II SA/Kr 1287/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie : WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Magda Froncisz Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Krakowie na uchwałę nr IX/99/2012 Rady Gminy Koszyce z dnia 20 marca 2012 r. w sprawie gminnego programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Koszyce w 2012 r. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Prokurator Okręgowy w Krakowie w piśmie z dnia 12 września 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Gminy Koszyce nr IX/99/2012 z dnia 20 marca 2012 r. w sprawie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Koszyce na rok 2012, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie: 1/ art. 11 a ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt polegające na nieuwzględnieniu w załączniku do zaskarżonej uchwały konkretnej wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację, podczas gdy wymóg taki został sformułowany w powołanym przepisie; 2/ art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 11 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt poprzez sformułowanie w § 1 pkt 7 zaskarżonej uchwały zadania polegającego na "edukacji mieszkańców gminy Koszyce w zakresie humanitarnego traktowania zwierząt" wykraczające poza upoważnienie ustawowe; 3/ art. 11 a ust. 2 pkt 4 ustawy o ochronie zwierząt polegające na braku szczegółowego określenia w zaskarżonej uchwale lekarza weterynarii, który będzie wykonywał zabiegi sterylizacji i kastracji w stosunku do zwierząt trafiających do schroniska; 4/ art. 11 a ust. 2 pkt 8 ustawy o ochronie zwierząt polegające na braku szczegółowego określenia w zaskarżonej uchwale, pomimo takiego obowiązku ustawowego, konkretnego podmiotu zapewniającego całodobową pomoc weterynaryjną w przypadku zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt; 5/ art. 11 a ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zwierząt przez brak wskazania w zaskarżonej uchwale z nazwy i adresu konkretnego schroniska, w którym umieszczane będą bezdomne zwierzęta celem zapewnienia im opieki; 6/ art. 11 a ust. 2 pkt 3 ustawy poprzez niewskazanie na jakich zasadach, w jakich okresach oraz jaki podmiot będzie dokonywał wyłapywania bezdomnych zwierząt. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Rada Gminy Koszyce w § 8 załącznika do zaskarżonej uchwały zamieściła wyłącznie sformułowanie, że "środki finansowe na realizację zadań wynikających z programu zabezpieczone są w budżecie Gminy Koszyce na rok 2012 z przeznaczeniem na finansowanie zadań zawartych w programie." Tego typu stwierdzenie należy uznać za stojące w oczywistej sprzeczności z treścią art. 11 a ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt. Przepis ten stanowi, bowiem, że program zawierać musi wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację. Z brzmienia tego przepisu wynika jednoznacznie, że wysokość środków powinna zostać podana w konkretnej kwocie pieniężnej. Samo blankietowe odesłanie do budżetu gminy nie jest, zatem wystarczające. Prokurator podniósł również, że uregulowanie w zaskarżonej uchwale nowego zadania gminy polegającego na "edukacji mieszkańców gminy Koszyce w zakresie humanitarnego traktowania zwierząt " stanowi przekroczenie granic upoważnienia ustawowego zawartego w art. 11 a ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, a to w świetle regulacji zadań samorządu gminnego w przedmiotowym zakresie zawartej w art. 11 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, zapobieganie bezdomności zwierząt i zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin. Wprawdzie przepis art. 11 a ust. 2 ustawy, jedynie przykładowo reguluje kwestie, które winny być uregulowane w uchwale, to jednak nie mogą one niewątpliwie wykraczać poza zakres zadań gminy określony w art. 11 ust. 1. Organy administracji publicznej nie są uprawnione do samodzielnego kreowania realizowanych przez siebie zadań administracyjnych, gdyż zadania administracyjne stanowią materię ustawową. Zadania te nie mogą, więc być ustanawiane samodzielnie przez organy w aktach rangi podustawowej (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 sierpnia 2014 r. II SA/Go 389/14, LEX nr 1.519880, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 września 2014 r., II SA/Bk 495/14, LEX nr 1584354, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 stycznia 2016 r., II SA/GL 740/15, LEX nr 1965458, wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 września 2016 r, II SA/Kr 398/16. LEX nr 2136653). Niniejsza uchwała niedostatecznie precyzyjnie określa lekarza weterynarii, który będzie wykonywał zabiegi sterylizacji i kastracji w stosunku do zwierząt trafiających do schroniska. Uchwała Rady Gminy Koszyce nie reguluje w ogóle kwestii sterylizacji albo kastracji zwierząt w schronisku dla zwierząt. Gmina jest zobowiązana do przeprowadzenia sterylizacji albo kastracji zwierząt bezdomnych tylko i wyłącznie w schronisku. Tymczasem w programie nie tylko nie wskazano konkretnego schroniska, w którym dokonywana będzie sterylizacja alko kastracja, ale także nie wskazano konkretnego lekarza wykonującego te zabiegi. Ponadto Rada Gminy w celu wypełnienia normy przepisu art. 11 a ust 2 pkt 8 powinna wskazać expressis verbis konkretny podmiot (podmioty) realizujący ustawowy nakaz zapewnienia całodobowej opieki weterynaryjnej nad zwierzętami w przypadku zdarzeń drogowych. Przyjęcie, że wskazanie konkretnej przychodni weterynaryjnej realizującej wskazane obowiązki, wymienione w uchwale nastąpi dopiero na drodze umowy cywilnoprawnej, nie mieści się w granicach ustawowej podstawy. Dotyczy to również braku wskazania w zaskarżonej uchwale konkretnego schroniska, do którego będą przewożone bezdomne zwierzęta jak również braku konkretnego podmiotu zajmującego się wyłapywaniem bezdomnych zwierząt w obrębie Gminy Koszyce. Brak niezbędnych z mocy ustawy postanowień stanowi niewypełnienie zakresu upoważnienia ustawowego. Zatem brak wskazania w uchwalonym programie konkretnych podmiotów obowiązanych do wykonywania określonych zadań narusza powołane przepisy ustawy. Już na etapie podejmowania uchwały rada gminy powinna określić schronisko, w którym umieszczane będą bezdomne zwierzęta, a nie jak to ma miejsce w przedmiotowej uchwale, poprzez wskazanie w sposób okólnikowy, iż zadanie to będzie realizowane przez schronisko. Powyższa argumentacja tyczy się również podmiotu zajmującego się wyławianiem bezdomnych zwierząt, który nie został wskazany w zaskarżonej uchwale z podaniem jego nazwy i adresu. Zawarcie konkretnych umów we wskazanych zakresach musi następować przed podjęciem uchwały, tak, aby w uchwale mogły być zawarte konkretne placówki i podmioty. Skarżący prokurator stwierdził, że organ podejmujący uchwałę w przedmiocie Programu opieki nad bezdomnymi zwierzętami nie może pominąć żadnego z elementów wskazanych w art. 11 a ust 2 i ust 5 ustawy o ochronie zwierząt. Jest on zobowiązany do wyczerpania zakresu upoważnienia ustawowego przez uregulowanie wszystkich kwestii uznanych przez ustawodawcę za istotne, a uregulowanie to mu musi być dokonane w sposób kompleksowy, a zatem precyzyjnie i konkretnie. Biorąc pod uwagę powyżej sformułowane zarzuty wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Koszyce wniósł o oddalenie skargi i umorzenie postępowania w sprawie. W jego ocenie skarga jest bezzasadna, wskazane zarzuty w skardze, należy uznać za nietrafne, bezpodstawne, nieznajdujące uzasadnienia merytorycznego. W dniu 26 września 2012 r. Rada Gminy Koszyce uchwałą nr XI/119/2012 w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Koszyce w § 3 uchyliła uchwałę nr IX/99/2012 z dnia 20 marca 2012 r. w sprawie gminnego programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności na terenie Gminy Koszyce w 2012 r. Konstatując należy wskazać, że skarga stała się bezprzedmiotowa z uwagi na to, że kwestionowana uchwała nie funkcjonuje w obrocie prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie pozostawała uchwała Rady Gminy Koszyce z dnia 20 marca 2017 r., w sprawie gminnego programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Koszyce w 2012 roku. Na wstępie zauważyć należy, że, zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Akty prawa miejscowego jako akty prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP) mają charakter generalny i abstrakcyjny. Nie oznacza to jednak, że każdy akt prawa miejscowego musi obejmować swoim zasięgiem wszystkie podmioty funkcjonujące na obszarze swojego obowiązywania (w tym przypadku na terenie gminy). Może być adresowany do określonej kategorii podmiotów. Wystarczy przy tym, aby chociaż jedna norma uchwały miała charakter generalno-abstrakcyjny, by cały akt miał przymiot aktu prawa miejscowego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 30 marca 2016 r., sygn. II OSK 221/16, opubl. Lex nr 2066405). W wyroku z dnia 24 maja 2017 r. (sygn. akt II OSK 725/17, opubl. Lex nr 2334602), Naczelny Sąd Administracyjny wprost przyjął, że program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt jest aktem prawa miejscowego. Akt ten ma zróżnicowany charakter normatywny, gdyż zawiera normy o mieszanym abstrakcyjno-konkretnym charakterze. Stanowisko to znajduje w pełni zastosowanie w niniejszym przypadku. Będąca przedmiotem oceny legalności w niniejszej sprawie uchwała, została wydana (uchwalona) na podstawie m.in. przepisu art.11 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Zgodnie z tym przepisem rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt (ust. 1). W myśl ust. 2 program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje: 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie; 3) odławianie bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypianie ślepych miotów; 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. Stosownie do ust. 3 program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować plan znakowania zwierząt w gminie. Program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować też plan sterylizacji lub kastracji zwierząt w gminie, przy pełnym poszanowaniu praw właścicieli zwierząt lub innych osób, pod których opieką zwierzęta pozostają ( ust. 3a art. 11a ustawy). Realizacja zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6, może zostać powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt. Program, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Koszty realizacji programu ponosi gmina (ust. 5 art. 11 a ustawy). Zdaniem sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, katalog spraw – to co powinien obejmować program opieki nad zwierzętami zawarty w uchwale rady gminy o którym mowa w art. art. 11 ust 2 ustawy w brzmieniu na datę wydania skarżonej uchwały miał charakter zamknięty, przy czym ustawa nałożyła na prawodawcę lokalnego obowiązek stanowienia prawa miejscowego w zakresie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, określając elementy obligatoryjne i fakultatywne. Elementami fakultatywnymi jakie mogła zawierać uchwała to plan znakowania zwierząt (art. 11a ust 3 ustawy) oraz plan sterylizacji lub kastracji zwierząt (art. 11a ust 4 ustawy). Elementami obligatoryjnymi były natomiast sprawy wymienione w katalogu z art. 11a ust 2 tj. regulacje, co do zapewnienia bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku, odławiania bezdomnych zwierząt, obligatoryjnej sterylizacji albo kastracji zwierząt w schroniskach, usypiania ślepych miotów, wskazania gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich oraz zapewnienia całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierzą. Obligatoryjnym elementem uchwały było także wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na realizację programu oraz sposób wydatkowania tych środków (art. 11a ust 5 ustawy). Uchwała w przedmiocie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt jest aktem prawa miejscowego – aktem normatywnym. Prawodawca lokalny ma obowiązek unormować – wypełnić treścią normatywną ten zakres spraw, jaki ustawodawca mu powierzył. Unormowanie danej kwestii tj. stworzenie zapisów prawnych skierowanych do nieokreślonego kręgu odbiorców realizujących zadania w zakresie opieki nad bezdomnymi zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności, nie może zastąpić umowa, jaką podmiot będący organem wykonawczym gminy zawiera w celu realizacji zadań z zakresu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Umowa tworząca stosunek prawny obligacyjny, obowiązuje strony które umowę zawarły, nie może jednak zastąpić zapisów mających charakter źródła prawa, skierowanych, jak mowa wyżej do nieokreślonego kręgu odbiorców. Umowa zawarta z podmiotem zewnętrznym może natomiast wypełniać zapisu uchwały w zakresie opieki nad bezdomnymi zwierzętami i zapobiegania bezdomności zwierząt w zakresie realizacji tego programu. Przechodząc do oceny skarżonej uchwały, wskazać należy, iż nie zawiera ona obligatoryjnych elementów, o których mowa wyżej. Mianowicie uchwała nie reguluje kwestii usypianie ślepych miotów, obligatoryjnej sterylizacji albo kastracji zwierząt w schroniskach dla zwierząt oraz wysokości a także sposobu wydatkowania środków finansowych przeznaczonych realizację programu. Jak mowa wyżej skarżona uchwała powinna wypełniać treścią normatywną wszystkie wymienione w art. 11 a ustawy kwestie, między innymi między innymi usypiania ślepych miotów, obligatoryjnej sterylizacji albo kastracji zwierząt w schroniskach dla zwierząt a także wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na realizację programu oraz sposób wydatkowania tych środków (art. 11 art. 55). Zapis w uchwale zawarty w § 2 pkt 3 o monitowaniu skupisk kotów wolnożyjących, w celu zapewnienia im opieki jest w ocenie sądu niewystarczający, Zapis ten, nie stanowi regulacji w zakresie opieki nad wolnożyjącymi kotami. Brak w tym zapisie także jakiegokolwiek uregulowania co do ich dokarmianie. Uchwała także wbrew art. 12 ust 2 pkt 4 ustawy nie zawiera żadnych uregulowań co do obligatoryjnej sterylizacji albo kastracji zwierząt w schroniskach. Skarżona uchwała wbrew wymogom określonym w art. 11a ust 5 ustawy nie wskazuje także wysokości środków na realizację programu ani też sposobu ich wydatkowania. Zapis o zabezpieczeniu tych środków jest w sposób ewidentny niewystarczający. Zdaniem sądu rację ma także strona skarżąca co do braku legalności zamieszczenia w skarżonej uchwale zapisów w rozdziale 3 o działaniach dotyczących edukacji mieszkańców. Ponieważ uchwała w przedmiocie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt jest aktem prawa miejscowego, prawodawca lokalny ma obowiązek dokonywania regulacji w płaszczyznach wyraźnie mu przez ustawodawcę powierzonych. Nie może on wkraczać w inne dziedziny – dokonywać regulacji kwestii nie wskazanych mu przez ustawodawcę. Zdanie wstępne przepisu art. 11 a ust 2 z dopiero z dniem 6 stycznia 2017 r. uzyskało brzmienie "program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności:". Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej (ustawa z dnia 15 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o ochronie zwierząt) wprowadzenie otwartego katalogu elementów będących przedmiotem programu, przy zachowaniu dotychczasowych elementów mających charakter obligatoryjny, pozwala na znaczne uelastycznienie sposobu realizacji zadania własnego przez gminy, w szczególności umożliwi prowadzenie w ramach programu akcji edukacyjnych. Jak wskazuje się nadto w tym dokumencie, nadpopulacja zwierząt domowych i ciągle powiększająca się skala bezdomności zwierząt ma kilka przyczyn, w tym: brak edukacji i wiedzy społeczeństwa w zakresie ważnych metod zapobiegania bezdomności. Mając to na uwadze należy uznać, iż dopiero od 6 stycznia 2017 r. rady gminy uzyskały kompetencję do regulacji w uchwałach przedmiocie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, kwestii zawiązanych z edukacją mieszkańców jako element fakultatywny tejże uchwały. Do tego czasu stosownego upoważnienia ustawowego organ ten nie miał. Zapis ten należy uznać zatem za nielegalny. Wyżej wskazane uchybienia przesądzają o wadliwości uchwały, wadliwości skutkującej koniecznością jej eliminacji z obrotu prawnego. Fakt, iż uchwała ta już nie obowiązuje jest bez znaczenia. Uchwala jako akt prawa miejscowego, mimo utraty obowiązywania po upływie okresu na jaki została uchwalona nadal w obrocie prawnym funkcjonuje. Tylko orzeczenie sądu mając skutek z mocą wsteczną (ex tunc) stan ten konwaliduje jako eliminacja aktu wadliwego. Sąd nie podziela jednakże zarzutów skargi w pozostałej jej części. Jak mowa wyżej wolą ustawodawcy, prawodawca lokalny został zobowiązany do corocznego stanowienia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt a uchwała w tym przedmiocie ma charakter prawotwórczy. Musi ona zatem wypełniać treścią normatywną te aspekty związane z opieką nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, które ustawa wskazuje jako przedmiot regulacji. W jednym tylko przypadku ustawa nakazuje wskazywania w uchwale konkretnego podmiotu, który będzie realizował zadania związane z wypełnieniem programu. Aspekt ten dotyczący obowiązku wskazania w uchwale gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich. Zwrot "wskazanie gospodarstwa rolnego" jest jednoznaczny i oznacza, że uchwała musi w swej treści wskazywać konkretne gospodarstwo rolne, do którego przyjmowane będą zagubione lub porzucone zwierzęta gospodarskie. Brak jednak takiego wymogu co do pozostałych kwestii jakie ustawa nakazuje normować w uchwalanym corocznie programie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Nie sposób wywieść z ustawy, że na prawodawcy lokalnym spoczywa obowiązek wskazania w uchwale konkretnych podmiotów realizujących zadania programu. Poza przypadkiem o którym mowa wyżej (wskazania gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich) obowiązkiem prawodawcy lokalnego jest jedynie unormowanie kwestii związanych z zapewnieniem bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt, opieką nad wolno żyjącymi kotami, oraz ich dokarmianiem, odławianiem bezdomnych zwierząt. obligatoryjną sterylizacją albo kastracją zwierząt w schroniskach, poszukiwaniem właścicieli dla bezdomnych zwierząt. usypianiem ślepych miotów oraz zapewnieniem całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. Zakres regulacji w tym przedmiocie oraz ich szczegółowości ustawodawca pozostawił do uznania podmiotowi, który program uchwala tj. radzie gminy. Zbyt daleko idącym poglądem jest uznanie, że ocenie legalności uchwały w przedmiocie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt podlega zakres szczegółowości tego programu a zawłaszcza czy wskazuje on (program) konkretne podmioty, które program ten mają realizować Jeżeli wolą ustawodawcy byłoby to, że zapisy takie w uchwale powinny się znaleźć to powinność taką wyraził by w ustawie jak uczynił to w art. 11a ust 2 pkt 7 ustawy, nakazując wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich. Przeprowadzając wykładnię a contrario przepisu art. 11a ust 2 ustawy należy dojść do wniosku, że Rada Gminy obowiązku takiego – wskazywania konkretnych podmiotów realizujących program, nie ma. Wystarczy, jeżeli wypełni treścią normatywną aspekty wskazane w ustawie, jako elementy obligatoryjne uchwały a kwestie związane z realizację tych aspektów zapewni poprzez działalność własną (jednostek organizacyjnych gminy) lub powierzy je podmiotowi zewnętrznemu w drodze umowy. Podobne stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie II SA/Kr 902/17. W sprawie będącej przedmiotem oceny sądu, skarżona uchwała z wyjątkiem wymogów o którym mowa w pkt art. 11a ust 2 pkt 2, pkt 4 oraz art. 11a ust 5 reguluje, w różnym stopniu szczegółowości,pozostałe aspekty o których mowa w art. 11a ust 1 ustawy. Brak wskazania konkretnych podmiotów realizujących program, nie może być zatem oceniany jako naruszający zapisy ustawy a co za tym idzie skutkującym wadliwością uchwały w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd na zasadzie art. 147 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.