II SA/Kr 1378/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi W. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 września 2019 r., znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Postanowieniem z 4 września 2019 r., znak: [...] Prezydent Miasta T. na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) zawiesił wszczęte na wniosek [...] Spółki Gazownictwa spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na budowę odcinka sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z przyłączem na terenie obejmującym działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w T. przy ulicy [...], na czas 12 miesięcy licząc od dnia złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. do dnia 18 lipca 2020 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że działki stanowiące teren przedmiotowej inwestycji znajduje się w obszarze, co do którego Rada Miejska w T. podjęła uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w T. z 29 sierpnia 2018 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze miasta T. w rejonie ul. [...], linii kolejowej nr [...] T. -L. oraz drogi krajowej nr [...], co zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może być podstawą do zawieszenia procedury wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego na okres 12 miesięcy. Teren objęty wnioskiem leży w granicach opracowania. W związku z tym, iż nie ma jeszcze rysunku planu trudno określić projektowane przeznaczenie wnioskowanych działek. Objęty uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia planu teren położony jest po dwóch stronach ulicy [...]. Istotną problematyką do rozwiązania w projekcie planu jest zapewnienie właściwej obsługi komunikacyjnej części terenu położonej po zachodniej stronie ul. [...] i włączenie do niej projektowanych dróg ze względu na zabudowę istniejącą przy niej. Jednym, a może jedynym miejscem włączenia drogi obsługującej ten teren jest skrzyżowanie ul. [...] i [...], czyli teren na którym projektowana jest wnioskowana inwestycja. Teren ten wskazuje również koncepcja połączenia ul. [...] z ul. [...] opracowana na zlecenie Zarządu Dróg i Komunikacji w T.. Zażalenie na postanowienie organu l instancji wnieśli: [...] Spółka Gazownictwa spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., oraz W. F.. [...] Spółki Gazownictwa sp. z o.o. podniosła, iż z uwagi na wczesną fazę procesu planistycznego brak jest realnych możliwości uchwalenia planu przed datą kończącą okres zawieszenia postępowania określony zaskarżonym postanowieniem. W. F. zarzucił natomiast "naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 58 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w realiach niniejszej sprawy zachodzi konieczność zawieszenia postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 25 września 2019 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), art. 58 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że przesłanką zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji jest podjęcie i prowadzenie prac, bądź nawet sam zamiar podjęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja. Tym samym wystarczającą okolicznością do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji, jest już samo powzięcie przez organ wiadomości o zamiarze podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Skoro już sam zamiar podjęcia uchwały daje podstawy do zawieszenia postępowania, z całą pewnością podstawy takie ziszczają się w sytuacji, gdy prace nad opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są już zaawansowane, a więc co najmniej podjęta została uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu. Konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w przepisie art. 58 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, daje więc organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji, podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań, co do przesłanek zawieszenia. Odwołując się do poglądów wyrażonych w orzecznictwie organ II instancji wskazał, że możliwość zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy stanowi swoistą tamę dla możliwości obchodzenia władztwa planistycznego gminy w okresie, kiedy organy gminy zamierzają uchwalić plan bądź prowadzą już prace zmierzające do jego uchwalenia. Kompetencję tą należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy. Z kolei celem, który przyświecał wskazaniu precyzyjnie maksymalnego okresu zawieszenia postępowania była ochrona wnioskodawcy przed uchyleniem się organu od wydania rozstrzygnięcia, w przypadku gdy nie zostaną zakończone prace planistyczne w czasie zawieszonego postępowania. Krótki, bo 12-miesięczny termin, o którym mówi przepis art. 58 ust. 1 ustawy jest więc swoistym kompromisem pomiędzy władztwem planistycznym gminy, a uprawnieniami inwestora. Odnosząc się do przesłanek jakimi kierował się Prezydent Miasta T., wydając zaskarżone postanowienie kolegium stwierdziło, że objęte wnioskiem o wydanie decyzji działki bezsprzecznie znajdują się w obszarze objętym uchwałą nr [...] z 29 sierpnia 2018 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze miasta T., w rejonie ul. [...], linii kolejowej nr [...] T. - L. oraz drogi krajowej nr [...]. Zatem wyczerpana została w zasadzie jedyna przesłanka warunkująca możliwość zawieszenia postępowania. Brak jest zatem, formalnych podstaw do podważania zasadności wydanego postanowienia o zawieszeniu postępowania. Na marginesie organ II instancji wskazał, że w zaskarżonym postanowieniu organ l instancji przyznawał, iż w związku z tym, iż nie ma jeszcze rysunku planu trudno określić projektowane przeznaczenie wnioskowanych działek. Objęty uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren położny jest po dwóch stronach ulicy [...]. Istotną problematyką do rozwiązania w projekcie planu jest zapewnienie właściwej obsługi komunikacyjnej części terenu położnej po zachodniej stronie ulicy [...] i włączenie do niej projektowanych dróg ze względu na zabudowę istniejącą przy niej. Jednym, a może jedynym miejscem włączenia drogi obsługującej ten teren jest skrzyżowanie ul. [...] i [...], czyli teren na którym projektowana jest wnioskowana inwestycja. Teren ten wskazuje również koncepcja połączenia ulicy [...] z ulicą [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł W. F.. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 58 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na przekroczeniu granic uznania administracyjnego i przyjęcie, że w realiach przedmiotowej sprawy zachodzi obiektywna konieczność zawieszenia postępowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci budowy odcinka sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z przyłączami. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego je postanowienia organu l Instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podał, że nie zgadza się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie w jakim zawęża on ocenę możliwości wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania w trybie art. 58 pkt 1 ppzp do wyłącznej kontroli spełnienia przesłanek formalnych określonych w treści powołanego przepisu. Jak wskazuje się w orzecznictwie i piśmiennictwie, ocena zasadności skorzystania z instytucji zawieszenia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, podlega nie tylko ocenie merytoryczno-formalnej, ale również w szerokim zakresie zasadza się na koncepcji uznania administracyjnego organu. Powyższe, w połączeniu z funkcjonowaniem zasady prawdy obiektywnej, uprawnia organ do wyboru wydanego rozstrzygnięcia, przy czym przedmiotowy wybór nie może wynikać z dowolności, a nadto pozostać in abstracto od stanu faktycznego sprawy. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci budowy odcinka sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z przyłączem na poszczególnych działkach, nie będzie pozostawał w oczywistej sprzeczności ze sporządzanym planem zagospodarowania przestrzennego, który istotnie pełni wiodącą rolę w ustalaniu ładu przestrzennego. W przedmiotowej sprawie istnieją przede wszystkim dokumenty koncepcyjne co do potencjalnych przebiegów drogi między innymi te dotyczące połączenia ulicy [...] z ulicą [...], opracowane na zlecenie [...] Zarządu Dróg i Komunikacji w T., co wpisuje się w założenia infrastrukturalne, wynikające z postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego na budowę odcinka sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z przyłączem na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w T. przy ul. [...]. Okoliczność ta ma doniosłe znaczenie, bowiem jak wynika z uzasadnienia stanowiska organu l instancji, zasadniczym problemem procedury planistycznej, dotyczącej procedowanego obszaru jest "kwestia zapewnienia prawidłowej obsługi komunikacyjnej po zachodniej stronie ul. [...]". Tymczasem, rzeczony dokument koncepcyjny został opracowany na zlecenie Zarządu Dróg i Komunikacji w T. i co do zasady jako jedyne możliwe pod względem celowościowym oraz faktycznym miejsce do włączenia zachodniej części ul. [...], wskazuje właśnie skrzyżowanie ulic [...]. Przedmiotowe skrzyżowanie jest zaś objęte projektowanym odcinkiem sieci gazowej. Zatem skoro projektowana inwestycja jest zbieżna z przyjmowanymi założeniami infrastrukturalnymi dla tego terenu, a wręcz jest w nich uwzględniania, trudno uznać jakoby jej przeprowadzenie mogło prowadzić do zasadniczej zmiany przeznaczenia tego terenu w ramach procedury planistycznej. Wskazane powyżej okoliczności prowadzą do dwóch zasadniczych wniosków. Po pierwsze, projektowana inwestycja celu publicznego jest zbieżna z założeniami ogólnymi oraz projektowymi obsługi komunikacyjnej dla tego terenu. Po drugie, w zasadzie jedyną możliwością połączenia zachodniej części ul. [...] jest teren wspomnianego powyżej skrzyżowania, co równocześnie w sposób pośredni wiąże się z niewielkim prawdopodobieństwem zmiany przeznaczenia terenu objętego tą koncepcją. Zdaniem skarżącego w przedmiotowym stanie faktycznym nie można zatem stwierdzić w sposób obiektywny, że organ nie dysponował żadnym materiałem bądź też materiał ten nie pozwalał w żaden sposób na wnioskowanie co do potencjalnego przeznaczenia tego terenu na gruncie zainicjowanej procedury planistycznej. Skarżący podkreślił, że w związku z zawieszeniem postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego został pozbawiony możliwości przyłączenia swoich działek do planowanej instalacji, przez okres 12 miesięcy. Powyższe biorąc pod uwagę dominujący przedmiot działalności - produkcja mieszanek oraz wyrobów betonowych, a nadto uzależnienie przedsiębiorstwa od energii elektrycznej w okresie grzewczym, w sposób znaczący oddziałuje na kształtowanie się kosztów stałych ponoszonych przez spółkę. Nadto, uwzględniając realia niniejszej sprawy, wątpliwym jest aby procedura planistyczna została ukończona przed upływem okresu zawieszenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz.2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 ppsa, rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 119 pkt 3 ppsa, sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że nie jest ono dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu należy wskazać, że organ odwoławczy rozpatrując zażalenie mógł orzekać jedynie w granicach kwestii proceduralnej, będącej przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji. Oznacza to, iż badając sprawę mógł on kontrolować i odnieść się tylko do tego, co było przedmiotem postanowienia organu I instancji, na które wniesiono zażalenie. W analizowanej sprawie przedmiotem postanowienia była kwestia zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przedmiotem kontroli Sądu było zatem postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania. Podstawę prawną wydanej decyzji stanowił przepis art. 58 ust 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.; dalej ustawa) zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego można zawiesić na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono planu miejscowego lub jego zmiany. Możliwość zawieszenia postępowania wiąże się więc z zamierzonym podjęciem albo prowadzeniem prac nad sporządzeniem i uchwaleniem dla danego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje rozbieżność, co do swobody jaką dysponuje organ przy podejmowaniu decyzji odnośnie celowości zawieszenia postępowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego w trybie art. 58 ust. 1 ustawy. Według jednego poglądu organ zawieszając postępowanie działa w granicach uznania administracyjnego. Przesłanką do zawieszenia postępowania będzie zatem sytuacja, kiedy projektowane zamierzenie objęte decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego lub o ustaleniu warunków zabudowy, jest sprzeczne z przeznaczeniem terenu w przyszłym planie miejscowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 28 lutego 2019 r., sygn. II SA/Kr 38/19 wskazał, że ustawodawca pozostawił kwestię zasadności zawieszenia postępowania swobodnemu, lecz nie dowolnemu uznaniu organu, którego granice wyznacza tak dokumentacja planistyczna wskazująca na ewentualną sprzeczność, co do przeznaczenia objętego planowaną inwestycją terenu i przebieg procesu planistycznego z jednej strony oraz ogólna zasada uwzględniania słusznego interesu obywatela, gdy nie jest on sprzeczny z interesem społecznym. Rozważenie przez organ administracji wstrzymania toku postępowania jest dopuszczalne i celowe, gdy mogłoby zachodzić prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z projektowanymi ustaleniami planu, jak również gdy zachodzi realne prawdopodobieństwo, że prace planistyczne nie zostaną zakończone w okresie, na jaki maksymalnie można zawiesić postępowanie. W przeciwnym razie, skorzystanie z instytucji zawieszenia jest nieuprawnione i stanowi naruszenie granic uznania administracyjnego. Na podobnym stanowisku stanął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z 6 maja 2009 r., sygn. II SA/Ol 157/09 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z z 24 października 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1049/19). W opozycji do powyższego twierdzenia pozostaje drugi nurt orzeczniczy, zgodnie z którym fakt, że ustawodawca dopuścił możliwość zawieszenia postępowania jeszcze na etapie przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do uchwalania planu, przesądza, iż organ nie musi badać ani wykazywać, że przez okres 12 miesięcy, na który może postępowanie zawiesić, plan zostanie uchwalony. Nie można bowiem przewidzieć tej okoliczności skoro jeszcze plan nie jest procedowany a samo procedowanie nie jest uzależnione jedynie od sprawności prawodawcy lokalnego (rady gminy). Fakt, że podmiot który w pierwszej instancji prowadzi postępowanie o ustalenie lokalizacji celu publicznego (wójt, burmistrz czy prezydent miasta) aktywnie uczestniczy w procedurze planistycznej nie zmienia tego, że rada gminy ustalająca plan jest odrębnym organem (art. 11a ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506). Organ administracji nie może przewidzieć zatem jak długo potrwa procedowanie poprzedzające podjęcie uchwały o uchwaleniu planu, co nie zmienia faktu, że może postępowanie zawiesić na okres 12 miesięcy, a jeżeli plan nie zostanie w tym czasie uchwalony zobligowany jest postępowanie podjąć (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z 5 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 39/19). Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 czerwca 2017 II OSK 2685/15 rozważając zagadnienie zawieszenia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy na gruncie analogicznej regulacji zawartej w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazał, że konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w przepisie art. 62 ust. 1 ustawy daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. W szczególności organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kompetencję tą należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie przychyla się do tego ostatniego poglądu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym narzędziem kształtowania ładu przestrzennego gminy, instrumentem jej polityki przestrzennej. Akt ten stanowi powszechnie na danym obszarze obowiązujące prawo, które ten ład kształtuje - wyznacza urbanistyczne ramy, w jakich na tym obszarze można zainwestowania. Decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego i ustaleniu warunków zabudowy wydawane są jedynie wtedy, gdy na danym obszarze plan miejscowy nie obowiązuje. Nie ulega wątpliwości, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przyznaje prymat ustaleniom dokonywanym kompleksowo, w akcie stanowiącym akt prawa miejscowego. Świadczy o tym regulacja zawarta w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy, który obliguje organ który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego do stwierdzenia jej wygaśnięcia dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, a nie została jeszcze wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Temu celowi mają służyć również zapisy zamieszczone w art. 58 i art. 62 ustawy. Przepisy te pozwalają chronić dany obszaru przed zainwestowaniem niezgodnym z zamiarem prawodawcy lokalnego już na etapie poprzedzającym przystąpienie do uchwalania planu a także w jego trakcie jego procedowania. Powyższe przesądza już o prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Warto jednak zwrócić również uwagę na fakt, że organy orzekające w sprawie zaakcentowały, że objęta wnioskiem inwestycja polegająca na budowie odcinka sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z przyłączem w zależności od rozwiązań przyjętych w miejscowym planie może kolidować z zapewnieniem właściwej obsługi komunikacyjnej części terenu położonego po zachodniej stronie ul. [...]. Jednym, a może jedynym miejscem włączenia drogi obsługującej ten teren jest skrzyżowanie ul. [...] i [...] czyli teren na którym projektowana jest wnioskowana inwestycja. Teren ten wskazuje również koncepcja połączenia ulicy [...] z ulicą [...] opracowana na zlecenie zarządu Dróg i Komunikacji w T.. Zatem wbrew zarzutom skargi kwestia ewentualnego konfliktu pomiędzy rozwiązaniami branymi pod uwagę przy uchwalaniu miejscowego planu a przebiegiem planowanej inwestycji została przez organy wszechstronnie rozważona. Analiza dostępnych dokumentów doprowadziła do wniosku o celowości zawieszenia postępowania. Stanowisko to Sąd w pełni podziela. W związku z wątpliwościami skarżącego, czy w okresie zawieszenia postępowania dojdzie do uchwalenia procedowanego planu miejscowego stwierdzić należy, że skoro ustawodawca dopuścił możliwość zawieszenia postępowania jeszcze przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, to uznał tym samym, że przewidziany w przepisie okres zawieszenia postępowania jest wystarczający dla ukończenia tej procedury. Warto przy tym zaznaczyć, że zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie miało miejsce po upływie ponad roku od daty podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu. Istnieje zatem wysokie prawdopodobieństwo, że okres dwóch lat jest czasem wystarczającym do uchwalenia tego planu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.