II SA/Kr 1173/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Beata Łomnicka (spr.) WSA Agnieszka Nawara- Dubiel Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi G.L. na decyzję nr [....] Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 12 sierpnia 2016 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu; II. zasądza od Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. na rzecz skarżącej G.L. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. decyzją nr [...] z dnia 12 sierpnia 2016 r. na podstawie: - art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016, poz. 23 ze zm.) zwany dalej "k.p.a."; - art. 5 ust. 2 i art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015, poz. 2058 ze zm.) zwanej dalej "u.d.i.p."; - art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), zwanej dalej "u.z.n.k."; - § 6 ust. 4 Statutu Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. stanowiącego załącznik do Uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 8 lipca 2015 roku w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia 9 lipca 2008 roku w sprawie reorganizacji jednostki budżetowej [...] Zarząd Komunalny w K. , zmiany jej nazwy i nadania statutu oraz upoważnienia Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej (Dz. Urz. Woj. [...] ); po rozpatrzeniu wniosku skarżącej – G.Ł. z dnia 28 lipca 2016 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie udostępnienia informacji publicznej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: W związku z wpłynięciem w dniu 10 maja 2016 r. do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. pisma skarżącej, zakwalifikowanego zgodnie z intencją wnioskodawcy jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej, zostało ono rozpatrzone w sposób określony w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zakres żądania sformułowanego we wniosku obejmował udostępnienie informacji publicznej w zakresie treści ugody pomiędzy miastem a właścicielem salonu samochodowego przy ul. [...] który złożył odwołanie od decyzji środowiskowej dla tramwaju do [...] . W związku z koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ewentualnego zaistnienia przesłanek art. 5 ust. 2 u.d.i.p, tj. naruszenia poprzez udostępnienie treści porozumienia tajemnicy przedsiębiorstwa, z uwagi na pismo [...] Spółka Jawna z dnia 12 maja 2016 r. (data wpływu do ZIKiT: 12 maja 2016 r.) uzupełnione pismem z dnia 6 czerwca 2016 r. (data wpływu do ZIKiT: 6 czerwca 2016 r.) stanowiące zgłoszenie tajemnicy przedsiębiorstwa w zakresie treści całości porozumienia zawartego w dniu 9 maja 2016 r., termin udzielenia odpowiedzi na przedmiotowy wniosek o dostęp do informacji publicznej został przedłużony do dnia 10 lipca 2016 r. Dnia 8 lipca 2016 roku Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. decyzją nr [...] odmówił dostępu do udzielenia informacji publicznej Wnioskodawcy - G.Ł. Gazeta [...] w zakresie "udostępnienia treści ugody pomiędzy miastem a właścicielem salonu samochodowego przy ul. [...] który złożył odwołanie od decyzji środowiskowej dla tramwaju do G. ". W związku z wpłynięciem w dniu 29 lipca 2016 r. wniosku, złożonego przez skarżącą, o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. decyzją nr [...] z dnia 8 lipca 2016 r. odmówił dostępu do udzielenia informacji publicznej skarżącej w zakresie "udostępnienia treści ugody pomiędzy miastem a właścicielem salonu samochodowego przy ul. [...], który złożył odwołanie od decyzji środowiskowej dla tramwaju do G. " przedmiotowa sprawa została ponownie rozpatrzona. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie wniosku z dnia 10 maja 2016r. Wskazała na: 1. naruszenie przepisów postępowania - art. 7, 77 § l i 80 k.p.a. -poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący kwestii wystąpienia negatywnej przesłanki uzasadniającej odmowę udzielenia informacji publicznej, tj. tajemnicy przedsiębiorstwa i w konsekwencji błędne ustalenie, że wszystkie informacje zawarte w porozumieniu z dnia 9 maja 2016 r. są informacjami stanowiącymi tajemnicę przedsiębiorstwa, 2. naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, wyrażonej w art. 8 k. p. a.: 2.1. przez zaniechanie dokonania jakichkolwiek wyjaśnień w zakresie tego, dlaczego organ uznał, że: a. informacje o numerze księgi wieczystej dotyczącej nieruchomości przedsiębiorcy stanowią tajemnicę jego przedsiębiorstwa, skoro treść księgi wieczystej jest jawna, b. dane dotyczące zobowiązań Gminy Miejskiej K. stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa tylko dlatego, że dotyczą nieruchomości przedsiębiorcy, 2.2. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w szczątkowym zakresie i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie o jeden dokument - pismo z dnia 12 maja 2016 r. skierowane przez [...] sp. j., 2.3. w zw. z art. 4, 8 i 9 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016, poz. 353) poprzez zaniechanie rozpatrzenia wniosku skarżącej w kontekście ww. ustawy, mimo, że porozumienie z dnia 9 maja 2016 r. zawarte przez Gminę Miejską K. z [...] sp.j. może zawierać informacje o środowisku, które powinny zostać udostępnione na wniosek skarżącej, 3. naruszenie przepisów postępowania - art. 80 k.p.a. - poprzez dokonanie oceny dowodów w sprawie w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami logiki i przyjęcie, że: informacje o stanie prawnym nieruchomości będącej własnością przedsiębiorcy, ujawnione w księdze wieczystej, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa jako posiadające wartość gospodarczą, która wyraża się w tym, że ich ujawnienie mogłoby wpłynąć negatywnie na możliwość negocjowania kredytów przez przedsiębiorcę - mimo, że informacje te może uzyskać każda osoba (w szczególności podmiot udzielający kredytów) poprzez wgląd do księgi wieczystej nieruchomości; informacje dotyczące nieruchomości oddanej przedsiębiorcy w użytkowanie wieczyste stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, jako że są informacjami organizacyjnymi, których ujawnienie mogłoby narazić przedsiębiorcę na szkodę polegającą na utrudnieniach związanych z procedowaniem postępowań administracyjnych koniecznych do przeprowadzenia dalszych inwestycji - mimo, że do porozumienie z dnia 9 maja 2016 r. zostało zawarte z jednostką samorządu terytorialnego; 4. naruszenie przepisów postępowania - art. 10 § 1 i 81 k.p.a. - poprzez niepouczenie skarżącej o zakończeniu postępowania dowodowego i przysługującym jej prawie zapoznania się z aktami sprawy, a w konsekwencji uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem skarżonej decyzji; 5. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 5 ust. 2 u.di.p. i art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. 2003 nr 153, poz. 1503 (dalej "u.z.n.k.") poprzez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że ograniczeniu - ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa - podlega prawo do informacji publicznej w postaci porozumienia, którego stroną jest jednostka samorządu terytorialnego, mimo, że dane objęte treścią tego porozumienia nie są nieujawnionymi do wiadomości publicznej informacjami technicznymi, technologicznymi, organizacyjnymi przedsiębiorstwa, ani też innymi informacjami posiadającymi wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności; 6. naruszenie przepisu art. 16 ust. 2 pkt 2) u.d.i.p. poprzez pominięcie w uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazania imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji. Organ podniósł, iż w decyzji z dnia 8 lipca 2016 r. wskazano, iż treść ksiąg wieczystych jest jawna, jednakże wgląd do księgi wieczystej jest możliwy wyłącznie w przypadku posiadania informacji o numerze księgi wieczystej, która to informacja nie jest informacją publicznie dostępną. Wskazanie numeru księgi "prowadziłoby do umożliwienia zlokalizowania nieruchomości, stanowiącej własność spółki, a więc doprowadziłoby do umożliwienia zapoznania się z szczegółowymi informacjami dotyczącymi stanu prawnego nieruchomości stanowiącej własność spółki, w szczególności ograniczonych praw rzeczowych ustanowionych na poszczególnych działkach oraz szczegółowych informacji ich dotyczących, które stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa spółki ze względu na wartość gospodarczą, jaką posiadają dla spółki. Wskazane zostało również, że ich ujawnienie mogłoby wpłynąć negatywnie na możliwość negocjowania przez spółkę kredytów, w szczególności na realizację kolejnej inwestycji. Informacje dotyczące stanu finansowego spółki, w szczególności wysokości zobowiązań wobec innych podmiotów, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa spółki. Ujawnienie takich informacji szerokiemu kręgowi odbiorców może negatywnie wpłynąć na obraz spółki wśród potencjalnych kontrahentów, inwestorów oraz podmiotów współpracujących ze spółką. Spółka zachowuje wskazane informacje w poufności, a dostęp do nich ma wyłącznie ograniczone grono odbiorców. W decyzji z dnia 8 lipca 2016 r. wskazano, iż dane dotyczące zobowiązań Gminy Miejskiej K. także objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa, gdyż dotyczą bezpośrednio nieruchomości przedsiębiorstwa [...]Spółka Jawna oraz nowych strategicznych inwestycji planowanych przez Spółkę. Przedwczesne ujawnienie przedmiotowych danych mogłoby znacząco uniemożliwić spółce rozpoczęcie w przyszłości nowych inwestycji ze względu na możliwość podjęcia działań przez podmioty prowadzące działalność konkurencyjną, a informacje związane z dalszym rozwojem prowadzonej działalności należą do zakresu tajemnicy przedsiębiorstwa. Organ dokonał wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, co zostało wskazane w punkcie l. Fakt, iż materiał dowodowy stanowiły dokumenty skierowane przez [...] sp. j. nie upoważnia do twierdzenia, iż postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało w szczątkowym zakresie. Wniosek z dnia 10 maja 2016 r. skierowany do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. dotyczył treści ugody pomiędzy miastem a właścicielem salonu samochodowego przy ul. [...] który złożył odwołanie od decyzji środowiskowej dla tramwaju do G. i rozpatrywany był zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Treść ugody pomiędzy miastem a właścicielem salonu samochodowego przy ul.[...], który złożył odwołanie od decyzji środowiskowej dla tramwaju do G. nie zawiera informacji o środowisku i jego ochronie wyszczególnionych w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016, poz. 353 ze zm.), wobec czego brak było przesłanek do udostępnienia treści Porozumienia na podstawie przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ wskazał, iż przepis art. 80 nie wyznacza organowi administracji publicznej merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co skłania doktrynę i orzecznictwo do wniosku, że przepis ten statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów. Organ podkreślił, iż postępowanie o udzielenie informacji publicznej nie nakłada na organ obowiązku pouczenia wnioskodawcy o zakończeniu postępowania dowodowego i przysługującym jej prawie zapoznania się z aktami sprawy, a w konsekwencji uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. W decyzji z dnia 8 lipca 2016 r. wskazano, że stosownie do art. 61 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r., ograniczenie dostępu do informacji publicznej może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Takie ustawowe ograniczenia statuuje m. in. art. 5 ust. l i 2 u.d.i.p. stosownie do którego dostęp do informacji publicznej może zostać ograniczony m. in. Ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, aby określone informacje mogły być uznane za tajemnicę przedsiębiorstwa, muszą w stosunku do nich zostać spełnione łącznie następujące warunki: 1) są to informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne posiadające wartość gospodarczą, 2) informacje musza być poufne, przy czym poufność rozumie się w tym przypadku w ten sposób, że informacje nie zostały udostępnione publicznie, jak też nie są łatwo dostępne dla przedsiębiorców w zwykłej, dozwolonej drodze, 3) przedsiębiorca podjął niezbędne działania, aby zachować poufność danych informacji. Organ podkreślił, iż dokument będący przedmiotem wniosku nie mógł być udostępniony w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ze względu na fakt, iż realizacja żądania wnioskodawcy prowadziłoby do niezgodnego z przepisami prawa ujawnienia danych. Porozumienie z dnia 9 maja 2016 r. zawiera bowiem szereg informacji dotyczących majątku oraz działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę, które stanowią tajemnice przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153 poz. 1503 ze zm.). Organ wskazał podmiot inny niż organ wydający decyzję który zajął pisemne stanowisko w sprawie. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga skarżącej G.Ł. . Skarżąca zarzuciła: - prowadzące do nieważności naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a. poprzez zaniechanie przez Organ ponownego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy z wniosku skarżącej o udzielenie informacji publicznej i ograniczenie się do powierzchownego skomentowania zarzutów podniesionych we wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy; naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. poprzez całkowite zaniechanie przez Organ przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy informacje zawarte w porozumieniu z dnia 9 maja 2016 r. są informacjami stanowiącymi tajemnicę przedsiębiorstwa [...] sp.j., a zatem - czy wystąpiły przesłanki uzasadniające odmowę udzielenia informacji publicznej; art. 7, 8 i 80 k.p.a. poprzez bezzasadne i niepoparte żadnymi samodzielnymi ustaleniami przyjęcie, że wszystkie informacje zawarte w porozumieniu z dnia 9 maja 2016 r. są informacjami stanowiącymi tajemnicę przedsiębiorstwa [...] sp.j., a w szczególności, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią: a. informacje o numerze księgi wieczystej dotyczącej nieruchomości przedsiębiorcy, b. informacje o stanie prawnym nieruchomości przedsiębiorcy, ujawnione w księdze wieczystej, c. informacje o umownych zobowiązaniach Gminy Miejskiej K art. 10 § l i 81 k.p.a. - poprzez niepouczenie Skarżącej o zakończeniu postępowania dowodowego i przysługującym jej prawie zapoznania się z aktami sprawy, a w konsekwencji uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem skarżonej Decyzji; art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. poprzez pominięcie w uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazania imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu skarżonej Decyzji elementów wymaganych przepisami, tj. faktów, które Organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparŁ, przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak i wyjaśnienia podstawy prawnej wydanej Decyzji; art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 8 lipca 2016 r. nr [...] mimo, że decyzja ta obarczona jest wadami wynikającymi z naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego; oraz naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. 2003 Nr 153, pOz. 1503 (dalej "u.z.n.k.") poprzez błędne przyjęcie, że ograniczeniu - ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa - podlega prawo do informacji publicznej w postaci zapisów porozumienia z dnia 9 maja 2016 r., którego stroną jest jednostka samorządu terytorialnego, mimo, że zapisy tego porozumienia w zakresie odnoszącym się do zobowiązań jednostki samorządu terytorialnego nie spełniają żadnej z przesłanek wskazanych w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji w całości oraz zobowiązanie organu do wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek skarżącej z dnia 10 maja 2016 r., zaś w razie nieuwzględnienia zarzutu nieważności - o uchylenie skarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie decyzji Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. W ocenie skarżącej rozstrzygnięcia Organu w obu instancjach wskazują na to, iż Organ nie uwzględnił, że zadaniem jakie realizować ma ustawa o dostępie do informacji publicznej, jest organizacja systemu społecznej kontroli zadań administracji publicznej w taki sposób, aby obywatele mieli jak najszerszy dostęp do posiadanych przez tę administrację informacji publicznych. W żadnej ze swoich decyzji Organ nie skorzystał z możliwości anonimizacji danych, które ocenił jako tajemnicę przedsiębiorstwa, lecz - nie rozważając nawet takiej możliwości - odmówił dostępu do całego dokumentu. Organ zignorował tym samym, że prawo dostępu do informacji publicznej powinno być interpretowane na korzyść podmiotu ubiegającego się o daną informację i w sposób umożliwiający jej udostępnienie chociażby w części. W ocenie skarżącej, decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ nie tylko nie naprawił błędów popełnionych przy wydawaniu decyzji w I instancji dotyczących oceny zaistnienia przesłanek uzasadniających odmowę dostępu do informacji publicznej i utrzymał w mocy wadliwe rozstrzygnięcie z dnia 8 lipca 2016 r., ale też - na skutek zaniechania przeprowadzenia ponownego, merytorycznego postępowania i rozpatrzenia wniosku Skarżącej z dnia 10 maja 2016r. - dopuścił się naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Skarżąca podniosła, iż w następstwie skutecznie złożonego wniosku Skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, Dyrektor ZIKiT powinien na nowo zbadać sprawę Skarżącej w granicach wyznaczonych przez wniesiony środek odwoławczy. Organ powinien zatem ponownie przeanalizować materiał dowodowy w sprawie (w szczególności zbadać treść Porozumienia oraz pisma [...] sp.j., stanowiące w ocenie Organu "zgłoszenie tajemnicy przedsiębiorstwa") i samodzielnie rozważyć, czy istnieją podstawy do uznania, że treść Porozumienia spełnia warunki wskazane w art. 11 ust, 4 u.z.n.k. Tymczasem, w uzasadnieniu decyzji z dnia 12 sierpnia 2016 r. Organ streścił zarzuty Skarżącej i bardzo powierzchownie odniósł się do każdego z nich (częściowo poprzez powtórzenie kwestionowanego przez skarżącą stanowiska organu z decyzji z dnia 8 lipca 2016 r., częściowo poprzez gołosłowne tezy. Żadna z tez postawionych przez Organ w uzasadnieniu Decyzji nie została poparta dowodem lub wyjaśnieniem. Skarżąca zarzuciła, iż z uzasadnienia Decyzji nie wynika, by Organ podjął jakąkolwiek czynność zmierzającą do merytorycznego rozpoznania sprawy. Z uwagi na to, że Dyrektor ZIKiT, działając jako organ II instancji, nie dokonał żadnych własnych ustaleń na okoliczność tego, czy treść Porozumienia stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa [...] sp.j., nie naprawił też żadnego z błędów popełnionych w I instancji w zakresie gromadzenia materiału dowodowego i jego oceny. W ocenie skarżącej, w uzasadnieniu decyzji organ przejął i powtórzył te same, nieuzasadnione stwierdzenia, którymi posłużył się w decyzji z dnia 8 lipca 2016 r. i wysnuł te same, nielogiczne wnioski, które skarżąca kwestionowała we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ konsekwentnie nie widzi sprzeczności w twierdzeniu, że dane ujawnione w jawnej księdze wieczystej są poufne. W dalszym ciągu nie dysponuje też logicznym wytłumaczeniem, dlaczego przypisuje wartość gospodarczą informacjom, z którymi może zapoznać się nieograniczony krąg osób i dlaczego uznaje, że na ochronę zasługuje przedsiębiorca, który dąży do zatajenia informacji o stanie prawnym swoich nieruchomości w obawie przed nieuzyskaniem kredytu. Organ także niesłusznie utożsamia informacje o stanie prawnym nieruchomości (w tym o ograniczonych prawach rzeczowych obciążających nieruchomość) z informacjami o stanie finansowym spółki, przy czym zdaje się też uznawać, że każda informacja o stanie finansowym spółki jest jednocześnie tajemnicą przedsiębiorstwa. Nie sposób zgodzić się z takim rozumowaniem, choćby dlatego, że - przykładowo - z uwagi na brak poufności, nie będą miały waloru tajemnicy przedsiębiorstwa dane o stanie finansowym ujawniane w sprawozdaniu finansowym składanym w rejestrze przedsiębiorców (podobnie - nie będą miały takiego waloru dane o ograniczonych prawach rzeczowych w publicznie dostępnej księdze wieczystej). W odpowiedzi na zarzut Skarżącej niewyjaśnienia wystąpienia przesłanki negatywnej udzielenia informacji publicznej Organ nie podjął się dokonania takich wyjaśnień poprzez własną analizę treści Porozumienia, lecz poprzestał na zdefiniowaniu zasady prawdy obiektywnej oraz stwierdzeniu, iż w I instancji "organ oparł się na całokształcie materiału dowodowego", który "zgromadził i rozpatrzył w sposób wyczerpujący" przy podjęciu "wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści". Skarżąca zarzuciła, iż Organ nie odniósł się do meritum zarzutu, lecz zupełnie bezpodstawnie stwierdził, że ".organ prowadzący postępowanie administracyjne dokonał prawidłowej oceny poszczególnych dowodów, w powiązaniu z innymi zebranymi w sprawie dowodami". Skarżąca podniosła, iż Organ potwierdził, że nie dokonał (nawet w I instancji) samodzielnej analizy treści Porozumienia, lecz wykorzystał argumenty dostarczone przez [...] sp. j. Organ przyznał bowiem, że postępowanie wyjaśniające w I instancji oparte zostało jedynie o dokumenty skierowane przez przedsiębiorcę, któremu zależy na nieujawnieniu treści Porozumienia. Skarżąca podkreśliła, że organ (ponownie) odmówił skarżącej prawa do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym po zakończeniu postępowania dowodowego, wywodząc zasadność takiego postępowania z brzmienia art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Przepisem regulującym procedurę, która kończy się wydaniem decyzji jest niewątpliwie przepis art. 81 k.p.a. zobowiązujący organ prowadzący postępowanie do umożliwienia stronie postępowania zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Ponadto, obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, materializujący się w szczególności w umożliwieniu stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, jest jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego (art. 10 k.p.a.). Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. gdyż uzasadnienie Decyzji opiera się na zacytowaniu zarzutów skarżącej i pobieżnym ustosunkowaniu się do nich. Ponadto, Organ niewłaściwie rozumie, wynikający z art. 16 ust. 2 pkt. 2 u.d.i.p., obowiązek wskazania w uzasadnieniu decyzji odmawiającej dostępu do informacji publicznej imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, utożsamiając go z wymogiem oznaczenia podmiotów, których dobra (dane osobowe lub tajemnica przedsiębiorcy) wymagają ochrony poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji. Organ przyznał, że jedynym podmiotem który zajął stanowisko w sprawie był przedsiębiorca dążący do utajnienia Porozumienia. Nie sposób uznać, że umożliwiło to Organowi poczynienie wnikliwych i obiektywnych ustaleń w sprawie. Organ twierdzi, że tajemnicą przedsiębiorstwa (a zatem informacją o charakterze poufnym, posiadającą wartość gospodarczą) są: numer księgi wieczystej przedsiębiorcy, informacje o stanie prawnym nieruchomości (ujawnione w tejże księdze wieczystej) oraz dane dotyczące zobowiązań Gminy Miejskiej K. Co więcej, Organ twierdzi, że wartość gospodarcza powyższych informacji wyraża się w tym, że ich ujawnienie utrudniłoby przedsiębiorcy negocjowanie kredytów oraz mogło negatywnie wpłynąć na jego obraz wśród potencjalnych kontrahentów, inwestorów oraz podmiotów współpracujących ze spółką. W ocenie skarżącej twierdzenie przez Organ, że poufnymi są publicznie dostępne informacje ujawnione w księdze wieczystej jest wewnętrznie sprzeczne. Bezpodstawne, w jej opinii, jest twierdzenie Organu, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią zobowiązania Gminy Miejskiej K. z tego jedynie powodu, że zobowiązania te dotyczą nieruchomości przedsiębiorcy i planowanych przez niego inwestycji. Odmawiając udostępnienia informacji o zobowiązaniach podmiotu publicznego Organ pominął zarówno zasadę jawności finansów publicznych (rozdział 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, Dz.U.2013, póz. 885), jak i okoliczność, że w stosunku do porozumienia zawartego przez jednostkę samorządu terytorialnego (stanowiącego jednostkę sektora finansów publicznych) obowiązywać powinno domniemanie braku wyłączenia jawności. Wreszcie Organ ponownie zignorował, że informacje o zobowiązaniach Gminy Miejskiej K. , zawarte w Porozumieniu, są informacjami dotyczącymi procesu inwestycyjnego jednostki samorządu terytorialnego i jako takie powinny być dostępne dla zainteresowanych osób. Całkowicie wyłączenie ich dostępności z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy uniemożliwia realne wykonanie prawa podmiotowego każdej osoby fizycznej do zapoznania się z takimi informacjami. Błędne stosowanie przez Organ przepisów prawa materialnego wynika również z tego, że Organ dostrzega wartość gospodarczą w informacjach zawartych w Porozumieniu, które takiej wartości obiektywnie nie posiadają. Skarżąca wskazała, iż organ powinien był precyzyjnie określić jakie dane (i z jakiej przyczyny) za taką tajemnicę uznaje. Tymczasem, z uzasadnienia skarżonej Decyzji wynika zaledwie, że Porozumienie zawiera "szereg informacji dotyczących majątku oraz działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę, które stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Konieczność ochrony tajemnicy przedsiębiorcy (gdyby takowa w Porozumieniu występowała, czego Organ jednak nie wykazał) nie zwalnia organu z udostępniania informacji publicznej. Organ winien wyłącznie ograniczyć dostęp do informacji wrażliwych, co w praktyce oznacza udostępnienie dokumentów odpowiednio zanonimizowanych. Skarżąca podniosła, iż nie ma żadnego uzasadnienia dla stanowiska Organu, jakoby sam fakt wystąpienia w dokumencie stanowiącym informację publiczną danych objętych tajemnicą przedsiębiorstwa (nawet, jeśli jest to szereg informacji") pozwalał Organowi na odmowę udostępnienia takiego dokumentu w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Z kolei zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na decyzje w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny ustawodawca wyznaczył tylko jedno kryterium – legalności, czyli zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Jednocześnie, uwzględniając wskazane kryterium, prawodawca upoważnił sąd administracyjny do dwojakiego rodzaju rozstrzygnięć: kasatoryjnych (eliminujących z obrotu prawnego) lub oddalających skargę - zastrzegając, że wyroki kasatoryjne może wydać wyłącznie, gdy stwierdzi: naruszenie prawa procesowego (które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub stanowiące podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i pkt 1 lit. b P.p.s.a.) lub też naruszenie prawa materialnego (które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.). Powyższe oznacza, że do eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego prowadzą tylko takie uchybienia, które miały wpływ na wynik sprawy, tzn. bez których popełnienia decyzja ta miałaby inną treść (zawierałaby inne rozstrzygnięcie), niż jej kontrolowane brzmienie. Ponadto kontrola sprawowana przez sąd administracyjny, w tym możliwość wzruszenia zaskarżonej decyzji, nie może pozostawać w oderwaniu od specyfiki postępowania, w której decyzja jest wydawana i specyfiki przedmiotu tej decyzji. Należy wskazać, że zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, tzn. nie tylko są zobligowane stosować obowiązujące w dacie orzekania przepisy (zasada legalności, sformułowana również w art. 6 K.p.a.), ale też powinny uwzględniać cel, z jakim ustawodawca wprowadza do porządku prawnego określone regulacje (zasada praworządności). Powyższe wywołuje określone konsekwencje w przypadku kontrolowania przez sąd administracyjny decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jako że zaskarżona decyzja jest wadliwa w stopniu uzasadniającym jej usunięcie z obrotu prawnego. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a - decyzji I instancji - wykazała, że akty te zostały wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. W pierwszej jednak kolejności Sąd musi się odnieść do najdalej idącego zarzutu skargi a to wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, a to art. 5 ust.2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust.4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, skutkującym stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu powyższy zarzut jest całkowicie chybiony albowiem w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zachodzi przesłanka rażącego naruszenia prawa, co będzie wynikało z dalszej części uzasadnienia. Nie mniej wypada wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje aktualnie pogląd, że "podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest stwierdzenie, że decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych, a nadto że skutkiem tego naruszenia jest powstanie - w następstwie wydania tej decyzji - sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie" ( por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., I OSK 363/11, LEX nr 1145109). Podkreślić należy, że poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. jest adresatem obowiązku udostępniania informacji publicznej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p.. Był też organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji wydanej w I instancji. Zatem jest okolicznością bezsporną, że został spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania u.d.i.p. Bezsporne jest również, że wnioskowana informacja dotycząca "udostępnienia treści ugody pomiędzy miastem a właścicielem salonu samochodowego przy ul. [...]który złożył odwołanie od decyzji środowiskowej dla tramwaju do G. ", stanowi informacje publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p., bowiem umowy cywilne, jak i ugody dotyczące majątku publicznego, co do zasady stanowią informacje publiczną. Ugoda stanowi bowiem typ umowy, zaś wskazana przez skarżącą ugoda obejmuje czynności dotyczące majątku publicznego. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej w oparciu o art. 5 ust 2 u.d.i.p. z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. W pierwszej kolejności wypada wskazać, że prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie, jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi bowiem, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. W tej materii Sąd podziela pogląd zawarty w wyroku NSA z 9 października 2014 r., sygn. I OSK 546/14, (wszystkie orzeczenia dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), że konstytucyjne prawo do informacji publicznej winno służyć jak najszerszemu obywatelskiemu dostępowi do danych publicznych. Zatem normy regulujące zarówno tryb, jak i zasady dostępu do informacji publicznej winny być wykładane z poszanowaniem podstawowej reguły in dubio pro libertate. Zasada jawności życia publicznego i transparentności działań władzy publicznej, które to zasady legły u podstaw obywatelskiego prawa do informacji publicznej, realizowanego w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, mają bowiem sprzyjać sprawowaniu społecznej kontroli przez wszystkich obywateli. Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy jednak informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Nie można zatem, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji (art. 5 ust. 3). Wykładnia wyżej zacytowanego przepisu prowadzi zatem do wniosku, że ma on charakter ogólny w tym rozumieniu, iż odsyła do przepisów, które szczegółowo określają zakres i zasady udostępniania ustawowo chronionych tajemnic, w tym ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (ust. 1 i 2 ). Ponadto, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2, nie można ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu administracyjnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy podmiotów wykonujących zadania publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji. Definicja legalna tajemnicy przedsiębiorstwa zawarta została w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Przepis ten stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa, o której stanowi art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności. Informacje utajnione muszą więc posiadać określoną wartość dla przedsiębiorcy (w przeciwnym razie logicznym jest, że nie utajniałby ich). Nie musi to jednak być wyłącznie wartość gospodarcza, lecz może to być szerzej rozumiana wartość, określona w każdej wymiernej postaci. W rezultacie, interpretując cytowany art. 11, można powiedzieć, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. A. Michalak "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński "Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz.", publ. LEX nr 93420). Podobnie w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 r. sygn. I CKN 89/01, (publ. LEX nr 583717). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mają być działania. Istotne jest w każdym razie to, aby działania te były podejmowane z uwagi na charakter danych informacji, a nie dopiero w wyniku otrzymania przez przedsiębiorcę wniosku o ich ujawnienie. Informacja poufna nie nabywa bowiem cech poufności z uwagi na żądanie jej udostępnienia. Cecha ta winna istnieć już w samej informacji od momentu jej pozyskania przez przedsiębiorcę. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis stosowanych technologii, dane organizacyjne przedsiębiorstwa) oraz formalny - wola konkretnego przedsiębiorcy utajnienia danych informacji /m.in. tak NSA w wyroku z dnia z dnia 5 lipca 2013 r. sygn. I OSK 511/13 /. W doktrynie przyjmuje się, że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji (E. Nowińska, M. Du Vail, Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Warszawa 2013 r.). Z informacją poufną mamy zatem do czynienia wtedy, kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów. Wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mianowicie mają być działania. Wydaje się więc, że każdy sposób działania, który wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne, będzie stanowić realizację omawianego zalecenia ustawowego. Odnosząc się do przesłanki materialnej wypada wskazać, że w doktrynie i orzecznictwie wypracowanym na gruncie art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przyjmuje się, że informacje techniczne obejmują wszelkie sposoby oddziaływania na materię zarówno ożywioną jak i martwą w celu uzyskania praktycznego rezultatu; obejmują całokształt wiadomości dotyczących urządzeń eksploatowanych przez przedsiębiorcę, związanych z cyklem produkcyjnym. Informacja ma charakter technologiczny, kiedy dotyczy sposobów wytwarzania, formuł chemicznych, wzorów i metod działania. Za informację organizacyjną uznaje się całokształt doświadczeń i wiadomości przydatnych do prowadzenia przedsiębiorstwa, niezwiązanych bezpośrednio z cyklem produkcyjnym. Ochronie na podstawie art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, podlega również informacja handlowa, za którą uważa się np. dane o sytuacji finansowej przedsiębiorcy, listę dostawców, czy listę klientów, jako że informacje te, mogą przedstawiać samodzielną wartość handlową w relacjach z konkurencyjnymi przedsiębiorcami. W ocenie tutejszego Sądu, wartość gospodarczą posiadają dla przedsiębiorcy z koli te dane, które świadczą o prowadzonej przez firmę polityce finansowej, obrazują jej zobowiązania względem kontrahentów, dotyczą wierzytelności, odnoszą się do inwestycji czy oszczędności. Wartość gospodarczą mają więc wszelkie informacje, jakie dotyczą szeroko rozumianego gospodarowania przez firmę jej mieniem, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Istotne przy tym jest, to, że ww. informacje winny być na tyle szczegółowe, aby istniał bezpośredni związek pomiędzy nimi a prowadzoną działalnością gospodarczą. Innymi słowy, ważne jest, aby określone dane w sposób obiektywny obrazowały szczegóły prowadzonej działalności gospodarczej i przekładały się na istnienie interesu przedsiębiorcy w ich utajnieniu. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu w kontekście zawartych w ugodzie informacji dotyczących majątku spółki Spółki, uzasadnione jest stanowisko organu, że treść przedmiotowej ugody zawiera informacje organizacyjne przedsiębiorstwa i handlowe prezentujące wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji., nie są i nigdy nie były ujawnienie do wiadomości publicznej, zaś przedsiębiorca podjął w stosunku do tych informacji niezbędne działania w celu zachowania ich poufności, co wynika z pism Spółki z dnia 12 maja 2016 r. i 6 czerwca 2016 r. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazał i prawidłowo uzasadnił, że wnioskowane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Stanowisko zaprezentowane zwłaszcza w decyzji I instancji w tej kwestii w pełni aprobuje sąd orzekający, dlatego zostało ono wyczerpująco przytoczone wyżej w uzasadnieniu i zbędne jest w związku z tym jest ponowne przytaczanie podniesionych argumentów. Odnosząc się zatem do zarzutów skargi należy wskazać, że w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego okazały się one chybione w przeważającej części. Jak wyżej już podkreślono ustawa o dostępie do informacji publicznej nie obejmuje udostępniania wszelkiego typu informacji publicznych. Jak stanowi art. 1 ust. 2 przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmiennie zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że pewne rodzaje informacji publicznej mogą być ujawnione tylko w specjalnym trybie bądź na odmiennych zasadach. Zgodnie bowiem z przepisem art.24 ust.5 pk 3 (ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2010.193.1287 j.t.) Starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe, na żądanie innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie. Również w judykaturze utrwalił się pogląd, że przedmiotem ewidencji gruntów i budynków są dane o charakterze przedmiotowym (art. 20 ust. 1 i 2 pkt 3 i 4 p.g.k.) oraz dane o charakterze podmiotowym (art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 p.g.k.) (por. wyroki NSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2009 r., I OSK 189/09, LEX nr 707709, z dnia 21 lipca 2010 r., I OSK 1312/09, LEX nr 694343 i z dnia 19 maja 2010 r., I OSK 1030/09, LEX nr 594845). Przy tym na żądanie wszystkich zainteresowanych w trybie art. 24 ust. 2 p.g.k. udzielane mogą być tylko informacje o charakterze przedmiotowym, a więc niezawierające danych podmiotowych, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy. Jeżeli żądanie podania informacji dotyczy numerów ksiąg wieczystych nieruchomości, których właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym jest określony podmiot, dotyczy ono danych o charakterze podmiotowo-przedmiotowym, czyli w istocie danych osobowych. W tej sytuacji, zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 3 p.g.k., wnioskodawca powinien wykazać interes prawny w uzyskaniu informacji podmiotowo-przedmiotowej (zob. uzasadnienie wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2010 r., II SA/Wr 546/10, LEX nr 1112662). Słusznie zatem organ wskazał, że o ile treść księgi wieczystej jest jawna, to w pierwszej kolejności znany być musi jej numer. Jak wyżej z kolei podniesiono, uzyskanie numeru księgi wieczystej określonej nieruchomości za pośrednictwem danych ewidencyjnych nie jest rzeczą łatwą i oczywistą, z tego powodu w orzecznictwie przyjmuje się, że numer księgi wieczystej podlega ochronie jako że posiada status danych osobowych, a w niniejszym przypadku także walor tajemnicy przedsiębiorcy uzasadniających odmowę ich udostępnienia w drodze informacji publicznej. Wobec powyższych wywodów stanowisko organu w zakresie konieczności utajnienia numerów ksiąg wieczystych zawartych w przedmiotowej ugodzie jest zatem w pełni uzasadnione i prawidłowe. W ocenie Sądu nie budzi także wątpliwości zasadność argumentacji uzasadniającej przyjęcie, że tajemnicy podlegać powinna także treść wpisów wskazanych w ugodzie ksiąg wieczystych zwłaszcza tych, które odnoszą się do ujawnionych w nich wpisów hipotek albowiem niewątpliwie stanowią one informację o zaciągniętych kredytach Spółki, wierzycielach, jak i wysokości zaciągniętych zobowiązań finansowych oraz terminie ich spłaty. Te dane niewątpliwie dotyczą kondycji finansowej przedsiębiorstwa, zaś ich udostępnienie szerszemu kręgowi podmiotów może mieć wpływ na potencjalnych kontrahentów Spółki, jej inwestorów oraz podmiotów współpracujących. Także plany co do zmiany stanu prawnego innych nieruchomości stanowiących majątek Spółki mogą dotyczyć planów strategicznych na przyszłość, więc i w tym względzie stanowią tajemnicę przedsiębiorcy z uwagi na ich gospodarcze znaczenie. Ta argumentacja wbrew stanowisku skarżącej jest logiczna, rzeczowa i nie budząca wątpliwości. Podobnie należy ocenić stanowisko organu co do numeru księgi wieczystej nieruchomości zamiennej tudzież jej obciążeń oraz wydanych co do niej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy albowiem dla Spółki stanowią one informacje dotyczące jej ewentualnych planów inwestycyjnych na przyszłość, które także należy uznać za informacje poufne podlegające ochronie prawnej. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji, jak i decyzji wydanej w I instancji musiała jednak doprowadzić do eliminacji z obrotu prawnego obu decyzji z tego powodu, że zasadnie skarżąca podnosi, iż organy w sytuacji stwierdzenia konieczności ograniczenia dostępu do informacji publicznej z powodu ochrony tajemnicy przedsiębiorcy nie rozważyły w ogóle możliwości ich odpowiedniej anonimizacji. Konieczność bowiem ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, z uwagi na informacje dotyczące "aktywów i pasywów" Spółki, tudzież jej strategicznych planów na przyszłość, nie zwalniają organu z obowiązku udzielenia żądanej informacji. Wszak przedmiotem informacji jest treść ugody zawartej pomiędzy Gminą Miejską K. a [...] Spółką jawna w K. . W takiej zatem sytuacji organ powinien ograniczyć dostęp wyłącznie do informacji wrażliwych, co w praktyce oznacza udostępnienie treści dokumentu w odpowiednio zanonimizowanej formie. Skład orzekający podziela w tym względzie przywołane w skardze stanowisko tut. Sądu wyrażone w wyroku z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie do sygn. II SA/Kr 188/14. Istota wnioskowanej informacji sprowadza się bowiem do udostępnienia treści porozumienia, a więc podjętych wzajemnie zobowiązań wynikających z zawartej ugody pomiędzy wyżej wskazanymi podmiotami, do którego doszło w określonej sytuacji w związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym. Pozyskanie żądanej informacji nie zmierza zaś do powzięcie wiadomości o sytuacji finansowej i gospodarczej [...] Spółką jawna w K. , co umknęło uwadze organu rozpoznającego zasadność wniosku. Nie można także odmówić słuszności niektórym zarzutom w zakresie naruszenia przepisów postępowania. W pierwszej kolejności Sąd odniesienie się jednak do tych, które były w jego ocenie nieuzasadnione. W szczególności dotyczy to zarzutu naruszenia art. 7, 10 § 1, 77 § 1, 80 i 81 kpa. Na początku rozważań w tym przedmiocie należy zwrócić uwagę na to, że przyjęta w art. 16 ust.2 u.d.i.p. konstrukcja odesłania zgodnie z którą do decyzji o których mowa w ust. 1 stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie pozwala na dowolność w wyborze rozwiązań, które będą stosowane i rozwiązań, które będą pomijane. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie I OSK 3201/14 wyraził pogląd podzielany przez skład orzekający podnosząc, że należy wyraźnie zaznaczyć, że ustawodawca nakazuje stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a nie w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, a to oznacza, że ogólne zasady charakteryzujące postępowanie administracyjne, a wyrażone między innymi w art. 9 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. nie mają zastosowania. To włączenie reguł kodeksu postępowania administracyjnego do etapu poprzedzającego wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej jest zasadne jeśli weźmie się pod uwagę, że inny jest charakter postępowania administracyjnego jurysdykcyjnego, w którym organ rozstrzyga indywidualną sprawę strony w formie decyzji, od sytuacji w której podmiot obowiązany do udostepnienia informacji publicznej, odmawia tej informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 ustawy. Przyjęte rozwiązanie nie niweczy charakteru ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, która gwarantuje wskazanym podmiotom uprawnienie do uzyskania informacji publicznej. Choć sama informacja publiczna nie określa praw ani obowiązków wnioskodawcy, to odmowa jej udzielenia kształtuje jego sytuację prawną, gdyż określa granice prawa podmiotowego do informacji. Wyrazem tej gwarancji w dostępie do informacji publicznej jest przyjęte rozwiązanie, iż odmowa udostępnienia informacji następuje w formie decyzji administracyjnej, a więc formie która zapewnia instancyjną kontrolę oraz kontrolę sądowoadministracyjną. Powyższe pozwala także wskazać, że organ upoważniony do udzielenia informacji publicznej nie prowadzi żadnego postępowania dowodowego. Rozstrzyga bowiem tylko czy żądana informacja jest informacją publiczną, a jeśli tak to ocenia czy nie zachodzą okoliczności z art. 5 u.d.i.p. Nie można więc mówić o naruszeniu przepisów postępowania dowodowego w zakresie wskazanym w zarzutach skargi. Wbrew natomiast stanowisku skarżącej organ poddał wnikliwej analizie treść dokumentu stanowiącego przedmiot wniosku skarżącej, czego wyrazem jest trafna argumentacja wyrażona w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Rację ma jednak skarżąca podnosząc, że przy wydaniu decyzji przez organ II instancji naruszył on przepisów postępowania. Lektura uzasadnienia wskazuje bowiem, że wbrew zasadzie dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 kpa, obligującej organ odwoławczy do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, tak naprawdę ograniczył się on jedynie do odpowiedzi na zarzuty skargi, co czyni uzasadnionym stwierdzenie naruszenia art. 107 § 1 kpa. Z wyżej więc naprowadzonych powodów odmowę udostępnienia wnioskowanej informacji należało w okolicznościach niniejszej sprawy uznać za przedwczesną. To z kolei doprowadziło do ostatecznej konstatacji, że decyzja odmowna w zakresie jej udostepnienia została wydana z naruszeniem prawa materialnego i skutkować musiała uchyleniem zaskarżonych decyzji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod uwagę wywody i wskazania Sądu. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję tego samego organu z dnia 8 lipca 2016 r., zgodnie z regulacją z art. 135 p.p.s.a. , o czym orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w pkt II sentencji na podstawie art. 200 i 205§2 p.p.s.a.