II SA/Kr 1315/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia [...] września 2020 r., znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego (PINB) wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy budynku o wymiarach w rzucie poziomym 40,70 m x 7,35 m na terenie działki nr [...] w miejscowości N.. W takcie kontroli w dniu 12 sierpnia 2015 r. ustalono, że na terenie działki nr [...] w miejscowości N. prowadzone są roboty budowlane związane z budową budynku magazynowego o wymiarach w rzucie poziomym 40,70 m x 7,35 m. Stwierdzono, że obiekt wykonywany jest na istniejących fundamentach, posiada ściany z pustaków betonowych, a także jest częściowo zadaszony płytami warstwowymi GÓRTEX. Na ścianie wewnętrznej zamontowano skrzynkę elektryczną. W kontroli brał udział inwestor, M. S., który oświadczył, że użyte materiały do realizacji posiadają atesty. Pismem z 18 września 2015 r. Wójt Gminy Nawojowa poinformował, że budowa przedmiotowego budynku magazynowego jest zgodna z ustaleniami zawartymi w obecnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego pod warunkiem, że dla powyższej budowy (obecnie w stanie surowym otwartym) zachowane zostaną wszystkie wymagane planem parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, a działka nr [...] w N. , leży w terenie oznaczonym w obowiązującym (zatwierdzonym dnia 30.03.2007r.) miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem U/P oznaczającym tereny zabudowy usługowej i produkcyjnej, w których dopuszcza się realizację składów i magazynów. Zatem przedmiotowa budowa nie narusza przepisów o planowaniu przestrzennym, a także przepisów techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Postanowieniem nr [...] z 2 października 2015 r. Powiatowy Inspektor wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego budynku oraz nałożył na inwestora M. S. obowiązek przedłożenia w terminie 6 miesięcy dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego: zaświadczenia organu właściwego w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o zgodności obiektu z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi wraz zaświadczeniem sporządzającego ww. projekt o wpisie na listę członków samorządu zawodowego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor nie przedłożył żądanej dokumentacji. W dniu 9 listopada 2015 r. przeprowadzono ponowną kontrolę budynku magazynowego na terenie działki nr [...] w N. , w wyniku której ustalono, że nie są prowadzone roboty budowlane związane z budową budynku magazynowego o wym. rzucie poziomym 40,70 x 7,35 m. Obecny podczas kontroli M. S. oświadczył, że po kontroli z 12 sierpnia 2015 r. wykonał na przedmiotowym budynku ok. 5 mb zadaszenia - roboty te miały miejsce przed otrzymaniem postanowienia nr [...] o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych. Pismem z 26 kwietnia 2016 r. PINB poinformował strony postępowania o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w sprawie na podstawie art. 10 k.p.a. W związku z powyższym M. S. wniósł o przeprowadzenie ekspertyzy technicznej obiektu budowlanego zlokalizowanego w N. na działce nr [...] celem ustalenia faktycznej kategorii obiektu. Podniósł, że obiekt budowlany powinien być zaliczony do kategorii II jako budynek służący gospodarce rolnej (inwentarsko-składowy). W ocenie strony na rolny charakter obiektu wskazuje przewidywany sposób używania - magazyn płodów rolnych. Skarżący zgłosił zamiar wystąpienia z wnioskiem o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] w N. z terenu zabudowy usługowej i produkcyjnej na teren rolny. Wniósł również o przedłużenie terminu na dostarczenie dokumentacji w zakresie legalizacji obiektu, podnosząc iż podjął czynności mające na celu uzyskanie niezbędnych pozwoleń i dokumentacji. W tym stanie sprawy PINB decyzją nr [...] z 24 maja 2016 r., znak: [...], na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo Budowlane (tj.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, dalej: "p.b."), nakazał inwestorowi M. S. rozbiórkę budynku magazynowego o wym. w rzucie poziomym 40,70 x 7,35m na terenie działki nr [...] w miejscowości N. realizowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie (MWINB) decyzją nr [...] z 16 września 2020 r., znak: [...], wydaną po rozpoznaniu odwołania inwestora, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję I instancji. W uzasadnieniu swojego stanowiska MWINB zweryfikował krąg stron postępowania i uznał go za prawidłowy. Podtrzymał stanowisko organu I instancji, że przedmiotowy obiekt stanowi samowolę budowlaną. Stwierdził, że zaskarżona została wydana zgodnie z prawem i powinna zostać utrzymana w mocy. Inwestorowi doręczono skutecznie postanowienie nakładające obowiązki związane z legalizacją przedmiotu postępowania (postanowienie PINB nr [...] z dnia 2 października 2015 roku, znak: [...]). Zgodnie z powyższym postanowieniem inwestor miał 6 miesięcy do uzyskania i przedłożenia stosownych dokumentów. Zamiast powyższego inwestor zgłosił wniosek o przedłużenie terminu wykonania obowiązku przedłożenia dokumentów, już po terminie określonym w postanowieniu. Przez okres do wydania zaskarżonej decyzji, inwestor nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego poczynienie działań zmierzających do pozyskania dokumentów do których był zobowiązany. W związku z niewykonaniem przez inwestora w/w obowiązków, PINB stosując się do art. 48 ust. 4 p.b., wydał zaskarżoną decyzję, w której orzekł nakaz rozbiórki. MWINB stwierdził, że M. S., nie dokonując czynności mających na celu dostarczenie wymaganej dokumentacji, nie zamierzał skorzystać z możliwości zalegalizowania powstałej samowoli budowlanej, co oznacza, iż organ ma obowiązek wydać nakaz rozbiórki przedmiotu postępowania. M. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, w szczególności: - naruszenie prawa proceduralnego zawartego w art. 7 k.p.a., poprzez to, że organ administracji publicznej nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, wskutek czego miało to wpływ na treść orzeczenia, polegający na utrzymaniu decyzji o nakazaniu rozbiórki budynku magazynowego skarżącego w mocy, - naruszenie art. 77 k.p.a., poprzez to, że organ administracji publicznej będąc obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, mógł w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu, a przeprowadzając postępowanie z urzędu mógł przesłuchać również nowych świadków i biegłych na okoliczności będące przedmiotem tego postępowania – czego organ nie zrobił, ograniczając się jedynie do wydania decyzji o rozbiórce, - naruszenie prawa materialnego zawartego w art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b., poprzez to, że organ wydając decyzję o rozbiórce budynku magazynowego naraża skarżącego na poniesienie wysokiej szkody materialnej. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W uzupełnieniu skargi M. S. w piśmie z 21 stycznia 2021 r. przedłożył m.in. zdjęcia lotnicze pozyskane od Głównego Geodety Kraju na potwierdzenie faktu, że budynek z wiatą będący przedmiotem sporu istniał w tym samym miejscu wcześniej, niż całą nieruchomość nabył skarżący, który jedynie powiększył jego powierzchnię przez dokonanie rozbudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że z mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W tej sytuacji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z 16 września 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Nowosądeckiego w Nowym Sączu, którą na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020 r. poz. 1333, dalej: p.b.) nakazano inwestorowi i właścicielowi obiektu — P. M. S. rozbiórkę budynku magazynowego o wym. w rzucie poziomym 40,70 m x 7,35 m na terenie dziatki nr [...] w miejscowości N. realizowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 48 ust. 1 p.b. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie (ust. 2). Stosownie do art. 48 ust. 3 p.b. w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1, o czym stanowi art. 48 ust. 4 p.b. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (ust. 5). Ustalony przez organy administracyjne stan faktyczny w zasadniczej części pozostaje niesporny. Na działce nr [...] w N. , której właścicielem jest Gmina Nawojowa, a użytkownikiem wieczystym - skarżący M. S., wybudowano w części budynek magazynowy, bez pozwolenia na budowę (stan surowy otwarty, częściowo zadaszony, fundamenty betonowe, ściany z pustaków betonowych). Prawo użytkowania wieczystego skarżący nabył w grudniu 2013 r. W piśmie z 18 września 2015 r. Wójt Gminy Nawojowa (k. 33-34) wskazał, że można przyjąć zgodność budowy budynku magazynowego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr VI/57/07 Rady Gminy Nawojowa z dnia 30 marca 2017 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Nawojowa – wieś N. 4 – działka nr [...], o ile spełnione zostaną ustalone w planie parametry zabudowy. W tej sytuacji Powiatowy Inspektor podjął czynności zmierzające do zapewnienia inwestorowi możliwości zalegalizowania samowoli budowlanej, nakładając na niego, postanowieniem z 2 października 2015 r., obowiązek dostarczenia w terminie 6 miesięcy: zaświadczenia o zgodności obiektu z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego z wymaganymi dokumentami, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowienie doręczono M. S. 19 października 2015 r. W wyznaczonym terminie przedłożone dokumenty nie zostały przedłożone. W piśmie z 10 maja 2016 r. M. S. zwrócił się o przeprowadzenie ekspertyzy technicznej obiektu budowlanego celem ustalenia faktycznej kategorii obiektu budowlanego, który – w jego ocenie – jest obiektem kategorii II – jako budynek służący gospodarce rolnej (inwentarsko-składowy), magazyn płodów rolnych. Poinformował również, że zamierza złożyć wniosek o zmianę miejscowego planu dla działki nr [...] z terenu zabudowy usługowej i produkcyjnej na teren rolny. Wskazał również, że z ostrożności zwraca się o przedłużenie terminu do dostarczenia dokumentacji w zakresie legalizacji obiektu, wskazując, że podjął czynności do uzyskania niezbędnych opinii, uzgodnień i pozwoleń, uwzględniając przewidywany sposób używania obiektu i jego rolny charakter, a nie ma wpływu na opóźnienie w pozyskaniu dokumentacji. Sąd wskazuje, że w ustalonych okolicznościach sprawy zasadne było wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę. W pierwszej kolejności należy wskazać, że nie wykazano, by w sprawie zachodziły okoliczności uzasadniające przedłużenie terminu wyznaczonego postanowieniem z 2 października 2015 r. Przyznać trzeba rację skarżącemu, że termin wykonania obowiązku przedstawienia wymienionych dokumentów, określonych w art. 48 ust. 3, jest terminem procesowym (instrukcyjnym), którego ustalenie ustawodawca pozostawił organowi nadzoru budowlanego. Możliwe jest jego przedłużenie, jeśli umożliwi to stronie wykonanie nałożonego na nią obowiązku (tak: A. Gliniecki (red.), komentarz do art. 48, "Prawo budowlane. Komentarz", WK 2016). Strona musi jednak wykazać, że podjęła możliwe działania zmierzające do realizacji nałożonego obowiązku. Tymczasem, w przedmiotowej sprawie, pomimo upływu ponad 6 miesięcy od nałożenia na skarżącego obowiązku przedłożenia dokumentów do dnia wydania decyzji przez organ I instancji skarżący nie wykazał nawet tego, że wystąpił do właściwych organów celem pozyskania niezbędnych dokumentów. Okoliczności wskazane w piśmie z 10 maja 2016 r. nie wskazywały na istnienie obiektywnych trudności uniemożliwiających pozyskanie dokumentów. Ustalenie kategorii obiektu budowlanego nie wymaga przeprowadzenia ekspertyzy. Nie było przeszkód do uzyskania zaświadczenia Wójta Gminy Nawojowa co do zgodności z miejscowym planem, skoro we wcześniejszym piśmie w sprawie wskazywał wstępnie na zgodność obiektu magazynowego z miejscowym planem. Dążenie do zmiany przeznaczenia obiektu uznanego za zgodne z miejscowym planem na przeznaczenie wymagające zmiany miejscowego planu trudno uznać za działanie zmierzające bezpośrednio do legalizacji samowoli budowlanej. Również w odwołaniu, datowanym na 6 czerwca 2016 r., skarżący wskazał tylko ogólnikowo, że podjął czynności zmierzające do wykonania nałożonego na niego obowiązku, jednak bez swojej winy nie uzyskał wymaganych przez organ dokumentów. W aktach administracyjnych nie zalega żaden wniosek skarżącego, żaden dokument, który wskazywałby na podjęte przez skarżącego starania na etapie postępowania odwoławczego, które, co należy odnotować, trwało ponad 4 lata. Także w skardze nie przywołano żadnych okoliczności wskazujących na konkretne podjęte uprzednio jakiekolwiek działania zmierzające do wykonania nałożonego postanowieniem z 2 października 2015 r. obowiązku. W tym kontekście należy dostrzec, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym po stwierdzeniu faktu samowoli budowlanej, organ obowiązany jest przeprowadzić postępowanie legalizacyjne i umożliwić inwestorowi doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem. Doprowadzenie do legalizacji samowolnie wykonanych robót nie jest jednakowoż obowiązkiem, ale prawem inwestora. Jeśli więc inwestor zamierza doprowadzić do zalegalizowania obiektu, powinien wywiązać się z nałożonych na niego obowiązków, w szczególności przedłożyć wymagane dokumenty (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2019 r. , sygn. II OSK 3236/17, z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1752/07, z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 155/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1156/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie inwestor nie tylko nie przedłożył wymaganych dla legalizacji dokumentów, ani też nie wykazał, że ich pozyskanie napotkało na obiektywne trudności. W tej sytuacji organ nadzoru budowlanego zobowiązany był wydać decyzję nakazującą rozbiórkę. Nie zasługuje również na uwzględnienie podniesiona w skardze argumentacja zmierzająca do podważenia kwalifikacji wybudowanego obiektu jako samowoli budowlanej. W ocenie Sądu organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ustalając właściwie stan faktyczny sprawy. W okolicznościach sprawy niesporne było bowiem, że budynek stanowi samowolę budowlaną. Okoliczności tej skarżący na etapie postępowania administracyjnego nie kwestionował. Żądał wszakże przedłużenia terminu do przedłożenia dokumentów wymaganych do jego legalizacji. Okoliczności tej skarżący nie przeczył również w skardze, w której jako bezsporny fakt wskazał, że na działce nr [...] istniały wcześniejsze fundamenty, z których skorzystał, posadawiając na nich ściany budynku magazynowego. Niezasadnie więc skarżący zarzuca organom domniemywanie samowoli budowlanej. Zdaniem Sądu została ona w sprawie wykazana w sposób niebudzący wątpliwości. Odnosząc się natomiast do pisma z 21 stycznia 2021 r. stanowiącego uzupełnienie skargi, do którego skarżący, reprezentowany przez adwokata, dołączył licencję Głównego Geodety Kraju do wykorzystania materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wraz z materiałem zdjęciowym, jak też pismo Archiwum Państwowego, Sąd stwierdza, że nie zawierało ono wniosku o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd nie dopatrzył się również podstaw do przeprowadzenia takiego dowodu z urzędu. W sprawie nie ma bowiem istotnych wątpliwości, dla wyjaśnienia których dowód z dokumentów wzmiankowanych w piśmie mógłby okazać się przydatny. Fakt ewentualnego istnienia, przed nabyciem nieruchomości przez skarżącego, obiektu określonego przez skarżącego jako budynek z wiatą nie przeczy ustaleniom dokonanym przez organy administracji i twierdzeniom samego skarżącego przywołanym powyżej. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.