II SA/Kr 1248/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Beata Łomnicka WSA Agnieszka Nawara- Dubiel (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2016 r. sprawy ze skarg M. K. oraz K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 lipca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko I. odrzuca skargę K. G.; II. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej M. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz decyzją z dnia 24 listopada 2014 r. (znak: [...]) stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa budynków usługowych - budowa dwóch budynków handlowo-usługowych, budowa stacji paliw oraz budynku handlowo-usługowego, gastronomicznego wraz z przyłączami infrastruktury technicznej oraz niezbędnymi urządzeniami zagospodarowania terenu w m. R." na działkach o nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w m. R.. Postępowanie w tej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w K., z dnia 28 lipca 2014 r. Wraz z wnioskiem inwestor przedłożył kartę informacyjną przedsięwzięcia (zwanej dalej w skrócie "Kartą") oraz wypisy z rejestru gruntów obejmujące teren realizacji planowanego przedsięwzięcia oraz obszar, na który będzie ono oddziaływać. W dniu 7 sierpnia 2014 r. inwestor dokonał uzupełnienia złożonego wniosku o kopię mapy ewidencyjnej z dnia 1 sierpnia 2014 r. z zaznaczonym obszarem realizacji planowanego przedsięwzięcia oraz obszarem, na który będzie ono oddziaływać. W dniu 14 sierpnia 2014 r. Burmistrz zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ewentualnego zakresu raportu. W opinii sanitarnej nr [...] z dnia 29 sierpnia 2014 r. (znak: [...]) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. (dalej PPIS) stwierdził, że planowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu w zakresie ochrony zdrowia i życia ludzi, ochrony przed hałasem, ochrony wód, ochrony gleby oraz ochrony powietrza atmosferycznego. Z kolei Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. pismem z dnia 29 sierpnia 2014 r. (znak: [...]) wezwał pełnomocnika inwestora do uzupełnienia Karty o dodatkowe informacje dotyczące planowanego przedsięwzięcia. Pełnomocnik inwestora przedłożył uzupełnienie Karty, wskazując jednocześnie, że we wniosku o wydanie decyzji omyłkowo została pominięta działka ewid. nr [...], na której również planowana jest realizacja inwestycji. W piśmie z dnia 5 listopada 2014 r. (znak: [...]) Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. (dalej RDOŚ) wyraził opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. W dniu 20 listopada 2014 r. Burmistrz wydał postanowienie (znak: [...]), w którym stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, a w dniu 24 listopada 2014 r. Burmistrz wydał decyzję (znak: [...]), którą stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Burmistrz wyjaśnił, że planowana inwestycja realizowana będzie w zachodniej części miejscowości R. przy ul. K., na terenie o pow. 22940 m2, który jest częściowo zagospodarowany. W szczególności znajdują się na nim obiekty kubaturowe (budynek główny o pow. 1999 m2 i budynek pomocniczy o pow. 270 m, w których obecnie nie jest prowadzona jakakolwiek działalność) oraz infrastruktura techniczna kompleksu usługowo-handlowego użytkowanego jako stacja obsługi pojazdów (warsztaty mechaniki pojazdowej, stacja kontroli pojazdów). Na terenie znajduje się uzbrojenie: zewnętrzna instalacja kanalizacyjna wraz z przepompownią włączona do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej, przyłącz do miejskiej sieci wodociągowej, przyłącz do sieci gazowej, przyłącz do sieci telekomunikacyjnej, przyłącz do sieci energetycznej średniego napięcia wraz ze stacją transformatorową, instalacja kanalizacji deszczowej z osadnikiem. W ramach przedsięwzięcia planuje się: rozbudowę budynku usługowego - budowa budynku usługowo-handlowego (pow. zabudowy ok. 3200 m2); rozbudowę budynku usługowego (pomocniczego), budowa budynku handlowo-usługowego (pow. zabudowy ok. 1700 m2); budowę stacji paliw płynnych wraz z budynkiem obsługi (pow. zabudowy ok. 30 m2); budowę stacji LPG, budowę budynku handlowo-usługowego, gastronomicznego (pow. zabudowy 120 m2); budowę budynków i urządzeń towarzyszących (technicznych) o łącznej pow. zabudowy 70 m2, w tym budowę zbiornika na wody opadowe pełniącego funkcję zbiornika p. poż.; uzbrojenie terenu (kanalizacja odprowadzająca wody opadowe z dachów) i realizację elementów małej architektury; budowę zespołu parkingów dla samochodów osobowych, dostawczych w ilości ok. 145 miejsc postojowych. Jak podał organ, łączna powierzchnia utwardzona stanowić będzie ok. 47% powierzchni objętej wnioskiem, tereny niezabudowane i niezabrukowane obsiane zostaną trawą oraz obsadzone krzewami i drzewami do 5 m wysokości, pełniącymi funkcję szpaleru osłaniającego, a łączna powierzchnia zieleni stanowić będzie ok. 31% powierzchni objętej wnioskiem. Dalej organ wskazał, że zbiornik na paliwo płynne będzie dwupłaszczowy, trzykomorowy, wyposażony w instalację sygnalizacji przecieku i hermetyzację fazy gazowej, o całkowitej pojemności 60 m2, z instalacjami paliwowymi przewidzianymi do obsługi samochodów osobowych i ciężarowych. Zbiornik zostanie wyposażony w mechaniczny system czujników przepełnienia w czasie napełniania zbiorników paliwowych. Zaprojektowano dwa dystrybutory z wężami dwustronnymi o maksymalnej wydajności odmierzacza 40 dm3/min. Stacja wyposażona będzie w pełną hermetyzację, czyli ujęcie "dużego oddechu" podczas napełnienia zbiorników benzyn z cysterny oraz ujęcie par benzyn podczas tankowania samochodów. Jest to tzw. system "wahadła gazowego", czyli połączenia przestrzeni napełnionej z przestrzenią opróżnioną. W ramach przedmiotowej inwestycji zaprojektowano podziemny zbiornik gazu LPG o pojemności 9,2 m3, który zostanie usytuowany po północnej stronie zespołu wiaty i dystrybutorów. Organ wyjaśnił następnie, że w fazie realizacji przedsięwzięcia będą wykorzystywane maszyny i pojazdy, których emisja zanieczyszczeń do powietrza nie wpłynie znacząco na pogorszenie się stanu czystości powietrza w obszarze realizacji inwestycji. Roboty budowlane będą wykonywane w sposób ograniczający wszelkie uciążliwości do niezbędnego minimum i prowadzone będą wyłącznie w porze dziennej. Z kolei źródłami zanieczyszczeń do powietrza podczas eksploatacji przedsięwzięcia będą procesy przeładunku paliw z autocysterny do zbiorników magazynowych (emisja dużego i małego oddechu), procesy dystrybucji paliw oraz kocioł gazowy o wydajności 180 kW, służący do ogrzewania pomieszczeń w budynkach a także produkcji ciepłej wody użytkowej. Ponadto zanieczyszczenia emitowane będą z samochodów poruszających się po terenie stacji paliw. Głównymi źródłami hałasu będą poruszające się samochody korzystające z usług stacji paliw oraz budynków usługowo-handlowych. Przewidywany ruch pojazdów korzystających z budynków handlowo-usługowych wynosi ok. 300 pojazdów/dobę oraz korzystających ze stacji paliw - 102 pojazdów/dobę (90 samochodów osobowych i 12 ciężarowych). Punktowym źródłem hałasu będą urządzenia wewnątrz budynków (tj. nagrzewnice gazowe, agregaty grzewczo-wentylacyjne) oraz urządzenia umieszczone na zewnątrz budynków (tj. wentylatory dachowe, centrale wentylacyjno- klimatyzacyjne oraz agregat prądotwórczy i kompaktor). Dalej organ wskazał, że najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie drogi dojazdowej do planowanego przedsięwzięcia oraz w odległości ok. 12 m w kierunku południowym od przedmiotowej inwestycji. W celu zmniejszenia oddziaływania hałasu na pobliską zabudowę mieszkaniową, teren przedsięwzięcia zostanie częściowo ogrodzony ogrodzeniem pełnym do wysokości 2,0 m, a także po obu stronach drogi dojazdowej oraz od strony zachodniej i południowej terenu przedsięwzięcia, planuje się nasadzenia zieleni do wysokości 5,0 m. Organ wyjaśnił również, że klimat akustyczny stanowiący tło na danym terenie, związany jest głównie z ruchem komunikacyjnym na drodze krajowej nr [...] – Z.. Tło wynoszące 70,3 -77,1 dB w odległości od 10 do 100 m od drogi jest znacząco odczuwalne dla obiektów zlokalizowanych zwłaszcza przy drodze. Przeprowadzona analiza akustyczna wykazała, iż hałas generowany przez planowane przedsięwzięcie będzie mieścił się w tle akustycznym, a na terenach podlegających ochronie akustycznej nie dojdzie do przekroczeń emisji hałasu w związku z eksploatacją przedmiotowego przedsięwzięcia. Kolejno organ wskazał, że teren inwestycji położony jest w zlewni rzeki [...], która w tym rejonie należy do jednolitej części wód powierzchniowych (JCWP) [...] od źródeł do S., objętej monitoringiem operacyjnym oraz monitoringiem obszarów chronionych realizowanym przez WIOŚ w K., jak też corocznie prowadzonym monitoringiem wody przeznaczonej do zaopatrzenia ludności w wodę do spożycia. Na podstawie badań przeprowadzonych w 2010 r. stan ekologiczny ww. JWCP oraz stan w obszarze chronionym określono jako bardzo dobry, a stan chemiczny określono jako dobry, a co za tym idzie również stan wód określono jako dobry. Wobec powyższego celem środowiskowym dla ww. JWCP będzie utrzymanie dobrego stanu wód. Teren inwestycji położony jest również w granicach jednolitej części wód podziemnych JCWP nr [...], dla której zarówno stan chemiczny jak i ilościowy określone zostały jako dobre, a co za tym idzie celem środowiskowym dla ww. JCWP będzie utrzymanie tego stanu. Organ wskazał dalej, że zapotrzebowanie na wodę w ramach prowadzonej działalności pokrywane będzie z istniejącej sieci wodociągowej i kształtować się będzie na poziomie 9,1 m3/d, natomiast ścieki socjalno-bytowe oraz ścieki porządkowe, w ilości ok. 8,19 m3/d kierowane będą do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej. Z kolei wody opadowe pochodzące z powierzchni dachowych oraz nawierzchni utwardzonych odprowadzane będą do projektowanego otwartego zbiornika retencyjno-odparowującego o pojemności ok. 150 m który pełnił będzie funkcję zbiornika p. poż. Wody opadowe pochodzące z terenów utwardzonych przed odprowadzeniem do zbiornika będą oczyszczane w zakresie usuwania zawiesiny i substancji ropopochodnych. W przypadku przepełnienia zbiornika na wody opadowe, ich nadmiar będzie odbierany przez firmę, z którą inwestor zawarł porozumienie. Ponadto, dla wyeliminowania negatywnego wpływu prowadzonej działalności na środowisko gruntowo-wodne, przewidziano, iż ciągi komunikacyjne oraz place postojowe i manewrowe wykonane zostaną z materiałów zabezpieczających środowisko przed przenikaniem produktów ropopochodnych do gruntu, a nawierzchnie w rejonie punktu zlewnego paliw oraz tankowania i dystrybucji paliw wykonane zostaną z materiałów szczelnych i zmywalnych. Zbiornik na paliwo będzie dwupłaszczowy i będzie posiadał mechaniczny system czujników przepełnienia podczas napełniania zbiornika, a także system kontroli przestrzeni między płaszczowej zbiornika. W związku z powyższym organ uznał, że realizacja przedsięwzięcia nie wpłynie negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych wyznaczonych dla ww. JCWP oraz nie spowoduje pogorszenia ich aktualnego stanu. Nadto organ podał, że w fazie realizacji inwestycji oraz w wyniku działalności przedmiotowej inwestycji będą powstawały odpady komunalne, niebezpieczne oraz inne niż niebezpieczne, które będą gromadzone w odpowiednio oznakowanych pojemnikach na odpady i przekazane - na podstawie zawartych umów - uprawnionym firmom w celu odzysku, unieszkodliwienia bądź składowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na koniec organ wskazał, że najbliżej występującą formą ochrony przyrody jest Południowomałopolski Obszar Chronionego Krajobrazu, zlokalizowany w odległości ok. 1 ,5 km od przedmiotowego przedsięwzięcia. Inwestycja nie leży w granicach żadnego obszaru Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000, z których najbliższy - PLH12001S Ostoja Gorczańska - znajduje się w odległości ok. 6,3 km od granicy terenu inwestycji. Zdaniem organu, ze względu na charakter i lokalizację inwestycji poza ww. obszarem, jej realizacja nie wpłynie negatywnie na stan siedlisk przyrodniczych oraz gatunków zwierząt, dla ochrony których przedmiotowy obszar został wyznaczony. Podsumowując organ wskazał, że ze względu na rodzaj i skalę przedsięwzięcia oraz jego lokalizację względem obszarów chronionych, nie będzie ono wpływać znacząco na siedliska przyrodnicze oraz gatunki zwierząt i roślin, dla ochrony których wyznaczono ww. obszary Natura 2000. Ze względu na charakter inwestycji nie będą występować również niekorzystne oddziaływania w zakresie wód powierzchniowych. W ramach inwestycji nie przewiduje się wprowadzenia dodatkowych ilości substancji do środowiska oraz zwiększenia zapotrzebowania na energię. Eksploatacja przedsięwzięcia nie wiąże się z nadmiernym wykorzystaniem zasobów naturalnych i ryzykiem wystąpienia poważnej awarii. Nadto organ zwrócił uwagę, że w toku postępowania, na wszystkich jego etapach, nie wpłynęły żadne uwagi oraz skargi. Od powyższej decyzji odwołali się M. K., K. G., U. G., J. K. i A. B.. Oprócz decyzji Burmistrza [...] z dnia 24 listopada 2014 r. (znak: [...]), wszyscy odwołujący zaskarżyli również - w powołaniu na art. 142 K.p.a. - postanowienie tego organu z dnia 20 listopada 2014 r. (znak: [...]). W uzasadnieniu odwołań zakwestionowano podany przez inwestora obszar oddziaływania przedsięwzięcia. W szczególności odwołujący podnieśli, że przedsięwzięcie będzie znacząco oddziaływać na działki nr [...] oraz [...] położne w kierunku południowym. W ocenie odwołujących oddziaływanie to dotyczyć będzie hałasu emitowanego z pojazdów oraz z eksploatacji inwestycji (wentylatory, agregaty, itd), zatrucia powietrza spowodowanego ruchem pojazdów oraz np. ogrzewaniem inwestycji czy też użytkowaniem stacji paliw załadunek paliwa, jak również zmiany stosunków wodnych z uwagi na planowanie zabudowanie 70% terenu. Odległość do nr działki [...] od granicy terenu objętego wnioskiem wynosi ok. 12 m, natomiast do zabudowań mieszkalnych ok. 20 m. Odległość do działki nr [...] od granicy terenu objętego wnioskiem wynosi również ok. 12 m, natomiast do zabudowań mieszkalnych ok. 17 m. Odwołujący zarzucają, że inwestor nie przeprowadził w tym zakresie dokładnych pomiarów ze wskazaniem odpowiednich nieruchomości, a jedynie rozrysował ww. działki na planie inwestycji i lakonicznie w Karcie wskazał, że chodzi o nieruchomości położne w kierunku południowym w odległości 12 m. Zdaniem odwołujących w przypadku wątpliwości co do oceny informacji zawartych w Karcie, obowiązkiem organu jest, zgodnie z zasadą ogólną prawdy materialnej wynikającą z art. 7 K.p.a., wezwanie wnioskodawcy do usunięcia takich wątpliwości, zaś w razie ich nieusunięcia - zgodnie z zasadą przezorności - orzeczenie o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie składających odwołanie Karta przedłożona przez inwestora jest niekompletna, zrobiona w sposób nierzetelny, a nawet sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa. Odwołujący zwracają uwagę, że w Karcie inwestor wskazał na powierzchnie zabudowy projektowanymi budynkami - ok. 4.900 m2 - 23%, projektowane powierzchnie utwardzone (drogi, parkingi, chodniki) - ok. 10.920 m - 47%, co razem stanowi 70% projektowanej inwestycji, zaś zgodnie z art. 38 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 651 ze zm.), w strefie "C" procentowy udział terenów biologicznie czynnych wynosi nie mniej niż 45%. Dodatkowo - jak podają odwołujący - inwestor planuje wybudowanie m.in. pawilonu handlowo-usługowego o pow. zabudowy ok. 3.200 m i kubaturze 18.000 m , rozbudowę istniejącego budynku do ok. 1.700 m i kubaturze 10.000 m , budynku handlowo-usługowego (gastronomicznego) o pow. zabudowy 120 m i kubaturze 600 m. Jednocześnie inwestor założył jedynie 160 miejsc parkingowych dla ww. inwestycji, jak też zatrudnienie jedynie 50 pracowników, które to założenia są w ocenie odwołujących całkowicie dowolne i nieadekwatne do planowanej inwestycji. Nierealne i wzajemnie sprzeczne są również zdaniem odwołujących założenia będące podstawą obliczeń uciążliwości inwestycji dla środowiska w zakresie liczby samochodów korzystających z terenu przedsięwzięcia i emitujących hałas oraz zanieczyszczających powietrze. W tym zakresie odwołujący wskazali na sprzeczne informacje występujące w dokumentacji złożonej przez inwestora oraz założenia, które w ocenie składających odwołanie są niewiarygodne gdyż nie oddają rozmiarów przedsięwzięcia. Dalej odwołujący podnieśli, że w załącznikach przedstawionej dokumentacji na wykazano żadnej drogi dla samochodów ciężarowych, a wszystkie drogi oznaczone są jako drogi dla samochodów osobowych. Odwołujący podnoszą, że jest to niezmiernie istotna kwestia dla właścicieli nieruchomości położonych poniżej planowanej inwestycji w kierunku południowym, tj. działek [...], [...], [...], gdyż w planach inwestycji właśnie od tej strony planowane są rampy załadunkowe, zaś emisja hałasu oraz szkodliwych substancji będzie bezpośrednio oddziaływać na nieruchomości niżej położone. Wątpliwości odwołujących budzi również podany przez inwestora poziom zużycia wody oraz ścieków, jak też szacunkowa liczba samochodów cyt.: "poruszających się po inwestycji", które to dane uważają oni za rażąco zaniżone. W ocenie składających odwołanie, inwestor nie wskazał jakimi kryteriami się kierował przyjmując określone założenia, zaś organ w żaden sposób nie zweryfikował tych danych. Odwołujący zwracają uwagę, że inwestor usytuował agregat blisko zabudowań mieszkalnych od strony południowej, jednak w Karcie brak bliższych danych co do tego urządzenia i hałasu, który powoduje. Dalej odwołujący podnieśli, że inwestor wskazał, iż przedsięwzięcie ma dogodny dojazd z ulicy K., jednak nawet pobieżna analiza dołączonej dokumentacji wskazuje, że taki dogodny dojazd nie istnieje, gdyż droga wjazdowa do inwestycji to typowa droga wewnętrzna, na której obecnie znajduje się znak ograniczający przejazd samochodów powyżej 5 t. Nadto w Karcie, brak jest analizy szerokości drogi, po której ma odbywać się ruch samochodowy z uwzględnianiem wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Projekt nie uwzględnia także przebiegu linii energetycznej od południowej strony oraz obszaru w okolicach tej linii wyłączonego z użytkowania. Kolejno odwołujący zarzucili, że organ nie dokonał analizy ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: gęstość zaludnienia, uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej, zasięgu oddziaływania -obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać. Odwołujący podnieśli, że planowana inwestycja położna jest w obszarze przeważającej zabudowy mieszkaniowej w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej, a w najbliższym sąsiedztwie inwestycji występują dwie inne stacje paliw. Odwołujący zarzucili też, że w decyzji i Karcie nie odniesiono się do terenu górniczego wód leczniczych znajdującego się na terenie R.. Odwołujący zwrócili uwagę, że PPIS w wydanej opinii wskazał na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu w zakresie ochrony życia i zdrowia ludzi, ochrony przed hałasem, ochrony wód ochrony gleby, ochrony powietrza atmosferycznego. W ocenie składających odwołanie, sporządzenie odpowiedniej dokumentacji jest szczególnie istotne dla nieruchomości znajdujących się na działkach [...], [...] oraz [...], [...], [...], gdyż ewentualna nawet niewielka awaria spowoduje zatrucie wody pitnej i niemożliwość korzystania z własnych studni. Odwołujący zarzucili też, że inwestor nie przeanalizował czy tak ogromna budowa nie doprowadzi do zmiany stosunków wodnych i np. zalewania terenów niżej położonych. W ocenie odwołujących organowi z urzędu jest wiadome, że inwestycja zlokalizowana jest w bliskiej odległości drogi krajowej K., co do której przewiedziano inne położenie. Tym samym inwestycja będzie cyt: "przy ślepej ulicy", hałas emitowany przez ww. drogę zostanie wyeliminowany, a powstanie hałas emitowany przez planowaną inwestycję. W ocenie odwołujących biorąc pod uwagę podnoszone przez nich wątpliwości oraz lokalizację inwestycji na terenie uzdrowiska, w bliskości terenów chronionych, jak też opinię PPIS zasadnym jest przeprowadzenie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu w zakresie ochrony życia i zdrowia ludzi, ochrony przed hałasem ochrony wód ochrony gleby, ochrony powietrza atmosferycznego po uprzednim wezwaniu inwestora do przedstawienia rzetelnych planów (założeń) inwestycji. Odwołujący zarzucili nadto, że Karta praktycznie nie zawiera ewentualnych wariantów przedsięwzięcia. W szczególności inwestor zaniechał przeprowadzenia wariantu cyt.: "bez stacji paliw oraz ze zmniejszonym budynkami handlowo usługowymi, które nie oddziaływałby tak niekorzystnie na środowisko" oraz wariantu cyt.: "gdzie załadunek i ruch pojazdów byłby wyeliminowany od strony działek znajdujących się poniżej planowanej inwestycji". Na marginesie odwołujący wskazali, że uchylony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu przewidywał inwestycję nie większą niż 1500 m2. Zarzucili również, że sporządzana mapa dla celów projektowych jest nieaktualna, gdyż jest początku 2012 r., jak też nastąpiły zmiany w terenie oddziaływania inwestycji. W tym zakresie wskazali, że w okolicach działki [...] oraz [...] przeprowadzone zastały roboty ziemne w postaci nawiezienia i rozplantowania ziemi. W ocenie odwołujących organ powinien w tym zakresie sprawdzić, czy ww. roboty przeprowadzane zostały zgodnie z przepisami, a inwestor zaktualizować mapę, gdyż zmieniły się wysokości bezwzględne terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 23 lipca 2014 r., znak [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 17-19 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), a także art. art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1 i 2, art. 64 ust. l, art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 1 i 3, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2, art. 84 ust. 1 i 2, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 35) i 36) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że postępowanie administracyjne, zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji prowadzone było (w aspekcie materialnoprawnym) w oparciu o przepisy działu V ustawy środowiskowej, zatytułowanego "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000". Przytoczono treść przepisów ustawy środowiskowej oraz przywołano § 3 pkt 35 i pkt 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Opisano przebieg postępowania. Wskazano, że w niniejszej sprawie pozostaje poza sporem, że będąca jej przedmiotem inwestycja pn.: "Rozbudowa budynków usługowych - budowa dwóch budynków handlowo- usługowych, budowa stacji paliw oraz budynku handlowo-usługowego, gastronomicznego wraz z przyłączami infrastruktury technicznej oraz niezbędnymi urządzeniami zagospodarowania terenu w m. R." należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w cytowanych wyżej § 3 pkt 35 i pkt 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 213, poz. 1397). W konsekwencji nie budzi wątpliwości, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest w przypadku przedmiotowej inwestycji obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez organ prowadzący postępowanie przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Wskazano, że Burmistrz uzyskał zgodnie z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej wymagane opinie, tj. opinię RDOŚ z dnia 5 listopada 2014 r. (znak: [...]) o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, jak i opinię sanitarną PPIS z dnia 29 sierpnia 2014 r. (znak: [...]), w której wyrażono odmienne stanowisko w powyższej kwestii tj. wskazano na potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportu. Analiza akt sprawy, w tym w szczególności dokumentów przedłożonych przez inwestora oraz opinii wyrażonych w sprawie przez RDOŚ i PPIS pozwala stwierdzić, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie w przedmiotowej sprawie i podjął w niej właściwe rozstrzygnięcie, w którym wziął pod uwagę wszystkie warunki określone w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Kolegium przychyliło się do stanowiska wyrażonego przez sprawie przez Burmistrza, a wcześniej przez RDOŚ, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Co za tym idzie rozstrzygnięcie wydane w tej materii przez organ pierwszej instancji należy uznać za prawidłowe. Dalej Kolegium opisało planowane przedsięwzięcie, na podstawie opisu wynikającego z Karty, wskazując, że łączna powierzchnia utwardzona pod drogi, parkingi i chodniki wyniesie ok. 10920 m co stanowi ok. 47% terenu inwestycji, zaś łączna powierzchnia zabudowy wyniesie ok. 4900 m2, tj. ok. 23% terenu inwestycji. Z kolei tereny niezabudowane i nie zabrukowane zostaną obsiane trawą oraz obsadzone krzewami i drzewami do 5 m wysokości pełniącymi funkcję szpaleru osłaniającego, a łączna powierzchnia terenów zielonych stanowi będzie ok. 30% terenu inwestycji i wyniesie ok. 4900 m2. Wskazano, że w ocenie składu orzekającego Kolegium, informacje o planowanym przedsięwzięciu podane przez inwestora w Karcie oraz Uzupełnieniu Karty należy uznać za rzetelne i wiarygodne. Dokumenty te zostały sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i spełniają wymogi wynikające z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej. Na marginesie Kolegium wskazało, że zakres tych dwóch opracowań oraz ich bogactwo treściowe, znacznie wykraczają poza typowe opracowania tego rodzaju. Analiza tej dokumentacji pozwala przy tym stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie nie będzie źródłem jakichkolwiek ponadnormatywnych oddziaływań na środowisko poza granicami terenu przewidzianego pod jego realizację, zaś przyjęte rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne wyeliminują taki ewentualny wpływ przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze i zdrowie ludzie. W ocenie tut. Kolegium przedłożona przez inwestora Karta uwzględnia wszystkie aspekty związane z możliwymi oddziaływaniami planowanej inwestycji na środowisko - hałas, odpady, przyroda, warunki glebowe oraz klimatyczne, jak również zanieczyszczenie powietrza. W Karcie uwzględniono również rozwiązania chroniące środowisko, jak również odniesiono się do potencjalnego wpływu inwestycji na obszary chronione. Wskazane powyżej elementy, zawarte w Karcie, wespół ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie przemawiają na korzyść rozstrzygnięcia dokonanego przez organ pierwszej instancji. Zdaniem składu orzekającego Kolegium, organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy przedstawił analizę szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Analiza ta została przeprowadzona z uwzględnieniem wszystkich koniecznych elementów i jej rzetelność nie nasuwa wątpliwości. W szczególności Burmistrz dokonał analizy załączonej do wniosku i uzupełnionej w toku postępowania Karty wskazując, iż w jej świetle w przedmiotowej sprawie nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Planowana inwestycja nie wpłynie szkodliwie na środowisko przyrodnicze oraz zdrowie i życie ludzi, zaś wszystkie, normowane prawnie, uciążliwości z nią związane zasadniczo zamykać się będą na terenie, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Organ pierwszej instancji zasadnie również uznał, że projektowane przedsięwzięcie ze względu na brak znacznego negatywnego oddziaływania na ożywione i nieożywione komponenty środowiska i ekosystemy, nie spowoduje istotnej zmiany w środowisku w omawianym obszarze. Powyższą ocenę tut. Kolegium podziela w całej rozciągłości. Zdaniem organu odwoławczego, w uzasadnieniu wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ pierwszej instancji w sposób szczegółowy opisał etap realizacji i eksploatacji inwestycji i przewidywane oddziaływanie na środowisko na każdym z tych etapów w zakresie emisji zanieczyszczeń i hałasu. Wskazał na konkretne działania, będące źródłem tych emisji (tak na etapie realizacji, jak i eksploatacji), podkreślił, że przedsięwzięcie nie obejmuje obszarów objętych ochroną, jak też zwrócił uwagę na fakt, iż emisje substancji i hałasu zostaną zminimalizowane poprzez zastosowanie właściwych rozwiązań technologicznych. Odnosząc się do rozbieżnych opinii wyrażonych w niniejszej sprawie przez RDOŚ i PPIS co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, Kolegium zauważyło, że ustawodawca nie przewidział związania organu orzekającego opiniami organów, o których jest mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. W sytuacji wyrażenia sprzecznych opinii przez oba te organy -jak miało to miejsce w stanie faktycznym - organ mógł przychylić się do stanowiska jednego z tych organów. Zważyć bowiem należy, że organy te mają różne kompetencje i przedmiot działania i niewątpliwe mogą w różny sposób dokonać oceny konieczności sporządzenia raportu. Oceniając uzasadnienie opinii wydanych w niniejszej sprawie, ich zakres, szczegółowość i zastosowaną argumentację, uznać należy, iż opinia wyrażona przez RDOŚ jest w przeciwieństwie do opinii PPIS, opinią szczegółową, wnikliwą i przekonywującą, odwołującą się do okoliczności tej konkretnie sprawy. Wskazać przy tym należy, że wydanie powyższej opinii zostało m.in. poprzedzone wezwaniem pełnomocnika inwestora do uzupełnienia Karty o dodatkowe informacje dotyczące planowanego przedsięwzięcia, co dodatkowo potwierdza, że opinia ta jest wynikiem rzetelnej i wszechstronnej analizy planowanego przedsięwzięcia pod kątem istnienia potrzeby przeprowadzenia jego szczegółowej oceny oddziaływania na środowisko. Z kolei, opinia PPIS zawiera rutynowe uzasadnienie, z którego nie wynika, jakie konkretnie okoliczności w tej konkretnej sprawie przemawiają za celowością przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzeniem raportu. Uzasadnienie tej opinii ogranicza się wyłącznie do krótkiej, kilkuzdaniowej charakterystyki planowanego przedsięwzięcia, powołania § 3 pkt 35) i pkt 36) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.). oraz wskazania, iż inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz opracowania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na wszystkie komponenty środowiska, zarówno w okresie budowy, jak i dalszej eksploatacji. Tymczasem tak ogólne stwierdzenie co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oderwane od okoliczności stanu faktycznego, może mieć zastosowanie do każdego planowanego przedsięwzięcia. Odnośnie kwestionowanych przez odwołujących informacji podanych przez inwestora w Karcie, dotyczących planowanej ilości miejsc parkingowych dla inwestycji, szacunkowej liczby osób zatrudnionych na terenie przyszłego obiektu oraz szacunkowych danych dotyczących liczby samochodów osobowych i ciężarowych "korzystających" z terenu przedsięwzięcia, Kolegium wyjaśnia, że organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie jest uprawniony do dokonania oceny zakładanej przez wnioskodawcę działalności. W myśl art. 73 ust. 1 ustawy postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż o treści wniosku decyduje sam wnioskodawca, a ocenie organu podlega wniosek w takim kształcie, jaki nadał mu wnioskodawca. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest decyzją związaną, co oznacza, iż organ właściwy może wydać decyzję odmowną tylko w sytuacji, gdy dany wniosek nie spełnia konkretnych wymogów wynikających z przepisów ustawy. Zadaniem organu administracji jest ocena oddziaływania na środowisko planowanego i opisanego we wniosku przedsięwzięcia. Organ ten nie może w szczególności zakładać, jak zarzucają odwołujący, iż np. średnia dobowa ilość pojazdów tankujących na przyszłej stacji paliw czy w inny sposób "korzystających" z terenu przedsięwzięcia będzie większa niż wskazana we wniosku. Podkreślono, że postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia dotyczy jedynie potencjalnego wpływu danego zamierzenia na środowisko, a zatem jest jednym z etapów prowadzących do realizacji inwestycji. Określenie przedmiotu postępowania należy do podmiotu występującego z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a zatem to inwestor wyznacza zakres inwestycji, zaś organy administracji, z uwagi na wnioskowy charakter postępowania, nie mogą ingerować w jego treść. Z tych względów niezasadny jest zarzut skarżącego, że organ pierwszej instancji wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie błędnych informacji dotyczących m.in. ilości pojazdów, ilości miejsc parkingowych oraz liczby osób zatrudnionych. Dla organu rozstrzygającego wniosek o wydanie takiej decyzji wiążąca jest bowiem treść złożonego wniosku i załączonych do niego dokumentów. Kolegium nie podziela także zarzutu odwołujących się co do braku przedstawienia w Karcie opisanych w odwołaniach innych wariantów realizacji przedsięwzięcia. Przede wszystkim zważyć należy, że karta informacyjna przedsięwzięcia w ogóle nie musi zawierać -jako obligatoryjnego elementu - alternatywnych rozwiązań, bowiem art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. d ustawy środowiskowych mówi jedynie o "ewentualnych wariantach przedsięwzięcia" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1804/14). Nie ulega jednak wątpliwości tut. Kolegium, że w Karcie przedłożonej przez inwestora w toku postępowania wskazano na alternatywne warianty realizacji przedsięwzięcia. W ramach przedstawionych rozwiązań wariantowych inwestor zaproponował np. możliwość alternatywnego ogrzewania obiektu olejem opałowym zamiast gazem ziemnym. Żaden obowiązujący przepis prawa nie uprawnia natomiast organów właściwych w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do nałożenia na inwestora obowiązku przedstawienia w Karcie konkretnych wariantów realizacyjnych, jak chcieliby tego odwołujący. Taka możliwość pojawia się dopiero w przypadku stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, kiedy organ, określając zakres raportu, może - zgodnie z art. 68 ust. 2 pkt 2 lit a) ustawy środowiskowej - wskazać rodzaje wariantów alternatywnych wymagających zbadania. W ocenie składu orzekającego Kolegium w mniejszej sprawie, wydana przez Burmistrza decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie narusza także art. 38 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 651 ze zm.), albowiem wynikający z tego przepisu, warunek procentowego udziału terenów biologicznie czynnych wynoszącego nie mniej niż 45%, dotyczy obszaru całej strefy "C", a nie terenu danej działki, czy terenu danej inwestycji. Również zarzut dotyczący braku odniesienia się w dokumentacji inwestorskiej i kwestionowanej decyzji do terenu górniczego wód leczniczych znajdującego się na terenie R., należało uznać za dotyczący kwestii pozostającej bez znaczenia w przedmiotowej sprawie. W szczególności jak wynika chociażby z załącznika nr 5 do Statutu Uzdrowiska [...] obszar górniczy R. oraz teren górniczy R. dla złoża wód leczniczych praktycznie w całości zawierają się w granicach stref uzdrowiskowych "A" i "B", zaś planowe przedsięwzięcie ma być zlokalizowane na zachód od granic ww. terenu oraz obszaru górniczego, w odległości co najmniej kilkuset metrów. Odnośnie podnoszonej w odwołaniach kwestii przeznaczenia terenu inwestycji w uchylonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Kolegium wskazuje, że w świetle art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej obowiązkiem organu jest ocena zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalonym, przy czym nie ulega wątpliwości, że chodzi w tym przypadku o plan obowiązujący w dacie orzekania przez organ właściwy do wydania decyzji. Obowiązkiem organu administracji publicznej wynikającym z art. 6 K.pa. jest bowiem orzekanie na podstawie obowiązujących przepisów prawa, przy czym chodzi w tym przypadku również o przepisy aktów prawa miejscowego, do których zalicza się m.in. miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie zapisy nieobowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą mieć wpływu na wynik rozstrzygnięcia w sprawie w wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W konsekwencji w sprawie niniejszej nie zachodziła wynikająca z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej potrzeba oceny zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, albowiem bezspornym jest, że dla terenu planowanego przedsięwzięcia plan taki obecnie nie obowiązuje parz str. 8 Karty oraz pismo organu pierwszej instancji z dnia 14 sierpnia 2014 r. skierowane do RDOŚ). W opinii Kolegium zadanie organów administracji w tej - i w innych tego rodzaju sprawach - ograniczyć się może (a nawet wręcz powinno) do oceny, czy realizacja danej inwestycji określonej przez inwestora we wniosku jest możliwa na gruncie obowiązującego prawa, a nadto czy wszystkie procedury poprzedzające wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia zostały zachowane i czy zostały przeprowadzone zgodnie z prawem. W sytuacji, gdy obowiązujące przepisy prawa nie zakazują - co do zasady - realizacji określonego rodzaju inwestycji, należy uznać, że przy spełnieniu określonych owymi przepisami warunków realizacja takich inwestycji jest możliwa. Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. K. (sygn. II SA/Kr 1248/15) oraz K. G. (sygn. II SA/Kr 1249/15). Na rozprawie w dniu 22 stycznia 2016 r. obie te sprawy połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Oboje skarżący zarzucili decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie: 1. art. 74 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 5 Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Udiś) poprzez ich niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji pomimo braku kompletnej i rzetelnej karty informacyjnej przedsięwzięcia, 2. art. 63 ust. 1 Udiś poprzez nie zobowiązanie inwestora do przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko, pomimo istnienia uzasadnionych wątpliwości co do zakresu oddziaływania przedsięwzięcia, 3. art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. c Udiś przez brak zamieszczenia informacji pozwalających zweryfikować przyjęte dane dotyczące specyfikacji urządzeń przyjętych do wyliczeń hałasu, 4. art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. f Udiś przez brak informacji o charakterystyce elementów ekranujących, a w szczególności ich skuteczności, 5. art. 112 Ustawy - Prawo ochrony środowiska przez nieuwzględnienie, że skumulowane oddziaływanie projektowanego przedsięwzięcia i drogi publicznej o dużym natężeniu ruchu, podwyższy poziom hałasu i spowoduje przejście z zakresu jego umiarkowanej uciążliwości w zakres bardzo wysokiej uciążliwości, 6. art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez brak wnikliwego rozpatrzenia sprawy i ograniczenie postępowania do bezkrytycznego przyjęcia twierdzeń inwestora oraz dowolną ocenę materiału dowodowego, niezebranie materiału mającego istotny wpływ na wynik sprawy, oparcie rozstrzygnięcia na niekompletnym materiale i z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, brak wezwania wnioskodawcy do usunięcia wątpliwości, co do oceny informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, 7. art. 136 k.p.a. w zakresie nie przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego pomimo stwierdzenia takiej konieczności, 8. art. 15 k.p.a. polegającego na bezkrytycznym przyjęciu przez organ odwoławczy twierdzeń organu 1 instancji. Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji Burmistrza [...] z 24.11.2014 r., SRG [...] i postanowienie z dnia 20.11.2014 r., sygn. akt SRG [...] przez ich uchylenie w całości i stwierdzenie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy SKO w [...] do ponownego rozpoznania w całości. Wnieśli również o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Organ II Instancji nie odniósł się w żadnym zakresie do zarzutów stawianych w odwołaniu, m. in. wyraźnie stwierdził, że nie jest uprawniony do dokonania oceny zakładanej przez wnioskodawcę działalności (uzasadnianie s. 17). Tym samym Organ II instancji przyznał, że nie dokonał analizy danych wskazanych przez Inwestora w KiP. W szczególności Organ II instancji całkowicie pominął że inwestor w analizie ekologicznej założył dla tak ogromnej inwestycji (dwa budynki handlowe o powierzchni 5 tysięcy metrów kwadratowych co odpowiada powierzchni boiska piłkarskiego) jedynie 160 miejsc parkingowych (na rysunku wskazane jest 145 miejsc postojowych i inwestor nie wyjaśnia tej rozbieżności). Inwestor nie założył ruchu żadnych samochodów ciężarowych tj. w szczególności dostawczych, korzystających z budynków l, II, IV (chociaż niewątpliwie taki samochód rozrysowany jest na rysunku przy rampie załadunkowej). Inwestor nie przewidział również ruchu pojazdów, w tym dostawczych na drodze w południowej części inwestycji. Inwestor pominął całkowicie samochody ciężarowe klientów całodobowej stacji w porze nocnej, którą sam wskazał jako przystosowaną dla samochodów ciężarowych. W załącznikach przedstawionej dokumentacji nie wykazano żadnej drogi dla samochodów ciężarowych, wszystkie drogi oznaczone są jako drogi dla samochodów osobowych. W KiP Inwestor wskazał, że przedsięwzięcie ma dogodny dojazd z ulicy K.. Droga wjazdowa do inwestycji to typowa droga wewnętrzna na której obecnie znajduje się znak ograniczający przejazd samochodów powyżej 51. Projekt nie uwzględnia także przebiegu linii energetycznej od południowej strony inwestycji oraz obszaru wyłączonego z użytkowania w okolicach tej linii. Nie uwzględniono tez zmian, dotyczącej tej linii wysokiego napięcia, związanych z przebudowa drogi krajowej nr [...]. Mapa dla celów projektowych jest nieaktualna. Jest to mapa z początku 2012 r., czyli ma już prawie 3 lata, a także nastąpiły zmiany w terenie oddziaływania inwestycji. W okolicach działki [...] oraz [...] przeprowadzone zastały roboty ziemne w postaci nawiezienia i rozplantowania ziemi. Organ powinien w tym zakresie sprawdzić, czy w/w roboty przeprowadzane zostały zgodnie z przepisami, a inwestor zaktualizować mapę (zmieniły się wysokości bezwzględne terenu). Skarżąca M. K. podniosła dalej, że zleciła wykonanie prywatnej ekspertyzy dotyczącej poziomu hałasu. Kopię ekspertyzy dołączyła do skargi, wnosząc o przyjęcie jej jako twierdzeń własnych skarżącej. W opinii stwierdzono, że przeprowadzona w KIP analiza hałasu obarczona jest błędami, brakami oraz niejednoznacznymi i nierealnymi założeniami. Wersja programu wykorzystana do obliczeń poziomu hałasu na potrzeby KIP - nie posiada atestu IOŚ, posiadała ją wersja wcześniejsza. Ponadto poziom hałasu został obliczony dla budynków o wysokości 1,5 m, podczas gdy wysokość budynków mieszkalnych osiąga 13 m. Przyjęty dla ekranów akustycznych współczynnik odbicia o wartości 1,0 jest nierealistyczny. Skumulowane oddziaływanie hałasu emitowanego przez przedmiotowe przedsięwzięcie oraz hałasu emitowanego przez przebiegającą w pobliżu drogę publiczną będzie sprzeczne z art. 112 Ustawy - Prawo ochrony Środowiska, mówiącego, że ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska. Skumulowane oddziaływanie projektowanego przedsięwzięcia i drogi publicznej o dużym natężeniu ruchu, prawdopodobnie podwyższy poziom hałasu i spowoduje przejście z zakresu jego umiarkowanej uciążliwości w zakres bardzo wysokiej uciążliwości. Analiza oddziaływań skumulowanych jest obligatoryjna w trakcie przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą w sytuacji, gdyby istniały wątpliwości co do oceny informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, obowiązkiem organu jest, zgodnie z zasadą ogólną prawdy materialnej wyznaczonej dyspozycją art. 7 k.p.a., wezwanie wnioskodawcy do usunięcia takich wątpliwości. Gdyby zaś tych wątpliwości nie usunięto, to zgodnie z zasadą przezorności, należałoby orzec o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2013 r. II OSK 1837/11 Legalis). Tym samym Organ II instalacji naruszył art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez brak wnikliwego rozpatrzenia sprawy i ograniczenie postępowania do bezkrytycznego przyjęcia twierdzeń inwestora oraz brak pełnej oceny materiału dowodowego. KiP podobnie jak Raport oddziaływania na środowisko stanowi kluczowy dowód w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia, aorgany administracji mają obowiązek ocenić na podstawie art. 80 k.p.a. wartość dowodową raportu. Organ jest zobowiązany do weryfikacji zakładanej przez Inwestora działalności, a w szczególności weryfikacji przedłożonych przez niego dokumentów. W związku z w/w zarzutem pozostaje zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. polegającego na braku dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. W przedmiotowej sprawie tak jak było podkreślone Organ II Inst. uchylił się od pełnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wychodząc z założenia, że nie jest uprawniony do kwestionowania wniosku Inwestora. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło dwukrotne jej rozpatrzenie i rozstrzygnięcie i dlatego niniejsza skarga jest w pełni uzasadniona. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). W pierwszej kolejności należało stwierdzić, że skarga K. G. podlegała odrzuceniu jako wniesiona po terminie. Stosownie do przepisu art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie. Doręczenie K. G. zaskarżonej decyzji nastąpiło w dniu 10 sierpnia 2015 r. Termin do wniesienia skargi upływał więc 9 września 2015 r. K. G. nadał przesyłkę pocztową zawierającą skargę we F. w dniu 1 września 2015 r. Do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skarga wpłynęła w dniu 11 września 2015 r. Do dnia 22 września 2015 r. obowiązywał art. 83 § 3 p.p.s.a. w brzmieniu: "Oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu". Na mocy art. 15 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1311) z dniem 22 września 2015 r. art. 83 § 3 p.p.s.a. uzyskał brzmienie: "Oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu". Ponieważ wniesienie skargi przez K. G. - a więc wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego - nastąpiło przed wejściem w życie omawianej nowelizacji, to jego skargi należy stosować przepisy w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia skargi. Oznacza to, że tylko oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego lub w polskim urzędzie konsularnym jest jednoznaczne z wniesieniem go do sądu, zaś w przypadku nadania pisma w zagranicznej placówce pocztowej datą wniesienia pisma jest data jego faktycznego wpływu do adresata. Skarga K. G. została wniesiona w dniu 11 września 2015 r., a więc dwa dni po terminie. Dlatego należało odrzucić ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Skarga M. K. zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia organów administracyjnych stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2013 poz.1235 ze zm.), zwanej dalej ustawą środowiskową. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W niniejszej sprawie organy słusznie zakwalifikowały przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a to na podstawie § 3 ust. 1 pkt. 35 i 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz .U. z 2010 nr 213 poz. 1397 ze zm.) W przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowania poprzedzone jest postępowaniem prowadzącym do określenia, czy wobec tego przedsięwzięcia będzie istniał obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt. 2). Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2). Zgodnie zaś z art. 64 postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zgodnie z art. 65 ust. 3, uzasadnienia postanowień, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, niezależnie od wymagań wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, powinny zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydawaniu postanowień. Zgodnie z art. 65 ust. 2 na postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1, przysługuje zażalenie. Oznacza to, że na postanowienie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest zaskarżalne zażaleniem, a jego ocena może odbywać się – jak w niniejszej sprawie – w czasie sądowoadministracyjnej kontroli decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej bez uprzednio prowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W niniejszej sprawie, w postanowieniu z dnia 20 listopada 2014r. w sprawie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko Burmistrz [...], w żaden sposób nawet nie wspomniał o lokalizacji inwestycji w strefie C obszaru ochrony uzdrowiskowej, ani tym bardziej nie rozważył czy z tego względu (i ewentualnie dlaczego) będzie istniała konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Uzasadnienie postanowienia polega jedynie na przepisaniu znacznej części karty informacyjnej oraz przytoczenie uzyskanych opinii PPIS oraz RDOŚ, jednakże bez żadnej własnej refleksji czy oceny organu w tym zakresie. Ponownie prowadząc postępowanie organ będzie obowiązany uchybienia te wyeliminować. Jednocześnie Sąd nie przesądza w tym miejscu, że istnieje konieczność prowadzenia takiej oceny, wskazuje jedynie, że podjęta w tym zakresie decyzja musi być poprzedzona rzetelnymi rozważaniami, w zakresie wymaganym ustawą środowiskową w tym w szczególności jak w niniejszej sprawie - w zakresie lokalizacji planowanej inwestycji w strefie ochrony uzdrowiskowej. Zgodnie z art. 84 ust. 1 i 2 w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Art. 85 ust. 2 pkt. 2 stanowi, że uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać - w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dalej wskazać należy, że inwestycja zaplanowana została w obszarze ochrony uzdrowiskowej (strefa C) uzdrowiska [...]. Wobec tego przytoczyć należy przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (t.j. Dz.U. z 2012 poz. 651 ze zm.) zwanej dalej ustawą o lecznictwie uzdrowiskowym i uzdrowiskach. Zgodnie z art. 38 tej ustawy, na obszarze uzdrowiska lub obszarze ochrony uzdrowiskowej wydziela się trzy rodzaje stref ochrony uzdrowiskowej, oznaczone literami "A", "B" i "C". Strefa "C", dla której procentowy udział terenów biologicznie czynnych wynosi nie mniej niż 45%, obejmuje obszar przyległy do strefy "B" i stanowiący jej otoczenie oraz obszar mający wpływ na zachowanie walorów krajobrazowych, klimatycznych oraz ochronę złóż naturalnych surowców leczniczych. Z postanowieniem tej ustawy koresponduje § 8 uchwały Nr XXXVIII/244/13 Rady Miejskiej W Rabce-Zdroju z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie: uchwalenia Statutu Uzdrowiska Rabka-Zdrój (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2013 poz. 4920), ustalający w poszczególnych strefach ochrony uzdrowiskowej wskaźniki terenów zielonych oraz powierzchnię nowo wydzielanych działek. W strefie "C" wskaźnik powierzchni terenów biologicznie czynnych dla nowo budowanych obiektów powinien wynosić nie mniej niż 45 % powierzchni inwestowanego terenu. Jednocześnie ustawa o lecznictwie uzdrowiskowym i uzdrowiskach zdefiniowała tereny zielone jako powierzchnie gruntu pokryte roślinnością trwałą lub sezonową; natomiast tereny biologicznie czynne - tereny z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, w szczególności jako trawniki lub kwietniki, a także stanowiące 50% sumy powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniejszej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tych terenach. Podstawową przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji I Instancji, jest zaakceptowanie przez oba organy parametrów projektowanej inwestycji, które są sprzeczne zarówno ze statutem uzdrowiska [...], jak i z ustawą o lecznictwie uzdrowiskowym. Jak wynika z akt sprawy, co jest okolicznością niesporną, teren inwestycji to 22 940 m2 z czego tereny zabudowane i utwardzone stanowić będą 70 % powierzchni planowanego do zainwestowania terenu, natomiast tereny zielone stanowić będą 30% powierzchni, podczas gdy strefie C uzdrowiska, jak wyżej wskazano, tereny biologicznie czynne w ramach terenów danej inwestycji muszą stanowić co najmniej 45%. Oba organy przytaczają te dane, jednakże pozostają one bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Co więcej Kolegium stwierdza w swojej decyzji, że : "wydana przez Burmistrza [...] decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie narusza także art. 38 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 651 ze zm.), albowiem wynikający z tego przepisu, warunek procentowego udziału terenów biologicznie czynnych wynoszącego nie mniej niż 45%, dotyczy obszaru całej strefy "C", a nie terenu danej działki, czy terenu danej inwestycji." Jest to stwierdzenie oczywiście błędne, choćby w kontekście treści przytoczonego wyżej statutu, który wprost stanowi, że wskaźnik powierzchni terenów biologicznie czynnych ustalono dla "nowo budowanych obiektów" i powinien wynosić nie mniej niż 45 % "powierzchni inwestowanego terenu". Nadto jest to interpretacja całkowicie niezgodna nawet ze zwykłą logiką, gdyż musiałaby prowadzić do wniosku, że prawo promuje zasadę całkowicie nieuprawnionego pierwszeństwa prawa zabudowy (czyli formy korzystania z prawa własności). Według tej interpretacji prawo zabudowy przysługuje tym, którzy jako pierwsi zabudują swoje nieruchomości i wypełnią dopuszczalny wskaźnik terenów w strefie C, które nie musza mieć waloru terenów biologicznie czynnych. Jeśli jednak organ przyjął taką błędną interpretację, to konsekwentnie powinien obliczyć jaki jest dotychczasowy wskaźnik terenów biologicznie czynnych w całej strefie C uzdrowiska [...], aby ustalić czy jakakolwiek inwestycja w tej strefie jest jeszcze dopuszczalna. Skoro jednak tego nie uczynił, to można mniemać, że nie był całkowicie przekonany do przedstawionej przez siebie koncepcji interpretacyjnej. Dalej trzeba odpowiedzieć na pytanie, czy postanowienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, muszą pozostawać w zgodzie z ustawą o lecznictwie uzdrowiskowym i uzdrowiskach oraz ze statutem uzdrowiska. Nakazu takiego ustawa środowiskowa wprost nie stanowi. W skazać zatem należy, że przyjęcie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r poz. 1235 ze zm.), było konsekwencją obowiązku implementacji do porządku prawnego RP (wielokrotnie nowelizowanej i aktualnie już nieobowiązującej) treści Dyrektywy Rady nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne. Obecnie kwestie te reguluje Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (tekst jednolity Dz.U.UE.L.2012.26.1), zwana dalej dyrektywą. Przepisy krajowe winny być interpretowane w zgodzie z wymaganiami stawianymi przez prawodawstwo UE, co wynika zarówno z art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jak i z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. W tym miejscu zatem należy przytoczyć treść najważniejszych uregulowań przywoływanej wyżej dyrektywy. Zgodnie z pkt. 2 preambuły dyrektywy, polityka Unii w dziedzinie środowiska oparta jest na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego, naprawiania szkody w pierwszym rzędzie u źródła i na zasadzie "zanieczyszczający płaci". Skutki w środowisku powinny być uwzględniane w możliwie najwcześniejszej fazie we wszystkich procesach planowania technicznego i podejmowania decyzji. Natomiast zgodnie z pkt. 13 państwa członkowskie zostały zobowiązane do ustanowienia procedury, która umożliwi wykonawcy uzyskanie opinii od właściwych organów, dotyczącej treści i zakresu informacji, które mają być szczegółowo przedstawione i dostarczone w celu przeprowadzenia oceny. W art. 1 ust.2 lit. a, b, c dyrektywy przyjęto definicje pojęć w niej używanych, gdzie "przedsięwzięcie" oznacza wykonanie prac budowlanych lub innych instalacji lub systemów, inne interwencje w otoczeniu naturalnym i krajobrazie, włącznie z wydobywaniem zasobów mineralnych; "wykonawca" oznacza ubiegającego się o zezwolenie na prywatne przedsięwzięcie lub organ publiczny, który inicjuje przedsięwzięcie; "zezwolenie na inwestycję" oznacza decyzję właściwego organu lub organów, na podstawie której wykonawca otrzymuje prawo do wykonania przedsięwzięcia. Art. 2 ust. 1 wskazuje, że państwa członkowskie przyjmują wszystkie niezbędne środki, aby zapewnić podleganie przedsięwzięć mogących powodować znaczące skutki w środowisku, między innymi z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji, wymogowi uzyskania zezwolenia na inwestycję i oceny w odniesieniu do ich skutków na środowisko, przed udzieleniem zezwolenia. Przedsięwzięcia te określa art. 4. W art. 4 ust. 2 dyrektywa wskazuje, że w odniesieniu do przedsięwzięć wymienionych w załączniku II państwa członkowskie ustalają, czy przedsięwzięcie podlega ocenie, czego dokonują na podstawie badania indywidualnego lub progów lub kryteriów ustalonych przez państwo członkowskie Załącznik nr III do Dyrektywy wskazuje kryteria wyboru o których mowa w art. 4 ust. 3 czyli kryteria pozwalające ustalić, czy przedsięwzięcia wymienione w załączniku II powinny zostać poddane ocenie oddziaływania na środowisko. W pkt. 2 lit. c ppkt. (iv) i ppkt. (v) wymieniono jako jedno z kryteriów: "Lokalizację przedsięwzięć", wskazując, że wrażliwość środowiskową obszarów geograficznych, na które mogą oddziaływać przedsięwzięcia, należy rozpatrywać (między innymi) ze szczególnym uwzględnieniem zdolności absorpcji środowiska naturalnego, ze zwróceniem szczególnej uwagi na rezerwaty przyrody i parki ochrony przyrody; obszary sklasyfikowane lub chronione przez ustawodawstwo krajowe. Zdaniem Sądu, obszary uzdrowisk są obszarami chronionymi przez ustawodawstwo krajowe w rozumieniu przywołanej wyżej dyrektywy tj. przez ustawę o lecznictwie uzdrowiskowym i uzdrowiskach. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt. 3 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowisko to obszar, na terenie którego prowadzone jest lecznictwo uzdrowiskowe, wydzielony w celu wykorzystania i ochrony znajdujących się na jego obszarze naturalnych surowców leczniczych, spełniający warunki, o których mowa w art. 34 ust. 1, któremu został nadany status uzdrowiska. Zgodnie zaś z art. 34 ust. 1 tej ustawy status uzdrowiska może być nadany obszarowi, który spełnia łącznie następujące warunki: 1) posiada złoża naturalnych surowców leczniczych o potwierdzonych właściwościach leczniczych na zasadach określonych w ustawie; 2) posiada klimat o właściwościach leczniczych potwierdzonych na zasadach określonych w ustawie; 3) na jego obszarze znajdują się zakłady lecznictwa uzdrowiskowego i urządzenia lecznictwa uzdrowiskowego, przygotowane do prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego; 4) spełnia określone w przepisach o ochronie środowiska wymagania w stosunku do środowiska; 5) posiada infrastrukturę techniczną w zakresie gospodarki wodno-ściekowej, energetycznej, w zakresie transportu zbiorowego, a także prowadzi gospodarkę odpadami. Co więcej, zgodnie z ust. 2 art. 34, status obszaru ochrony uzdrowiskowej może być nadany obszarowi, który spełnia łącznie warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5; to z kolei oznacza, że na terenie uzdrowiska może nie być zakładów lecznictwa uzdrowiskowego, ale musza być spełnione niezbędne wymagania w stosunku do środowiska . Zgodnie z art. 46 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym i uzdrowiskach, gmina uzdrowiskowa oraz gmina posiadająca status obszaru ochrony uzdrowiskowej, poza zadaniami przewidzianymi przepisami ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, realizuje zadania własne związane z zachowaniem funkcji leczniczych uzdrowiska, w szczególności w zakresie: 1) gospodarki terenami, z uwzględnieniem potrzeb lecznictwa uzdrowiskowego, ochrony złóż naturalnych surowców leczniczych oraz budowy lub innych czynności zabronionych w poszczególnych strefach ochrony uzdrowiskowej; 2) ochrony warunków naturalnych uzdrowiska lub obszaru ochrony uzdrowiskowej oraz spełniania wymagań w zakresie dopuszczalnych norm zanieczyszczeń powietrza, natężenia hałasu, odprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, gospodarki odpadami, emisji pól elektromagnetycznych, o których mowa w odrębnych przepisach; 3) tworzenia warunków do funkcjonowania zakładów i urządzeń lecznictwa uzdrowiskowego oraz rozwoju infrastruktury komunalnej w celu zaspokajania potrzeb osób przebywających w gminie w celu leczenia uzdrowiskowego; 4) tworzenia i ulepszania infrastruktury komunalnej i technicznej przeznaczonej dla uzdrowisk lub obszarów ochrony uzdrowiskowej, związanej ze spełnieniem warunków, o których mowa w art. 34 ust. 1 pkt 5. O obszarach uzdrowisk i obszarach ochrony uzdrowiskowej wspomina także ustawa środowiskowa, wskazując w art. 63 ust. 1 pkt. 2 li. j, że ustalając obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ właściwy jest obowiązany uwzględnić usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego – uwzględniające uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej. Dodać też należy, że statut uzdrowiska jest aktem prawa miejscowego, a zatem konstytucyjnym źródłem prawa powszechnie obowiązującego na obszarze właściwości organu który je ustanowił. Statut uzdrowiska jest aktem prawa miejscowego, gdyż ustanawia generalne nakazy i zakazy adresowane do abstrakcyjnie określonego adresata. Taki pogląd został wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 807/07 oraz w wyroku z 2 grudnia 2010 r. sygn. II OSK 1990/10. Dla porządku wskazać jeszcze należy, że zgodnie z art. 86 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tj. między innymi decyzję o pozwoleniu na budowę oraz decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego, wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.) a także decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z wszystkich tych przepisów wynika kilka istotnych okoliczności. Po pierwsze obszary uzdrowisk i ochrony uzdrowiskowej, zarówno w ustawodawstwem unijnym jak i w ustawodawstwie krajowym, są obszarami objętym ochroną, ze względu na występujące w nich warunki środowiskowe, krajobrazowe, klimatyczne i lecznicze. Po wtóre, głównym celem przepisów ustawy środowiskowej nie jest utrudnianie inwestorom ich zamierzeń, ale spowodowanie aby podejmowane były takie działania, które realnie zmierzają do ochrony środowiska – a zatem wszystkich jego elementów: powietrza, wód, powierzchni ziemi, kopali, zwierząt, roślin, ochrony przed hałasem, polami elektromagnetycznymi itp. Przyjęcie innego założenia prowadziłoby do wniosku, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia pozostaje jedynie czasochłonną i pracochłonną formalnością niezbędna dla uzyskania pozwolenia na budowę. Obszary uzdrowisk ze względu na rolę jaką pełnią i maja pełnić, powinny być miejscem, gdzie ochrona ta jest szczególnie poważnie i rzetelnie traktowana. Gmina posiadająca status uzdrowiska odnosi z tego tytułu określone korzyści, jednak status ten wiąże się również z określonymi obowiązkami i ograniczeniami, wynikającymi zarówno z samej ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym i uzdrowiskach, jak i z przyjętego przez gminę uzdrowiskową statutu uzdrowiska. Po trzecie, skoro decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiązać będzie organy wydające decyzje o warunkach zabudowy oraz decyzje o pozwoleniu na budowę, to już na obecnym etapie planowania inwestycji, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie może co do ustalonych w niej parametrów zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej, pozostawać w sprzeczności z innymi aktami prawa powszechnie obowiązującego, czy też aktami prawa miejscowego. Zgodnie z art. 6 Kpa, konstytuującym zasadę praworządności w działaniu administracji, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zdaniem Sądu nie może mieć zatem miejsca sytuacja, w której decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach akceptuje założenia inwestycji sprzeczne z przywołanymi wyżej przepisami. Kolejnym dostrzeżonym przez Sąd uchybieniem jest niewłaściwe określenie obszaru oddziaływania inwestycji. Zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt. 2 ustawy środowiskowej, do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć między innymi - w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, karta informacyjna przedsięwzięcia to dokument zawierający podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, w szczególności dane o: a) rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, b) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną, c) rodzaju technologii, d) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, przy czym w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej każdy z analizowanych wariantów drogi musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego, e) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii, f) rozwiązaniach chroniących środowisko, g) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, h) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko, i) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, j) wpływie planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej Natomiast zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt. 3a do wniosku dołączyć należy też załącznik graficzny przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia. Przepis ten (art. 74 ust. 1 pkt 3a) dodany został przez art. 7 pkt 5 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. (Dz.U.2014.1133) zmieniającej ustawę z dnia 3 października 2008 r., udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - z dniem 1 stycznia 2015 r. W dniu 7 sierpnia 2014 r. (a zatem jeszcze przed datą wejścia w życie tego przepisu) inwestor dokonał uzupełnienia złożonego wniosku o kopię mapy ewidencyjnej z zaznaczonym obszarem realizacji planowanego przedsięwzięcia oraz obszarem, na który będzie ono oddziaływać. Obszary te pokrywają się, co oznacza, że zdaniem inwestora – zaakceptowanym przez organy – zasięg oddziaływania inwestycji jest tożsamy z obszarem samej inwestycji. Jednocześnie jednak w swoich decyzjach organy stwierdzają, że w celu zmniejszenia oddziaływania hałasu na pobliską zabudowę mieszkaniową, teren przedsięwzięcia zostanie częściowo ogrodzony ogrodzeniem pełnym do wysokości 2,0 m, a także po obu stronach drogi dojazdowej oraz od strony zachodniej i południowej terenu przedsięwzięcia, planuje się nasadzenia zieleni do wysokości 5,0 m. Wskazuje się też, że klimat akustyczny stanowiący tło na danym terenie, związany jest głównie z ruchem komunikacyjnym na drodze krajowej nr [...], a przeprowadzona analiza akustyczna wykazała, iż hałas generowany przez planowane przedsięwzięcie będzie mieścił się w tle akustycznym, a na terenach podlegających ochronie akustycznej nie dojdzie do przekroczeń emisji hałasu w związku z eksploatacją przedmiotowego przedsięwzięcia. Wszystkie te ustalenia organów prowadzą do wniosku, że zasięg oddziaływania inwestycji -co najmniej w zakresie emisji hałasu- nie zamyka się w jej terenie. Zasięg oddziaływania nie oznacza bowiem wyłącznie oddziaływania ponadnormatywnego, ale każde oddziaływanie. Tym samym organ będzie obowiązany w ponownie prowadzonym postępowaniu pozyskać od wnioskodawcy prawidłowo sporządzony załącznik graficzny do wniosku, przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia. Będzie też obowiązany odnieść się do zarzutów zawartych w załączniku do skargi (tj. w ekspertyzie zleconej przez skarżącą), a dotyczących prawidłowości sporządzonej przez inwestora analizy oddziaływania hałasu w uzupełnieniu Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia z dnia 16 października 2014r., o ile oczywiście inwestor przedłoży w ponownie prowadzonym postępowaniu tę samą analizę oddziaływania hałasu. Pozostałe zarzuty skargi są w tej sytuacji o tyle bezprzedmiotowe, że w ponownie prowadzonym postępowaniu w pierwszej kolejności inwestor będzie obowiązany dostosować swój wniosek (wraz z wszystkim wymaganymi załącznikami, w tym Kartą Informacyjną Przedsięwzięcia) i tym samym swoje plany inwestycyjne, do przepisów statutu uzdrowiska w zakresie powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. Z wszystkich wyżej wymienionych względów zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit.a p.p.s.a. Decyzja organu i Instancji została uchylona na zasadzie art. 134 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.