II SA/Kr 125/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi S. P. i S. P. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 listopada 2013 r., znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją z dnia 12 sierpnia 2013 r. nr [....] działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 59 ust. 2 oraz art. 59 ust. 3 w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a także art. 104 K.p.a. udzielił pozwolenia na użytkowanie części budynku pensjonatowego z mieszkaniem dla właściciela pomiędzy osiami A – G wykonanego na działce nr ewid. [....] w miejscowości P. w rejonie mieszkalno – usługowym wraz z infrastrukturą towarzyszącą, wykonanego na działkach nr nr [....] położone w P. Przystąpienie do użytkowania organ uzależnił między innymi od wykonania wjazdu na działkę budowlaną zgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu, wykonania miejsc postojowych zgodnie z projektem zagospodarowania działki, wydzielenia miejsca na gromadzenie odpadów stałych czy usunięcia budynku stanowiącego zaplecze budowy z części dopuszczonej do użytkowania. Termin wykonania podkładek i posadzek na kondygnacjach przyziemia i parteru wraz z brakiem drzwi oraz białego montażu określony został na dzień do 31 grudnia 2018 r., natomiast termin zakończenia robót przyłącza kanalizacyjnego do dnia 31 grudnia 2018 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 6 czerwca 2013 r. wpłynął wniosek S.P. i S.P. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Do wniosku inwestor dołączył wymagane dokumenty tj. dwa tomy dzienników budowy, protokoły badań i sprawdzeń, inwentaryzację geodezyjną powykonawczą, oświadczenie kierownika budowy z którego wynika, że roboty budowlane prowadzone na podstawie decyzji nr [....] o pozwoleniu na budowę wydanej przez Starostę T. z dnia 28 listopada 2003 r. i dnia 22 maja 2006 r. zrealizowane zostały zgodnie z przepisami i obowiązującymi polskimi normami, z następującymi nieistotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunkami pozwolenia na budowę zgodnie z przedłożonymi rysunkami zmian załączonymi do akt postępowania. Ponadto inwestor dołączył do wniosku oświadczenie o braku sprzeciwu ze strony organów wymienionych w art. 56 Prawa budowlanego. Przedłożona inwentaryzacja powykonawcza przyjęta do zasobu geodezyjnego w dniu 19 czerwca 2013 r. obejmuje wyłącznie działkę nr [....] , działkę na której posadowiono przedmiotową część mieszkalną oraz w przyszłości część pensjonatową. Pozostałe działki obejmują przebudowę linii średniego napięcia, budowę stacji trans formatowej oraz budowę linii NN. Na podstawie sporządzonego protokołu z obowiązkowej kontroli obiektu budowlanego przeprowadzonej w dniu 8 lipca 2013 r. i przedłożonych dokumentów, budynek "część budynku pensjonatowego z mieszkaniem dla właściciela pomiędzy osiami od A – G kat. XIV" spełnia warunki określone w art. 59 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego i nadaje się do warunkowego użytkowania zgodnie z treścią art. 59. Odwołanie od tej decyzji wnieśli S.P. i S.P. , domagając się zmiany kategorii odebranego obiektu z kategorii XIV na kategorię I, a w przypadku braku takich kompetencji pozostawienie odebranego obiektu bez kategorii z opisem iż został odebrany budynek mieszkalny. Ponadto żądali dopuszczenia do użytkowania obiektu zgłoszonego we wniosku z dnia 6 czerwca 2013 r. bez warunkowania przystąpienia do użytkowania koniecznością wykonania robót określonych w punktach od I do IV decyzji. Pismem z dnia 5 października 2013 r. wyżej wymienieni działając na podstawie art. 137 K.p.a. złożyli wniosek o wycofanie odwołania. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 19 listopada 2013 r. nr [....] działając na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 104 K.p.a. uchylił zaskarżona decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że przy badaniu skuteczności cofnięcia odwołania obowiązkiem organu jest ocena zaskarżonej decyzji w kontekście jej legalności oraz celowości. Z uwagi na tą ocenę cofnięcie odwołania dokonane w przedmiotowej sprawie nie mogło zostać uwzględnione. Organ I instancji dopuścił się bowiem istotnych uchybień w toku prowadzonego postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, które miały wpływ na istotę sprawy w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wykazała, że Starosta T. decyzją z dnia 28 listopada 2003 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę opisanej inwestycji. Z uwagi na określoną w decyzji o pozwoleniu na budowę kategorie obiektu oznaczoną jako kategoria XIV dla formalnego zakończenia omawianej inwestycji przewidziana była forma decyzji pozwolenia na użytkowanie, gdyż zgodnie z art. 55 ustawy Prawo budowlane przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli: 1) na wzniesienie obiektu budowanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII – XXX, o których mowa w załączniku do ustawy; 2) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4; 3) przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. W prawie budowlanym istnieje prawnie dopuszczalna sytuacja, w której dany obiekt może zostać dopuszczony do użytkowania pomimo niewykonania części robót, gdyż zgodnie z dyspozycją art. 59 ust 2 ustawy można w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie określić warunki użytkowania obiektu albo uzależnić jego użytkowanie od wykonania określonych robót budowlanych. Warunki użytkowania obiektu określone w pozwoleniu na użytkowanie wiążą stronę. Zważyć należy, że jeżeli strona ich nic dopełni organ nadzoru budowlanego stwierdza wygaśniecie pozwolenia na użytkowanie na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 K.p.a. W aktach niniejszej sprawy znajduje się protokół obowiązkowej kontroli z dnia 8 lipca 2013 r., gdyż zgodnie z dyspozycją art. 59 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. ustawy Prawo budowlane tj. kontroli mającej na celu stwierdzenie prowadzenia budowy zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Wyniki obowiązkowej kontroli przesądzają o udzieleniu bądź nie udzieleniu pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Przepisy art. 59a ustawy Prawo budowlane determinują cel, zakres podmiotowy oraz zakres przedmiotowy obowiązkowej kontroli. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie lub o jej odmowie jest rezultatem analizy właściwego organu przedłożonej przez inwestora dokumentacji łącznie z ustaleniami obowiązkowej kontroli. Przeprowadzone dotychczas czynności dowodowe przez organ I instancji nie dają dostatecznych podstaw do pozytywnej oceny udzielonego częściowego pozwolenia na użytkowanie. W ocenie organu odwoławczego PINB w Z. bez należytej wnikliwości i staranności przeprowadził postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie, co łącznie z uchybieniami proceduralnymi musi skutkować wydaniem decyzji kasacyjnej. W ocenie MWINB wyrażona przez organ I instancji ocena, że sporna inwestycja na obecnym etapie jej realizacji pozostaje zgodna z warunkami wynikającymi z udzielonym inwestorowi przez Starostę T. pozwoleniu na budowę jest co najmniej przedwczesna. Z protokołu obowiązkowej kontroli przeprowadzonej przez organ w dniu [....] 2013 r., wynika, że obiekt został zrealizowany zgodnie z udzielonym inwestorom pozwoleniem na budowę. Jednakże zapisy znajdujące się w protokole dotyczące istotnych kwestii są nieprecyzyjne. Organ dokonując oceny zgodności obiektu ograniczył się jedynie do zapisów w postaci wpisania treści: "zgodnie". Z powyższego wynika, że nie porównano zrealizowanych prac z projektem w sposób pozwalający na ustalenie ich zgodności. Wątpliwości budzi również zgodność zrealizowanego obiektu z projektem architektoniczno – budowlanym w zakresie charakterystycznych parametrów, gdyż zapisy protokołu kontroli nie wskazują na parametry obiektu, który jest wybudowany. W wersji przewidzianej w projekcie budowlanym dane kubatury, powierzchni zabudowy, powierzchni użytkowej zostały określone dla całości obiektu. Zatem mało precyzyjna ocena w tym zakresie w istocie utrudnia zweryfikowanie stanu faktycznego oddawanego obecnie obiektu. Protokół obowiązkowej kontroli narusza art. 59a ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Postępowanie organu nadzoru budowlanego I instancji było dotknięte wadami procesowymi, których skutkiem było nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Zaskarżona decyzja okazała się wadliwa także z innych przyczyn. Podstawowym elementem każdej decyzji administracyjnej stosownie do treści art. 107 § 1 K.p.a. jest prawidłowe oznaczenie adresata decyzji. W ustawie Prawo budowlane określającej tryb postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego wynika, że adresatem praw i obowiązków jest inwestor (inwestorzy) jako jedyna strona postępowania zgodnie z art. 59 ust. 7 ustawy. W zaskarżonej decyzji organ I instancji udzielił pozwolenia na użytkowanie i nałożył obowiązki wykonania określonych robót budowlanych, jednak nie wskazał adresata swojego rozstrzygnięcia. Osoba adresata praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej musi być wymieniona sposób jasny i precyzyjny w osnowie decyzji poprzez wskazanie danych umożliwiających jej jednoznaczną identyfikację (np. poprzez podanie imienia i nazwiska), w sposób wykluczający wątpliwości interpretacyjne. Ponadto zachodzi wątpliwość co do rzeczywistego zakresu robót budowlanych nałożonych w zaskarżonej decyzji. W oparciu o mało precyzyjne sformułowane zapisy protokołu obowiązkowej kontroli nie sposób dokonać weryfikacji prawidłowości ustaleń w jakim kształcie obiekt budowlany realizowany na podstawie decyzji pozwolenia na budowę Starosty T. wydanej na budowę budynku pensjonatowego z mieszkaniem dla właściciela został zrealizowany (brak wymiarów, szkiców odzwierciedlających obecny stan obiektu). W trakcie ponownie prowadzonego postępowania PINB w Z. winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające dostosowane do powyższych wskazań. Organ I instancji powinien ponowić zakwestionowane postępowania wyjaśniającego w sposób staranny i wszechstronny, wykluczający postawienie zarzutu dowolności czynionych ustaleń. Od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli S.P. i S.p. zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego co miało wpływ na wydane rozstrzygnięcie i daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazał, że organ naruszył art. 15 K.p.a., gdyż nie rozpatrzył wszystkich żądań zawartych w odwołaniu i nie ustosunkował się do nich w uzasadnieniu decyzji. Organ był obowiązany do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, co oznacza, że miał obowiązek rozpatrzeć wszelkie żądania zawarte w odwołaniu. Ponadto organ dokonał dowolnej a nie swobodnej oceny protokołu z obowiązkowej kontroli budowy. Odnośnie protokołu kontroli budowy przeprowadzonej w dniu [....] 2013 r. organ nie obalił dwóch rodzajów domniemań, a mianowicie domniemania prawdziwości – dokument pochodzi od organu, który go wystawił tj. od PINB w Z. , został sporządzony w przypisanej formie, jest zgodny z art. 59 d 4 Prawa budowlanego, domniemanie zgodności z prawdą oświadczenia organu od którego pochodzi dokument. Na podstawie art. 76 § 1 K.p.a. o protokole można jednoznacznie powiedzieć, że został on sporządzony w przypisanej formie przez powołany do tego organ, stanowi zatem dowód na to co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organ prowadzący postępowanie naruszył również art. 105 § 1 i § 2 K.p.a., a także art. 6 i art. 7 K.p.a. Nie wziął bowiem pod uwagę żądania skarżących o częściowe umorzenie postępowania administracyjnego, a ponadto nie rozpatrzył wszystkich dokumentów dostarczonych przez nich w sprawie. W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą ostateczną decyzją organu administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej określanej jako P.p.s.a. ) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. W tak ukształtowanym zakresie swojej kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie rozważań wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja odpowiada przesłankom określonym w cytowanym przepisie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.), a jednocześnie sprawa wymagała wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji w zakresie koniecznym do jej rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wskazał też, jakie okoliczności winien wziąć pod uwagę organ ponownie rozpatrując sprawę. Podkreślenia wymaga, że zakaz z art. 139 K.p.a. może być naruszony tylko przez organ odwoławczy przy podejmowaniu rozstrzygnięć posiadających walor rozstrzygnięć merytorycznych. Nie odnosi się on do decyzji o charakterze kasacyjnym. W tej mierze podnosi się bowiem, że decyzja organu I instancji nie posiada przymiotu ostateczności, nie jest trwała. Na jej podstawie nie można więc nabyć praw w sposób trwały. Nie może także być ona wykonywana. Zatem uchylenie takiej nietrwałej decyzji, nawet jeśli przyznała stronie uprawnienia, nie może być dla strony niekorzystne, nie zamyka jej drogi do uzyskania nowej decyzji i nie powoduje uszczerbku w jej sferze prawnej (por. J. Zimmermann Glosa do wyroku NSA z dnia 26 czerwca 1997 r., sygn. akt II SA/Wr 854/96, "OSP" 1998 z. 6). Zaskarżonego orzeczenia nie można zatem traktować jako wydanego na niekorzyść strony skarżącej a więc z naruszeniem przepisu art. 139 K.p.a. Odnosząc się do argumentów strony skarżącej za niezasadny należy przede wszystkim uznać zarzut dotyczący tego, że organ odwoławczy na skutek pisma z dnia 5 października 2013 r. powinien umorzyć postępowanie. W myśl art. 137 K.p.a. strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Oznacza to, iż organ odwoławczy oceniając dopuszczalność cofnięcia odwołania powinien dokonać oceny decyzji organu I instancji, w zakresie jej zgodności, zarówno z prawem, jak i z interesem społecznym. Organ odwoławczy powinien ocenić zaskarżoną decyzję w kontekście nie tylko jej legalności (zgodności z prawem), ale także jej celowości (zgodności z interesem społecznym) (por wyrok z dnia 18 marca 2011 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 182/11). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 1050/09, stwierdził, że przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie, w której skarżący cofnął odwołanie, organ odwoławczy winien, stosownie do treści art. 137K.p.a., przeprowadzić postępowanie co do stwierdzenia istnienia bądź też braku przesłanek negatywnych do uwzględnienia cofnięcia odwołania, tj. "naruszenia prawa", "naruszenia interesu społecznego". Ich zaistnienie uniemożliwia bowiem organowi uwzględnienie oświadczenia o cofnięciu odwołania i skutkuje koniecznością wydania postanowienia o odmowie uznania cofnięcia odwołania za skuteczne, które przybiera postać niezaskarżalnego postanowienia. Podkreślić należy, iż zgodnie ze stanowiskiem doktryny wystarczy zwykłe naruszenie prawa lub interesu społecznego przez zaskarżoną decyzję - aby cofnięcie odwołania było niedopuszczalne. Zatem w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie mógł umorzyć postępowania i tym samym stwierdzić dopuszczalności cofnięcia odwołania, gdyż decyzja wydana przez organ I instancji narusza przepisy postępowania i jest niezgodna z prawem. Istotą niniejszej sprawy jest kwestia udzielenia częściowego pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Starosta T. decyzją z dnia 28 listopada 2003 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę S.P. i S.P. , budynku pensjonatowego z mieszkaniem dla właściciela na działce nr [....] , przebudowie linii średniego napięcia na działce nr nr [....] budowie stacji transformatorowej na działce nr [....] , budowie linii NN na działce nr nr [....] wszystkie działki położone w P. (kategoria obiektu XIV). Wyżej wymieniona decyzja została zmieniona w zakresie zmian polegających na powiększeniu części mieszkalnej kosztem części usługowej, zaprojektowaniu siłowni pod tarasem na kondygnacji przyziemia, zmianie wymiarów otworów drzwiowych w pokojach i łazienkach części usługowej, przeprojektowaniu pomieszczenia przyziemia nr 0-18 na przedsionek i pomieszczenie porządkowe + brudna bielizna, przeprojektowaniu pomieszczenia przyziemia nr 0-20 na pomieszczenie na czystą bieliznę, zmianie instalacji wewnętrznych wod.kan. wentylacji i elektrycznych w niezbędnym zakresie. W dniu [....] 2013 r. PINB w Z. przeprowadził obowiązkową kontrolę budowy z udziałem inwestora obiektu, gdyż zgodnie z art. 59 Prawa budowlanego właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59 a cytowanej ustawy. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1023/12 to nie forma protokołu, lecz jego treść decyduje o tym, czy przeprowadzona została kontrola, o której mowa w art. 59 ust. 1 w związku z art. 59a ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Protokół z kontroli nie może zawierać żadnych wątpliwości co do okoliczności sprawy. Tymczasem z protokołu z dnia 8 lipca 2013 r. w punkcie 8.1 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wskazał, że obiekt budowlany jest niezgodny z projektem zagospodarowania działki lub terenu, jednak w żaden sposób nie odniósł się do tego na czym na niezgodność ma polegać i jaki jest jej skutek. Jeżeli chodzi o inne parametry organ ograniczył się jedynie do lakonicznego i pobieżnego stwierdzenia, że są one "zgodne" nie wskazując przy tym nic więcej, co może nasuwać istotne wątpliwości odnośnie odbytej kontroli. Zapisy protokołu kontroli nie wskazują na parametry obiektu, który jest wybudowany. Zdaniem sądu niedopuszczalny z uwagi na jego niejasność (co organ chciał przez to wyrazić) jest także zapis odnoszący się do istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego (pkt 8.6) gdzie organ użył pojęcia "nie zauważono". Obowiązkiem organu jest dokonywanie ustaleń koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w sposób nie budzący wątpliwości a nie opieranie się na luźnych spostrzeżeniach, która to praktyka może nasuwać, iż organ prowadzący postępowanie dokładniej mógłby "zauważyć" okoliczności zgoła odmienne niż te o których mowa w protokole. Podkreślenia również wymaga, że w decyzji z dnia 12 sierpnia 2013 r. równie pobieżnie zostały wskazane roboty budowlane, od których ma zależeć możliwość przystąpienia do użytkowania obiektu. Bowiem stwierdzenia np. że należy wykonać miejsca postojowe zgodnie z projektem zagospodarowania działki czy wydzielić miejsca na gromadzenie odpadów stałych są bardzo ogólne a przede wszystkim wbrew przepisowi art. 59 ust 2 nie precyzują terminu wykonania tych prac. Ta ostania okoliczność – brak oznaczenia terminu wykonania robót budowlanych jest okolicznością istotną, gdyż jak przyjęte jest powszechnie w orzecznictwie - niewykonanie w oznaczonym terminie nałożonego obowiązku realizacji robót budowlanych, od których wykonania zostało uzależnione pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego stanowi przesłankę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie na zasadzie art. 162 § 1 pkt 2 K.p.a. z powodu niedopełnienia przez stronę warunku zawartego w tej decyzji ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2012 r. II OSK 12/11 LEX nr 1296066. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , że w oparciu o tak mało precyzyjne zapisy protokołu obowiązkowej kontroli nie sposób dokonać weryfikacji prawidłowości ustaleń w jakim kształcie obiekt budowlany realizowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę został zrealizowany. Tym samym organ I instancji naruszył przepisy prawa procesowego, a w szczególności art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., co skutkowało koniecznością uchylenia decyzji. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie na takie naruszenie organ odwoławczy wskazał, a przy tym oczywistym jest, że do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie niezbędne jest przeprowadzenie dokładnej kontroli, której rezultaty ma odzwierciedlać precyzyjnie sformułowany protokół. Z tych też przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.