II SA/Kr 1271/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant : Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi L. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 18 maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji w zakresie obowiązku uiszczenia grzywny przez J. P.; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane w stosunku do J. P. Postanowieniem nr [...] z dnia 15 marca 2011 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., działając na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118zezm.) wzw. żart. 20 § 1 pkt. 4, art. 119 art. 120, art. 121 § 2 i art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229 poz. 1954) oraz w zw. z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r. Nr 137, poz. 1541) i rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2002 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2003 r. Nr 9 poz. 106), nałożył na J. P. i L. P. grzywnę w wysokości 8.000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 21.01.2009r. nr [...]. W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, że w obiegu prawnym pozostaje decyzja nakazująca J. i L. P. obowiązek rozbiórki ogrodzenia działki nr ewid. [...] od strony drogi gminnej nr [...] w miejscowości K. - decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 19.11.2007r. znak: [...]. Zostało wszczęte i jest w toku postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania nałożonego obowiązku, który do dnia dzisiejszego nie został wykonany. Zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku, wobec powyższego zastosowanie środka egzekucyjnego, jakim jest grzywna w celu przymuszenia jest jak najbardziej zasadne. Grzywna naliczona została zgodnie z art. 121 § 2 w/w ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się do jej wysokości w ocenie organu - jest ona zasadna i zgodna z założeniami ustawy. Ustalono, że wystarczającym, ważąc treść obowiązku, do przymuszenia będzie nałożenie grzywny w wysokości 80% maksymalnej, możliwej do nałożenia tj. kwoty 8000 zł. Wysokość grzywny, która zgodnie z zapisem art. 125 w rozpatrywanym przypadku jest jednorazowa, co ma istotne znaczenie dla określenia jej wysokości, została nałożona zgodnie z wymogami art. 121 § 2 postępowania egzekucyjnego w administracji. Grzywna winna być na tyle dotkliwa aby przymusiła do wykonania obowiązku rozbiórki ogrodzenia działki nr ewid. [...] w od strony drogi gminnej nr [...] miejscowości K.. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył L. P. podnosząc, że organ egzekucyjny już raz nałożył na zobowiązanych grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. Postanowienie to zostało następnie uchylone przez WINB postanowieniem z dnia 22 listopada 2010 r., znak: [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że możliwość nałożenia przez organ egzekucyjny grzywny w celu przymuszenia należy do kategorii tzw. uznania administracyjnego, a to wymaga, aby organ egzekucyjny uzasadnił w postanowieniu o nałożeniu grzywny, dlaczego nałożył grzywnę w takiej, a nie innej wysokości. Z uwagi na okoliczność, że organ egzekucyjny lakonicznie odniósł się do wysokości nałożonej grzywny, przedmiotowe postanowienie zostało zatem uchylone. Pomimo wyraźnych wskazań organu II instancji, ponownie nie uzasadnił wysokości nałożonej na zobowiązanych grzywny. Organ egzekucyjny, ani nie odniósł się do treści obowiązku, ani do jego wagi, nie wskazał, czy dokonał w jakikolwiek sposób gradacji wysokości kary w zależności od wielkości czy wartości obiektu, mającego podlegać rozbiórce, ewentualnie kosztów rozbiórki itp. Grzywna dla osoby fizycznej nie posiadającej wysokich dochodów finansowych jest dotkliwa nawet wtedy, gdy wynosi ok. średniej pensji krajowej, tj. 3-4 tyś. zł, ponieważ jest to kwota, dla zapłaty której osoba o średnich dochodach nie jest w stanie przeznaczyć tylko bieżącej pensji, ale musi na ten cel uszczuplić swoje oszczędności. Grzywna w wysokości 8 tyś. zł jest zatem nadmierna, zwłaszcza, że koszt rozbiórki ogrodzenia to maksymalnie 2 do 3 tyś. zł. Postanowieniem z dnia 18 maja 2011 r. znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 i art. 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ uznał za prawidłowe poszczególne ustalenia organu l instancji, a odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu wskazał, że ustawodawca, wprowadzając w art. 121 § 2 upea tylko górne granice kwot grzywien, pozostawił organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Organ egzekucyjny, ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia, kieruje się zasadami racjonalnego działania (art. 7 § 2 upea) i niezbędności (art. 7 § 3 upea). Z w/w zasad wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. W postępowaniu egzekucyjnym jedynym kryterium, jakim kieruje się organ egzekucyjny, ustalając taką a nie inną treść uznaniowego rozstrzygnięcia odnośnie wysokości grzywny w celu przymuszenia, jest ocena dolegliwości z punktu widzenia skuteczności w nakłonieniu zobowiązanego do wykonania obowiązku. Uzasadniając zatem zastosowaną wysokość nałożonej grzywny, organ egzekucyjny mógł odwołać się jedynie do zasad celowości i skuteczności podjętych działań (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 02 lutego 2010 r. sygn. akt: II OSK 235/09, Lex nr 602159). Grzywna w celu przymuszenia ma doprowadzić do wykonania przez zobowiązanego egzekwowanego obowiązku, skutecznie przymusić go do tego, tak aby zamiast jej zapłaty zobowiązany obowiązek wykonał. Grzywna by spełniła swój cel, musi być dla zobowiązanego dotkliwa na tyle, by skłonić go do wykonania obowiązku. Dlatego też koszt rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia nie ma wpływu na wysokość orzeczonej na podstawie art. 121 § 2 upea grzywny w celu przymuszenia. Wysokość grzywny musi być na tyle wysoka, by zobowiązanemu "nie opłacało się" jej uiszczać. Zaznaczyć należy także, iż grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się, stąd nie ma tutaj zastosowania wyrażona w prawie karnym zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 02 lutego 2010 r. sygn. akt: II OSK 235/09, Lex nr 602159; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. akt: OSK 1148/04, Lex nr 164945). Wskazać należy również, iż w niniejszym przypadku grzywna w celu przymuszenia może być nałożona tylko raz. Zgodnie bowiem z art. 121 § 4 upea jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Szczególnie więc w takiej sytuacji wysokość grzywny powinna realnie wpływać na wykonanie egzekwowanego obowiązku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt: II OSK 49/06, Lex nr 355305). W ocenie organu odwoławczego nałożenie skarżonym postanowieniem grzywny w wysokości 8000 zł było w pełni uzasadnione. Zdaniem WINB organ egzekucyjny zastosował wobec zobowiązanych taką dolegliwość, jaka jest niezbędna do przymuszenia ich do realizacji ciążącego na nich obowiązku rozbiórki. Zauważyć należy przy tym, iż kwestionowana grzywna nie została określona w najwyższej możliwej do orzeczenia w tym przypadku wysokości, tj. 10.000 zł, i nałożona została na dwoje zobowiązanych. Zobowiązanymi w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym, jak wynika z tytułu wykonawczego z dnia 21 stycznia 2009 r. o nr: [...], na podstawie którego prowadzone jest postępowanie, są J. P. i L. P.. Dlatego też prawidłowo PINB nałożył skarżonym postanowieniem grzywnę w celu przymuszenia na wyżej wymienionych jako zobowiązanych w tym postępowaniu egzekucyjnym. Egzekucja obowiązku wynikającego z decyzji PINB z dnia 19 listopada 2007 r. znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją WINB z dnia 31 października 2008 r. znak [...], prowadzona jest w jednym postępowaniu egzekucyjnym (na podstawie w/w tytułu wykonawczego), w którym grzywnę w celu przymuszenia organ egzekucyjny może zastosować tylko raz (zgodnie z art. 121 § 4 upea). W przypadku, gdy grzywna w celu przymuszenia ma być nałożona na kilku zobowiązanych, przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie nakładają na organ egzekucyjny obowiązku określenia w postanowieniu o nałożeniu tej grzywny, w jakiej części każdy ze zobowiązanych grzywnę tę winien uiścić. Grzywna jest środkiem egzekucyjnym o charakterze dyscyplinującym, mającym na celu przymuszenie zobowiązanych do wykonania ciążącego na nich obowiązku, tak aby zamiast jej zapłaty wykonali obowiązek. Wykonując bowiem ten obowiązek, unikną konieczności zapłaty grzywny. Zgodnie z art. 125 upea w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu, a postanowienie w tej sprawie wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Dlatego też, nieistotnym z punktu widzenia celu egzekucji obowiązku niepieniężnego (tj. doprowadzenia do wykonania tego obowiązku) jest, który ze zobowiązanych i w jakiej części nałożoną na nich grzywnę uiści. Istotą bowiem tego środka egzekucyjnego jest, aby zobowiązany zamiast zapłaty grzywny wykonał ciążący na nim obowiązek niepieniężny. Natomiast w myśl przepisu art. 126 upea na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75 % lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył L. P. zarzucając naruszenie przepisów prawa administracyjnego materialnego i procesowego tj. art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.pa. poprzez brak odniesienia się organu do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu l instancji, zamiast jego uchylenia. Uzasadniając zarzuty skarżący podtrzymał swoją ocenę prawną zawarta w zażaleniu na postanowienie organu l instancji, podając również, iż organ odwoławczy nie rozpatrzył wszystkich zarzutów wskazanych w zażaleniu. W szczególności nie odniósł się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu braku wyjaśnienia w uzasadnieniu postanowienia organu l instancji, na czym polegało "ważenie" przez ten organ treści obowiązku i na podstawie jakich przesłanek organ ten uznał, że grzywna w kwocie 8000 zł jest wystarczająca dla wykonania obowiązku. Okoliczność nie odniesienia się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów odwołania stanowi naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sygn. akt II SA/Kr 1271/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Skarga odnośnie L. P. jest nieuzasadniona. Natomiast zarzut podniesiony przez J. P. na rozprawie sądowej w dniu 20.10.2011 r. jest uzasadniony, gdyż zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu l instancji częściowo naruszają prawo. J. P. jako zobowiązana, zaskarżonym postanowieniem do uiszczenia grzywny, oświadczyła, że nie jest już współwłaścicielką przedmiotowej nieruchomości nr ewid. [...] w K., na której ma być wykonany nakaz rozbiórki ogrodzenia tej działki od strony drogi gminnej numer [...], określony w decyzji PINB w P. z dnia 19.11.2007 r. znak: [...], ponieważ tę nieruchomość zbyła w lutym 2010r. W aktach administracyjnych istotnie znajduje się pismo J. P. z dnia 10.06.2011 r., które wpłynęło do [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. dopiero 20.06.2011 r. J. P. w tym piśmie oświadczyła między innymi, że działkę na której stoi sporne ogrodzenie, sprzedała mężowi 24.02.2010 r. Do tego pisma dołączyła wypis z aktu notarialnego, umowy sprzedaży Repertorium A Nr [...]r. z dnia [...].02.2010 r. z którego wynika, że cały swój udział wynoszący 1/2 części w prawie własności nieruchomości nr [...] położonej w P., gmina P., o pow. 0,4526 ha sprzedała L. P.. W związku z tym, w ocenie Sądu skoro zobowiązana J. P. nie jest już właścicielem przedmiotowej nieruchomości nr [...] od dnia 24.02 2010 r. to tym samym nie ma tytułu prawnego do tej nieruchomości i nie może być osobą do której powinien być skierowany obowiązek uiszczenia grzywny wynikający z tytułu wykonawczego z dnia 21.01.2009 r. nr [...] orzeczony w tej sprawie. W ocenie Sądu nie można organom zarzucić wadliwości postępowania, gdyż postępowanie egzekucyjne było prowadzone zgodnie z cytowanym wyżej tytułem wykonawczym z dnia 21.01.2009r. nr [...] i organy egzekucyjne nie wiedziały, że J. P. sprzedała w dniu 24.02.2010r. przedmiotową nieruchomość. Zobowiązana J. P. poinformowała o tym fakcie organ odwoławczy dopiero 20.06.2011 r., a więc już po wydaniu postanowienia przez organ l instancji, jak też postanowienia organu odwoławczego - WINB w K. z dnia 18.05.2011 r. Natomiast Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia organu l instancji PINB w P. zobowiązany jest do zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy mających wpływ na jej wynik, co wynika z przepisu art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to więc, że Sąd bierze pod uwagę z urzędu istotne okoliczności sprawy istniejące w chwili orzekania, dlatego też zarzut zobowiązanej J. P. należało uznać za uzasadniony. Stosownie do przepisu art. 45 § 1 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U 2005 r., Nr 229, poz. 1954) organ egzekucyjny i egzekutor są obowiązani odstąpić od czynności między innymi gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, co ma miejsce w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym. Natomiast przepis art. 59 § 1 cytowanej ustawy określa w jakich okolicznościach organ może umorzyć postępowanie egzekucyjne. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt.4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postępowanie administracyjne umarza się gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego. W związku z tym zostały naruszone przepisy prawa materialnego art. 45 § 1 i art. 59 § 1 pkt. 4 ustawy z dnia 17.06.1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co miało wpływ na wynik sprawy i co musiało skutkować tym, że orzeczony obowiązek uiszczenia grzywny przez zobowiązaną J. P. był bezpodstawny, skoro nie jest ona właścicielką przedmiotowej działki i nie ma do niej żadnego tytułu prawnego. Odnosząc się do zarzutów L. P. podniesionych w skardze to należy je uznać za nieuzasadnione. Organ uzasadnił, w ocenie Sądu, dokładnie swoje stanowisko dlaczego nałożył grzywnę w wysokości 8.000 z a nie w innej wysokości i zbędnym jest ponowne przytaczanie tej argumentacji, którą Sąd w pełni aprobuje. Organ odwoławczy wskazał jaki charakter ma grzywna, ustalił że ma ona na celu przymuszenie do wykonania egzekwowanego obowiązku po to aby zamiast jej zapłaty zobowiązany wykonał nałożony na niego obowiązek, podał że grzywna ta jest jednorazowa, wskazywał na zasady określone w art. 7 § 2 i § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji którymi kierował się organ wymierzając tę wysokość grzywny. Zasadnie organ również wskazał, że w przypadku wykonania przez zobowiązanego nałożonego obowiązku rozbiórki ogrodzenia nie będzie on zobowiązany do uiszczenia grzywny, przywołując przepisy art. 125 i art. 125 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organy zasadnie ustaliły, że nic nie stoi na przeszkodzie aby zobowiązany L. P. wykonał ciążący na nim obowiązek rozbiórki i wtedy nie uiści nałożonej na niego grzywny. Sąd wziął pod uwagę fakt, że organy nałożyły grzywnę w wysokości 8.000 zł wobec dwóch osób zobowiązanych tj. L. P. i J. P., która obecnie nie jest już właścicielem przedmiotowej nieruchomości nr [...]. Niemniej jednak Sąd uznał, że organ mógł wymierzyć grzywnę do 10.000 zł, a istotną w ocenie Sądu okolicznością jest fakt, że jeżeli L. P. wykona rozbiórkę ogrodzenia to tym samym uniknie w ogóle konieczności jej zapłaty bez względu na jej wysokość. Trudno mówić, że wysokość grzywny dla skarżącego jest zbyt wysoka. Obowiązkiem skarżącego jest zasada przestrzegania prawa budowlanego, a skoro je naruszył, to konsekwencją jest nałożony obowiązek uiszczenia grzywny. Gdyby nawet hipotetycznie przyjąć że wysokość orzeczonej grzywny byłaby bardzo niska, to i tak zobowiązany nie uniknąłby obowiązku wykonania rozbiórki najpierw dobrowolnie, a gdyby tego nie uczynił, to organ egzekucyjny, zgodnie z art. 127 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podjąłby kroki zmierzające do wykonania zastępczego, którego koszty w ocenie Sądu, jest niewątpliwie znacznie wyższe i dotkliwsze dla zobowiązanego niż dobrowolne wykonanie rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia. Dlatego też Sąd skargę L. P. uznał w całości za nieuzasadnioną, gdyż zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem i zasadami postępowania określonymi w przepisach art. 7 k.p.a.- zasadą ustalenia prawdy obiektywnej, art. 77 § 1 k.p.a- zasadą zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie. Organ w sposób prawidłowy sporządził uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie wskazuje na okoliczności faktyczne sprawy którymi organ kierował się przy wymierzaniu wysokości grzywny i w sposób logiczny uzasadnił dlaczego wymierzył grzywnę w takiej a nie innej wysokości, ponadto wskazał i wyjaśnił przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia. Natomiast zarzut podniesiony przez J. P. na rozprawie co do wadliwości postanowień organów obu instancji Sąd uznał za zasadny, gdyż zaskarżone postanowienie, jak też postanowienie organu l instancji w tych częściach narusza przepis art. 45 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji co miało wpływ na wynik sprawy i musiało skutkować częściowym wyeliminowaniem tych orzeczeń z obrotu prawnego. Organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien wziąć pod uwagę naprowadzone wyżej okoliczności sprawy w odniesieniu do osoby zobowiązanej J. P... Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie l i II w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), myśl którego Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Orzeczenie w punkcie lII wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a..