II SA/Kr 1325/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 24 lipca 2024 r. znak: WI-I.7840.22.8.2023.JO w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala. Starosta Brzeski decyzją nr 867/2021 z 21 grudnia 2021 r., znak: AB.6740.767.2021.JC, orzekł o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego - budynku usługowego z częścią mieszkalną, jednorodzinną wraz z nadbudową, przebudową i rozbudową istniejącego budynku usługowego w miejscowości B., na działkach nr [...] i [...]. Decyzja stała się ostateczna w dniu 13 stycznia 2022 r. Następnie w dniu 1 kwietnia 2022 r. M. K. złożyła wniosek o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 kpa postępowania zakończonego powyżej wskazanym pozwoleniem na budowę. Starosta Brzeski postanowieniem z 21 sierpnia 2023 r. znak: ABR.6740.5.33.2022.WB, wznowił postępowanie, które zakończył decyzją z 23 października 2023 r., znak: ABR.6740.5.33.2022.WB, wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 150 § 1 kpa, odmawiającą jej uchylenia, ponieważ nie zachodzi przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, co w konsekwencji wiązało się z brakiem badania przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5, ponieważ tylko w sytuacji, gdy strona złożyła wniosek o wznowienie prawidłowym jest badanie jej zaistnienia. Od tego orzeczenia wnioskodawca złożyła odwołanie zarzucając naruszenie: - art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.03. 80.717 z późn. zm.) w zw. z § 2 pkt. 5 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.03.164. 1588) poprzez błędne oznaczenie obszaru analizowanego, a w konsekwencji nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa wart. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.03.164. 1588) poprzez przeprowadzenie analizy urbanistycznej w nieprawidłowy sposób, co skutkuje błędnie wydaną decyzją, - art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz.U.2024.725 tekst jednolity) – dalej Pb przez błędne przyjęcie, iż działka [...] w miejscowości B. nie jest w obszarze oddziaływania obiektów objętych decyzja Starosty Brzeskiego 867/2021. Wojewoda Małopolski decyzją z 24 lipca 2024 r. Znak sprawy: WI-I.7840.22.8.2023.JO, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 Pb, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że w kwestii zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, skarżąca upatrywała przesłankę wznowieniową postępowania m.in. w tym, że bez swojej winy nie brała udziału w sprawie zakończonej ww. decyzją Starosty Brzeskiego. Wnioskodawczyni jest współwłaścicielem działki nr [...] położonej w miejscowości B. Główne zarzuty zawarte przez skarżącą we wniosku o wznowienie jak i w odwołaniu dotyczy przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 kpa i uciążliwości związanych z zamieszkiwaniem w pobliżu przedmiotowego budynku oraz spowodowanymi już zaistniałymi szkodami powstałymi na skutek jego użytkowania i prowadzonej w nim działalności. Przeprowadzone przez Starostę Brzeskiego postępowanie zasadnie wykazało, iż wnioskodawczyni nie przysługiwał przymiot strony we wskazanym postępowaniu administracyjnym. Na działce nr [...] położonej w miejscowości B. usytuowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany w najbliższej odległości tj. około 0,5 m od ul. [...] i też ta droga publiczna oznaczona jako działka nr [...] oddziela teren inwestycji na odległość około 14,5 m. Ze względu na ww. odległość kwestionowane zamierzenie nie będzie miału wpływu na zabudowę działki skarżącej. Położenie wskazanej działki względem inwestycji wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą ograniczenia w możliwości zabudowy działki należącej do wnioskodawczyni, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Nieruchomość należąca do skarżącej z całą pewnością nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym m.in. w oparciu o przepis § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U.2019.1065 ze zmianami). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu budynki należy sytuować w odległości 4,00 m od granicy z działkami (ścianą z oknami i drzwiami) lub 3,00 m (ścianą bez okien i drzwi). Z powyższego więc wynika, że istniejące budynki znajdują się większej odległości od granicy z działką inwestycyjną, niż wymagają tego przepisy prawa. W związku z tym planowany obiekt, a w szczególności zaprojektowane w nim roboty budowlane w najmniejszym nawet stopniu nie wpływają na ewentualną przyszłą zabudowę działki skarżącej. Ponadto projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektu na działce o numerze [...] położonej w miejscowości B. Powyższą kwestię normuje wyczerpująco przepis § 13 ww. rozporządzenia stanowiący, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1. między ramionami kąta 60º, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a. wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b. 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2. zostały zachowane wymagania, o których w § 57 i 60. Wysokość projektowanych budynków (wg projektu budowlanego to 11,25 m) oraz jego odległość ponad 14,5 m do działki nr [...], a do istniejącego na niej budynku taka sama odległość, sprawiają, że działka skarżącej z całą pewnością nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, wyznaczonym na podstawie przepisu § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., gdyż w żaden sposób nie zacienia istniejącego na niej budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W kontekście przesłaniania, że na dzień wydania spornego pozwolenia na budowę zarówno na terenie działki inwestycyjnej, jak i skarżącej, nie obwiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dlatego też dla budowy budynku usługowego z częścią mieszkalną jednorodzinną wraz z nadbudową, przebudową i rozbudową istniejącego budynku usługowego została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Dla ewentualnej rozbudowy, czy nadbudowy budynku mieszkalnego na działce wnioskodawczyni również koniecznym będzie uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. W wydanej dla omawianej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy wskazano na konieczność lokalizacji budynku w odległości 6 m od krawędzi jezdni, co ma również znaczenie w kwestii przyszłej rozbudowy budynku na działce skarżącej, który i tak jest już usytuowany w odległość 0,5 m od drogi. Mając na względzie przytoczone powyżej argumenty nie może dojść do przesłaniania budynku mieszkalnego na działce skarżącej i jakiegokolwiek oddziaływania na jej zabudowę. W zakresie nasłoneczniania również przedmiotowa inwestycja nie będzie miała żadnego wpływu na działkę skarżącej. Nieruchomości objęte oddziaływaniem ze względu na ograniczenie w nasłonecznianiu to działka nr [...] i [...] położone w B. Odnosząc się do przepisów przeciwpożarowych, o których mowa w § 271 - § 273 warunków technicznych, z ich treści wynika, iż minimalne odległości między budynkami powinny wynosić 8 m. Odległość między budynkami (na działce inwestycyjnej i skarżącej) wynosi dużo więcej niż 8,00 m, co zostało wykazane powyżej a mianowicie wynosi 14,5 m. Również nie dojdzie do ograniczeń w zabudowie działki skarżącej jeśli chodzi o przepisy dotyczące sytuowania miejsc postojowych z uwagi na fakt, że trzy miejsca postojowe zlokalizowane są w odległości około 10 m od granicy działki skarżącej. Ewentualne kwestie podnoszone przez skarżącą w zakresie niewłaściwego parkowania, czy uszkodzenia elewacji domu stanowią kwestie cywilne rozstrzygane przed sądami powszechnymi i nie mają żadnego wpływu na ocenę przy ustalaniu statusu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pb. Według oceny Wojewody Małopolskiego, kwestionowana decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i przepisami wykonawczymi do tej ustawy, w tym przedmiotowe zamierzenie spełnia wymagania dotyczące między innymi poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich określonych w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektów, uzasadnionych interesów osób trzecich. Projektowana inwestycja nie pozbawia skarżącej dostępu do drogi publicznej. Sam fakt posiadania nieruchomości przy drodze publicznej, po której odbywa się dojazd do przedmiotowej inwestycji i jej użytkowanie stanowi interes faktyczny, a nie prawny, co oznacza, że nie daje on uprawnień strony. W okolicznościach tej sprawy nie doszło również do ingerencji w interesy osób trzecich w zakresie naruszenia stosunków wodnych ze względu na odprowadzenie wód opadowych do kanalizacji deszczowej. Nie można uznać również, że nieruchomość skarżącej winna być uznana za znajdującą się w obszarze oddziaływania tej inwestycji, gdyż sam charakter inwestycji nie daje podstaw do uznania, że ruch samochodowy, hałas, wody opadowe, czyli uwarunkowania związane z eksploatacją budynku będą niewątpliwie wiązać się z oddziaływaniem na tak usytuowaną nieruchomość, ograniczać jej sposób zabudowy. Powoływanie się na przewidywalny wzmożony ruch samochodowy nie daje podstaw do uznania za stronę tego postępowania. Hałas powstający na etapie budowy jest uciążliwością o charakterze krótkotrwałym i ustępuje po zakończeniu budowy, nie stwarzając ograniczeń w zabudowie działki skarżącej. Ponadto eksploatacja zaprojektowanego budynku nie będzie powodować ponadnormatywnego odziaływania na powietrze atmosferyczne z uwagi na niewielką emisję zanieczyszczeń. Źródłem interesu prawnego skarżącej nie mogą być immisje pośrednie jak hałas, ruch samochodowy, zapach, światło emitowane przez obiekty. Fakt "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia przyznania osobom poszkodowanym tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pb. W przedstawionym powyżej stanie faktycznym nie może być w ogóle mowy o spełnieniu przesłanki wynikającej z powołanego na wstępie Prawa budowlanego, tj. tego, aby działka skarżącej znajdowała się w obszarze oddziaływania generowanym przez projektowaną inwestycję. Zatem biorąc powyższe pod uwagę w szczególności treść definicji obszaru oddziaływania, którego istnienie warunkują ograniczenia w zabudowie projektowane roboty budowlane ograniczenia takiego nie wprowadzają. Ponadto "interes innych stron postępowania nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 ustawy prawo budowlane, bo prawo do zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - i tylko w tym zakresie organ administracji architektonicznobudowlanej może ingerować w planowaną zabudowę" (tak wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 stycznia 2020 r. II SA/Go 817/19, LEX nr 2767639). Co więcej wydając decyzję w sprawie pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą uzależniać swoich rozstrzygnięć od zdarzeń przyszłych i niepewnych. Nie sposób zaaprobować stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami p.b. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 października 2019 r. VII SAAA/a 1002/19, LEX nr 2740322). Wnioskodawczyni nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu, czego dowodem jest prawidłowo wydana decyzja przez Starostę Brzeskiego. Poza sporem pozostaje, że nieruchomość skarżącej znajduje się w sąsiedztwie działki, na której zaprojektowano przedmiotowe zamierzenie, co jednocześnie przesądza o istnieniu interesu faktycznego, a nie prawnego dającego podstawę do przyznania statusu strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu. Wykazanie przepisu prawa materialnego daje podstawę do przyznania statusu strony. Sąsiedztwo takiego uprawnienia nie daje. Powyższy pogląd jest utrwalony w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Brak jest przepisów prawa, które potwierdzałyby tezę, że nieruchomość odwołującej znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. W szczególności przepisami takimi nie są ani przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ani też przepisy ustawy Prawo budowlane. Omawiany obiekt budowlany został zaprojektowany zgodnie z art. 5 ust. 1 Pb, w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Tylko ograniczenia w zabudowie nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym pozwolenia na budowę (wyrok WSA w Warszawie z dnia 11.10.2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2239/06, LEX nr 439881 oraz wyrok WSA z 17.01.2008 r., sygn. akt 1410/07, LEX nr 487985). Takiego przepisu prawa, który ograniczałby zabudowę działki nr [...] z uwagi na planowane roboty budowlane, organ odwoławczy nie dopatrzył się. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył wnioskodawca zarzucając: 1. błędne przyjęcie, że M. K. w toku prowadzonego postępowania nie wykazała, zaistnienia przesłanek wznowieniowych z art.145 § 1 pkt 4 i 5 kpa oraz naruszenie art.151 § 1 pkt 1 k.p.a., jak również wobec błędnego uznania, iż w niniejszej sprawie nie ziściły się przesłanki stanowiące podstawę uchylenia ostatecznej decyzji. 2. błędną analizę zebranego materiału a co za tym idzie błędne ustalenia, które miały istotny wpływ na treść i formę wydanej decyzji. 3. błędne przyjęcie, iż w powyższej sprawie skarżąca nie udowodniła, iż podstawie art.28 k.p.a w związku z art.ł40 k.c mający istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia prze błędne przyjęcie, iż skarżąca nie wykazała istnienia interesu prawnego. W uzasadnieniu podano, iż skarżąca w postępowaniu udowodniła, iż ma konkretny indywidualny i prawny interes. Planowana rozbudowa narusza jej prawa. Dochodzi do obniżenia wartości nieruchomości oraz pogorszenia warunków życia. Obecnie tj. 25 maja 2024 r po raz czwarty zgłoszono do Komendy Rejonowej Policji w Brzesku uszkodzenie mienia budynku mieszkalnego oraz ogrodzenia przy ul. [...] przez pojazd mechaniczny, sprawę zarejestrowano pod numerem RSOW 790/24. jest dalej w toku. Sama możliwość powstania w przyszłości jak również już w przeszłości ujemnych następstw realizacji inwestycji wystarczy do uznania, że podmiot będący właścicielem działki, której mogą dotyczyć te następstwa, posiada interes prawny i może odgrywać rolę strony postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z art. 54 pkt. 2 i w związku z art. 64 ust 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja winna zawierać uwarunkowania w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, które wynikają z ustaw szczególnych. Wzmożony ruch pojazdów po drodze wewnętrznej, bezpośrednio sąsiadującej na całej długości z nieruchomością współwłaścicieli, trudno określić mianem hipotetycznego i nie powodującego istotnego oddziaływania na dotychczasowy sposób korzystania z tej nieruchomości. W aktach sprawy zalega materiał w postaci płyty CD z materiałem jak samochód stacza się z podjazdu hurtowni "[...]" uderzając w dom przy. ul [...], powodując uszkodzenie ściany nośnej budynku. Wyładunek i rozładunek odbywa się na ul. [...] co cały czas naraża na immisje. Planowany budynek jest dużych rozmiarów co niewątpliwie wpłynie na kwestię zacienienia ale i obejmuje niewielką liczbę mając pod uwagą zakres inwestycji- miejsc postojowych, które to okoliczności powodują realne zagrożenie dla nieruchomości skarżącej i wpłynie na możliwość oraz swobodę korzystania z drogi dojazdowej do jej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że wniosek skarżącej o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 19 marca 2025 roku nie zasługiwał na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy, informacja o ustanowieniu pełnomocnika z urzędu, została skarżącej doręczona w dniu 24 lutego 2025 roku (k.54 a.s.), a zatem ponad 3 tygodnie przed wyznaczonym terminem rozprawy. Pełnomocnik skarżącej otrzymał zawiadomienie o terminie rozprawy w dniu 7 marca 2025 roku (k. 55 a.s.), a zatem prawie 2 tygodnie przed wyznaczonym terminem rozprawy. W tym stanie rzeczy okoliczności podniesione na uzasadnienie wniosku o odroczenie rozprawy nie zasługiwały na uwzględnienie. Przechodząc do meritum sprawy należy zaznaczyć, że kontrolowana decyzja wydana została w ramach postępowania wznowieniowego, dotyczącego decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W myśl jednolitego orzecznictwa, niezależnie od procesowych i materialnych cech postępowania o pozwolenie na budowę oraz postępowania o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, we wznowionym postępowaniu, po wszczęciu postępowania wznowieniowego, wprost znajdują zastosowanie przepisy art. 28 ust. 2-4 Prawa budowlanego (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2023 r., II OSK 1075/22). Zgodnie z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, w wersji obowiązującej w niniejszym wypadku, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Z powyższych przepisów wynika zatem, że w celu ustalenia stron postępowania o pozwolenie na budowę należy zweryfikować, czy na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego, inwestycja oddziałuje na inne nieruchomości w sposób wpływający na możliwość ich zabudowy. Przymiot strony nie przysługuje z samej racji posiadania prawa własności sąsiedniej nieruchomości, istnienia interesu faktycznego, czy oddziaływania inwestycji w sposób inny niż formalnie zdefiniowany treścią art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Doniosłe znaczenie ma jedynie kwestia ustalenia, w oparciu o przepisy prawa materialnego, oddziaływania przez inwestycję na inne nieruchomości w sposób ograniczający ich zabudowę. Status strony w postępowaniach o udzielenie pozwolenia na budowę oceniany jest bowiem wyłącznie w oparciu o art. 28 ust. 2 prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Obszar oddziaływania ustala się zatem na podstawie przepisów odrębnych, które z uwagi na cechy obiektu budowlanego wprowadzają ograniczenia w zabudowie terenu. W przypadku kontrolowanego postępowania organ dokonał dokładnych i wyczerpujących ustaleń, z których jednoznacznie wynika, że przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na nieruchomość skarżącej w sposób mogący ograniczać jej zabudowę. Znalazło to odzwierciedlenie w rozważaniach przedstawionych na str. 6-8 zaskarżonej decyzji, których obszerna część została przytoczona w części historycznej niniejszego uzasadnienia. Rozpoznający sprawę Sąd, w całości aprobuje dokonane przez organ ustalenia stanu faktycznego i wyrażoną ocenę o braku oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżącej w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Zaznaczyć przy tym należy, że z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że skarżąca upatruje możliwości oddziaływania przedmiotowej inwestycji na jej nieruchomość, poprzez różnego rodzaju immisje oraz możliwość dojścia do ponownych zdarzeń polegających na uszkodzeniu jej budynku przez samochody kontrahentów inwestora. Powyższe okoliczności na prawnej płaszczyźnie nie mogą jednak prowadzić do przyznania skarżącej statusu strony w pozwoleniu na budowę. Co się natomiast tyczy merytorycznych zarzutów do samej decyzji o pozwoleniu na budowę, to w sytuacji kiedy decyzja o pozwoleniu na budowę ma walor decyzji ostatecznej, a stronie skarżącej nie może być przyznany przymiot strony w postępowaniu, w którego wyniku decyzja ta została wydana, to w postępowaniu wznowieniowym, na etapie przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia i uznania, że przyczyna ta nie zachodzi, to zarówno organ, jak i Sąd nie może weryfikować zgodności z prawem ostatecznej decyzji, której dotyczy wznowienie. Z tych przyczyn, w kontrolowanym postępowaniu zarzuty skarżącej podnoszące, że wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest niezgodna z prawem, pozostają bezprzedmiotowe, gdyż w niniejszym postępowaniu nie mogą być merytorycznie oceniane. Podobnie jak zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Związane jest to z tym, że przeprowadzenie postępowania wznowieniowego w oparciu o tę przesłankę tj. że wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, możliwe jest w przypadku, kiedy wniosek o wznowienie postępowania w oparciu o tę przesłankę złoży podmiot, któremu przysługuje przymiot strony. Skoro w wyniku postępowania przeprowadzonego co do przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. okazało się, że przesłanka ta nie zachodzi i stronie skarżącej w kwestionowanym postępowaniu o pozwolenie na budowę przymiot strony nie przysługuje, zachodziły podstawy do odmowy uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę bez merytorycznego badania, czy zachodzi przesłanka o jakiej stanowi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Konkludując należy stwierdzić, że organ dokonał wyczerpującej i prawidłowej oceny, z której wynika, że skarżącej nie przysługuje w przedmiotowym postępowaniu o pozwolenie na budowę przymiot strony. Odnosząc się do okoliczności związanej z wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2024r. wydanym do sygnatury akt II SA/Kr 618/24 (k. 60 a.s.), którym tutejszy Sąd uchylił decyzję SKO w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia po wznowieniu postępowania należy podkreślić, że krąg stron w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy ustalany jest na ogólnych zasadach, czyli innych niż krąg stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Z uwagi na to krąg stron w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy z reguły jest szerszy, niż krąg stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Ponadto w w/w wyroku Sąd nie przesądził, że skarżącej w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy przysługiwał przymiot strony, jednoznacznie wskazując, że rozstrzygnięcie organu zapadło przedwcześnie i wymaga rozważenia dodatkowych okoliczności, których w tamtym postępowaniu organy nie uwzględniły. Z powyższych przyczyn skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.