II SA/Kr 1356/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2022 r. sprawy ze skargi Spółki Wodociągowej [...] z siedzibą w T. . na uchwałę nr XL/280/2021 Rady Gminy Gródek nad Dunajcem z dnia 14 września 2021 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości oddala skargę. UZASADNEINIE Rada Gminy Gródek nad Dunajcem w dniu 14 września 2021 r. podjęła – na wniosek Wójta Gminy - uchwałę nr XL/280/2021 w sprawie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości położonej w m. Tropie w trybie przetargu – k. 65 akt sprawy. Jako podstawę podjęcia uchwały wskazano art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1372) oraz art. 13 ust. 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1990). W § 1 tej uchwały wskazano, że "Rada Gminy Gródek nad Dunajcem wyraża zgodę na sprzedaż nieruchomości położonej w Tropiu, oznaczonej w rejestrze gruntów działką nr 93/2, o powierzchni 0,03 ha, zapisanej w księdze wieczystej nr NS1S/00128651/4, z przeznaczeniem na poprawę zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej w trybie przetargu. Spółka Wodociągowa Tropie z siedzibą w Tropiu wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę z dnia 21 listopada 2021 r. na ww. uchwałę, zaskarżając ją w całości. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej uchwale naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 128 ust. 2 pkt 9 a) ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 24 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899) w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (Dz. U. z 20202, poz. 1740) dalej: k.c. w zw. z art. 199 k.c. w zw. z art. 206 k.c. - poprzez ich błędne zastosowanie, poprzez wydanie zaskarżonej uchwały z przekroczeniem uprawnień rady gminy w sytuacji, gdy Gmina Gródek nad Dunajcem nie jest wyłącznym właścicielem działki nr 93/2 położonej w Tropiu, a brak było zgody Spółki Wodociągowej w Tropiu do sprzedaży nieruchomości w trybie przetargu. Na podstawie powyższego skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Rada Gminy Gródek nad Dunajcem podjęła zaskarżoną uchwałę w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości położonej w Tropiu w trybie przetargu. Gmina Gródek nad Dunajcem nie jest jednak wyłącznym właścicielem tej nieruchomości, w związku z czym niemożliwa jest jej sprzedaż bez zgody współwłaściciela, którym jest Spółka Wodociągowa Tropie z siedzibą w Tropiu. Czynność prawna w postaci sprzedaży nieruchomości bez zgody wszystkich współwłaścicieli jest nieważna. W wyroku częściowym z dnia 24 lutego 2016 r. wydanym przez Sąd Okręgowy w Nowym Sączu w sprawie o sygn. akt I C 1550/14 Sąd ustalił, że budowę wodociągu w Tropiu finansowały trzy podmioty: Spółka Wodociągowa Tropie z siedzibą w Tropiu, Gmina Gródek nad Dunajcem oraz "Dunajec" Sp. z o.o. Ww. wyrokiem Sąd oddalił powództwo Spółki Wodociągowej Tropie o wydanie nieruchomości oraz sieci wodociągowej w Tropiu uzasadniając tego rodzaju rozstrzygnięcie stwierdzeniem, że w stosunku do nieruchomości i sieci wodociągowej zachodzi współwłasność pomiędzy Spółką Wodociągową w Tropiu i Gminą Gródek nad Dunajcem. Obecnie postępowanie toczy się w dalszym ciągu w związku z koniecznością ustalenia wielkości udziałów przypadających współwłaścicielom. Dalej podniesiono w uzasadnieniu skargi, że działka nr 93/2 położona w Tropiu jest więc przedmiotem współwłasności; w stosunku do przedmiotowej nieruchomości w dalszym ciągu toczy się postępowanie przed Sądem Okręgowym w Nowym Sączu pod sygn. akt I C 1550/14 w celu dokładnego ustalenia wielkości udziałów przysługujących współwłaścicielom. Sprzedaż tej nieruchomości bez zgody wszystkich współwłaściciel jest czynnością nieważną, a jej podjęcie będzie implikowało konieczność podjęcia przewidzianych prawem kroków prawnych celem odwrócenia skutków tej czynności. Podkreślenia wymaga również, że pomimo informowania o tym fakcie Rady Gminy przez pełnomocnika Spółki pismem z dnia 9 września 2021 r., podejmując uchwałę o sprzedaży ww. nieruchomości ze świadomością wątpliwości co do jej stanu prawnego, radni Gminy Gródek nad Dunajcem są odpowiedzialni za skutki podjęcia takiej czynności prawnej. Pismem z dnia 20 września 2021 r. skarżąca, za pośrednictwem swojego pełnomocnika, wezwała Radę Gminy Gródek nad Dunajcem do usunięcia naruszenia prawa. Uchwałą z dnia 27 października 2021 r. nr XLI/293/2021 wniosek ten został odrzucony z argumentacją, że Rada Gminy nie może stwierdzić nieważności uchwały, bowiem uprawnienie takie posiada wyłącznie Wojewoda Małopolski. Stanowisko to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 4 listopada 2021 r. Biorąc pod uwagę powyższe w chwili uchwalenia przez Radę Gminy Gródek nad Dunajcem ww. uchwały naruszono podstawowe zasady ujęte w ustawie o gospodarce nieruchomościami, jak również prawo własności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu stanowiska podniesiono, że organ nie może się zgodzić z argumentacją skarżącej co do wadliwości zaskarżonej uchwały. Przedmiotem zaskarżonej uchwały była działka ewidencyjna nr 93/2 w Tropiu. Wyłącznym właścicielem w/w nieruchomości jest Gmina Gródek nad Dunajcem. W księdze wieczystej nr NS1S/00128651/4 nie ma żadnej wzmianki o niezgodności księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Nie ma również ujawnionych żadnych obciążeń na rzecz Spółki Wodociągowej Tropie. Faktem jest, że od 2014 roku toczy się sprawa przed Sądem Okręgowym w Nowym Sączu, sygn. akt I C 1550/14 z powództwa Spółki Wodociągowej w Tropiu przeciwko Gminie Gródek nad Dunajcem o ustalenie wysokości udziałów w sieci wodociągowej. Niemniej zgodnie z wyrokiem częściowym z dnia 24 lutego 2016 r. sygn. akt I C 1550/14 Sąd oddalił powództwo Spółki Wodociągowej Tropie w stosunku do Spółki Dunajec (pierwotnie też pozwanej) oraz oddalił wniosek w/w powoda o udzielenie zabezpieczenia. Wbrew twierdzeniom skarżącej, wiążąca w tym zakresie jest sentencja w/w wyroku, nie zaś jego uzasadnienie. Poza tym sieć wodociągowa nie jest częścią składową nieruchomości, lecz składnikiem przedsiębiorstwa. Nadmieniono również, że prowadzone postępowanie wyjaśniające przez nadzór Wojewody Małopolskiego - zresztą zainicjowane przez skarżącą - nie wykazało żadnej wadliwości przedmiotowej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie zarządzeniem z 3 lutego 2022 r. wyznaczył na 10 marca 2022 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, poprzedzone było próbą uzyskania od stron postępowania potwierdzenia istnienia technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 11 stycznia 2022 r.). Jednak nie uzyskano od wszystkich stron postępowania potwierdzenie posiadania ww. technicznych możliwości. Skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżącej i skarżonego organu, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przedmiotem kontroli działalności organów administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne są między innymi akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kryterium tej kontroli stanowi zgodność z prawem aktu, przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie do treści art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Niewątpliwie kontrolowana uchwała jest aktem organu jednostki samorządu terytorialnego z zakresu administracji publicznej. Dotyczy zadań i uprawnień gminy w zakresie dysponowania majątkiem gminnym. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie została oparta na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1372), zwanej dalej u.s.g. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Kontrola sądowa zaskarżonego aktu wymaga zatem w pierwszej kolejności ustalenia kwestii interesu prawnego skarżącej, która twierdzi, powołując się na treść uzasadnienia wyroku częściowego z dnia 24 lutego 2016 r. wydanego przez Sąd Okręgowy w Nowym Sączu w sprawie o sygn. akt I C 1550/14 (ww. wyrok z uzasadnieniem znajduje się w aktach sprawy na k. 6-37), że jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w Tropiu, oznaczonej w rejestrze gruntów działką nr 93/2, o powierzchni 0,03 ha, zapisanej w księdze wieczystej nr NS1S/00128651/4. W niniejszej sprawie żądaniem skargi objęto stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Wykazanie przez skarżącą naruszenia jej interesu prawnego jest nie tylko warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., ale też determinuje zakres merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu. Weryfikacja przez Sąd zaskarżonej uchwały może dotyczyć tych jej elementów, które pozostają w związku z indywidualnym interesem podmiotu skarżącego i powodują dla niego następstwa w postaci ograniczenia, bądź pozbawienia konkretnych uprawnień. Kwestia różnicy między ustaleniem braku indywidualnego interesu prawnego a jego istnieniem, ale nie stwierdzeniem w sprawie naruszenia prawa, jest nieostra. Dystynkcję tą uwypukla art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Sąd wskazuje, że co do zasady instytucja odrzucenia skargi powinna bowiem służyć do wykluczania skarg kierowanych przeciwko aktom, w których brak jest jakiegokolwiek "łącznika materialnoprawnego" i które to w oczywistym zakresie nie spełniają wymaganego prawem kryterium indywidualizacji naruszonego interesu prawnego. W tej mierze Sąd podziela wyrażany już w orzecznictwie pogląd, że regulacja art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. dotyczy jedynie tych przypadków, gdy brak naruszenia interesu prawnego jest oczywisty. Jeśli natomiast przepis szczególny, jako warunek skutecznego wniesienia skargi, formułuje naruszenie interesu prawnego skarżącego, zaś owo naruszenie może być wykazane jedynie w toku postępowania sądowoadministracyjnego, a ocena w tym zakresie pozostaje w związku z badaniem legalności zaskarżonych aktów, brak jest podstaw do odrzucenia skargi (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 lipca 2018 r., II SA/Łd 155/18, CBOSA; teza wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 10 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Go 422/20). Uznanie dopuszczalności skargi oczywiście nie przesądza o jej zasadności, ale umożliwia Sądowi wypowiedzenie się co do tego, czy zaskarżona uchwała rzeczywiście narusza indywidualny interes prawny skarżącej. O powodzeniu skargi przesądza wykazanie naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Uchwała, czy też jej konkretne postanowienie, musi naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego, pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością (teza postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 listopada 2019 r., sygn. II SA/Rz 1118/19). Przechodząc zatem do oceny tego, czy poprzez wydanie zaskarżonego aktu doszło w sprawie do naruszenia interesu prawnego skarżącej poprzez naruszenie jej prawa własności (współwłasności działki nr 93/2 w Tropiu) wskazać należy, że – jak wynika z księgi wieczystej nr NS1S/00128651/4 – jedynym i wyłącznym właścicielem ww. nieruchomości jest Gmina Gródek nad Dunajcem. W przywołanej wyżej księdze wieczystej nie ma żadnej wzmianki o niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym; nie ma również ujawnionych żadnych obciążeń na rzecz skarżącej Spółki Wodociągowej Tropie. Jak wynika z dołączonej do skargi kopii wyroku z uzasadnieniem, od 2014 r. toczy się przed Sądem Okręgowym w Nowym Sączu sprawa o sygn. akt I C 1550/14 z powództwa Spółki Wodociągowej Tropie z siedzibą w Tropiu przeciwko Gminie Gródek nad Dunajcem o ustalenie wysokości udziałów w sieci wodociągowej. Jednak, jak wynika z wyroku częściowego z dnia 24 lutego 2016 r. sygn. akt I C 1550/14 Sąd oddalił powództwo Spółki Wodociągowej Tropie w stosunku do Spółki Dunajec (pierwotnie też pozwanej) oraz oddalił wniosek ww. powoda o udzielenie zabezpieczenia. Rację ma organ, że wbrew twierdzeniom skarżącej, wiążąca jest sentencja ww. wyroku, nie zaś jego uzasadnienie. Poza tym sieć wodociągowa nie jest częścią składową nieruchomości, lecz składnikiem przedsiębiorstwa. Zarzut, którym skarżąca indywidualizuje swój interes prawny znajduje się na granicy zastosowania przepisu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.. Indywidulany interes prawny skarżąca wywodzi bowiem z twierdzenia o przysługującym jej prawie współwłasności działki nr 93/2 w Tropiu, co skutkowało przejściem do merytorycznej oceny tego zarzutu i rozstrzygnięciem niniejszej sprawy wydanym w składzie trzech sędziów wyrokiem oddalającym skargę. Zatem nie będąc właścicielem/współwłaścicielem działki nr 93/2 w Tropiu skarżąca nie ma legitymacji czynnej do wniesienia przedmiotowej skargi. Jej prawo własności do ww. działki nie zostało bowiem naruszone. Skarżąca nie twierdzi także, że jest właścicielem jakiejkolwiek działki sąsiadującej z działką nr 93/2 w Tropiu, będącą przedmiotem zaskarżonej uchwały. Kwestia skutku braku legitymacji czynnej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie jest oczywista. Brak legitymacji do wniesienia skargi wynika z braku interesu prawnego (art. 50 § 1 p.p.s.a.), który jest instytucją prawa materialnego. Brak legitymacji czynnej, co do zasady, skutkuje zatem oddaleniem skargi. Potwierdza to pośrednio nowelizacja dokonana ustawą z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), mocą której do art. 58 § 1 p.p.s.a. dodano (z dniem 15 sierpnia 2015 r.) pkt 5a, nakazujący odrzucenie skargi, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Odrzucenie skargi następuje więc na podstawie przepisu szczególnego, ograniczającego swoje działanie do sytuacji, w której spełnione są dwie przesłanki: chodzi o skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., oraz stwierdzono brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. I OSK 115/16). W niniejszej sprawie skarżąc uchwałę organu samorządu terytorialnego Spółka Wodociągowa Tropie z siedzibą w Tropiu nie wykazała istnienia związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną. Innymi słowy, nie udowodniła, że zaskarżona uchwała nie tylko narusza prawo, ale i jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawnomaterialną skarżącej, pozbawiając ją pewnych uprawnień albo uniemożliwiając ich realizację. Dlatego skarga podlegała oddaleniu. Nie poddając zatem przedmiotowej uchwały merytorycznej kontroli – wobec braku legitymacji czynnej skarżącej do wniesienia przedmiotowej skargi – Sąd ubocznie jedynie zauważa, że zaskarżona uchwała nie zawiera uzasadnienia. Wprawdzie, co do zasady, uregulowania ustawy o samorządzie gminnym nie wprowadzają obowiązku uzasadniania uchwał organów samorządu, jednak w świetle zasady demokratycznego państwa prawnego i adresowanego do wszystkich organów władzy publicznej nakazu działania na podstawie i w granicach prawa (art. 2 i art. 7 Konstytucji RP) niedopuszczalne jest podejmowanie aktów władzy publicznej - w tym uchwał organów samorządu - bez ujawnienia przyczyn przemawiających za konkretnym rozstrzygnięciem (por. np. wyrok NSA z 17 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1170/12; z 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2522/12). Wymóg działania na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania, rodzi po stronie organów władzy publicznej obowiązek motywowania jej rozstrzygnięć. Ponadto obowiązek powyższy jest elementem zasady jawności działania władzy publicznej, będąc zaliczanym do standardów demokratycznego państwa prawnego (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 410/06). Uzasadnienie uchwały organu gminy warunkuje możliwość jej kontroli przez organy nadzoru oraz kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Sąd administracyjny ma prawo badać powody, które legły u podstaw każdego zaskarżonego rozstrzygnięcia, a to oznacza, że organ podejmujący to rozstrzygnięcie ma prawny obowiązek nie tylko sporządzić uzasadnienie, ale przedstawić motywy załatwienia konkretnej sprawy indywidualnej, wynikającego z podjętej uchwały rady gminy. Brak uzasadnienia uchwały stanowi naruszenie prawa, jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej i stanowiąc naruszenie nieistotne pozostaje bez wpływu na jej rozstrzygnięcie. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny oraz z orzecznictwem sądów administracyjnych, do istotnego naruszenia prawa należy zaliczyć naruszenie przez organ gminy wydający zarządzenie przepisów o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Sąd też zauważa, co jest oczywiste, że samo podjęcie uchwały nie jest równoznaczne ze zbyciem (sprzedażą) przedmiotowej nieruchomości położonej w Tropiu, oznaczonej w rejestrze gruntów działką nr 93/2, o powierzchni 0,03 ha. Z przedstawionych powyżej względów Sąd oddalił skargę, jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzekł jak w sentencji. Odnosząc się natomiast do złożonego w odpowiedzi na skargę wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania wskazać należy na art. 200 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawa, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji. Z powyższego wynika zatem, że w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi ustanowiono zasadę, że zwrot kosztów postępowania może nastąpić jedynie na rzecz skarżącego i tylko w sytuacji, gdy skarga została uwzględniona. W świetle powyższego nie jest możliwe zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, gdy skarga została oddalona.