II SA/Kr 1302/22

Kraków, dnia 15 listopada 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 listopada 2023 r. wniosku B. G. i W. G. o przywrócenie terminu do usunięcia braku skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi B. G. i W. G. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 5 września 2022 r. znak WOB.7721.98.2021.NOGI w przedmiocie nakazu rozbiórki – postanawia – 1. odmówić przywrócenia terminu do usunięcia braku skargi kasacyjnej; 2. odrzucić skargę kasacyjną; 3. zwrócić skarżącym kasacyjnie kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej. Na podstawie zarządzenia z 5 października 2023 r. B. G. i W. G. (dalej: skarżący), reprezentowani przez adwokata, zostali wezwani do uiszczenia kwoty 50 zł tytułem brakującej części wpisu sądowego od skargi kasacyjnej wniesionych przez skarżących od wyroku z dnia 28 lutego 2023 r. Wezwanie zostało doręczone 23 października 2023 r. W wezwaniu zaznaczono, że należy je wykonać w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. W dniu 31 października 2023 r. skarżący uiścili brakującą część wpisu. Jednocześnie tego samego dnia pełnomocnik skarżących wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia kwoty 50 zł tytułem brakującej części wpisu od skargi kasacyjnej. Wskazał, że od 27 do 30 października 2023 r. zaczął odczuwać dolegliwości zdrowotne, które z każdym dniem nasilały się. Wobec pogarszającego się stanu zdrowia, w tym wysokiej temperatury, kaszlu i problemów z gardłem we wskazanych dniach pełnomocnik przebywał w domu, a kancelaria była zamknięta. W ocenie pełnomocnika, choroba uniemożliwiła dokonanie czynności w wyznaczonym terminie, stanowiła niemożliwą do pokonania przeszkodę, a nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych. Po ustaniu dolegliwości pełnomocnik niezwłocznie dokonał brakującej opłaty. Końcowo dodał, że ewentualne uchybienia po stronie pełnomocnika nie mogą skutkować negatywnymi konsekwencjami dla skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (§ 2). Jak z kolei wskazuje art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Na wstępie należało zatem ocenić czy skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Według oświadczenia pełnomocnika, przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 31 października 2023 r., kiedy miały ustąpić jego dolegliwości zdrowotne. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu w tym dniu nastąpiłoby wtedy w zgodzie z art. 87 § 1 P.p.s.a. Choć ustanie przyczyny uchybienia terminowi we wskazanej wyżej dacie nie zostało przez skarżących wykazane, a poparte jest jedynie oświadczeniem pełnomocnika, to jednak przedmiotowy wniosek wymagał merytorycznego rozpoznania. Jak podnosi się bowiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w sytuacji gdy nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie, czy termin ten został zachowany, to obowiązkiem sądu jest wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie uchybienia terminu (por. postanowienie NSA z 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 376/08). Dokonując zaległej opłaty w wysokości 50 zł, skarżący dokonali również czynności, której nie dokonali w terminie. Oczywiste również jest, że uchybienie terminu powoduje ujemne skutki dla skarżących, bowiem wezwanie opatrzone było rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Przyjąć zatem należało, że skarżący spełnili część przesłanek niezbędnych do przywrócenia terminu. Istotą sprawy jest jednak rozstrzygnięcie czy niedochowanie terminu nastąpiło bez winy skarżących. W tym zakresie w ocenie Sądu twierdzenia skarżących nie zostały należycie uprawdopodobnione. Nie zostały przedstawione żadne dokumenty uprawdopodabniające wywody na temat stanu zdrowia pełnomocnika. W tych okolicznościach twierdzenia o chorobie uniemożliwiającej dokonanie czynności w terminie jawią się jako gołosłowne. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, stan zdrowia nie może zostać uznany za przesłankę wskazującą na brak winy w uchybieniu terminowi, jeżeli poza wskazaniem na problemy zdrowotne strona nie poparła ich dokumentami pochodzącymi od lekarza czy instytucji służby zdrowia, które wskazywałyby na wpływ stanu zdrowia na codzienną egzystencję i możliwość podejmowania czynności, w tym czynności związanych z prowadzonym postępowaniem administracyjnym i sądowym (postanowienie NSA z 29 maja 2012 r. I GZ 90/12). W odniesieniu do stanowiska pełnomocnika zaprezentowanego we wniosku, trzeba mieć na uwadze, że strona reprezentowana przez pełnomocnika – co wynika z istoty pełnomocnictwa – działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy. Oznacza to, że w konsekwencji ponosi również odpowiedzialność związaną z wyborem pełnomocnika oraz skutki jego działań i zaniechań. W ocenie Sądu, zawinienie pełnomocnika nie uwalnia strony od winy w niezachowaniu terminu. Skoro wolą skarżących byli oni reprezentowani przez pełnomocnika, to nie można uznać, że za działania pełnomocnika nie ponoszą odpowiedzialności. Uchybienie pełnomocnika może mieć dla niego konsekwencje zawodowe lub cywilne, nie może natomiast stanowić okoliczności wskazującej na brak winy strony w uchybieniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2011 r. I OZ 667/11; postanowienie NSA z 4 czerwca 2003 r. II SA/Kr 3122/02, postanowienie NSA z 20 września 2022 r., III OZ 544/22, postanowienie Sądu Najwyższego z 15 marca 2000 r., II CKN 554/00, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 18 stycznia 2018 r., II SA/Go 1198/17). W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaszła podstawa do przywrócenia terminu, o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Skarga kasacyjna jest zaś pismem wszczynającym postępowanie w myśl art. 230 § 2 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a tego artykułu, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei skarga kasacyjna, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Skarżący przy wniesieniu skargi kasacyjnej nie spełnili wyżej wskazanego warunku uiszczenia wpisu sądowego, bowiem uiścili go w wysokości 200 zł, zamiast 250 zł. W związku z powyższym, zostali wezwani do jego uzupełnienia w trybie art. 220 § 1 P.p.s.a. Skierowane do skarżących wezwanie zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie braków fiskalnych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje skutek w postaci odrzucenia skargi kasacyjnej. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, datą doręczenia wezwania był 23 października 2023 r., zatem ostatnim dniem na uzupełnienie braku był 30 października 2023 r. W wyznaczonym terminie wpis nie został uzupełniony, bowiem przelew zlecono 31 października 2023 r. W związku z powyższym, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi kasacyjnej, o czym orzeczono w punkcie 2. sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 250 zł orzeczono w punkcie 3. sentencji postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.