II SA/Kr 1218/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2018 r. sprzeciwów A. K. oraz R. T. i J. T. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązków związanych ze zmianą stanu wody na gruncie 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 1. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 16 października 2017 r. znak: [...] Prezydent Miasta T. nakazał R. T. i J. T. właścicielom działki nr [...] obr. [...] w T.: odprowadzenie wód opadowych z dachu budynku mieszkalnego nr [...] do kanalizacji deszczowej w ul. [...], zlikwidowanie przyłączeniowego odcinka sieci kanalizacyjnej, którym wprowadzane są wody z dachu budynku mieszkalnego do drenażu ułożonego w nadsypanym gruncie na działce nr [...] obr. [...] w T. i wypełnienie wykopu gruntem gliniastym, wykonanie na własnym terenie, na długości ogrodzenia pomiędzy działką nr [...] obr. [...] a działkami nr [...] i [...] obr. [...] wykopu głębokości 1,5 m i wypełnienie go gruntem gliniastym do poziomu 20cm poniżej murku ogrodzeniowego. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że Prezydent Miasta T. postanowieniem znak: [...] z dnia 25.08.2017 r. zobowiązał biegłego L. B. do udzielenia w swojej opinii jednoznacznej odpowiedzi na następujące pytania: Jakie urządzenia powinni wykonać właściciele działki nr [...] obr. [...], aby w możliwie najprostszy i najskuteczniejszy sposób zapobiec powstawaniu szkód na działkach sąsiednich - nr [...], [...], obr. [...] w związku z podniesieniem pierwotnego poziomu terenu działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w T. i wprowadzeniu do niego drenażu odwadniającego budynek. Jakie podstawowe parametry powinny posiadać urządzenia, by skutecznie zapobiegły teraz i w przyszłości szkodom na gruntach sąsiednich. Opinia L. B. została przedstawiona organowi 29 września 2017 r. Odpowiadając na pytanie postawione przez organ biegły wskazał na konieczność: odprowadzenia do kanalizacji deszczowej wód opadowych z dachu budynku (wg wskazań właściciela kanalizacji), likwidacji przyłączeniowego odcinka sieci kanalizacyjnej, którym wprowadzane są wody z dachu budynku mieszkalnego do drenażu ułożonego w nadsypanym gruncie na działce nr [...] obr. [...] w T. i wypełnienie wykopu gruntem gliniastym, wykonania na długości ogrodzenia pomiędzy działką nr [...] obr. [...] a działkami nr [...] i [...] obr. [...] wykopu o głębokości 1,5 m i wypełnienie go do poziomu 20 cm poniżej murku ogrodzeniowego gruntem gliniastym. Biegły odniósł się również do treści opinii geologicznej wykonanej na zlecenie stron wykonanej przez mgr. inż. M. J. S., który podważa wiarygodność jego opinii wykonanej na zlecenie Sądu Rejonowego w T.. Biegły B. uważa, że opinia biegłego S. nie powinna być uznana za dowód w sprawie między innymi z uwagi na to, że ustalenia w niej zawarte nie mają oparcia w jakichkolwiek badaniach oraz są nielogiczne i nie spełniają zasady bezstronności. W konsekwencji przeprowadzonego postepowania organ I instancji orzekł o nałożeniu obowiązku wykonania na działce nr [...] obr. [...] wskazanych na wstępie urządzeń służących zabezpieczeniu działki nr [...] i [...] obr. [...] przed spływem wód deszczowych. Z powyższą decyzją nie zgodzili się R. T. i J. T. podnosząc, że nałożenie obowiązków jest bezzasadne, bowiem wykonali na terenie swojej działki zbiornik podziemny retencyjny i do tego zbiornika odprowadzili wody zarówno z dachu budynku mieszkalnego, jak i z opaski tego budynku. Zarzucili, że biegły nie wziął pod uwagę tego urządzenia, a zdaniem wnoszących odwołanie, wykonanie go zapobiega całkowicie możliwości przelewania się wody z terenu ich nieruchomości na teren nieruchomości A. K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 13 sierpnia 2018 r. nr: [...], na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia 16 października 2017 r. znak: [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Kolegium przeprowadziło postępowanie uzupełniające, a to: Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się do organu l instancji o zobowiązanie biegłego L. B. do uzupełnienia opinii o wyjaśnienie wskazanych w nim okoliczności. W odpowiedzi na powyższe, w grudniu 2017 r. wydano uzupełniającą opinię, w której wskazano na dokonane obliczenia oraz podtrzymano proponowane w opinii z września 2017 r. rozwiązania. Kolegium zwróciło się również do R. T. i J. T. o przedłożenie wyjaśnień i dowodów co do wykonania podziemnego zbiornika, o którym mowa w odwołaniu. W odpowiedzi na powyższe wyjaśniono, że retencyjny podziemny zbiornik betonowy, szczelny i o wymiarach 100x250 cm o pojemności 2500 litrów zainstalowany został na działce na terenie wschodnio-południowej części działki nr [...] w pkt D (na przedłożonym rysunku trasy drenażu), szczelnie podłączono do niego odprowadzenie wody z systemu rynnowego i opaski budynku, co nastąpiło na przełomie sierpnia i września 2017 r. W trakcie postępowania odwoławczego R. T. i J. T. w piśmie z dnia 24 lipca 2018 r. przedłożyli opinię biegłego sądowego W. S. sporządzoną na zlecenie Sądu Rejonowego w T.. Dalej Kolegium podało, że przedmiotowa sprawa była już kilkakrotnie przedmiotem analizy organu II instancji. W aktualnym stanie sprawy wyjaśnienia wymaga okoliczność występowania przesłanki nałożenia obowiązków wynikających z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego, a to ustalenia szkodliwego wpływu zmiany stanu wody na gruncie na grunty sąsiednie. W ocenie Kolegium, z uwagi na przedłożoną opinię biegłego sądowego W. S., budzi wątpliwości czy i jakiego rodzaju szkody mogły zostać wyrządzone na nieruchomości A. K.. Biegły ustalił w tej opinii, że zły stan ogrodzenia, fundamentu klatek ptactwa ozdobnego, elementów małej architektury , jest wynikiem nie tyle szkodliwego wpływu wody, ale zastosowania nieprawidłowej technologii wykonania oraz wpływu warunków atmosferycznych, tj. zjawiska przemarzania gruntu. Zdaniem Kolegium powyższa okoliczność jest istotna dla możliwości nałożenia obowiązków i wymaga wyjaśnienia czy takie okoliczności, jak wprowadzenie do układu drenarskiego wód z dachu budynku oraz podniesienie poziomu terenu nieruchomości, doprowadziło do wystąpienia konkretnych, widocznych szkód na terenie nieruchomości A. K.. Zaznaczono, że w opinii biegłego W. S. wypowiedziano się na temat konkretnych budowli, a to: ogrodzenia, fundamentu klatek dla ptactwa i elementów małej architektury. Opinia ta nie zawiera natomiast kompleksowej oceny wpływu zmiany stanu wody na teren całej nieruchomości. Wnioski, które wysnuli R. T. i J. T., jakoby biegły wykluczył całkowicie szkodliwy wpływ zmiany stanu wody na nieruchomość A. K., są w ocenie Kolegium zbyt daleko idące. Nie można natomiast wykluczyć, że jeszcze inne szkody powstały na nieruchomości A. K. i to właśnie powinien ustalić organ l instancji. W tej sytuacji, w ocenie Kolegium, dla powyższych ustaleń niezbędne będą wiadomości specjalne i konieczne będzie kolejne uzupełnienie opinii przez biegłego L. B. lub przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego. Jeżeli chodzi o kwestię wykonania retencyjnego podziemnego zbiornika betonowego o wymiarach 100 x 250 cm o pojemności 2500 litrów, wskazano, że zbiornik ten przechwytuje wody z systemu rynnowego i opaski budynku, jednak z wyliczeń biegłego dotyczących ilości wody wynika, że ma on zbyt małą pojemność, aby całkowicie skumulował wody z terenu całej nieruchomości R. i J. T., zarówno z dachu jak i z terenu, który nie jest zabudowany. Natomiast okoliczność, że zbiornik ten został wykonany może skłaniać do ewentualnej modyfikacji obowiązków, np. poprzez skierowanie nadmiaru wody ze zbiornika do kanalizacji deszczowej w ulicy [...]. Zauważono przy tym, że zbiornik został wykonany na przełomie sierpnia i września 2017 r. Kolegium podniosło, że pomimo, iż odwołujący się kwestionują podawaną przez biegłego różnicę poziomów pomiędzy nieruchomościami, to bez wątpienia nieruchomość A. K. znajduje się poniżej nieruchomości odwołujących się. Na koniec Kolegium stwierdziło, że z uwagi na zmiany stanu faktycznego (wykonanie zbiornika) oraz ustalenia biegłego W. S. dotyczące szkód na nieruchomości A. K. zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego, którego zakres przekracza uzupełnienie w trybie art. 136 K.p.a. Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli, w ustawowym terminie, A. K. oraz R. T. i J. T.. A. K. w swoim sprzeciwie zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego tj.: art. 138 §2 k.p.a., poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania pomimo braku spełnienia w postaci wydania zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji z naruszeniem przepisów postępowania, art. 138 §2 k.p.a., poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania pomimo możliwości przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego we własnym zakresie, przy wcześniejszym, nie budzącym wątpliwości, ustaleniu przez organ pierwszej instancji, że doszło do nieuprawnionej zmiany stanu wody powodującej negatywne oddziaływanie na grunty skarżącej, abstrahując od stanowiska skarżącej, że tego rodzaju postępowanie dowodowe i tak byłoby zbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy (punkt 4 zarzutów). art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nieprawidłową interpretację opinii biegłego W. S., na podstawie której organ wywiódł, że do powstania szkód na działce Skarżącej nie dochodziło, ponieważ w dniu wykonywania pomiarów w celu oszacowania wartości szkód, nie stwierdził on stagnowania wody, przy jednoczesnym zignorowaniu opinii biegłych L. S. i T. C., którzy wprost wykazali negatywne oddziaływanie na gruntach należących do skarżącej związanych z nieuprawnioną zmianą stanu wód, art. 136 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie przez SKO, zbędnego, dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie podziemnego zbiornika retencyjnego wykonanego dobrowolnie i samodzielnie przez R. i J. T. i jego wpływu na stanu wód na gruncie, podczas gdy przedmiotem decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 16 października 2017 r. nie było wykonanie zbiornika, ale innych urządzeń wprost wymienionych w sentencji decyzji, które w ocenie biegłego w sposób kompleksowy zapobiegałby szkodliwemu oddziaływaniu na grunty skarżącej w przyszłości. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji, oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Natomiast R. T. oraz J. T. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając: 1. rażące naruszenie przez organ odwoławczy ogólnej zasady prawdy obiektywnej (art.7 k.p.a.) w związku z wybiórczym traktowaniem już przeprowadzonych dowodów, mimo że k.p.a. statuuje ich równą moc dowodową: a. pominięcie dowodów wprost potwierdzających, że wody opadowe i roztopowe zawsze spływały z działki nr [...] w kierunku nieruchomości A. K. a przed jej zabudową przez skarżących, ilość tych wód była zdecydowanie większa, skoro dotychczasowa zabudowa Huty [...] i istniejące odstojniki odprowadzały te wody wraz z kwasami bezpośrednio do gruntu, podczas gdy obecnie wody z systemu dachowego i opaski nowego budynku skarżących są retencjonowane w szczelnym zbiorniku (art. 75 k.p.a.); b. pominięcie wykazanej dowodowo przez informację Zarządu Dróg i Komunikacji w T. okoliczności, że wbrew twierdzeniom A.. K. nie odprowadza ona wód opadowych ze swojego budynku mieszkalnego do kanalizacji miejskiej (ostatecznie nie wiadomo, gdzie wody te znajdują ujście, może zalewają jej niżej położoną nieruchomość) oraz, że zlikwidowała ona w toku postępowania istniejący i udokumentowany fotograficznie znacznych rozmiarów staw na jej nieruchomości, który retencjonował dotychczas nadmiar wód; a nadto naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) głównie co do opinii biegłego L. B., poprzez brak jakiejkolwiek oceny rzetelności i fachowości tego dowodu przez organ odwoławczy, co nastąpiło również w stosunku do pozostałych dowodów, 2. naruszenie przepisu art. 138 § 2 zdanie 2 k.p.a. poprzez takie wskazanie okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, które absolutnie pomija wagę zarzutów odwoławczych, praktycznie sankcjonując w ten sposób uprzednie rażące naruszenia praw skarżących jako stron i bezkrytyczną ocenę przez organ I instancji mocy dowodowej a przede wszystkim rzetelności przeprowadzonych dowodów, co przejawia się w jednoznacznym uznaniu, że skarżący naruszyli stosunki wodne na swojej nieruchomości poprzez odprowadzenie wód roztopowych i opadowych na nieruchomość A.. K., mimo że brak do tego żadnych podstaw, 3. rażące naruszenie prawa do obrony skarżących poprzez uniemożliwienie im czynnego udziału w postępowaniu - przede wszystkim wypowiedzenia się co do dowodów zebranych w postępowaniu odwoławczym (art.10 § 1 k.p.a.) oraz art. 79 k.p.a. W odpowiedzi na sprzeciwy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1). Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Z kolei w myśl art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Jedyną zatem podstawą oceny zaskarżonej decyzji musi być treść art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że na tle omawianego przepisu organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania kasacyjnego rozstrzygnięcia, jeśli organ pierwszej instancji nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2007 r., II SA/Gl 439/06, LEX nr 930299). W sprzeczności z art. 138 § 2 pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, "gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a." (wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 października 2013 r., II SA/Kr 997/13, LEX nr 1384918; zob. też wyrok NSA z dnia 22 września 1981 r., II SA 400/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 88). Tymczasem w sprawie niniejszej Kolegium wskazuje właśnie jako powód wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 Kpa dwa fakty: przedłożenie do akt sprawy opinii biegłego sądowego W. S. (która sporządzona została do sprawy cywilnej o odszkodowanie) oraz fakt wybudowania na nieruchomości J. i R. T. zbiornika retencyjnego, lecz o pojemności mniejszej, niż wynika z opinii biegłego L. B.. W pierwszej kolejności należy wskazać, że postępowanie niniejsze toczy się od około 4 lat i zebrany w sprawie materiał dowodowy dotychczas nie pozostawiał wątpliwości, że nastąpiła zmiana stanu wody na gruncie J. i R. T., której skutkiem jest szkodliwy wpływ na działkę stanowiącą własność A. K.. Szkoda polega na zalewaniu działki A. K. i okresowym zaleganiu wody na powierzchni tej działki. Okoliczność ta wynika z opinii mgr. Inż. M. K., z lutego 2015r.; opinii geologicznej z listopada 2016 r. autorstwa mgr. Inż. L. B. – biegłego sądowego w okręgu Sądu Okręgowego w T. z zakresu geologii, hydrogeologii, geologii górniczej z listopada 2016 r. sporządzonej dla Sądu Rejonowego w T. do sygn. IC 622/16; opinii dotyczącej zmian stanu wody na gruncie z września 2017 r. autorstwa przywołanego mgr. Inż. L. B. sporządzona na zlecenie Prezydenta Miasta T. dla potrzeb niniejszego postępowania oraz opinii uzupełniającej tegoż biegłego z grudnia 2017 r. sporządzonej na zlecenie SKO w T.. Przedłożona do akt opinia inż. W. S., biegłego sądowego w okręgu Sądu Okręgowego w T. z zakresu budownictwa, jest w niniejszej sprawie nieprzydatna ze względu na to, że odnosi się wyłącznie do innego rodzaju szkód, niż zalewanie działki i stagnowanie na niej wody. Inż. W. S. w swojej opinii odniósł się do odezwy sądu powszechnego i doceniał wyłącznie uszkodzenia podmurówki betonowej i słupków ogrodzenia, fundamentów klatek dla ptactwa i elementów małej architektury, co wynika zapewne zarówno z zakresu zlecenia Sądu powszechnego jaki i ze specjalności biegłego (budownictwo), zupełnie innej niż specjalność biegłego L. B. (geologia, hydrogeologia, geologia górnicza). Na marginesie wskazać też należy na opinię autorstwa mgr inż. geologa J. S. (niebędącego biegłym sądowym), będącą opinią prywatną sporządzoną na zlecenie J. i R. T.. W dużej części jest to polemika z opinią biegłego L. B., przy czym zawiera wiele niedopuszczalnych, emocjonalnych a nawet obraźliwych uwag sformułowanych pod adresem biegłego L. B. i organów administracji (rozdział opinii pt. "Ocena pracy biegłego i urzędów prowadzących postępowanie w przedmiotowej sprawie"). Zdaniem Sądu opinia biegłego, będącego równocześnie biegłym sądowym, powołanego przez organ (a nie przez osobiście zainteresowane wynikiem sprawy strony postępowania), o odpowiednich specjalnościach i kwalifikacjach, sfomułowania w spokojny, rzeczowy i wiarygodny sposób daje wystarczającą rękojmię, że jej konkluzje są poprawne. Zatem w obecnym stanie faktycznym do rozstrzygnięcia pozostaje wyłącznie ta okoliczność: czy wybudowany przez R. i J. T. na własnych działkach zbiornik retencyjny o zbyt małej pojemności (w stosunku do wskazanej w opinii uzupełniającej biegłego L. B. z grudnia 2017 r.) wpłynie, a jeśli tak to w jaki sposób, na modyfikację obowiązków nałożonych decyzją organu I Instancji. Jeśli natomiast dodatkowo organ II Instancji powziął obecnie istotne wątpliwości, czy na nieruchomości A. K. istotnie wystąpiła szkoda spowodowana zmianą stanu wody na gruncie stanowiącym własność J. i R. T., to także i w tym zakresie może zażądać uzupełnienia opinii przez biegłego, choć lektura zalegających w aktach, a przywołanych wyżej opinii na wątpliwości takie nie wskazuje. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, ponowna ocena zebranego materiału dowodowego, względnie jego uzupełnienie jest obowiązkiem organu II Instancji. Zgodnie bowiem z art. 136 § 1 Kpa, organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Oznacza to, że uzupełnienia zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie niezbędnym do ustalenia ewentualnej konieczności i zakresu modyfikacji obowiązków nałożonych decyzją organu I Instancji (względnie, jeśli organ uzna to za konieczne, również co do wystąpienia szkody na gruncie A. K.) dokonać winien organ II Instancji we własnym zakresie lub zlecić przeprowadzenie dowodu uzupełniającego organowi I instancji. Wobec powyższego zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 151a § 1 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 597 zł składa się kwota 100 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu, kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).