II SA/Kr 116/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 14 listopada 2024 roku, znak: WI-I.7840.2.104.2024.SM w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 1101/2014 z 15 maja 2014 r., znak: AU-01-1.6740.1.162.2014.EKU/ERM, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla spornego w sprawie zamierzenia budowlanego. Decyzja stała się ostateczna wobec braku wniesienia odwołania przez strony postępowania. Przedmiotowa decyzja została sprostowana postanowieniem Prezydenta Miasta Krakowa z 12 maja 2015 r. znak: AU-01-1.6740.1.162.2014.MKU/ERM. Pozwolenie na budowę zostało zmienione decyzją nr 2268/2015 Prezydenta Miasta Krakowa z 8 września 2015 r. znak: AU-01-1-6740.1.1305.2015.ERM, w zakresie zmiany projektu zagospodarowania terenu poprzez dobudowanie pochylni zjazdowej do garażu w budynku nr [...] wraz z budową murów oporowych przy pochylni zjazdowej oraz zmianę kształtu murów oporowych przy pochylniach zjazdowych do budynków nr [...] oraz zmianę w zakresie przebudowy ścianek działowych na poziomie piwnic. Kolejna zmiana został dokonana decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 3380/2015 z 30 grudnia 2015 r. znak: AU-01-1.6740.1.2401.2015.ERM w zakresie "ukształtowania terenu wokół budynków, w tym wydłużenie pochylni zjazdowej do garażu w budynku nr [...] wraz z otaczającymi ją murami oporowymi oraz obsypania tarasów usytuowanych od strony południowej budynków Usytuowania zewnętrznych miejsc postojowych. Zmiany sposobu odprowadzenia wód opadowych z powierzchni utwardzonych, tarasów, dachów budynków poprzez doprojektowanie dodatkowych trzech podziemnych szczelnych zbiorników na wody opadowe". Decyzja stała się ostateczna wobec braku wniesienia odwołania przez strony postępowania. W stosunku do ww. decyzji D. M. (dalej skarżąca) złożyła wniosek z 15 kwietnia 2024 r. o wznowienie, wskazując na podstawę z art. 145 § 1 pkt 1 kpa, iż "projekt został zatwierdzony na nieruchomości wnioskującej działce nr [...] obręb [...] K.-K., a nazwa inwestycji, brzmienie, obydwu decyzji nie ma odzwierciedlenia w tym co jest w projekcie". Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z 8 lipca 2024 r., znak: AU-01-4.6740.1.143.2024.APE, odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 3380/2015 z 30 grudnia 2015 r., znak: AU-01- 1.6740.1.2401.2015.ERM zmieniającą decyzję pozwolenia na budowę nr 1101/2014 z 15 maja 20214 r., znak: AU-01-1.6740.1.162.2014.MKU/ERM, oraz zatwierdzającą projekt budowlany zamienny, uznając brak podstawy do wznowienia postępowania w postaci sfałszowanych dowodów w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 3380/2015 z 30 grudnia 2015 r., znak: AU-01-1.6740.1.2401.2015.ERM (art. 145 § 1 pkt 1 kpa). Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie zarzucając organowi I instancji m.in. błędne ustalenie terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Strona skarżąca podkreśla, że o przesłance z art. 145 § 1 pkt 1 kpa dowiedziała się w dniu 2 kwietnia 2024 r. szczegółowo argumentując dlaczego należy przyjąć tą datę, od której należy liczyć termin na wystąpienie z podaniem o wznowienie. Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 14 listopada 2024 r. Znak sprawy: WI-I.7840.2.104.2024.SM, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2024.725 tekst jednolity) – zwanej dalej Pb, uchylił zaskarżone postanowienie w zakresie podstawy prawnej zawartej w sentencji, tj.: "Na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w związku z art. 147 i art. 148 oraz art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572)" i w tym zakresie orzekł: Na podstawie art. 149 § 3, art. 150 § 1 w związku z art. 147, art. 148 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 tekst jednolity), a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Wg organu odwoławczego, organ I instancji dokonał właściwej oceny stanu faktycznego sprawy uznając brak podstaw do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 3380/2015 z 30 grudnia 2015 r., znak: AU-01-1.6740.1.2401.2015.ERM, ponieważ podanie nie zostało złożone w terminie o którym mowa w art. 148 § 1 kpa w związku z powołaną w nim przesłanką z art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Na tą okoliczność wydane zostało na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w związku z art. 147 i art. 148 oraz art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 postanowienie o odmowie wznowienia w sprawie ww. decyzji pozwolenia na budowę. Niemniej jednak analizując podstawę prawną tego orzeczenia, błędnie został powołany punkt 4 i 5 art. 145 § 1 kpa. Wniosek o wznowienie postępowania nie obejmował przesłanki z pkt 5 art. 145 § 1 kpa a na podstawie przesłanki z pkt 4 tego artykułu prowadzone jest już wznowione postępowanie przed Prezydentem Miasta Krakowa pod znakiem AU-01-1.6740.1.2158.2014.APE – obecnie nie zakończone. W opinii organu odwoławczego przez zwykłą omyłkę zostały ww. przepisy wskazane w sentencji zaskarżonego postanowienia. Dlatego też organ postanowił uchylić zaskarżone postanowienie w zakresie podstawy prawnej by wyeliminować art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 kpa. Uchybienie to nie skutkuje jednak zastosowaniem przez tut. organ dyspozycji art. 138 § 2 kpa, bowiem całościowa ocena co do stanu faktycznego sprawy była prawidłowa. Wobec tego organ wojewódzki uchylił zaskarżone postanowienie wyłącznie w zakresie podstawy prawnej. Działanie takie w opinii organu wojewódzkiego nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 kpa. Odnosząc się do meritum sprawy organ odwoławczy podkreślił, iż aby móc mówić o zaistnieniu przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 kpa, konieczne byłoby stwierdzenie przez sąd lub inny właściwy organ, wskazanych przez skarżącą okoliczności jako fałszywych tj. projekt zawierał fałszywe dane co doprowadziło do udzielenia pozwolenia na działce wnioskodawczyni; projekt zawierał fałszywy zakres który nie znajdował odzwierciedlenia w nazwie inwestycji, co spowodowało realizację inwestycji według sfałszowanego projektu a nie nazwy określonej w decyzji pozwolenia na budowę. Nie można stwierdzić zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 1 kpa, jeżeli ani sąd, ani inny właściwy organ nie stwierdził prawomocnie sfałszowania dowodów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne będące podstawą wydania decyzji, a organ administracji publicznej nie może prowadzić postępowania dowodowego w tym zakresie. Odmienne stanowisko burzyłoby ład prawny, gdyż przyzwalałby na to, aby kwestią ustalenia, czy zostały sfałszowane dowody zajmowały się organy administracji, które nie są do tego powołane, ani też nie mają do tego odpowiednich narzędzi faktycznych i prawnych. Zgodnie z art. 145 § 2 kpa, z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Subiektywne przekonanie strony o zaistnieniu oczywistości sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa, w sytuacji gdy nie jest ono poparte żadnymi innymi dowodami, przy jednoczesnym wystąpieniu dowodów przeciwnych, nie jest wystarczające do zastosowania przewidzianego w art. 145 § 2 kpa wyjątku. W ocenie Wojewody Małopolskiego w przedmiotowej sprawie nie zachodzą szczególne okoliczności określone w ww. art. 145 § 2 kpa. W kontekście oczywistości sfałszowania dowodu tj. projektu budowlanego zamiennego, w zakresie przedmiotu inwestycji - braku informacji w decyzji pozwolenia na budowę, że budynek nr [...] będzie posiadał garaż i realizacji inwestycji w oparciu o projekt budowlany i projekt zamienny a nie decyzję pozwolenia na budowę i decyzje zmieniającą, w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 1101/2014 z 15 maja 2014 r., znak: AU-01-1.6740.1.162.2014.EKU/ERM, rzeczywiście zostało wskazane, iż udziela się pozwolenia na budowę cyt. "czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z dwoma lokalami mieszkalnymi każdy z garażem podziemnym wbudowanym (budynki [...] Powyższe nie znalazło odzwierciedlenia w zatwierdzonym projekcie budowlanym dla tej inwestycji, gdyż wyłącznie budynek nr [...] posiadał wbudowany garaż. Błąd w wydanej decyzji nr 1101/2014 z 15 maja 2014 r., znak: AU-01-1.6740.1.162.2014.EKU/ERM, został postanowieniem w trybie art. 113 kpa, Prezydenta Miasta Krakowa z 12 maja 2015 r. znak: AU-01-1.6740.1.162.2014.MKU/ERM, sprostowany w następującym zakresie cyt. "czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z dwoma lokalami mieszkalnymi każdy (budynku [...] oraz garażem podziemnym wbudowanym (budynek nr [...])". Inwestor miał zatem obowiązek realizacji inwestycji w sposób określony w taki sam sposób zarówno w projekcie jak i w decyzji, niemniej jednak wystąpił w trybie art. 36a Pb o zmianę ww. decyzji pozwolenia na budowę co nastąpiło decyzją nr 2268/2015 Prezydenta Miasta Krakowa z 8 września 2015 r. znak: AU-01-1-6740.1.1305.2015.ERM, w zakresie cyt. "zmiany projektu zagospodarowania terenu poprzez dobudowanie pochylni zjazdowej do garażu w budynku nr [...] wraz z budową murów oporowych przy pochylni zjazdowej oraz zmianę kształtu murów oporowych przy pochylniach zjazdowych do budynków nr [...] oraz zmianę w zakresie przebudowy ścianek działowych na poziomie piwnic". Wyłącznie tylko te zmiany projektant zakwalifikowała jako istotne a zmianę jako nieistotną między innymi w zakresie cyt. "Budowa otworu drzwiowego wjazdu do garażu w budynku nr [...] należy wykonać zgodnie z projektem zamiennym konstrukcji." – zapis znajdujący się w projekcie zamiennym sporządzonym czerwiec 2015. Właśnie to na etapie zmiany pozwolenia na budowę nastąpiła zmiana nieistotna obejmująca zmianę w budynku nr [...] części piwnicy na garaż poprzez wykonanie otworu drzwiowego i zagospodarowanie w tej części dwóch stanowisk parkingowych. Stąd też trudno uznać, iż nastąpiły błędy, niespójności czy fałszerstwa w zakresie sporządzania projektu budowlanego czy projektu zamiennego. Kolejna zmiana został dokonana decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 3380/2015 z 30 grudnia 2015 r. znak: AU-01-1.6740.1.2401.2015.ERM zakresie cyt. "Ukształtowania terenu wokół budynków, w tym wydłużenie pochylni zjazdowej do garażu w budynku nr [...] wraz z otaczającymi ją murami oporowymi oraz obsypania tarasów usytuowanych od strony południowej budynków Usytuowania zewnętrznych miejsc postojowych. Zmiany sposobu odprowadzenia wód opadowych z powierzchni utwardzonych, tarasów, dachów budynków poprzez doprojektowanie dodatkowych trzech podziemnych szczelnych zbiorników na wody opadowe". Przedmiotowa zmiana mogła zostać zawnioskowana przez Inwestora wobec pozostającej w obiegu prawnym decyzji zamiennej nr 2268/2015 z 8 września 2015 r. znak: AU-01-1- 6740.1.1305.2015.ERM. Trudno zatem uznać, iż nastąpiło sfałszowanie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 3380/2015 z 30 grudnia 2015 r., znak: AU-01- 1.6740.1.2401.2015.ERM, wobec ujawnionych prawidłowości przy wydaniu ww. decyzji pozwolenia na budowę oraz decyzjach zamiennych. Ponadto, wznowienie postępowania nie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego gdyż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 1910/21, oddalającym skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 15/21 w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 22 maja 2017 r. znak DOA.7110.372.2016.KKL w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 1101/2014 z 15 maja 2014 r., znak: AU-01-1.6740.1.162.2014.EKU/ERM, wypowiedział się, iż Sąd Wojewódzki, kierując się wiążącym wskazaniem NSA, stwierdził, że nie dostrzega jednoznacznie dających się ustalić negatywnych skutków społecznogospodarczych wynikających z zatwierdzenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej projektu budowlanego w jego pierwotnej (niezgodnej z prawem) postaci. Przyjmuje, że względnie szybko, tj. jeszcze w trakcie procesu inwestycyjnego inwestor skutecznie wniósł o zmianę rozwiązań naruszających § 29 rozporządzenia MI, co w sytuacji udzielenia pozwolenia na użytkowanie dla spornego przedsięwzięcia opierającego się o rozwiązania wynikające wprawdzie z decyzji z 15 maja 2014 r., niemniej zmienionej decyzjami z 8 września 2015 r. i z 30 grudnia 2015 r., każe działanie Prezydenta Miasta Krakowa wyłączyć z zakresu zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W zaskarżonej decyzji GINB prawidłowo wskazał, że zamienna dokumentacja projektowa zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 30 grudnia 2015 r. przyjęła m.in. zmianę ukształtowania skarp przy tarasach budynków nr [...] poprzez ich wypłaszczenie w miejscach, gdzie to było możliwe z uwagi na odległość od granicy działki albo ich ustabilizowanie siatką, co miało służyć osiągnięciu optymalnego spadku i skutecznego odprowadzenia wody opadowej do korytek naziemnych zaprojektowanych wzdłuż ogrodzenia działki od strony południowej. Wzdłuż całej granicy południowej działki inwestycyjnej nr [...] zaprojektowano u podstaw nadsypanych skarp odwodnienie liniowe podłączone do przewodów kanalizacji deszczowej zbiorczej na działce inwestycyjnej, co, jak trafnie przyjął GINB, powoduje, że pierwotnego usypania skarp o wysokości ok. 2 m, których spadek skierowano wprost na działki sąsiadujące, w tym nieruchomość skarżącej, nie można postrzegać jako samoistnej podstawy stwierdzenia nieważności decyzji z 15 maja 2014 r., jeżeli w trakcie realizacji inwestycji doszło do doprowadzenia inwestycji do stanu odpowiadającego normie § 29 rozporządzenia MI. W kontekście wyżej zacytowanego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego realizacja inwestycji w sposób określony w zatwierdzonym projekcie budowlanym zamiennym przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzją nr 3380/2015 z 30 grudnia 2015 r., znak: AU-01-1.6740.1.2401.2015.ERM, nie spowoduje niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Nie doszło zatem również do zatwierdzenia robót budowlanych na działce nr [...] obręb [...] K. stanowiącej własność skarżącej. W przedmiotowym wyroku nie wskazano na naruszenie własności skarżącej, czy zalewania wodami opadowy działki skarżącej w związku z zaplanowaną do realizacji inwestycją, nie wskazano na usytuowanie tej inwestycji niezgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto co do terminowości wniosku o wznowienie skarżąca wyjaśniła, że o ww. okolicznościach dowiedziała się 2 kwietnia 2024 r., co jednak nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy znak: WI-I.7840.2.76.2020, a mianowicie w składanym przez nią zażaleniu z 5 lipca 2020 r. na postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z 18 czerwca 2020 r. znak: AU-6740.1.819.2016.ERM/AST/AKC. W przedmiotowym zażaleniu również podnoszone są kwestie sprzeczności pomiędzy nazwą określoną w decyzji nr 1101/2014 z 15 maja 2014 r., znak: AU-01-1.6740.1.162.2014.EKU/ERM, pozwolenia na budowę a projektem budowalnym zatwierdzonym tym rozstrzygnięciem oraz ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 3380/2015 z 30 grudnia 2015 r., znak: AU-01-1.6740.1.2401.2015.ERM zmieniającej decyzję pozwolenia na budowę nr 1101/2014 z 15 maja 20214 r., znak: AU-01-1.6740.1.162.2014.MKU/ERM, oraz zatwierdzającej projekt budowlany zamienny. O prawidłowym projekcie, który skarżąca miała otrzymać od projektanta wskazuje również organ I instancji w postanowieniu z 8 lipca 2024 r., znak: AU-01-4.6740.1.143.2024.APE, przytaczając datę 7 kwietnia 2015 r. tym samym trudno uznać, iż kwestia nieprawidłowości projektu budowlanego zamiennego nie była wykazywana we wcześniejszych wystąpieniach D. M. tylko nie sformułowanych jako przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie złożyła wnioskodawczyni, zarzucając: 1. naruszenie art. 7, art. 8, art. 75 § 1 art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w części w jakiej został nieuwzględniony interes społeczny i indywidualny obywatela, 2. skarżąca dochowała terminu miesięcznego wynikającego z art. 148 § 1 kpa. Dniem od którego należy liczyć żądania wznowienia postępowania jest dzień 02 kwiecień 2024r., bowiem w tym dniu skarżąca wysłała pismo do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego ( dalej; GUNB ) w W., pismo z dnia 10 marca 2024, data nadania 02 kwiecień 2024r., okoliczność stanowiąca przesłankę do przyjęcia daty miesięcznej. 3. naruszenie art. 21 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej 4. nie stwierdzenie w trybie art. 158 k.p.a. nieważności decyzji pierwotnej i jej sprostowań, jej fałszu, jak i nie wstrzymano wykonania decyzji pierwotnej nr 1101/2014, z 15 maja 2014r., znak: AU-01-1.6740.1.162.2014. 5. brak zastosowania art 145 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1, gdy decyzja pierwotna nr 1101/2014 z dnia 15 maja 2014r., pozostaje w obiegu prawnym, z istniejącego materiału dowodowego zawartego w akt sprawy, ich dogłębnego zbadania wynikają przesłanki do wznowienia postępowania, ponieważ; - stworzono fałszywą decyzję z dnia 15 maja 2014r. - fakt i oczywistość, której brzmienie jest zgodne z uchwałą Nr CXIX/1283/06 Rady Miasta K. z dnia 25 października 2006 r. (Dz.Urz.Woj.Małpolskiego z dnia 22 stycznia 2007r. Nr34, poz.179). Liczba miejsc parkingowych jest zgodna z przytoczoną uchwałą, ale w projekcie nie ma tylu miejsc parkingowych. W decyzji liczba miejsc parkingowych nie jest liczbą przypadkową, ale jest zgodną z przywołaną powyżej uchwałą - budynki nie mają tej minimalnej liczby miejsc parkingowych; 6. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., przez brak rozpatrzenia całego kontekstu decyzji zamiennej nr 3380/2015 mającej wchłonąć wady decyzji pierwotnej 7. Brak zastosowania art. 12 § 1 w związku z art.7 k.p.a. - nie podjęcia działań z urzędu w oparciu o art. 147, gdy w projekcie były i są rażące nieprawidłowości; 8. naruszenie art. 8, 9 k.p.a. – posłużenie się fałszywymi kartami projektu 9. naruszenie art.35 ust. 1 pkt 1 i 2 Pr. bud., brak prezentaty informacji o braku kanalizacji deszczowej, oddającej rzeczywisty stan sprawy wpływ na projekt zagospodarowania działki - wpływ na brzmienie nazwy decyzji i prezentatę kart projektu mającego na celu ominięcie istotnych dla wydanej decyzji rozstrzygnięć. Skarżąca podkreśliła, iż na bazie decyzji pierwotnej, sprostowaniami tworzone są decyzje zamienne, pozostające w obiegu prawnym i ze względu na nieprzerwane kontynuowanie budowy / brak wstrzymania wykonania decyzji, pozostają z sobą w sprzeczności. Nie sposób stwierdzić, który projekt, który materiał dowodowy jest prawdziwy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi, Sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. oddala skargę. Zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wbrew części argumentacji zawartej w skardze, podstawową przyczyną odmowy wznowienia postępowania był brak zaistnienia (ziszczenia się) przesłanki wznowieniowej podanej we wniosku w postaci stwierdzenia, iż dowody, na których zostało oparte rozstrzygnięcie, zostały sfałszowane. Zasadnie w tej kwestii skarżone organy przyjęły, iż skoro zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, a ponadto jeśli w myśl art. 145 § 2 kpa postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego, to wznowienie postępowania na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 kpa ograniczone jest łącznym wystąpieniem następujących warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej wystąpił fałszywy dowód, po drugie, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, po trzecie, fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. W związku z powyższym, aby mogło dojść do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa organ musi dysponować stosownym orzeczeniem sądu lub innego organu, względnie muszą zaistnieć przesłanki określone w art. 145 § 2 lub § 3 kpa. W przedmiotowej sprawie takie orzeczenia, co nie budziło wątpliwości, nie zostały wydane, a zgodnie z utrwaloną linia orzeczniczą sądów administracyjnych ustalenie faktu, że dowody, na których zostało oparte rozstrzygnięcie, zostały sfałszowane, nie należy do właściwości organu rozpatrującego wniosek o wznowienie postępowania. Okoliczność bowiem sfałszowania dowodów powinna być uprzednio stwierdzona orzeczeniem właściwego sądu lub organu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2000 r., sygn. akt 1 SA 1123/99, z 27października 2016r., sygn. akt I OSK 1663/16, z 14 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 440/16, z 28 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1539/18, z 9 października 2019 r., sygn. akt I OSK 511/18). Nie można stwierdzić zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 1 kpa, jeżeli ani sąd, ani inny właściwy organ nie stwierdził prawomocnie sfałszowania dowodów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne będące podstawą wydania decyzji, a organ administracji publicznej nie może prowadzić postępowania dowodowego w tym zakresie. Odmienne stanowisko burzyłoby ład prawny, gdyż przyzwalałby na to, aby kwestią ustalenia, czy zostały sfałszowane dowody zajmowały się organy administracji, które nie są do tego powołane, ani też nie mają do tego odpowiednich narzędzi faktycznych i prawnych. Organy przeprowadziły ponadto ustalenia w zakresie zaistnienia przesłanki z art. 145 § 2 kpa – czy sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W tym zakresie nie ma znaczenia subiektywne przekonanie strony o zaistnieniu oczywistości sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa, w sytuacji gdy nie jest ono poparte żadnymi innymi dowodami. Istotne więc było, iż sporządzenie projektu budowlanego zamiennego, w zakresie przedmiotu inwestycji nie można uznać za błędy, niespójności czy fałszerstwa, co szczegółowo organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia opisując poszczególne zmiany w projektach zamiennych. O ile w decyzji nr 1101/2014 z 15 maja 2014 r., zostało wskazane, iż udziela się pozwolenia na budowę "czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z dwoma lokalami mieszkalnymi każdy z garażem podziemnym wbudowanym (budynki [...] lecz nie znalazło to odzwierciedlenia w zatwierdzonym projekcie budowlanym dla tej inwestycji, gdzie wyłącznie budynek nr [...] posiadał wbudowany garaż, to jednak postanowieniem w trybie art. 113 kpa, Prezydenta Miasta Krakowa z 12 maja 2015 r. znak: AU-01-1.6740.1.162.2014.MKU/ERM, sprostowano decyzję. Inwestor w trybie art. 36a Pb wystąpił też o zmianę ww. decyzji pozwolenia na budowę co nastąpiło decyzją nr 2268/2015 Prezydenta Miasta Krakowa z 8 września 2015 r. znak: AU-01-1-6740.1.1305.2015.ERM, w zakresie "zmiany projektu zagospodarowania terenu poprzez dobudowanie pochylni zjazdowej do garażu w budynku nr [...] wraz z budową murów oporowych przy pochylni zjazdowej oraz zmianę kształtu murów oporowych przy pochylniach zjazdowych do budynków nr [...] oraz zmianę w zakresie przebudowy ścianek działowych na poziomie piwnic". Zmiany te projektant zakwalifikowała jako istotne, a zmianę jako nieistotną między innymi w zakresie "Budowa otworu drzwiowego wjazdu do garażu w budynku nr [...] należy wykonać zgodnie z projektem zamiennym konstrukcji." – zapis znajdujący się w projekcie zamiennym sporządzonym czerwiec 2015. Na etapie zmiany pozwolenia na budowę nastąpiła zmiana nieistotna obejmująca zmianę w budynku nr [...] części piwnicy na garaż poprzez wykonanie otworu drzwiowego i zagospodarowanie w tej części dwóch stanowisk parkingowych. Kolejna zmiana został dokonana decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 3380/2015 z 30 grudnia 2015 r. znak: AU-01-1.6740.1.2401.2015.ERM zakresie "Ukształtowania terenu wokół budynków, w tym wydłużenie pochylni zjazdowej do garażu w budynku nr [...] wraz z otaczającymi ją murami oporowymi oraz obsypania tarasów usytuowanych od strony południowej budynków. Usytuowania zewnętrznych miejsc postojowych. Zmiany sposobu odprowadzenia wód opadowych z powierzchni utwardzonych, tarasów, dachów budynków poprzez doprojektowanie dodatkowych trzech podziemnych szczelnych zbiorników na wody opadowe. Zmiana ta mogła zostać zawnioskowana przez Inwestora wobec pozostającej w obiegu prawnym decyzji zamiennej nr 2268/2015 z 8 września 2015 r. znak: AU-01-1- 6740.1.1305.2015.ERM. Trudno zatem uznać, iż nastąpiło sfałszowanie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 3380/2015 z 30 grudnia 2015 r., znak: AU-01- 1.6740.1.2401.2015.ERM, wobec ujawnionych okoliczności przy wydaniu ww. decyzji pozwolenia na budowę oraz decyzjach zamiennych. Ponadto co do poprawności wydania decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15 maja 2014r. wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny , który w wyroku z dnia 8 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1910/21, oddalającym skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 15/21 w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 maja 2017 r. znak DOA.7110.372.2016.KKL w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 1101/2014 z dnia 15 maja 2014 r., znak: AU-01- 1.6740.1.162.2014.EKUjERM, nie potwierdził zasadności zarzutów skarżącej dotyczących m.in. naruszenia własności, zalewania wodami opadowymi jak i naruszenia warunków technicznych, co również organ odwoławczy szczegółowo opisał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W tym też zakresie nie sposób uznać, aby realizacja inwestycji w sposób określony w zatwierdzonym projekcie budowlanym zamiennym przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzją nr 3380/2015 z 30 grudnia 2015 r., znak: AU-01-1.6740.1.2401.2015.ERM, spowodowała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Nie doszło zatem również do zatwierdzenia robót budowlanych na działce nr [...] obręb [...] K. stanowiącej własność skarżącej. W przedmiotowym wyroku nie wskazano na naruszenie własności skarżącej, czy zalewania wodami opadowy działki skarżącej w związku z zaplanowaną do realizacji inwestycją, nie wskazano na usytuowanie tej inwestycji niezgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W związku natomiast ze składanymi w toku postępowania sądowego pismami skarżącej wskazującymi na niekompletność akt czy pism składanych przez organ, istotne w ocenie Sądu jest, że sprawa dotycząca spornego pozwolenia na budowę i projektów zamiennych obejmuje wiele aktów administracyjnych, w tym dotyczy wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności, stąd obejmuje też kilka skarg i związanych z nimi postępowań sądowych. Wobec tego pisma czy akta były kilkakrotnie kopiowane. Jednak ostatecznie wbrew zarzutom skarżącej, na żądanie sądu, organ przedłożył kompletne akta. Stąd brak jest podstaw do przyjęcia, że organy nie dysponowały całym materiałem dowodowym. W związku z powyższym oddalono skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.