II SA/Kr 1362/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 17 stycznia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia W skardze wniesionej na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 17 stycznia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w postępowaniu egzekucyjnym skarżący zawarł wniosek o wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie. W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Podobnie w postanowieniu z dnia 18 października 2011 r., II GSK 2060/11 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Podstawowym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę przesłanek uzasadniających możliwość powstania znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności wskazane we wniosku powinny mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, uniemożliwia Sądowi weryfikację, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać Sąd. W przedmiotowej sprawie skarżący ograniczył się jedynie do sformułowania w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Nie przedstawił przy tym żadnej argumentacji która wskazywałaby, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje powstanie po jego stronie znacznej szkody lub też trudne do odwrócenia skutki. Podkreślić należy, że uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego nie mogą stanowić zarzuty merytoryczne stawiane samej zaskarżonej decyzji, czy też postanowieniu, ponieważ te będzie rozpoznawał Sąd wydając wyrok. Odniesienie się zatem do tych zarzutów na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji (postanowienia) z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Na końcu podkreślić należy, że wykonanie zaskarżonego postanowienia - związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ma z zasady charakter odwracalny. Konsekwencją bowiem ewentualnego wzruszenia postanowienia przez Sąd, będzie zwrot zapłaconej grzywny. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.