II SA/Kr 1260/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2013 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Podgórze oraz Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Śródmieście Wschód sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 14 września 2011 r. nr XXIV/315/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rybitwy-Północ" skargę oddala. Rada Miasta Krakowa w dniu 14 września 2011 r., podjęła uchwałę nr XXIV/315/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rybitwy-Północ" Pismem z dnia 7 marca 2012r. Wojewoda Małopolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę domagając się stwierdzenia nieważności w/w uchwały w zakresie fragmentów rysunku planu miejscowego ze względu na istotne naruszenie prawa polegające na sprzeczności przeznaczenia tych terenów z kierunkami ustalonymi dla nich w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, a to terenów oznaczonych symbolami: MN9, MN14, MN71, MN72, MN73, MN74, MN75, MN76. W uzasadnieniu przedmiotowej skargi jej autor wskazał, że zaskarżona uchwała Rady Miasta Krakowa wraz ze stanowiącymi jej integralną część załącznikami, a także przekazana Wojewodzie Małopolskiemu dokumentacja formalno - prawna przeprowadzonych prac planistycznych, zostały poddane ocenie nadzorczej. W jej ramach strona skarżąca sprawdziła przedłożone dokumenty planistyczne pod względem spełnienia wymogów przepisów prawa w zakresie dotyczącym zawartości i treści przedmiotowej uchwały, kompletności i zawartości dokumentów prac planistycznych, a także prawidłowości wykonania czynności procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określonej w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zwanej dalej także w skrócie u.p.z.p.,). W wyniku dokonanej oceny nadzorczej uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XXIV/315/11 z dnia 14 września 2011 r. Wojewoda stwierdził, iż w jego ocenie przedmiotowa uchwała w sposób rażący narusza obowiązujący porządek prawny w zakresie określonym powyżej, a to wskutek podjęcia jej z naruszeniem zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej wskazano, iż dokonując oceny legalności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rybitwy - Północ" organ nadzoru dokonał sprawdzenia zgodności przedmiotowego planu miejscowego z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa przyjętego uchwałą Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r. W wyniku dokonanej analizy strona skarżąca stwierdziła, iż w jej opinii uchwalony przedmiotowy plan miejscowy w części sprzeczny jest z ustaleniami obowiązującego Studium. Powyższe dotyczyło następujących ujętych przedmiotowym planem miejscowym terenów: MN9, MN14, MN71, MN72, MN73, MN74, MN75, MN76. Następnie organ nadzoru stwierdził, że przeznaczenie wyżej wymienionych fragmentów rysunku uchwalonego planu miejscowego sprzeczne jest z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, co zdaniem Wojewody potwierdziła analiza wyrysu ze Studium dla obszaru planu Rybitwy - Północ - planszy K1 - Struktura przestrzenna, kierunki i zasady rozwoju. Zdaniem Wojewody z ustaleń tekstu planu miejscowego przewidzianych dla tych obszarów wynika, iż tereny te przeznaczone zostały pod zainwestowanie, w szczególności pod lokalizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej, bliźniaczej lub szeregowej. Kontynuując Wojewoda wyjaśnił, że opisane powyżej tereny według obowiązującego Studium Miasta Krakowa - planszy K1 - Struktura przestrzenna, kierunki i zasady rozwoju położone są w terenach oznaczonych symbolem ZO - tereny otwarte, w tym rolnicza przestrzeń produkcyjna, w strefie kształtowania systemu przyrodniczego w obszarze zieleni i parków miejskich. Zgodnie z ustaleniami zawartymi w Studium w części dotyczącej zasad kształtowania struktury przestrzennej Miasta Krakowa główną funkcją dla terenów otwartych miały być łąki, pola uprawne, sady, ogrody, zadrzewienia, zarośla nadrzeczne, bulwary, cieki i zbiorniki wodne. Jako główne kierunki zagospodarowania przestrzennego dla terenów otwartych zapisano w Studium m. in. utrzymanie i ochronę przed zainwestowaniem niezabudowanych terenów stanowiących elementy systemu przyrodniczego miasta oraz płaszczyzny ekspozycji widokowej. Dla tych terenów zapisano również w Studium całkowite wykluczenie prawa ich zabudowy. Ponadto jako główne kierunki rozwoju zieleni wyznaczono w Studium m.in. rozwój systemu zieleni Krakowa w oparciu o system parków rzecznych. Cytując postanowienia studium w tym zakresie Wojewoda wskazał, iż obszary objęte systemem Parków Rzecznych zaliczane są do obszarów otwartych, wyodrębnionych jako ważne elementy struktury przestrzennej miasta, które "obejmują te fragmenty systemu przyrodniczego, które w sposób wyraźny organizują przestrzeń publiczną miasta. Są one podstawowymi komponentami środowiska przyrodniczego i krajobrazu miasta (...). Konieczność respektowania zasad zrównoważonego rozwoju sprawia, że muszą one zostać na trwałe włączone w strukturę przestrzenną miasta, jako tereny wolne od zabudowy (...)". Tymczasem w ocenie organu nadzoru wszystkie wyżej opisane obszary w przedmiotowym planie miejscowym przeznaczone są pod lokalizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy usługowej, z określeniem maksymalnego wskaźnika powierzchni zabudowy działki na 30%. Wszystkie te tereny położone są poza wyznaczoną w Studium granicą terenów przeznaczonych do zabudowy i zainwestowania. Dokonana w przedmiotowym planie miejscowym zmiana przeznaczenia w/w terenów oznaczonych w Studium jako tereny otwarte i ustalenie dla nich przeznaczenia pod lokalizację różnego rodzaju zabudowy jest w opinii Wojewody sprzeczne z kierunkami i projektowanymi funkcjami dla tych obszarów określonymi w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, w którym dla w/w obszarów zapisano zakaz lokalizacji jakiejkolwiek zabudowy. W ocenie strony skarżącej zagwarantowane na tym terenie możliwości inwestowania wykraczają poza zakres ram prawnych i możliwości wyznaczonych w Studium. W dalszej kolejności organ nadzoru podkreślił, że również złożone w tym przedmiocie przez Prezydenta Miasta Krakowa wyjaśnienia nie usprawiedliwiają w istocie dokonanych zmian przeznaczenia części terenów objętych tym planem w stosunku do ustaleń studium. Fakt złożenia do projektu planu dużej liczby wniosków o ustalenie przeznaczenia pod inwestycje budowlane terenów znajdujących się poza wyznaczoną w studium granicą terenów przeznaczonych pod zainwestowanie nie oznacza w ocenie Wojewody konieczności uwzględniania owych wniosków, nawet jeżeli dotyczą one terenów położonych w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego bądź planowanego zainwestowania, czy też położonych w rejonie istniejącego układu komunikacyjnego, ale jednocześnie zlokalizowanych według studium w terenach określonych jako tereny otwarte, wyłączone spod zabudowy. Organ nadzoru wskazał dalej, że ze złożonych przez Prezydenta Miasta Krakowa wyjaśnień wynikało wprost, iż ustalenie w planie miejscowym przeznaczenia pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w terenach, dla których studium jako podstawowy kierunek zagospodarowania wskazuje obszary wolne od zabudowy, było wynikiem uwzględnienia przez organ planistyczny bądź złożonych wniosków bądź złożonych do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu uwag (w zakresie terenów MN9 i MN14). Organ nadzoru podkreślił, iż wprawdzie nie kwestionował samego trybu podejmowania przedmiotowej uchwały, aczkolwiek w wyniku uwzględnienia wniosków i uwag efekt finalny przeprowadzonej procedury w postaci uchwalonego planu sprzeczny był z obowiązującym studium, jak również nie kwestionował przesłanek urbanistycznych (zachowanie spójnego układu zabudowy czy istnienie odpowiedniego zaplecza infrastrukturalnego w postaci dróg oraz sieci infrastruktury technicznej), leżących u podłoża dokonanych ustaleń w zakresie przeznaczenia kwestionowanych w skardze terenów względem kierunków ustalających dla tych terenów w obowiązującym studium obszary wolne od zabudowy. Niezależnie od tego Wojewoda podkreślił m.in., iż nie stanowią także uzasadnienia dla zmian przeznaczenia terenów w planie w stosunku do studium także wyjaśnienia Prezydenta Miasta Krakowa wskazujące na zapisaną w studium możliwość korekty linii rozgraniczającej tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania, jak również wyjaśnienia dotyczące możliwości doprecyzowania poszczególnych terenów o różnym przeznaczeniu dopiero na etapie planów miejscowych. Organ nadzoru podniósł, iż w jego ocenie takie działania organu planistycznego jak najbardziej były możliwe do zaakceptowania, niemniej jednak owa korekta nie powinna dotyczyć większych połaci terenu, a jedynie mogła ona być zastosowana np. w odniesieniu do granicy działek. W ocenie strony skarżącej w odniesieniu do kwestionowanych w skardze terenów brak było możliwości uznania, iż poszerzenie terenów przeznaczonych do zabudowy poza obszar wyznaczony w studium było tylko i wyłącznie korektą przebiegu linii rozgraniczającej pomiędzy terenami przeznaczonymi do zabudowy i zainwestowania a terenami otwartymi - terenami rolniczej przestrzeni produkcyjnej, położonymi dodatkowo w obszarze parków rzecznych. Podsumowując tę cześć skargi Wojewoda stwierdził, że aby umożliwić lokalizację zabudowy na obszarach planu miejscowego "Rybitwy - Północ" kwestionowanych skargą, przed uchwaleniem tego planu miejscowego uwzględniającego taką możliwość należałoby najpierw dokonać zmiany w tym zakresie obowiązującego studium. W końcowej części skargi organ nadzoru wskazał, że przeznaczenie danego rodzaju terenu ustalone w planie miejscowym, jak również zakres możliwości inwestycyjnych na danym obszarze, które to przeznaczenie oraz zakres kolidują z ustaleniami studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy poprzez wprowadzenie na danym obszarze możliwości realizacji zabudowy kubaturowej w studium nieprzewidzianej, powoduje, iż taki plan miejscowy ze studium nie jest zgodny. W konsekwencji zdaniem strony skarżącej naruszone zostały te przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które stanowią wprost o obowiązku zachowania zgodności obydwu dokumentów planistycznych - studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto Wojewoda wskazał, że Studium uchwalone zostało w odmiennym stanie prawnym, kiedy przepisy obowiązującego porządku prawnego wymagały zachowania spójności ustaleń planów miejscowych z ustaleniami studiów. Według stanu prawnego obowiązującego w dacie podejmowania kwestionowanej uchwały w brzmieniu do niej stosowanego w przepisach ustawy wprowadzono wymóg zachowania zgodności, który w opinii strony skarżącej należało interpretować jako obowiązek uwzględnienia ustaleń Studium w ustaleniach planów miejscowych. Zdaniem organu nadzoru studium wyznacza bowiem granice działania organu planistycznego, uniemożliwiając organowi bezgranicznie dowolne kształtowanie przestrzeni, także w sposób sprzeczny z jego ustaleniami. Nadto Wojewoda dodał, iż podjęcie uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ustalenie w niej przeznaczenia dla danego terenu innego niż było przewidziane w studium oznaczało, iż taki plan miejscowy w zakresie w jakim jego ustalenia odbiegały od ustaleń studium naruszał obowiązujący porządek prawny, w szczególności naruszał przepis art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe w ocenie strony skarżącej stanowiło naruszenie zasad tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie art. 28 ust. 1 w/w ustawy. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o oddalenie skargi w całości z powodu jej bezzasadności. Zdaniem organu planistycznego przyjęty przez Wojewodę sposób dokonania oceny zgodności postanowień planu z zapisami studium był nieprawidłowy. Należało bowiem wskazać, iż zgodność planu z zapisami studium obejmowała zgodność sporządzonego planu z wszystkimi ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, obejmującego zarówno część tekstową, jak i dołączone do niej plansze graficzne (K1 do K-5 oraz U1 do U7). Dlatego, przy ustalaniu przeznaczenia dla poszczególnych obszarów, dla których sporządzany był miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, priorytetowe znaczenie miało ustalenie uwarunkowań faktycznych, które skonfrontowane z zapisami całego dokumentu Studium, wskazywały, jaki rodzaj przeznaczenia był dopuszczalny w danym terenie. Podniesiono zatem, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla Miasta Krakowa nie ograniczało się jedynie do plansz mapowych, ale składało się z dwóch równorzędnych części: tekstowej i graficznej, które łącznie stanowiły o kierunkach polityki planistycznej gminy. Co więcej, zapisy tekstowe Studium wskazywały, iż poszczególne elementy odwzorowane na poszczególnych planszach Studium miały jedynie charakter informacyjny i poglądowy. Zarówno bowiem granica terenów przeznaczonych do zabudowy, jak i poszczególne kierunki zagospodarowania wyodrębnionych kategorii terenów, miały charakter orientacyjnych wyznaczników, których doprecyzowanie miało nastąpić dopiero na etapie sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Rada Miasta Krakowa podkreśliła przy tym, że w jej ocenie przepisy art. 15 ust. 1 i 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie dają podstaw do dokonywania oceny zgodności planu jedynie z pewnymi częściami studium. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, stanowi określoną całość, składającą się zarówno z części tekstowej, jak i dołączonych do nich map i rysunków (planszy). Dlatego też, badając zgodność planu z zapisami Studium, należy oceny tej dokonać poprzez analizę całego tekstu Studium, jak i poszczególnych załączników do dokumentu polityki planistycznej gminy. Jak podkreślono, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rybitwy - Północ" ustalenie inwestycyjnego przeznaczenia (pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną) dla obszarów MN9, MN14, MN 71-76 zostało uwarunkowane występującymi wyznacznikami faktycznymi. Poszerzenie obszarów, dla których Studium wskazało jako główny kierunek zagospodarowania zabudowę mieszkaniową niskiej intensywności, dotyczyło obszarów na styku z obszarami już zabudowanymi, a ponadto położonymi w rejonie istniejącego układu komunikacyjnego. Zdaniem Rady, pod względem planistycznym te obszary, jako bezpośrednio sąsiadujące z istniejącą zabudową, pozostawały w zasięgu obsługi istniejącego układu komunikacyjnego i uzbrojenia. Równocześnie w opinii Rady plan utrzymywał niebudowlane przeznaczenie dużych terenów w zachodniej części obszaru planu (tereny rolnicze R1 i R2), w części centralnej (tereny R9 i R10), w części wschodniej (teren R13 i ZP5) jak i całego pasa terenów wzdłuż doliny Wisły (tereny Z1 do wału oraz tereny zieleni i tereny rolnicze od wału w kierunku południowym na głębokość min. 50 m lub więcej). Zaznaczono również, że Wojewoda oparł się wyłącznie na porównaniu jedynie rysunków obu dokumentów - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rybitwy - Północ" i Studium, pomijając okoliczność złożoności dokumentu Studium. Rozpoznając opisana wyżej skargę Wojewody Małopolskiego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 października 2012r., sygn. akt II SA/Kr 571/12, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części fragmentów rysunku planu miejscowego oznaczonych symbolami: MN9, MN14, MN71, MN72, MN73, MN74, MN75, MN76. W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, iż skarga Wojewody jest zasadna. Dokonując w pierwszej kolejności kontroli prawidłowości przeprowadzenia procedury i obowiązujących w tym zakresie zasad, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że nie doszło do uchybień skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności planu w częściach nie objętych skargą na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647, dalej: "u.p.z.p."). Sąd w szczególności przeanalizował akta planistyczne z punktu widzenia zachowania wymogów określonych w art. 17 i następnych u.p.z.p. i nie stwierdził, aby plan został sporządzony z istotnym naruszeniem trybu i zasad jego sporządzania. Sąd nie stwierdził również naruszenia właściwości organów w procedurze planistycznej. Przystępując do badania merytorycznego zarzutów organu nadzoru, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał za zasadne stwierdzenie Wojewody, że w terenach oznaczonych w skardze, na fragmentach rysunku planu, występuje sprzeczność z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (przyjętego uchwałą Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r.). Zgodnie bowiem, z zapisami studium, tereny oznaczone w planie jako: MN9, MN14, MN71, MN72, MN73, MN74, MN75, MN76, a przeznaczone w nim pod zainwestowanie mieszkaniowe (w szczególności pod lokalizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej, bliźniaczej lub szeregowej), w studium były oznaczone symbolem ZO – tereny otwarte, w tym rolnicza przestrzeń produkcyjna, w strefie kształtowania systemu przyrodniczego w obszarze zieleni i parków miejskich. Sąd podzielił pogląd wyrażony przez Wojewodę, iż zgodnie z ustaleniami zawartymi w studium w części dotyczącej zasad kształtowania struktury przestrzennej Miasta Krakowa główną funkcją dla terenów otwartych mają być łąki, pola uprawne, sady, ogrody, zadrzewienia, zarośla nadrzeczne, bulwary, cieki i zbiorniki wodne. Jako główne kierunki zagospodarowania przestrzennego dla terenów otwartych zapisano w studium m. in. utrzymanie i ochronę przed zainwestowaniem niezabudowanych terenów stanowiących elementy systemu przyrodniczego miasta oraz płaszczyzny ekspozycji widokowej. Dla tych terenów zapisano również w studium całkowite wykluczenie prawa ich zabudowy. Ponadto jako główne kierunki rozwoju zieleni wyznaczono w studium m.in. rozwój systemu zieleni Krakowa w oparciu o system parków rzecznych. Jak wynika natomiast z zapisów planu miejscowego wskazane wyżej tereny przeznaczone są pod lokalizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy usługowej, z określeniem maksymalnego wskaźnika powierzchni zabudowy działki - 30%. Wszystkie te tereny położone są poza wyznaczoną w studium granicą terenów przeznaczonych do zabudowy i zainwestowania. Tym samym dokonana w przedmiotowym planie miejscowym zmiana przeznaczenia w/w terenów oznaczonych w studium symbolem ZO i ustalenie dla nich przeznaczenia pod lokalizację różnego rodzaju zabudowy pozostaje, zdaniem Sądu, w sprzeczności z kierunkami i zakładanymi funkcjami dla tych obszarów przewidzianymi w obowiązującym studium, w którym nie przewidziano dla w/w obszarów możliwości jakiejkolwiek zabudowy. Cytując następnie treść przepisów art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że w orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że studium jest prawnie określonym instrumentem kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej w gminie i służy ustaleniu lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. To związanie ustaleniami studium oznacza takie kształtowanie treści planu miejscowego, aby treść ta uwzględniała i wynikała z ustaleń studium. Treść planu miejscowego jest zatem konsekwencją zapisów studium. Podkreśla się zatem, że warunek zachowania zgodności ustaleń planu miejscowego z kierunkami zagospodarowania przestrzennego określonymi w studium tworzy ustawową zasadę sporządzania planu, której naruszenie stosownie do art. 28 ust 1 u.p.z.p. powoduje nieważność planu w całości lub jego części. Jeżeli zatem określone obszary gminy mogą być przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę danego rodzaju, lub przeznaczone na inne cele, to wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina powinna wskazać te obszary jako przewidziane pod taką zabudowę, lub pod inne określone cele.W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że nie budzi wątpliwości, iż w częściach skarżonych przez organ nadzoru część graficzna miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Rybitwy - Północ" była niezgodna z kierunkami zagospodarowania przestrzennego określonymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa a zatem naruszona została jedna z zasad sporządzania planu, co w konsekwencji - zgodnie z dyspozycją art. 28 ust 1 u.p.z.p. - skutkuje jego częściową nieważnością. Jednocześnie Sąd podkreślił, że dla rozpoznawanej sprawy bez większego znaczenia pozostaje fakt, iż Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonego w okresie poprzednio obowiązującej ustawy (w której związanie planu miejscowego zapisami studium było mniejsze), zawierało zapisy, iż granice kategorii zagospodarowania terenów, uwidocznione na rysunku nr K1, należy traktować jako orientacyjne, a ich skorygowany przebieg określony będzie w planach miejscowych, zgodnie z zasadami określającymi spójność planów z polityką zawartą w studium. Wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 1 lipca 2010 r. sygn. akt: II OSK 904/10 orzekł, iż stopień związania miejscowego planu ustaleniami studium jest uzależniony od szczegółowości zapisów studium, co oznacza, że związanie to może być silniejsze lub słabsze – ale zasadę o której mówi w wyroku tym NSA odnosić należy do szczegółowości zapisów studium dającego organom planistycznym większą lub mniejszą możliwość uszczegółowiania przeznaczenia danego obszaru w planie miejscowym, a nie do możliwości dowolnej zmiany przeznaczenia danych obszarów. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części fragmentów rysunku planu miejscowego oznaczonych symbolami: MN9, MN14, MN71, MN72, MN73, MN74, MN75, MN76, na podstawie art. 28 u.p.z.p. . Pismem z dnia 28 listopada 2012r. strona przeciwna do skarżącej zaskarżyła powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w drodze skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie . W przedmiotowej skardze kasacyjnej zarzucono zaskarżonemu wyrokowi następujące zarzuty: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nierozstrzygnięciu w granicach danej sprawy – polegające na nieuwzględnieniu przy badaniu legalności zaskarżonej uchwały całości zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa i w efekcie uznanie, że w zakresie określonym w orzeczeniu ustalenia planu miejscowego zostały dokonane z naruszeniem obowiązku zachowania zgodności między ustaleniami planu miejscowego a zapisami studium – co miało istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy ustalenia miejscowego planu w części co do której Sąd dopatrzył się zaistnienia niezgodności między ustaleniami planu a Studium, były uwarunkowane treścią Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa i w efekcie nie może być mowy o braku zgodności między ustaleniami planu miejscowego i Studium. 2) art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na wadliwym przyjęciu, iż w zakresie określonym w orzeczeniu plan jest niezgodny ze Studium – co miało istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy wnikliwa analiza zapisów studium i planu miejscowego prowadzi do konstatacji, iż ustalenia skarżonego planu miejscowego pozostają w zgodzie ze studium również w zakresie w odniesieniu do którego Sąd I instancji stwierdził nieważność uchwały. II. naruszenie prawa materialnego, a to: art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędne zastosowanie polegające na zbadaniu zgodności miejscowego planu w zakresie dotyczącym stwierdzenia nieważności uchwały jedynie z fragmentem Studium, a nie jak nakazuje przedmiotowa norma z całością zapisów Studium. Wskazując na powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi. Ponadto wniesiono o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm obowiązujących. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Małopolski, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie tej skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Rozpoznając opisana powyżej skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 czerwca 2013r. sygn. akt II OSK 92/13 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 571/12, przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania. Równocześnie na mocy ww. wyroku zasądzono od Wojewody Małopolskiego na rzecz Gminy – Miasta Kraków kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku NSA odwołując się do treści art. 9 ust. 4 u.p.z.p. i art. 15 ust. 1 u.p.z.p podkreślił, że studium jako akt polityki wewnętrznej ustala ogólne warunki zagospodarowania przestrzennego wytyczając kierunki dla planowania miejscowego. Jest to akt z założenia elastyczny tworzący ramy dla opracowania planu miejscowego. Wskazując więc na konkretne funkcje terenów kierunkuje planowanie miejscowe, które wyznaczonej funkcji powinno odpowiadać, przy czym stopień związania planu ustaleniami studium zależy w dużej mierze od brzmienia tych ustaleń. NSA podkreślił również, że choć ustawodawca zmienia sformułowania przesłanki badania zgodności postanowień planu miejscowego ze studium, określając je w art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym raz jako konieczność zapewnienia spójności, innym razem wskazując na konieczność zapewnienia nienaruszalności postanowień studium, tym niemniej zawsze punktem wyjścia dla oceny zgodności planu ze studium będzie sposób ujęcia ustaleń w studium. Studium, tak jak i plan, są aktami szczególnymi, składają się z części tekstowej i graficznej, które to części wzajemnie się uzupełniają. Badanie zatem zgodności postanowień planu miejscowego ze studium musi nastąpić z uwzględnieniem nie tylko załącznika graficznego, ale też i postanowień tekstowych studium. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dokonana przez Sąd I instancji kontrola zaskarżonej uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 14 września 2011 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rybitwy – Północ" nie została przeprowadzona w sposób pełny, uwzględniający wszystkie postanowienia studium zawarte w obu częściach tego aktu. Sąd I instancji bowiem opierając się na załączniku graficznym do Studium nie uwzględnił postanowień zawartych w części tekstowej tego aktu, których pominięcie doprowadziło do niepełnej oceny zgodności ustaleń zaskarżonego planu miejscowego z postanowieniami studium. NSA zauważył równocześnie, że zgodnie z postanowieniami zawartymi w pkt 4.2.1 Studium, ustalona została "granica terenów przeznaczonych do zabudowy" rozgraniczająca tereny otwarte od zabudowanych i przeznaczonych do zainwestowania oraz określająca dopuszczalny ich zasięg. Co istotne, przyjęto, że "(g)ranica ta ma charakter orientacyjny, a jej ostateczny przebieg zostanie ustalony w planach miejscowych". Istotne są również postanowienia zawarte w pkt 5 Studium, określonym generalnie jako "(r)ealizacja polityki przestrzennej", w którym przyjęto, iż "(d)opuszcza się w planach miejscowych korekty określonej w studium granicy pomiędzy terenami otwartymi, a przeznaczonymi do zabudowy i zainwestowania (...) pod warunkiem realizacji zasad zrównoważonego rozwoju i kształtowania ładu przestrzennego określonych dla Krakowa w studium, a w szczególności: - nienaruszalności najcenniejszych elementów systemu przyrodniczego, - nie rozpraszania zabudowy i tworzenia zwartych zespołów zabudowy, - integralności zagospodarowania przestrzennego oraz infrastruktury drogowej i technicznej, - respektowania ustaleń dla stref określonych w studium". Jak podkreślił NSA powyższe postanowienia Studium powinny zostać uwzględnione przez Sąd I instancji przy dokonywaniu oceny przyjętych w planie miejscowym zmian przebiegu linii rozgraniczającej tereny przeznaczone do zainwestowania z obszarami wolnymi od zabudowy. Natomiast, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd poprzestał na badaniu zgodności postanowień planu z załącznikiem graficznym do Studium, pomijając przewidziane w części tekstowej Studium odstępstwa, do jakich może dojść przy jednoczesnym spełnieniu konkretnie wskazanych przesłanek. Niezależnie od tego NSA w dalszej części uzasadnienia podniósł m.in. , iż w świetle akt sprawy, dokonane przez Naczelny Sąd Administracyjny wstępne badanie zaistniałych okoliczności wskazuje, że poczynione przez organ planistyczny modyfikacje mieszczą się w dopuszczalnej przez Studium korekcie. Niemniej jednak ustalenia te powinny zostać przez Sąd I instancji dokonane w pełnym zakresie, przy uwzględnieniu stanowiska Rady, które w świetle powyższych postanowień Studium może okazać się znaczące. Należy w szczególności zauważyć, że w zaskarżonym planie do istniejących terenów zabudowy organ dołączył jedynie małe obszary, a zatem nie tworząc odrębnych enklaw pod budownictwo mieszkaniowe poszerzył zwarte tereny zabudowy. Jak wynika z wyjaśnień Rady, powyższe rozwiązanie odpowiada w pełni warunkowi integralności zagospodarowania i infrastruktury drogowej i technicznej, poszerzone bowiem obszary posiadają dobrze funkcjonującą komunikację drogową. Ta zatem kwestia powinna zostać wyjaśniona przez Sąd I instancji. W okolicznościach tej konkretnej sprawy, wobec sformułowań zawartych w części tekstowej Studium, nie można również pominąć stosunku wielkości terenu objętego dokonanymi w planie miejscowym zmianami wobec całego obszaru objętego postanowieniami planu. Zauważyć należy, że obszar objęty planem wynosi 527,4 ha, zaś powierzchnia, jaka została włączona do terenu oznaczonego symbolem MN wynosi 9,03 ha, co stanowi zaledwie 3,6%. Okoliczność ta powinna być również uwzględniona przez Sąd I instancji przy dokonywaniu oceny, czy w niniejszej sprawie doszło do wprowadzenia korekt, czy też dokonano zmian wykraczających poza ramy wyznaczone w Studium. Rozpoznając ponownie skargę Wojewody Małopolskiego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ) - zwanej dalej jako p.p.s.a. sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie natomiast do art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W niniejszej sprawie sądową kontrolę legalności uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 14 września 2011r. nr XXIV/315/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rybitwy-Północ" – zwaną dalej także Planem- zainicjował Wojewoda Małopolski, który jako organ nadzoru w trybie art. 93 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U z 2001, Nr 142, poz.1591 z późn. zm.) zaskarżył przedmiotową uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się stwierdzenia jej częściowej nieważności. Wywiedziona przez Wojewodę Małopolskiego skarga okazała się jednak bezzasadna, albowiem zaskarżona uchwała nie narusza prawa. W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż rozpoznając ponownie przedmiotową sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z dyspozycją art.190 p.p.s.a. pozostawał związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 czerwca 2013r. sygn. akt II OSK 92/13. W kontekście tego stwierdzenia należy przypomnieć, iż zadaniem tut. Sądu Administracyjnego w kontrolowanej sprawie było przeanalizowanie zaskarżonego Planu pod kątem sprawdzenia zgodności jego ustaleń dla terenów oznaczonych w nim symbolem MN9, MN14, MN71, MN72, MN73, MN74, MN75, MN76. z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa przyjętego uchwałą Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r. Zgodnie z zaleceniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji przy uwzględnieniu stanowiska Sądu drugiej instancji winien przy ponownym badaniu zgodności zaskarżonego Planu ze Studium mieć na uwadze, iż studium, tak jak i plan, są aktami szczególnymi, składają się z części tekstowej i graficznej, które to części wzajemnie się uzupełniają. Badanie zatem zgodności postanowień planu miejscowego ze studium musi nastąpić z uwzględnieniem nie tylko załącznika graficznego, ale też i postanowień tekstowych studium. Mając na uwadze powyższe należy przypomnieć, iż zgodnie z brzmieniem art. 20 § 1 u.p.z.p. sprzed nowelizacji jaka dokonała się w związku z wejściem życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – który to przepis z uwagi na treść art.4 ust 1 przedmiotowej ustawy znajdował zastosowanie w dniu uchwalenia zaskarżonej uchwały- plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium (obecnie po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium). Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego służy gminie do określenia kierunków polityki przestrzennej, jego postanowienia wyznaczają ogólne kierunki działalności i wskaźniki dla wydzielonych obszarów. Zawiera ono diagnozę zagospodarowania przestrzennego i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też ustalenia studium (mimo, iż samo nie jest aktem prawa miejscowego) są zgodnie z treścią art.9 ust.4 u.p.z.p. dla organu sporządzającego plan wiążące. W niniejszej sprawie strona skarżąca wskazując na niezgodność ustaleń zaskarżonego Planu dla terenów oznaczonych w nim symbolem MN9, MN14, MN71, MN72, MN73, MN74, MN75, MN76 ogranicza się do prostego zestawienia ustaleń tej części rysunku zaskarżonego Planu z odpowiednią częścią graficzną Studium – tj. planszą K1 - struktura przestrzenna, kierunki i zasady rozwoju pomijając równocześnie równie istotną część tekstową Studium. Tymczasem Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa przyjęte uchwałą Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r. przewiduje w podpunkcie zatytułowanym "Zapewnienie spójności planów miejscowych ze Studium" w rozdziale 5.1, iż dopuszcza się w planach miejscowych korekty określonej w studium granicy pomiędzy terenami otwartymi, a przeznaczonymi do zabudowy i zainwestowania (o której mowa w rozdziale 4.2. pkt 1. "Granica terenów przeznaczonych do zabudowy") a także linii rozgraniczających pomiędzy wyodrębnionymi kategoriami terenów, pod warunkiem realizacji zasad zrównoważonego rozwoju i kształtowania ładu przestrzennego określonych dla Krakowa w studium, a w szczególności : • nienaruszalności najcenniejszych elementów sytemu przyrodniczego, • nie rozpraszania zabudowy i tworzenia zwartych zespołów zabudowy, • integralności zagospodarowania przestrzennego oraz infrastruktury drogowej i technicznej • respektowania ustaleń dla stref określonych w studium. Na możliwość korekty w planie zagospodarowania przestrzennego przebiegu granicy pomiędzy granicami obszarów przeznaczonych w ustaleniach Studium pod tzw. tereny otwarte oraz tereny przeznaczone pod zabudowę i zainwestowanie wskazują także inne ogólne postanowienia Studium zawarte w rozdziale Kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania wyodrębnionych kategorii terenów. Zgodnie z tymi postanowieniami, dla określonych w studium kategorii terenów "określa się zakres przeznaczenia terenu, główne kierunki zagospodarowania oraz warunki i standardy wykorzystania terenów. Uzupełnieniem dla tych ustaleń są treści ustaleń dla wyznaczonych stref związanych z ochroną kulturową, ochroną krajobrazu, ochroną przyrodniczą oraz ustalenia dotyczące rehabilitacji zabudowy mieszkalnej, rewitalizacji zabudowy przemysłowej a także programów aktywizacji. Granice kategorii zagospodarowania terenów, uwidocznione na rysunku nr K1, należy traktować jako orientacyjne a ich skorygowany przebieg określony będzie w planach miejscowych, zgodnie z zasadami określającymi spójność planów z polityką zawartą w Studium". Ponadto przyjęto w Studium, że "do wszystkich kategorii użytkowania mają zastosowania ustalenia przyjęte w Studium dla stref miejskiej (w tym obszaru śródmieścia) i przedmieść, ochrony sylwety Miasta oraz ochrony i kształtowania krajobrazu, ochrony wartości kulturowych, kształtowania systemu przyrodniczego, a także standardów parkowania i obsługi komunikacyjnej". W punkcie 1 rozdziału 4.2 Studium – "Granica terenów przeznaczonych do zabudowy" zawarto ustalenia, zgodnie z którymi "w celu konkretyzacji struktury przestrzennej miasta, a także zapobieganiu niekontrolowanemu jej rozprzestrzenianiu się, zostaje wyznaczona w studium granica terenów przeznaczonych do zabudowy, rozgraniczająca tereny otwarte od zabudowanych (zainwestowanych) i przeznaczonych do zainwestowania oraz określająca dopuszczalny ich zasięg. Wewnątrz obszarów przeznaczonych do zainwestowania należy uwzględnić tereny istniejących i projektowanych parków, ogrodów miejskich, skwerów, placów i alei jako tereny otwarte, służące zachowaniu lokalnych wartości przyrodniczych i krajobrazowych. Granica ma charakter orientacyjny, a jej ostateczny przebieg zostanie ustalony w planach miejscowych". W ocenie Sądu powyższe ustalenia Studium wskazują, iż określone w nim główne kierunki zagospodarowania terenów, przebieg granic terenów przeznaczonych do zabudowy i zainwestowania , zgodnie z rolą tego aktu planistycznego mają znaczenie orientacyjne przewidując równocześnie możliwość doprecyzowania przebiegu granicy pomiędzy tymi obszarami w ramach ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze powyższe, w realiach niniejszej sprawy należy zgodzić się ze stanowiskiem strony przeciwnej do skarżącej, iż poszerzenie w zaskarżonym Planie granic obszarów oznaczonych symbolem MN9, MN14, MN71, MN72, MN73, MN74, MN75, MN76, kosztem terenów oznaczonych w Studium symbolem ZO – tereny otwarte, mieściło się w granicach dopuszczalnej przez cześć tekstową Studium korekty. Analizując ustalenia części tekstowej jak i graficznej Studium ( w tym także plansz U5 oraz K2) jak i Planu, należy stwierdzić, iż przedmiotowa korekta nie narusza najcenniejszych elementów sytemu przyrodniczego, nie prowadzi do rozpraszania zabudowy i tworzenia zwartych zespołów zabudowy, zachowuje integralności zagospodarowania przestrzennego oraz infrastruktury drogowej i technicznej , a także nie narusza ustaleń dla stref określonych w studium. W szczególności należy się zgodzić ze stroną przeciwną do skarżącej, iż ustalenie inwestycyjnego przeznaczenia pod zabudowę jednorodzinną dla obszarów MN9, MN14, MN 71- 76 znajduje uzasadnienie występującymi w tym obszarze uwarunkowaniami faktycznymi. Poszerzenie obszarów, dla których Studium wskazało jako główny kierunek zagospodarowania zabudowę mieszkaniową niskiej intensywności, dotyczyło obszarów na styku z obszarami już zabudowanymi, a ponadto położonymi w rejonie istniejącego układu komunikacyjnego. Podobnie nie można pominąć faktu, iż obszary te, jako bezpośrednio sąsiadujące z istniejącą zabudową, pozostawały w zasięgu obsługi istniejącego układu komunikacyjnego i uzbrojenia. Równocześnie Plan nadal utrzymuje niebudowlane przeznaczenie dużych terenów w zachodniej części obszaru planu (tereny rolnicze R1 i R2), w części centralnej (tereny R9 i R10), w części wschodniej (teren R13 i ZP5) jak i całego pasa terenów wzdłuż doliny Wisły (tereny Z1 do wału oraz tereny zieleni i tereny rolnicze od wału w kierunku południowym na głębokość min. 50 m lub więcej). Dokonując analizy poszczególnych, zakwestionowanych przez organ nadzoru terenów należy zauważyć, iż teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN 9 to niewielki pas terenu usytuowany wzdłuż drogi KDD2 po jej północnej stronie . Przedmiotowy teren stanowi naturalną kontynuację terenów (również przeznaczonych pod tereny zabudowę mieszkaniową jednorodzinną) znajdujących się w Studium w granicach obszaru MN, a w Planie o znaczonych symbolem MN 10 ( po stronie wschodniej ), oraz MN 6 (po stronie południowej). Należy podkreślić, iż szerokość terenu MN 9 odpowiada szerokości położonego do niego w sposób równoległy obszarowi oznaczonego w Planie symbolem MN 10. Odnosząc się natomiast do terenu oznaczonego w Planie symbolem MN 14 należy stwierdzić, iż teren ten usytuowany jest wzdłuż dwóch dróg oznaczonych na rysunku Planu symbolami KDD 5 oraz KDD3 . Cześć południowa tego terenu stanowi naturalne przedłużenie sąsiadującego z tym terenem od strony wschodniej terenu MN1, który podobnie jak teren MN14 przeznaczony jest pod tereny zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Należy zaznaczyć, iż teren MN1 znajduje się w Studium w granicach obszaru MN. Teren MN71 stanowi natomiast niewielkie poszerzenie w kierunku południowym oraz wschodnim terenu oznaczonego w Planie symbolem MN6 (Teren MN 6 znajduje się w granicach trenu oznaczonego w Studium symbolem MN). Należy zauważyć, iż teren MN71 od strony północnej usytuowany jest częściowo wzdłuż ulicy G., a od strony wschodniej wzdłuż drogi oznaczonej w Planie symbolem KDD1. Tereny MN 71 jak i MN 6 posiadają w planie wspólne przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Teren MN72, którego zasięg ogranicza linia 50 m od stopy wału Wisły, stanowi niewielkie poszerzenie w kierunku północnym bliźniaczego terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, który został oznaczony w Planie symbolem MN7. Należy podkreślić, iż teren MN 7 znajduje się w granicach trenu oznaczonego w Studium symbolem MN. Podobnie teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczony w Planie symbolem MN73, którego zasięg także ogranicza linia 50 m od stopy wału Wisły, stanowi niewielkie poszerzenie w kierunku północnym bliźniaczego terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, który został oznaczony w Planie symbolem MN8. Analogicznie jak teren MN 7 także teren MN 8 znajduje się w granicach trenu oznaczonego w Studium symbolem MN. Niezależnie od tego odnotować należy , iż teren MN 73 usytuowany został na rysunku planu pomiędzy dwoma drogami oznaczonymi w planie symbolem KDD2, które stanowią jego wschodnią jak i zachodnią granicę. Z kolei teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczony w Planie symbolem MN74 stanowi poszerzenie w kierunku południowym silnie zabudowanego bliźniaczego terenu MN 13 ( mieszczącego się w granicach terenu oznaczonego w Studium symbolem MN) Przedmiotowe poszerzenie zamyka od strony południowej droga oznaczona w Planie symbolem KDD3 a od strony wschodniej droga oznaczona symbolem KDW 3.Analizując położenie na rysunku Planu terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonego symbolem MN 75 należy podnieść, iż także przedmiotowy teren stanowi poszerzenie w kierunku północnym silnie zabudowanego bliźniaczego terenu MN 1 ( mieszczącego się w granicach terenu oznaczonego w Studium symbolem MN). Przedmiotowe poszerzenie zamykają od strony północnej drogi oznaczone w Planie symbolem KDD 5 i KDD3 a od strony zachodniej droga KDD 5. Ostatni z analizowanych terenów oznaczony symbolem MN 76 przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, stanowi on naturalne przedłużenie w kierunku południowym znacznie zabudowanego, bliźniaczego terenu oznaczonego w Planie symbolem MN 12 ( mieszczącego się w granicach terenu oznaczonego w Studium symbolem MN). Równocześnie teren MN 76 jest bardzo dobrze skomunikowany, albowiem jego wschodnią i południową granicę stanowi droga KDD 3, zachodnią droga KDW 3, a nadto przez jego teren przebiega klinem od drogi KDD 3 w kierunku zachodnim droga KDD 4. Przedstawiona powyżej analiza potwierdza, iż usytuowanie zakwestionowanych przez organ nadzoru terenów w zaskarżonym Planie nie narusza najcenniejszych elementów sytemu przyrodniczego, nie prowadzi do rozpraszania zabudowy i tworzenia zwartych zespołów zabudowy, zachowuje integralności zagospodarowania przestrzennego oraz infrastruktury drogowej i technicznej , a także nie narusza ustaleń dla stref określonych w studium. Co więcej należy podkreślić, iż przedstawiona powyżej korekta dokonana przez organ planistyczny w sposób naturalny wykorzystuje infrastrukturę komunikacyjną, która zapewnia bardzo dobre warunki skomunikowania znajdujących się na tych terenach działek budowlanych Należy w tym miejscu przypomnieć, iż także dokonane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 czerwca 2013r. sygn. akt II OSK 92/13 wstępne badanie zaistniałych okoliczności wskazało, że poczynione przez organ planistyczny modyfikacje mieszczą się w dopuszczalnej przez Studium korekcie. W ślad za przywołanym stanowiskiem NSA należy także podkreślić, iż w zaskarżonym Planie do istniejących terenów zabudowy organ dołączył jedynie małe obszary, a zatem nie tworząc odrębnych enklaw pod budownictwo mieszkaniowe poszerzył zwarte tereny zabudowy. W okolicznościach tej konkretnej sprawy, wobec sformułowań zawartych w części tekstowej Studium, nie można również pominąć stosunku wielkości terenu objętego dokonanymi w planie miejscowym zmianami wobec całego obszaru objętego postanowieniami planu. Zauważyć należy, że obszar objęty planem wynosi 527,4 ha, zaś powierzchnia, jaka została włączona do terenu oznaczonego symbolem MN wynosi 9,03 ha, co stanowi zaledwie 3,6%. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie podzielając stanowiska Wojewody Małopolskiego zaprezentowanego w rozpoznawanej skardze, stwierdza, iż ustalenia zaskarżonego Planu w zakresie terenów zabudowy jednorodzinnej oznaczonych w nim symbolami MN9, MN14, MN71, MN72, MN73, MN74, MN75, MN76 pozostają zgodne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (przyjętego uchwałą Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r.). Niezależnie od zbadania kwestii zasadności podniesionego w skardze Wojewody Małopolskiego zarzutu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokonał także kontroli prawidłowości przeprowadzenia procedury i obowiązujących w tym zakresie zasad, stwierdzając jednocześnie, że nie doszło do uchybień skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności planu w częściach nie objętych skargą na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p.. Sąd w szczególności przeanalizował akta planistyczne z punktu widzenia zachowania wymogów określonych w art. 17 i następnych u.p.z.p. i nie stwierdził, aby zaskarżony Plan został sporządzony z istotnym naruszeniem trybu i zasad jego sporządzania. Sąd nie stwierdził również naruszenia właściwości organów w procedurze planistycznej. Mając na uwadze podniesione powyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi Wojewody Małopolskiego.