenie swobodnego korzystania z własności. Właśnie plan miejscowy może ograniczać sposób korzystania z prawa własności i ten zakres ograniczenia nie narusza istoty prawa własności. O naruszeniu istoty prawa własności można bowiem mówić wtedy, gdyby właściciel był całkowicie pozbawiony np. uprawnienia do korzystania ze swojej nieruchomości. W tej zaś sprawie skarżący z pewnością nie został pozbawiony planem miejscowym prawa do korzystania ze swojej własności. W związku z treścią skargi, niezrozumiałe jest kwestionowanie uchwały w całości, skoro skarżący całą argumentację skupia na sprawie zmiany przeznaczenia działek nr 655/1 i 655/2, nie podnosząc żadnych zarzutów dotyczących pozostałych ustaleń planu. Złożony charakter miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprawia, że w przypadku złożenia skargi dotyczącej planu należy w pierwszej kolejności ustalić przedmiot zaskarżenia, którym niekoniecznie musi być cały plan miejscowy. Przedmiotem zaskarżenia mogą być również wyodrębnione części planu stanowiące zbiór indywidualnych regulacji określających przeznaczenie niektórych tylko nieruchomości objętych ustaleniami planu. W tej zaś sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący zaskarżył tylko część planu miejscowego w zakresie określającym przeznaczenie działek nr 655/1 i 655/2. Trudno odnieść się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U.2015.199), gdyż zaskarżoną uchwałę podjęto na podstawie art. 7, art. 8 ust. 1, 2, 3 art. 26 art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity ) Zatem zarzuty, iż uchwała narusza przepisy ustawy, która nie była podstawą podjęcia uchwały, są bezprzedmiotowe. Z ostrożności organ wskazał, iż uchwała nie narusza też w żaden sposób ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Na mocy uchwały nr XXV/109/00 Rady Gminy Jerzmanowice-Przeginia z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice-Przeginia dla sołectwa Jerzmanowice, Wójt Gminy podjął działania mające na celu opracowanie ww planu. W dniu 5.07.2000 r., wniosek do projektu planu miejscowego, złożył skarżący, ówczesny właściciel działek nr: 655/1 i 655/2 położonych w Jerzmanowicach. Sposób zagospodarowania tych działek był wielokrotnie analizowany na kolejnych etapach prowadzenia procedury planistycznej opracowania projektu. We wniosku skarżący określił, że przez lata 30 i 40 na działkach znajdował się sad owocowy wraz z zabudowaniami: dom mieszkalny i gospodarczy, które istniały do lat sześćdziesiątych, co stanowi podstawę do odtworzenia sytuacji faktycznej sprzed kilkudziesięciu lat. Wniosek skarżącego został rozpatrzony tylko w części pozytywnie na fragmentach działek stanowiących użytki zielone, przylegających do drogi powiatowej. Pozytywne rozpatrzenie w projekcie planu wniosku nie zostało zaakceptowane przez skarżącego, który złożył na etapie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu od dnia 29.04.2002r. do dnia 29.05.2002 r. protest. W piśmie tym wyraził swój protest w związku z nie uznaniem terenu za budowlany, na którym znajdowały się zabudowania wraz z sadem i który przylega do terenów budowlanych zabudowanych na działkach sąsiednich. Należy nadmienić, że ślady istniejącej na działce 655/2 zabudowy zostały zaznaczone także na mapie sporządzonej przez biegłego sądowego inż. H. , którą skarżący załączył do skargi. Zatem twierdzenia skarżącego, iż działki te są wyłącznie porośnięte drzewami, nie jest prawdziwe. Zgodnie z wówczas obowiązującym prawem pismo-protest skarżącego złożone na etapie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, zostało zakwalifikowane jako zarzut. - art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zawarta argumentacja w piśmie dała również podstawę Dyrektorowi Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie do pozytywnego uzgodnienia przekwalifikowania działek nr 655/1 i 655/2 w Jerzmanowicach w części na tereny zabudowy mieszkaniowej. Zgodnie z wówczas obowiązującą procedurą opracowania planu, Rada Gminy podjęła uchwałę o pozytywnym rozpatrzeniu zarzutu skarżącego (uchwała nr XV/136/03 z dnia 13 października 2003 r.). Następnie z takim rozstrzygnięciem został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice - Przeginia w obszarze sołectwa Jerzmanowice i po sprawdzeniu jego zgodności z prawem przez Wojewodę, opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego. Organ podkreślił, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego był przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w wyniku której skarga na plan wyrokiem sygn. akt II SA/Kr 791/10 została oddalona. Ponadto, trwają prace nad opracowaniem nowego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a docelowo nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na odrzucenie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne, co do zasady, sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd nie bada kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości lub słuszności. W myśl art. 3 p.p.s.a. § 1. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a na podstawie jego § 2 pkt 5) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Artykuł 101 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że: " 1. Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. 2a. Skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. 3. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym.4. W sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 94". Zgodnie z art. § 1 pkt 5a p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę: jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Na wstępie należy wskazać, że skarżący spełnił jeden z określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.), dalej "u.s.g.", wymogów formalnych uprawniających do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę, gdyż wezwał organ, aczkolwiek bezskutecznie, do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 13.10.2015 r. skarżący wezwał Radę Gminy Jerzmanowice-Przeginia do usunięcia naruszenia prawa przez zaskarżoną uchwałę, a w odpowiedzi na to wezwanie, Rada Gminy Jerzmanowice-Przeginia w dniu 23.11.2015 r. podjęła uchwałę nr XIV/93/2015 odmawiającą uwzględnienia powyższego wezwania, doręczoną skarżącemu za pismem z dnia 24.11.2015 w dniu 10 grudnia 2015. W dniu 28.12.2015 r. do organu wpłynęła niniejsza skarga, która wraz z odpowiedzią na skargę została przekazana Sądowi w dniu 27.01.2016 r. Skarga została wobec tego wniesiona w terminie o jakim mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. W dalszej kolejności należało zbadać, czy skarżący ma legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Merytoryczna ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest bowiem możliwa, jeśli skarżący nie ma legitymacji procesowej do wniesienia skargi. W orzecznictwie i piśmiennictwie ugruntowany jest pogląd, że skarga wnoszona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest rodzajem skargi powszechnej, służącej każdemu, kto zarzuca naruszenie porządku prawnego. Środek ten jest nakierowany na ochronę praw podmiotowych. Nawet sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli taka uchwała nie narusza chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Skargę na uchwałę organu gminy może wnieść tylko podmiot, który zgodnie z normą prawa materialnego ma interes prawny lub uprawnienie. Istotą interesu prawnego jest związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako jego podstawę, i z której można wywodzić swoje uprawnienia. Interes prawny winien być aktualny, obiektywnie istniejący w dacie wejścia w życie zaskarżonego aktu, bądź najpóźniej w dacie złożenia skargi. Nie może to być tylko interes przewidywany w przyszłości, hipotetyczny. Naruszenie interesu prawnego konkretnego podmiotu nie może polegać na tym, że uchwała mogłaby stwarzać zagrożenie wystąpienia naruszenia w przyszłości. Jednocześnie interes prawny powinien być indywidualny, własny i skonkretyzowany. Oznacza to, że musi on wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego zaskarżony akt. Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie legitymacji skargowej na podstawie art. 101 ust. 1 usg, powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu wnoszącego skargę, a więc skarżącemu powinno przysługiwać konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym, bądź publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które najpóźniej w dacie wniesienia skargi zostało naruszone zaskarżonym aktem. Skarżący wnosząc skargę musi więc wykazać, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, np. pozbawia go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwia ich realizację. Brak bezpośredniego wpływu uchwały na sferę prawną zindywidualizowanego podmiotu nie pozwala na przyznanie mu legitymacji procesowej (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. II OZ 18/11; z dnia 3 września 2014 r., sygn. II OZ 783/14). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga zatem ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawą a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa mogącymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1993 r., sygn. I SA 1719/92, OSP 1994, z. 10, poz. 199, z aprobującą glosą P. Kucharskiego). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu skarżący nie wykazał związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a naruszeniem jego aktualnej, indywidualnej sytuacji prawnej, a zatem nie została spełniona przesłanka naruszenia jego prawa, czy też interesu prawnego co skutkuje odrzuceniem skargi. Skarżący podnosi, że jest właścicielem gospodarstwa rolnego składającego się między innymi z działek o numerach ewidencyjnych: 655/3, 654/6 oraz 654/8 w gminie Jerzmanowice-Przeginia. Przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem M - tereny budownictwa zagrodowego i jednorodzinnego i graniczy z nieruchomością składającą się z działek o numerach ewidencyjnych 655/1 oraz 655/2, która przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice - Przeginia miała w całości przeznaczenie leśne. Po pierwsze, w tych realiach stanu faktycznego i prawnego, Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że zmiana przeznaczenia sąsiednich nieruchomości wpływa bezpośrednio na możliwość wykorzystywania przez skarżącego należącej do niego nieruchomości. Skarżący podnosi, że przed uchwaleniem przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przysługujące skarżącemu prawo zabudowy jego nieruchomości nie ograniczały zapisy § 12 ust 1 - 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2012 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określające minimalne odległości zabudowy od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Pomimo błędu w dacie przytoczonego rozporządzenia wiadome jest, że chodzi w tym wypadku o normy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002, Nr 75, poz. 690, zwane dalej też r.w.t.) określające minimalne odległości zabudowy od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Zgodnie ze wskazanym § 12 rozporządzenia : "1. Jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. 2. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. 3. W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: 1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m; 2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej; 3) rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych; 4) sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. 4. Usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.(.....)" Ustosunkowując się do tego zarzutu, Sąd podnosi na początku, że w systemie obowiązującego prawa nie ma normy uprawniającej dany podmiot prawa do tego, aby w drodze postanowień planu miejscowego nie mogło się zmienić przeznaczenie w planie sąsiedniej nieruchomości tak, jak to ma miejsce w sprawie, z przeznaczenia leśnego na tereny budownictwa zagrodowego i jednorodzinnego. Następnie trzeba zauważyć, że w nawiązaniu do przytoczonego powyżej przepisu zawartego w art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., skarżący nie wskazał przepisu szczególnego, co do którego treści /wzoru powinnego zachowania się został naruszone jego aktualny, obiektywnie istniejący w dacie wejścia w życie zaskarżonego aktu, bądź najpóźniej w dacie złożenia skargi interes prawny lub uprawnienie przez wymienioną zmianę przeznaczenia terenu przedmiotowych działek sąsiednich względem działek skarżącego. Skarżący nie wskazał na normę powszechnie obowiązującą, w myśl której nie jest dopuszczalne stosowanie względem jego działki postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w przypadku, kiedy sąsiadująca z jego działką budowlaną, działka o przeznaczeniu leśnym, zyska status prawny działki budowlanej. Inaczej mówiąc nie wskazał publicznego prawa podmiotowego, w myśl którego posiada uprawnienie, aby do jego działki budowalnej nie znajdowały zastosowania normy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, którego domniemana konstytucyjność nie została podważona. To, że do tej pory graniczył z terenem, jak to określa o charakterze leśnym, było dla niego korzystne, skoro tak to subiektywnie ocenia, ale co należy podkreślić, wynikało to z punktu widzenia interesu faktycznego. Fakt dodatkowego potencjalnego uruchomienia stosowania pewnych norm prawych istniejących i obowiązujących w systemie powszechnie obowiązującego prawa, których konstytucyjność nie jest podważona - przez zmianę przeznaczenia sąsiedniego terenu, do którego skarżący nie posiada tytułu prawnego - tylko wtedy skutkowałby naruszeniem aktualnego, indywidualnego, konkretnego, realnego interesu prawego, gdyby skarżący wykazał konkretne, realne naruszenie jego prawa do zabudowy w postaci uprawnień związanych z istniejącą zabudową lub prowadzoną budową na jego działce/działkach. Skarżący nie wykazuje naruszenia jego konkretnych i realnych interesów prawnych związanych z istniejącą zabudową na jego działce, która by mogła z tego powodu być w jakiś sposób ograniczona w dalszym korzystaniu przez skarżącego z prawa do zabudowy. Fakt uzyskania sąsiedztwa działki dotychczas budowlanej z działką, której przeznaczenie zmieniono też na działkę budowlaną, nie ogranicza automatycznie, z perspektywy szeroko rozumianych przepisów prawa budowlanego istoty korzystania z działki budowlanej, a skarżący nie wskazał konkretnie w jaki sposób ta zmiana dotknęła jego wykorzystane i zrealizowane uprawnienia do zabudowy na posiadanych przez niego działkach. Trzeba przy tym zauważyć, że obwiązujące prawo określa także odległości zabudowy od lasu, i te regulacje miały zastosowanie w związku z tym do wolności budowlanej skarżącego i do jego możliwości i obiektów inwestycyjnych, o których zresztą konkretnie się nie wypowiada, pozostawiając je w sferze hipotetycznej. Nie jest zatem tak, jak podnosi skarżący, że do tej pory przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie regulowały zabudowy w granicy. Problematyka odległości, w jakiej powinny być usytuowane budynki od lasu została uregulowana w § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Z treści § 271 ust. 1, 2 i 8 tego r.w.t. wynika, że odległość budynków mieszkalnych (które zgodnie z § 209 rozporządzenia zaliczane są do kategorii ZL) powinny być usytuowane w odległości 12 m. od lasu. Zgodnie bowiem z § 271 ust. 8 r.w.t. najmniejszą odległość budynków ZL od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. W § 271 ust. 1 r.w.t. określono, że odległość budynku kategorii ZL od budynku kategorii ZL wynosi 8 m. Zaś w § 271 ust. 2 r.w.t. stwierdzono, że "jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%".Natomiast w kwestii czy odległość powyższą należy mierzyć od granicy działki leśnej, czy też od "ściany lasu" należy stwierdzić, że powinna być ona mierzona od "ściany lasu". Wynika to z faktu, iż § 271 r.w.t. zawarty został w rozdziale pt. "Usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe". Celem ustawodawcy było zatem zabezpieczenie przeciwpożarowe zarówno lasu, jak i budynku, a nie zabezpieczenie działek leśnych. Warto zwrócić uwagę na okoliczność, że przepisy omawianego rozporządzenia nie mówią o działce leśnej (jak to np. uregulowano w § 12 ust. 1 r.w.t. przewidując odległości budynku od granicy z działka budowlaną), lecz odnoszą się do lasu. A zatem mając na względzie domniemanie racjonalności prawodawcy powinno się przyjąć, że gdyby zamierzał określić relacje budynku z działką leśną (a nie z lasem) zawarłby wprost takie uregulowanie. Stąd trafne jest podczas stosowania § 271 r.w.t. przyjmowanie odległości budynku od drzewostanu, a nie od działki leśnej. Skarżący nie wykazał, że zmiana przeznaczenia sąsiedniego terenu realnie zmienia lub ogranicza zabudowę jego działek od granicy z działkami, których przeznaczenie zostało zmienione. A to po stronie skarżącego leży powinność wykazania, że jego interes prawny został naruszony. Na marginesie Sad zauważa, że przepisy wymienionego rozporządzenia dotyczą każdej nieruchomości, na której zgodnie z prawem mogą być prowadzone roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 7 prawa budowlanego (por. Prawo budowlane. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, s. 139). Jednocześnie trzeba mieć na uwadze dla zasadności odrzucenia wniosku, że pomiędzy częścią działek nr nr 655/1 i 655/2 i to właśnie o zmienionym przez plan przeznaczeniu, kwestionowanym przez skarżącego, a działką budowlaną nr 656 stanowiącą jego własność - obecnie w granicy na długości działki nr 656 - znajduje się działka drogowa nr 618, o której będzie mowa poniżej. W tym ww. odcinku zatem ww. przedmiotowe dla sprawy działki bezpośrednio nie graniczą. W tym zakresie, odnośnie tych działek ww. rozważania skarżącego są hipotetyczne. W dalszej kolejności Skarżący wskazał, że po uchwaleniu kwestionowanego planu, nowe działki budowlane będą musiały być skomunikowane z drogą publiczną. W dacie złożenia niniejszej skargi przed Sądem Rejonowym [...] w Krakowie, Wydział [...], pod sygn. akt [...] toczy się wszczęte na wniosek skarżącego postępowanie sądowe w przedmiocie stwierdzenia nabycia prawa własności fragmentu działki drogowej o numerze 618 znajdującej się pomiędzy działkami składającymi się na gospodarstwo rolne skarżącego w drodze jego zasiedzenia. Powyższy wniosek uzasadniony jest faktem nieprzerwanego, kilkudziesięcioletniego posiadania przedmiotowego terenu przez skarżącego oraz jego poprzedników prawnych, która spowodowała nabycie własności przedmiotowego fragmentu działki o numerze ewidencyjnym 618 drodze jego zasiedzenia. W ocenie skarżącego wobec powyższego należy stwierdzić, że zmiana przeznaczenia fragmentów dwóch działek przyległych do nieruchomości należącej do skarżącego spowoduje, że właściciel nowych działek budowlanych będzie mógł domagać się zapewnienia przejazdu przez nieruchomość skarżącego na zasadnie ustanowienia służebności drogi koniecznej. Po drugie, w odniesieniu do powyżej argumentacji, w przekonaniu Sądu, interesy prawne i uprawnienia skarżącego nie mogą być naruszone przez zagrożenie jakie stwarza, jego zdaniem, zmiana przeznaczenia przedmiotowych działek, a to przez potencjalne roszczenie ich właściciela w przedmiocie drogi koniecznej, wobec oczekiwanego przez skarżącego korzystnego wyniku/rozstrzygnięcia przez sąd prowadzonego postepowania sądowego. Interesy te mnie mogą być naruszone, bo skarżący ich jeszcze nie posiada. Ten zakres wywodu skarżącego posiada wymiar całkowicie hipotetyczny, abstrakcyjny i nie jest związany z żadnym interesem prawnym, gdyż skarżący nie wykazał, że posiada tytułu prawny do przedmiotowej działki drogowej. Podnoszone przez niego, potencjalne, hipotetyczne naruszenie - jedynie oczekiwanego przez niego i nie posiadanego w chwili składania skargi, i a także uchwalenia planu, realnie prawa - nie znajduje się pod ochroną art. 101 u.s.g. Jak wynika z akt sprawy, na chwilę zarówno przyjęcia uchwały, jak i wnoszenia skargi, działki nr 655/1 i 655/2 w Jerzmanowicach sąsiadują bezpośrednio z drogą publiczną oraz graniczą z działką nr 618, która stanowi drogę gminną wewnętrzną. Zatem można stwierdzić, że istnieje droga gwarantująca działkom 655/1 i 655/2 komunikację z drogą publiczną. Poza tym, nawet w przypadku korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie nabycia własności działki drogowej przez zasiedzenie, na chwilę obecną brak przesłanek do twierdzenia, że właściciel działek sąsiednich będzie się domagał ustanowienia drogi koniecznej. Przepisy prawa gwarantują przy tym skarżącemu odpowiednią ochroną jego praw Zgodnie z ewidencją gruntów działka 618 jest własnością Gminy Jerzmanowice - Przeginia. Wskazana droga gminna wewnętrzna ma połączenie z drogą publiczną, powiatową K 2129 relacji Rudawa-Szklary - Jerzmanowice, istniejącym zjazdem. Okoliczność, że toczy się postępowanie sądowe o zasiedzenie przez skarżącego działki drogowej nr 618 - nie oznacza, zdaniem Sądu, że zapadnie orzeczenie korzystne dla skarżącego. Trzeba na końcu wyjaśnić, że dla uzyskania pełniejszego obrazu kontrolowanej sprawy Sąd dopuścił dowód z dokumentu w postaci planu identyfikacji sporu w postępowaniu sądowym toczącym się przed Sądem Rejonowym [...] w Krakowie, Wydział [...], pod sygn. akt [...], sporządzony przez biegłego geodetę J. H., ale jego analiza przeprowadzona pod kątem ustalania naruszenia interesu prawnego skarżącego przez kwestionowaną zmianę przeznaczenia działek sąsiednich oraz wyegzekwowanie drogi koniecznej dla tych działek jako władnących wskutek tej zmiany, nie wyeliminowała powyższej argumentacji przemawiającej za stanowiskiem Sądu w przedmiocie odrzucenia skargi. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., odrzucił skargę. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.