II SA/Kr 121/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie WSA Mariusz Kotulski / spr. / Ewa Rynczak Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2009 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24 listopada 2008 r. nr [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości skargę oddala Decyzją z dnia [...].08.2008r., znak: [...] Wójt Gminy Z., działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 36 ust. 4, 37 ust. 1-2 i ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717), Uchwały Rady Gminy Nr XII/64/03 z dnia 30.05.2003r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw K. i Z., ustalił dla R. G. jednorazową opłatę [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości położonej w Z., a oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 1 o powierzchni 0,3242 ha i zobowiązał R. G. do uiszczenia tej opłaty w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja organu I instancji stanie się ostateczna. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, iż na skutek uchwalenia planu miejscowego uchwałą Rady Gminy Zabierzów Nr XII/64/03 z dnia 30 maja 2003r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw K. i Z. w Gminie Z. nastąpił wzrost wartości opisanej powyżej nieruchomości, co zostało wykazane w operacie szacunkowym dołączonym do akt sprawy. I tak organ I instancji ustalił, że - zgodnie z operatem szacunkowym sporządzonym przez biegłego rzeczoznawcę - wartość opisanej powyżej nieruchomości na skutek uchwalenia wskazanego powyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wzrosła o [...] zł, a zatem opłata jednorazowa z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wynosi [...] zł, gdyż - zgodnie z powołaną wyżej uchwałą Rady Gminy Z. - opłata ta równa jest 10% wzrostu wartości nieruchomości. Wskazano również, iż przeniesienie własności wskazanej powyżej nieruchomości nastąpiło w dniu [...] października 2004r. Odwołanie od wskazanej powyższej decyzji złożył R. G. wskazując, iż przeniesienie własności nieruchomości nastąpiło w formie zamiany, a w związku z tym - w ocenie odwołującego - nie należy w przedmiotowym przypadku stosować regulacji zawartej w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na brak przesłanki ustalenia opłaty planistycznej, a to brak zbycia nieruchomości. Nadto odwołujący podniósł, iż nie uzyskał żadnych korzyści majątkowych związanych z przeniesieniem własności w/w nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...] z dnia 24.11.2008r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. ze zm.) w związku z art. 36 ust. 4 i 37 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz § 57 uchwały Rady Gminy Zabierzów Nr XII/64/03 z dnia 30 maja 2003r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw K. i Z. w Gminie Z. (Dz. Urz. Woj. Małop. nr 80, poz. 2272) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu podał, że postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone prawidłowo, a wydana decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Nadto organ II instancji ustalając stan faktyczny wskazał m.in., iż uchwałą Rady Gminy Zabierzów Nr XII/64/03 z dnia 30 maja 2003r. przyjęto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectw K. i Z. linie Z., który objął - między innymi - nieruchomość położoną w Z., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr 1 o powierzchni 0,3242 ha, która zgodnie z ustaleniami uprzednio obowiązującego planu miejscowego znajdowała się całości w terenach oznaczonych symbolem R (tereny upraw polowych i ogrodniczych). Uchwala ta weszła w życie z dniem 24 lipca 2003r. Zgodnie z ustaleniami powołanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka nr 1 w Z. znalazła się częściowo w terenach oznaczonych symbolem M2 (tereny zabudowy Mieszkaniowej [...]), a częściowo w terenach oznaczonych symbolem RP (tereny użytków rolnych). W powołanej wyżej uchwale Rady Gminy Z. w § 57 podano, że wysokość stawki procentowej służącej naliczeniu opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 3 ustawy dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustala się na 10%. Wskazano również, iż w dniu [...] października 2004r. R. G. zawarł umowę, którą zamienił działkę nr 1 położoną w Z., o powierzchni 0,3242 ha na działkę nr 2 położoną w Z., o powierzchni 0,2403 ha, co stanowiło podstawę wszczęcia - z dniem 18 czerwca 2008r. - przez Wójta Gminy Z. postępowania w sprawie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości opisanych powyżej nieruchomości. Postępowanie to zostało wszczęte przed upływem 5 lat od dnia w którym zaczął obowiązywać w/w miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie organu II instancji wysokość jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej nieruchomości położonej została określona w sposób prawidłowy. Ustosunkowując się do podniesionej w odwołaniu kwestii zbycia nieruchomości w formie zamiany, organ II instancji wyjaśnił, iż ustawodawca w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym użył pojęcia "zbycie nieruchomości", a to oznacza, że opłata planistyczna naliczana jest również wówczas, gdy zbycie nieruchomości nastąpiło w formie zamiany. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2008r., II OSK 877/07, zgodnie z którym "pojęcie zbycie nieruchomości' obejmuje wszystkie formy dyspozycji nieruchomością w tym także sprzedaż i darowiznę". Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wskutek skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi R. G., wniesionej w piśmie z daty 29.12.2008r. na w/w decyzję organu odwoławczego. W skardze podniesiono, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z prawem, a także krzywdząca i niezgodna z zasadami współżycia społecznego i dobrosąsiedzkiego. W szczególności podniesiono, iż przeniesienie własności przedmiotowej nieruchomości nastąpiło w formie zamiany, a w związku z tym, zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na brak przesłanki ustalenia opłaty planistycznej, a to brak zbycia nieruchomości. Na uzasadnienie powyższego stanowiska skarżący powołał treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2000r., OPK 16/00. Nadto skarżący wskazał, iż nie uzyskał żadnych korzyści majątkowych związanych z przeniesieniem własności przedmiotowej nieruchomości. Ponadto skarżący wskazał, iż przepis art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym narusza konstytucyjną zasadę równości wobec prawa, bowiem pozostawia jednostkom samorządu terytorialnego dowolność w nakładaniu, a następnie w wymierzaniu daniny publiczno prawnej – stawki opłaty planistycznej w wysokości 1% do 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie rada mogła ustalić stawkę w wysokości 1%. W dalszej części uzasadnienia skarżący podniósł, iż na powyższej zamianie nie stracił ani nie zyskał, zmienił się tylko nr dziełek w KW, wielkość gruntu, a jej wartość pozostała bez zmian. Wskazał, że zamiana ta miała charakter czysto dobrosąsiedzki i grzecznościowy bez żadnych operacji finansowych, a od notariusza skarżący dowiedział się, że zamiana działek nie podlega opłacie planistycznej. Nadto skarżący zarzucił, iż nie rozumie dlaczego na skutek uchwalenia w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jego działka została podzielona na cześć rolną i budowlaną, a jego zarzuty i sprzeciw w tym zakresie nie zostały rozpoznane do tej pory. Skarżący przedstawił się również jako inicjator i wykonawca licznych prac publicznych na obszarze gminy Z. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Sądu organ administracyjny prowadzący przedmiotowe postępowanie, nie naruszył zasad postępowania wynikających z art. 7 i 77 k.p.a., w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy oraz dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowił przepis art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, normujący sytuacje, w których konsekwencją regulacji wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w skrócie m.p.z.p. jest wzrost wartości nieruchomości położonej na obszarze objętym planem. Opłata uiszczana gminie na tej podstawie została określona przez doktrynę i praktykę mianem renty planistycznej. Stanowi ona swoistą partycypację gminy w zyskach, jakie przynosi zbycie nieruchomości, której wartość wzrosła w związku ze zmianą ustaleń zawartych w m.p.z.p. W komentowanym przepisie wskazano jedynie górną wysokość tej opłaty, natomiast określenie obowiązującej stawki procentowej należy do kompetencji rady gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. W bezspornym stanie faktycznym sprawy ustalono, iż w dniu 30.05.2003r. został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym znajdowała się również przedmiotowa nieruchomość. W uchwale tej dokonano zmiany przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości z upraw polowych i ogrodniczych, obecnie w/w działka znalazła się częściowo w terenach oznaczonych symbolem M2 (tereny zabudowy Mieszkaniowej [...]), a częściowo w terenach oznaczonych symbolem RP (tereny użytków rolnych). Wzrost wartości nieruchomości został prawidłowo udokumentowany w sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego J. K. operacie szacunkowym z lipca 2008r. W dniu 26 października 2004r. skarżący dokonał zbycia tejże nieruchomości w drodze umowy zamiany (Repertorium A nr [...]). Skargę jako niezasadną należało oddalić. Sąd nie zgodził się z zarzutem skargi, w którym skarżący podniósł, że art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) odnosi się jedynie do zbycia nieruchomości, rozumianego jako sprzedaż, odstąpienie za pieniądze. Po pierwsze należy wskazać, iż powyższy pogląd znajdował uzasadnienie w poprzednio obowiązującym zapisie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem art. 36 ust. 4 ustawy w brzmieniu pierwotnym przewidywał wymierzenie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wyłącznie w razie dokonania jej sprzedaży. Przepis ten został jednakże zmieniony przez art. 10 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003r.o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 141, poz. 1492) z dniem 22 września 2004r. w ten sposób, że pojęcie "sprzedaż" zastąpiono pojęciem "zbycie". W ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zostało sprecyzowane znaczenie tego pojęcia. Należy jednak wziąć pod uwagę, że cytowaną ustawą z dnia 28 listopada 2003r. dodano także w art. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2000r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) punkt 3b zawierający definicję ustawową zbywania i nabywania nieruchomości, które należy rozumieć jako dokonywanie czynności prawnych, na podstawie których następuje przeniesienie własności nieruchomości lub przeniesienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo oddanie jej w użytkowanie wieczyste. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje pogląd wyrażony przez WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 6 sierpnia 2008r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 349/08 (nie publ.), że wykładając pojęcie "zbycia" wprowadzone do art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym trzeba odwołać się do definicji "zbywania nieruchomości" zawartej w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami. Przytoczona wyżej definicja nawiązuje do pojęć z zakresu prawa cywilnego, a w nauce prawa cywilnego przeniesienie własności stanowi przejście prawa własności z jego dotychczasowego podmiotu (zbywcy) na inny podmiot (nabywcę) na podstawie umowy. Jednoczesne dokonanie zmiany brzmienia art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w ten sposób, iż słowo "sprzedaje" zastąpiono słowem "zbywa" oznacza w ocenie Sądu, że celem ustawodawcy, który dostrzegł wąskie zastosowanie wskazanego przepisu jedynie do typowych czynności sprzedaży było poszerzenie katalogu zdarzeń prawnych objętych jego regulacją. Skoro zaś powyższe zmiany zostały zawarte w jednej ustawie nowelizującej uprawnionym jest stanowisko, że ustawodawca zamierzał pojęcie "zbycia nieruchomości" wprowadzone w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnieść do definicji wprowadzonej w art. 4 pkt 3b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Potwierdzeniem powyższego stanowiska są zmiany wprowadzone ustawą z dnia 28 listopada 2003r. w art. 37 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 37 ust. 5 tejże ustawy otrzymał brzmienie: "5. Notariusz, w terminie 7 dni od dnia sporządzenia umowy, której przedmiotem jest zbycie nieruchomości, w formie aktu notarialnego, jest zobowiązany przesłać wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi miasta wypis z tego aktu.", podczas gdy uprzednio w przepisie tym na notariusza nałożony był obowiązek nadesłania wypisu z aktu notarialnego umowy sprzedaży nieruchomości. W brzmieniu sprzed nowelizacji art. 37 ust. 11 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brzmiał: "Zasady określania wartości nieruchomości oraz osoby uprawnione do określania tej wartości ustalają przepisy o gospodarce nieruchomościami." W wyniku nowelizacji przepisowi temu nadano następujące brzmienie: "W odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy o gospodarce nieruchomościami." W ocenie Sądu przepis art. 37 ust. 11 w aktualnym brzmieniu odsyła do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami również w zakresie definicji pojęcia "zbycie nieruchomości". Ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera definicji legalnej zbycia nieruchomości, skoro zatem pobranie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości jest jednym ze skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, to w postępowaniu w przedmiocie tej opłaty pojęcie zbycia nieruchomości należy rozumieć zgodnie z definicją zawartą w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pozostawienie w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym regulacji, iż wysokość opłaty o której mowa w art. 36 ust. 4 ustala się na dzień sprzedaży, należało zdaniem Sądu uznać za niedopatrzenie ustawodawcy. Przyjęcie wyłącznie gramatycznej wykładni przepisu art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czyniłoby wspomnianą nowelizację bezprzedmiotową, albowiem określenie wartości nieruchomości na dzień jej sprzedaży wyklucza możliwość ustalenia jej wartości, gdy została ona zbyta w inny sposób. W tym przypadku należy więc wesprzeć się wykładnią celowościową i systemową (por. T.Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Wyd. Zakamycze, Kraków 2004) Powyższe stanowisko znajduje również poparcie w poglądach doktryny, zgodnie z którymi umowa zamiany mieści się w granicach zwrotu "zbycie" (A.Miller, Niektóre problemy wpływu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na wartość nieruchomości. Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego z 2005r., nr 7, str. 18) zaś jako zbycie należy traktować każde przeniesienie prawa własności lub użytkowania wieczystego w drodze czynności prawnej, nie ma przy tym znaczenia czy czynność została dokonana odpłatnie, czy pod tytułem darmym, czy świadczenia stron są ekwiwalentne (K.Świderski, Odpowiedzialność gminy z tytułu szkód spowodowanych kształtowaniem ładu przestrzennego. Samorząd Terytorialny z 2006r., nr 9, str. 23). Nie jest trafne odwołalnie się przez skarżącego w skardze do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2000r., sygn. akt OPK 16/00 (ONSA z 2001r., nr 2, poz. 64). Wyrażony w tej uchwale pogląd dotyczył stanu prawnego sprzed nowelizacji dokonanej wyżej omawianą ustawą z dnia 28 listopada 2003r. do polskiego systemu prawa wprowadzono pojęcie "zbycia nieruchomości", a nadto wyrażone w tej uchwale stanowisko odnosiło się wyłącznie do kwestii zbycia nieruchomości w drodze darowizny. Sąd odnosząc się do tych kwestii nie zajmował się wykluczeniem z zakresu pojęcia "zbycia nieruchomości" przeniesienia prawa własności w drodze umowy zamiany. Zaznaczyć przy tym należy, że inaczej niż przy darowiźnie (czynność nieodpłatna), przy umowie zamiany mamy do czynienia z czynnością odpłatną, a wzajemne świadczenia są ekwiwalentne (tak jak przy sprzedaży). Podkreślić przy tym należy, iż zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jedną z przesłanek naliczenia tzw. renty planistycznej jest wzrost wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreśla się w orzecznictwie, że opłata planistyczna należy się, gdy majątek właściciela zwiększy się w następstwie uchwalenia lub zmiany planu. Zbycie nieruchomości uruchamia jedynie mechanizm pobrania opłaty i stanowi zarazem drugą z koniecznych przesłanek do zastosowania tej instytucji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2006r., sygn. akt II OSK 955/05, Baza orzeczeń Lex nr 275481). Zatem majątek zbywcy zwiększa w istocie już w wyniku uchwalenia lub zmiany planu, który ustala dla danej nieruchomości tego rodzaju przeznaczenie, że wpływa ono na wzrost jej wartość. Już w wyniku zmiany przeznaczenia nieruchomości w nowym lub zmienionym planie majątek właściciela nieruchomości podlega zwiększeniu. Okoliczność, czy w przyszłości dokona on zbycia nieruchomości, a w szczególności czy dokona tego w ciągu 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy lub jego zmiany stały się obowiązujące, ma tylko znaczenie dla ustalenia renty planistycznej i korzyść uzyskana przez zbywcę jest jedynie następstwem wzrostu wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia lub zmiany planu. W konsekwencji stwierdzić należy, że przeniesienie własności nieruchomości w drodze umowy zamiany stanowi zbycie nieruchomości w rozumieniu art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z którym wiąże się obowiązek uiszczenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Powołane przez skarżącego przypadki naruszenia prawa związane w procedurą planistyczną nie są przedmiotem niniejszego postępowania i mogą być podniesione m.in. w skardze na akt prawa miejscowego lub w skardze na bezczynność organu. Ustosunkowując się do zarzutu niezgodności art. 36 ust. 4 u.p.z.p. z Konstytucją, wskazać należy, iż Sąd nie podziela podniesionych w tym zakresie zastrzeżeń. Odnośnie zarzutu, iż informacja udzielona skarżącemu przez notariusza – co do braku opłaty planistycznej w przypadku zamiany działek – była nieprawdziwa i wprowadziła go w błąd, uznać należy, że okoliczność ta jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy przez organy administracyjne. O tym bowiem, czy opłata planistyczna jest pobierana decyduje obowiązujące prawo i działające na jego podstawie organy administracyjne, a nie notariusz. Wskazać należy iż, okoliczność aktywności społecznej skarżącego w pracach publicznych na obszarze Gminy wystawia mu bardzo dobre świadectwo, ale również nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Mając zatem na uwadze całokształt przedstawionych wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a tym samym uznając skargę za nieuzasadnioną orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).