II SA/Kr 1174/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w K. na decyzję Wojewody z dnia 28 lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala wyroku z dnia 17 grudnia 2010 roku "[....]" Sp. z o.o. w K. złożyła w dniu 4 sierpnia 2005r. wniosek (następnie zmieniony pismem z dnia .....2005r.) o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę "Budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażem, z wewnętrznymi instalacjami: wodną, kanalizacyjną, gazową, co, went. mechanicznej, elektryczną, z kotłownią gazową, wraz z przesunięciem słupa oświetleniowego, przełożeniem kabla TV i włączeniem do ul. [....] (budowa zjazdu), z przyłączami : gazu, kanalizacji opadowej, kanalizacji sanitarnej, wodnej i elektrycznej oraz rozbudową sieci energetycznej. Zamierzenie budowlane zostało zlokalizowane w K. przy ul. [....] na działkach nr: - budynek i przyłącz gazu wraz z przesunięciem słupa oświetleniowego, przełożeniem kabla TV na działce nr [....] obr. [....] [....]; - budowa zjazdu i przyłącza : kanalizacji opadowej, kanał, sanitarnej, wody i inst. elektrycznej na działce [....] obr. [....] ; - rozbudowa sieci energetycznej dz. nr: [....],[....]., obr. [....] . Prezydent Miasta K. decyzją nr [....] z dnia 26 października 2005r. nr [....] , wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, póz. 2016 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 kpa, zatwierdził projekt budowlany i udzielił "[....] " Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę dla w/w inwestycji. W decyzji wymieniono pisma, w których zawarto warunki do spełnienia dla inwestora, którego zobowiązano też do ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego oraz uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Za obszar oddziaływania obiektu uznano działki nr: [....],[....],[....],[....],[....], obr. [....] . Ponadto w uzasadnieniu decyzji podano, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 29 grudnia 2004r., a inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem organu l instancji projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska, zaś projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Projekt budowlany został uznany za kompletny, posiadający wymagane przepisami opinie, uzgodnienia pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a projektant i sprawdzający złożyli oświadczenia, że projekt budowlany został opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W związku z powyższym organ l instancji uznał za zasadne zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody [....] wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[....] " z siedzibą w K. W odwołaniu wskazano, że decyzja nr [....] nie obejmuje zasilania rezerwowego z budynku nr [....] na [....] , co wynika z powołanych w zaskarżonej decyzji pozwolenia na budowę warunków [....] z dnia 23 września 2004r., znak: [....] określonych w pkt 1 b, tj. "w zakresie rozbudowy sieci: wykonać zasilanie (...) ze st. tr. 22378 (dz. 175/10) oraz ze złącza kablowego nr 2017 w bloku nr [....] [....] " (dz. nr 175/23). Podniesiono również, że pozwolenie na budowę na działce nr [....] obr. [....] w sposób rażący narusza interes prawny SM "[....] " jako właściciela sąsiedniej działki nr [....] i zarządcy budynków w os. [....] w otoczeniu działki nr [....] , ponieważ projektowany IX kondygnacyjny budynek o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej 26,5 m jest usytuowany w odległości 4,1 m od granicy z działką nr [....] i spowoduje ograniczenie jej zabudowy, o co rozpoczęto już starania. Na wniosek Spółdzielni w dniu [....] 2005r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem w poziomie piwnic z układem komunikacyjnym oraz infrastrukturą techniczną na działce nr [....] , [....] . [....] ". Zgodnie z opinią Wydziału Ochrony Środowiska do warunków zabudowy działki nr [....] , nie będzie można wyciąć rosnących we wschodniej jej części klonów stanowiących zadrzewienie o znaczących walorach krajobrazowych i gatunkowych, co uniemożliwia odsunięcie zabudowy w tym kierunku. Zacienienie natomiast zachodniej części działki nr [....] przez projektowany IX kondygnacyjny budynek wymusza zaprojektowanie atrakcyjnej elewacji zachodniej bez otworów okiennych lub odsunięcie się z zabudową na odległość ok. 20 m od granicy z działką nr [....] . Odsunięcie od strefy zacienionej jest w praktyce niemożliwe z powodu konieczności ochrony w/w wartościowych drzew. Domagając się traktowania na równych prawach SM "[....] " i spółki "[....] " odwołująca się Spółdzielnia wniosła o ograniczenie zabudowy na działce nr [....] do wysokości czterech kondygnacji. Kolejny zarzut podniesiony w odwołaniu dotyczył wykorzystania miejsc postojowych w ulicy [....] dla uzupełnienia przewidzianych przez inwestora na własnym terenie. Zdaniem odwołującej się Spółdzielni miejsca postojowe wzdłuż ulicy [....] nie wystarczają w pełni na parkowanie samochodów mieszkańców istniejących budynków, dlatego wydanie pozwolenia na budowę ze wskaźnikiem 0,6 miejsc na jedno mieszkanie jest nie do przyjęcia. Odwołujący się wyraził także swoje obawy co do urządzenia placu budowy na działce o powierzchni zaledwie 1219 m2 przy budowie IX kondygnacyjnego budynku, co może spowodować zajęcie przez zaplecze budowy miejsc postojowych przy ul. [....] . Wojewoda [....] decyzją z dnia 28 lutego 2006r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 104 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej obowiązku spełnienia warunków zawartych w piśmie "[....] ." i w tym zakresie orzekł, że należy spełnić warunki zawarte w piśmie "[....] z dnia [....] sierpnia 2005r. Natomiast w pozostałym zakresie Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Wojewoda podał, że w jego ocenie projektowana zabudowa nie ogranicza dotychczasowego sposobu korzystania z sąsiedniej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [....] będącej własnością odwołującej się SM "[....] " a urządzonej i zagospodarowanej jako plac zabaw dla dzieci. Wzmiankowane wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że działka nr [....] jest działką budowlaną i będzie zabudowana budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym. Zdaniem Wojewody wynikające z projektu zagospodarowania terenu dane wskazują, że istniejące i projektowane pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi mają zapewnione naturalne oświetlenie. Działka nr [....] , co wynika z definicji działki budowlanej zawartej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może być działką budowlaną, a zatem prawidłowo został zaprojektowany budynek z zachowaniem przepisów § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i w ocenie Wojewody nie uniemożliwia to zabudowy tej działki. Wojewoda wskazał też, że projektowany budynek spełnia wszelkiego rodzaju wymagania obowiązujących przepisów zarówno w zakresie jego lokalizacji, jak i rozwiązań techniczno - budowlanych, zaś jego zaplanowana wysokość jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisami Prawa budowlanego. Zdaniem Wojewody wnioskowane obniżenie wysokości zabudowy do czterech kondygnacji nie znajduje uzasadnienia na gruncie obowiązującego prawa i stanowiłoby nieuzasadnione ograniczenie uprawnień wynikających z decyzji o warunkach zabudowy. Także żądanie zapewnienia w ramach własnego terenu miejsc parkingowych w ilości jedno miejsce parkingowe na jedno mieszkanie jest również nieuzasadnione. Miejsca parkingowe wzdłuż ulicy Kłosowskiego nie stanowią infrastruktury osiedlowej SM "[....] ", lecz stanowią część drogi gminnej, zatem są ogólnodostępne, a ich sposób wykorzystania określa zarządca drogi. Ponadto zarówno ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, jak i zarządca drogi nie określają żadnego wskaźnika ilości miejsc parkingowych, zaś przyjęta w projekcie konieczność zapewnienia potrzeb w zakresie miejsc parkingowych na terenie inwestycji na poziomie 0,6, a w pozostałym zakresie możliwość korzystania z ogólnodostępnych miejsc parkingowych wzdłuż ulicy Kłosowskiego została potwierdzona przez zarządcę drogi jako poprawna. Odnośnie zarzutu dotyczącego niezgodności decyzji z wydanymi warunkami "[....] " z dnia 23 września 2004r. Wojewoda przeprowadził postępowanie wyjaśniające i ustalił, że zatwierdzony projekt budowlany odpowiada w pełni uzgodnieniu dostawcy energii elektrycznej "[....] " Rejonu Dystrybucji N. z dnia 24 października 2005r., znak: [....] . Zgodnie z jego treścią przyjęte w projekcie rozwiązania są zgodne z warunkami przyłączenia z dnia 10 sierpnia 2005r., znak: [....] . Z uwagi na powyższe zaskarżoną decyzję Wojewoda w tym zakresie zmienił. W pozostałym zakresie organ odwoławczy uznał decyzję organu l instancji za zgodną z prawem. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [....] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[....] " z siedzibą w K. , zarzucając zaskarżanej decyzji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: art. 5 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegającą na przyjęciu, iż projektowany budynek na działce [....] spełnia wymagania obowiązujących przepisów prawa zarówno w zakresie jego lokalizacji jak i rozwiązań techniczno - budowlanych, bez jednoczesnego uwzględnienia przesłanki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, zgodnie z którą projektowany budynek winien zapewnić poszanowanie występujących w obszarze jego oddziaływania, uzasadnionych interesów osób trzecich; art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na naruszeniu konstytucyjnego obowiązku równego traktowania stron skutkujące faktycznym naruszeniem przysługującego stronie skarżącej prawa własności nieruchomości stanowiącej działkę nr [....] ; § 13 i § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 5 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na braku uwzględnienia wpływu realizacji budynku na działce nr [....] w zakresie wymagań dotyczących norm naturalnego oświetlenia na zamierzoną przyszłą realizację inwestycji budowlanej na działce nr [....] ; 2. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: -art. 6 kpa poprzez pominięcie przy wydawaniu decyzji administracyjnej przepisu zawartego w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego; -art. 7 kpa poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. brak ustalenia wpływu realizacji inwestycji na działce nr [....] na prawo własności strony skarżącej w odniesieniu do działki nr [....] wraz z jednoczesnym brakiem uwzględnienia przy załatwianiu sprawy słusznego interesu strony skarżącej; -art. 11 kpa polegające na braku należytego wyjaśnienia przez organ administracyjny zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wyrażaniu zgody na realizację inwestycji na działce nr [....] , mając na względzie treść zarzutów zgłoszonych w toku postępowania administracyjnego przez stronę skarżącą; -art. 77 § 1 kpa polegające na braku przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, w tym w szczególności braku przeprowadzenia dowodu na okoliczność oddziaływania projektowanego budynku na działce nr [....] na możliwość zamierzonych, przyszłych inwestycji budowlanych na działce nr [....] ; -art. 107 § 3 kpa poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Wojewody [....] , wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości podwójnej minimalnej stawki opłat za czynności radców prawnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 11 grudnia 2007r. zawiesił postępowanie sądowe w sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa z uwagi na toczące się przed NSA postępowanie w sprawie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. NSA wyrokiem z dnia 15 stycznia 2009r. sygn. akt II OSK 1868/07 oddalił skargę kasacyjną ""[....] " Sp. z o.o. w K. od wyroku WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 886/05, którym to wyrokiem uchylono decyzję o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 25 lutego 2009 r. podjął z urzędu postępowanie sądowe w niniejszej sprawie, a następnie wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 264/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [....] z dnia 28 lutego 2006 r., nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, a także zasądził od Wojewody [....] na rzecz skarżącej kwotę 957 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegają uchyleniu z innych powodów niż podniesione w skardze. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, musi być poprzedzone zbadaniem, czy przedstawiony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem treść decyzji o warunkach zabudowy niewątpliwie stanowi jeden z elementów oceny prawidłowości decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Tymczasem dla niniejszej inwestycji decyzja o warunkach zabudowy wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. z dnia 12 maja 2005 r., a także poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 29 grudnia 2004 r. zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2007 r, sygn. akt II SA/Kr 886/05. Wyrok ten uprawomocnił się, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1868/07 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez "[....] " Sp. z o.o. W ocenie Sądu l instancji, decyzja o warunkach zabudowy dotycząca przedmiotowej inwestycji została więc wyeliminowana z obiegu prawnego, stąd decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dotycząca tej samej inwestycji utraciła swoją podstawę. Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. uchylenie decyzji, która stanowiła oparcie dla innej decyzji, jest podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie wydania tej innej decyzji. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., sąd administracyjny uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego. WSA stwierdził ponadto, że późniejsze uchylenie decyzji o warunkach zabudowy należy uznać za naruszenie prawa, ponieważ wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy jest wadą postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Wada ta powstała wprawdzie w wyniku okoliczności niezależnych od organów wydających pozwolenie na budowę, jednakże celem przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. nie jest wskazanie nieprawidłowości w postępowaniu organów administracji, lecz przede wszystkim ochrona obiektywnego porządku prawnego. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydawania decyzji. Dotyczy to na przykład niektórych podstaw wznowienia postępowania administracyjnego np. określonych w art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a., czy też w art. 145a k.p.a. Tak więc, w razie stwierdzenia przez sąd, że akt kontrolowany narusza prawo, a naruszenie to daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to zachodzi podstawa do uchylenia takiego aktu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a., bowiem dyspozycja tego przepisu ma na celu przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego. Sąd ten wskazał także, że organy prowadzące postępowanie administracyjne nie wezwały inwestora do uzupełnienia braku wniosku o pozwolenie na budowę polegającego na nieprawidłowym umocowaniu pełnomocnika. Odnośnie zarzutów skargi, WSA uznał je za niezasadne, podzielając w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła "[....] " Sp. z o.o. w K. , zaskarżając wyrok w całości, zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie wskutek przyjęcia rozszerzającego rozumienia określonego w powołanym przepisie pojęcia "naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego" i uznanie, że sąd administracyjny jest zobowiązany do uchylenia kontrolowanej decyzji także wtedy, gdy decyzja ta opierała się na innej decyzji, która następnie została uchylona, albowiem celem powołanego przepisu nie jest wskazanie nieprawidłowości w postępowaniu organów administracji, lecz przede wszystkim ochrona obiektywnego porządku prawnego, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do rozszerzającej wykładni powołanego przepisu i w konsekwencji uchylenia kontrolowanej decyzji, gdyż: - decyzja o warunkach zabudowy, będąca podstawą kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę została uchylona ze względu na wady formalne w trybie zwykłym zaskarżenia ze skutkiem ex nunc, a zatem jej wady nie istniały nawet obiektywnie w chwili wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, - w wyniku wznowienia postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. kontrolowana decyzja nie mogłaby zostać uchylona, gdyż obiekt budowlany, którego dotyczyła decyzja o pozwoleniu na budowę został zrealizowany, a w związku z tym z powodu bezprzedmiotowości postępowania nie mogłoby być ono prowadzone (organ powinien odmówić wszczęcia postępowania bądź umorzyć je jako bezprzedmiotowe); 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wskazania niezbędnych i jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania organu administracji. W oparciu o powyższe zarzuty Spółka z o.o. "[....] " wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi l instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz "[....] " sp. z o.o. kosztów postępowania według norm przepisanych. Pismem procesowym z dnia [....] 2009 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[....] " w K. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wyrokiem z dnia 9 lipca 2010 roku sygn. akt II OSK 1197/09, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, z uwagi na naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie, co w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Dalej Sąd zważył, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. jest powtórzeniem art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, póz. 368 ze zm.), dalej ustawa o NSA. Po wejściu w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi można zauważyć rozbieżności w orzecznictwie sądowym wynikłe z rożnego rozumienia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. i różnego zakresu jego stosowania przez sądy administracyjne (wyrok NSA z 16 czerwca 2005 r., OSK 832/04, Lex nr 179202; wyrok NSA z 14 listopada 2006 r, II OSK 1321/05; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądamj administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 458; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4. Warszawa 2010, s. 341). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w tym zakresie sięgającym jeszcze przepisu art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o NSA, nie wszystkie przesłanki wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 k.p.a., stanowią "naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego" w rozumieniu art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o NSA (obecnie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a.). Skoro sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych), to muszą brać pod uwagę przy ocenie decyzji stan istniejący w chwili wydania zaskarżonej decyzji, a nie stan prawny po jej wydaniu, jaki może się ukształtować na skutek późniejszych działań organów, czy sądu. Nie wszystkie przecież przesłanki wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 k.p.a., istnieją bądź są znane w dacie podejmowania kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym decyzji, nie mogą więc być traktowane przez sąd administracyjny jako "naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego". Nie może bowiem stanowić naruszenia prawa stan prawny, który nie istniał w dacie wydania kontrolowanej przez sąd administracyjny decyzji nie mógł więc naruszać prawa, a powstał na skutek późniejszych okoliczności. Nie sposób organowi administracji publicznej zarzucić naruszenia prawa, jeśli okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania, nie istniała w momencie wydania decyzji kontrolowanej przez sąd administracyjny. Ponieważ podstawę uchylenia decyzji lub postanowienia w całości lub w części zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a., stanowi "naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego", niezbędne jest podzielenie przesłanek wznowienia na takie, które są tożsame z "naruszeniem prawa" (art. 145 § 1 pkt 1-4 i 6 k.p.a.) i takie, które nie posiadają tej cechy (art. 145 § 1 pkt 5, 7 i 8 k.p.a.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, tylko pierwsza z powyżej wyodrębnionych grup może stanowić podstawę do uchylenia decyzji administracyjnej przez sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. (wyrok NSA z 6 stycznia 1999 r, III SA 4728/97 wraz z glosą aprobującą J. Zimmermanna, OSP 2000, nr 1, poz. 16; wyrok NSA z 23 września 2004 r, FSK 641/04, Lex nr 133764; wyrok NSA z 12 maja 2005 r., FSK 2045/04, Mon. Podat. 2006, nr 3, s. 45; wyrok NSA z 20 stycznia 2006 r., l FSK 518/05; wyrok NSA z 7 marca 2007 r., II FSK 353/06, Lex nr 465004; wyrok NSA z 17 stycznia 2008 r, l FSK 157/07, Lex nr 466073; wyrok NSA z 6 listopada 2009 r., l GSK 284/09, Lex nr 550347; wyrok NSA z 9 listopada 2009 r., l GSK 302/09, Lex nr 550867; wyrok NSA z 27 kwietnia 2010 r., l OSK-1226/09; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s. 315). Powyżej przedstawione stanowisko w pełni podziela Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w szczególności, że w zaskarżonym orzeczeniu zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się z poglądem, że "naruszenie prawa" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. nie może być interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej, obejmującej wszystkie przesłanki wymienione w art. 145 § 1 k.p.a., gdyż wtedy przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. staje się przepisem konkurencyjnym a nawet wyłączającym możliwość wznowienia postępowania zgodnie z art. 147 k.p.a. Trafnie dostrzeżono też w orzecznictwie, że uchylenie decyzji przez Sąd na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o NSA, powoduje inne skutki niż wystąpienie okoliczności wznowienia postępowania w postępowaniu administracyjnym. Bowiem po uchyleniu decyzji przez Sąd na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o NSA, a obecnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a., nie może nastąpić wznowienie postępowania administracyjnego, w takim przypadku zostaje więc pominięty etap wznowienia postępowania (wyrok NSA z 10 maja 2001 r., IV SA 1729/00, Lex nr 54155). Zbyt szerokie rozumienie zwrotu "naruszenie prawa", użytego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a, tak jak to przyjęto w zaskarżonym wyroku odwołując się do części orzecznictwa w tym zakresie, pozbawia organy i strony możliwości wznowienia postępowania zgodnie z art. 147 k.p.a., tym samym postępowanie sądowoadministracyjne praktycznie wyłącza jedno z postępowań nadzwyczajnych, przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a sąd administracyjny zastępuje organy administracji publicznej w ich funkcji orzeczniczej. Ponadto zauważono, że uchylenie zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a., bądź również decyzji organu l instancji na podstawie art. 135 p.p.s.a., jest dla strony bardziej niekorzystne, niż wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 147 k.p.a. i wydanie orzeczenia w oparciu o przepisy art. 151 k.p.a., które nie tylko przewidują uchylenie dotychczasowej decyzji. Poza tym decyzja wydana na podstawie art. 151 k.p.a., podlegałaby zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a następnie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, czego nie można oczekiwać po uchyleniu decyzji przez sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. Jak wynika z art. 56 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie stoi na przeszkodzie wszczęciu postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym i odwrotnie, wszczęcie takiego postępowania nie uniemożliwia wniesienia skargi do sądu. Tymczasem przyjęcie poglądu, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji w każdym przypadku, kiedy mają miejsce okoliczności wymienione w art. 145 § 1 k.p.a., narusza powyższą zasadę. Zakres kognicji sądów administracyjnych nie powinien być konkurencyjny dla orzecznictwa sprawowanego przez organy administracji publicznej, ani też nie powinien go zastępować, w przyjętym w Polsce modelu funkcjonowania, administracji publicznej i sądownictwa administracyjnego. Ewentualne zmiany tego modelu wymagałyby zmian ustawowych. W końcowej części rozważań podzielono również pogląd skargi kasacyjnej, że zaskarżonym wyrokiem został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wskazań co do dalszego postępowania organów administracji publicznej. Konkludując NSA stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie powinien merytorycznie rozpoznać skargę, pozostawiając kwestię ewentualnego wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. organom i stronom postępowania, gdyż przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego wynikająca z ww. przepisu, nie stanowi naruszenia prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań prawnych podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a., niniejszy sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią dokonaną w tej sprawie przez NSA. Jak zatem wynika z powyżej obszernie przedstawionych poglądów NSA, rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przy ponownym rozpoznawaniu niniejszej sprawy, jest dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, z pominięciem kwestii ewentualnego wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., gdyż przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego wynikająca z ww. przepisu, nie stanowi naruszenia prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. Przechodząc do oceny niniejszego postępowania administracyjnego, należy wskazać, że z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w przeprowadzonym przez organy I i II instancji postępowaniu, nie doszło do naruszenia prawa, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Analogiczna ocena została już zresztą wyrażona przez WSA w uzasadnieniu wyroku z 6 kwietnia 2009 roku. Dokonując oceny zgodności z prawem tak zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji, w całości należy podzielić poglądy przedstawione przez Wojewodę [....] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które zostały obszernie przedstawione w części historycznej uzasadnienia i w związku z tym nie wymagają ponownego przytaczania. Z uwagi natomiast na uchybienie organu I instancji, dotyczące nie wezwania przez ten organ inwestora do uzupełnienia braku wniosku o pozwolenie na budowę, co miało związek z nieprawidłowym umocowaniem pełnomocnika, omówienia wymaga kwestia wagi naruszenia prawa w powyższym zakresie. Jak wynika z akt administracyjnych pełnomocnictwo dla osoby składającej w imieniu inwestora wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę zostało podpisane tylko przez jednego członka zarządu inwestora. Tymczasem z odpisu KRS wynika, że umowa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "[....] " przewiduje, że w imieniu spółki jedynie do składania oświadczeń woli w sprawach majątkowych do kwoty 10.000 złotych uprawniony jest jeden członek zarządu, a w pozostałych przypadkach konieczne jest współdziałanie dwóch członków zarządu łącznie lub jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Ponieważ umowa spółki milczy w kwestii reprezentacji spółki w sprawach niemajątkowych, a do takich należy niewątpliwie złożenie wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 205 § 1 Kodeksu spółek handlowych do składania oświadczeń w imieniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Biorąc jednak pod uwagę, że oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, którego złożenie stanowi warunek formalny uzyskania pozwolenia na budowę zostało podpisane przez dwóch członków zarządu, oraz to, że z treści tego oświadczenia i okoliczności sprawy (korespondencja pomiędzy organem, a inwestorem w przedmiocie zasad reprezentacji) wynika, w związku z jakim postępowaniem jest składane, przyjąć należy, że nie wezwanie przez organ do uzupełnienia w powyższym zakresie braków wniosku, nie stanowi naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie tak zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Jak bowiem trafnie argumentuje uczestnik "[....] " Sp. z o.o. w K., nie każde naruszenie przepisów postępowania, lecz jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, realizuje przesłanki uchylenia decyzji określone w art. 145 § 1 ust. 1c p.p.s.a. Mając zatem na uwadze powyższe, uznając skargę za nieuzasadnioną, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.