II SA/Kr 1385/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Jacek Bursa SWSA Magda Froncisz SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie •<» uproszczonym sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie z dnia [...] września 2019 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., znak [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania zakończenia rekultywacji gruntów I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2019 r., nr [...] Wójt Gminy M. negatywnie zaopiniował prace rekultywacyjne dla terenów poeksploatacyjnych odkrywkowego Zakładu Górniczego "[...] na działkach położonych w S. gm. M. oznaczonych nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz na działkach w części objętych rekultywacją nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], o łącznej powierzchni 8,0100 ha. Zażalenie na to postanowienie wniosła spółka Firma A. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 4 września 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.jedn.: Dz.U.2017.1161), oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, że z akt sprawy wynika, że dnia 2 listopada 2016 r. do Urzędu Gminy w M. wpłynęło pismo (pismo sporządzone dnia 25 października 2016 r.), w którym Starosta W. zwrócił się o opinię w sprawie wydania decyzji uznającej rekultywację gruntów za zakończoną na terenie poeksploatacyjnym Odkrywkowego Zakładu Górniczego [...]" położonego na terenie Gminy M.. Wójt Gminy M. postanowieniem z dnia 7 listopada 2016 r. Nr [...] zaopiniował pozytywnie decyzję uznającą rekultywację gruntów za zakończoną. Postanowienie to zostało zaskarżone, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło je i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wójt Gminy M. wydał postanowienie z dnia 12 czerwca 2018 r. Nr [...], w którym ponownie pozytywnie zaopiniował decyzję uznającą rekultywację gruntów za zakończoną. Również to postanowienie zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydano postanowienie negatywnie opiniujące prace rekultywacyjne, będące obecnie przedmiotem kontroli instancyjnej. Wskazano, że przedmiotowe postępowanie prowadzone jest w oparciu o ustawę z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (dalej jako: ustawa) i przytoczono jej art. 20 ust. 1 oraz art. 22 a także definicję legalną pojęcia "rekultywacja", zamieszczoną w art. 4 ust. 4 pkt 18 ustawy. Z akt sprawy wynika, że w sprawie sporządzona została "Opinia w sprawie stanu zrekultywowanego wyrobiska górniczego w kopalni piaskowców krośnieńskich "[...]" w gminie M." (opinia z listopada 2017 r.). Autorami opinii są pracownicy Wydziału Górnictwa i Geoinżynierii Akademii Górniczo-Hutniczej w K.: dr hab. inż. W. N. (Katedra Górnictwa Odkrywkowego), dr hab. inż. Z. N. (Katedra Geomechaniki, Budownictwa i Geotechniki). W opinii stwierdzono, że zaobserwowano kilka przemieszczeń ziemi zaistniałych w okresie marzec-listopad 2017 r., spowodowanych przez intensywne opady deszczu, szczególnie w okresie sierpień-październik. Również stwierdzono przemieszczenie do podnóża kilku fragmentów skał. Zwrócono uwagę, że powyższe zgodne jest z opinią z marca 2017 r., gdzie stwierdzono, że "nie można wykluczyć lokalnego i w bardzo ograniczonym zakresie osypywania gruntu czy odłamków skalnych w wyniku wietrzenia i erozji". Zatem w trakcie oględzin przeprowadzonych na potrzeby sporządzenia w/w opinii, stwierdzono występowanie przemieszczania się gruntu i odłamków skalnych, co zostało udokumentowane na fotografiach zamieszczonych w opinii: zdjęcie nr [...], zdjęcie nr [...], zdjęcie nr [...]. Należy wskazać, iż rekultywacja terenu likwidowanego Zakłady Górniczego "[...]" przeprowadzona została na podstawie decyzji z dnia 29 lipca 2014 r. znak: [...], wydanej przez Starostę W., ustalającej wodno-rekreacyjny kierunek rekultywacji dla terenów poeksploatacyjnych Odkrywkowego Zakładu Górniczego [...]", położonego w Gminie M.. Ponadto w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy M., zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy M. z dnia 12 października 2010 r. (Dziennik Urzędowym Województwa [...], póz. [...]) teren ten został przeznaczony pod zabudowę rekreacji zbiorowej o symbolu UT i teren zbiornika wodnego [...]" oznaczony symbolem WZ. W § 32 miejscowego planu wskazano, że podstawowym przeznaczeniem dla terenów zabudowy rekreacji zbiorowej są budynki i urządzenia związane z obsługą ruchu turystycznego. Kolegium przychyliło się do dokonanej przez organ I instancji oceny, iż mające miejsce obrywy materiału skalnego na niektórych fragmentach ścian, mogą stanowić szczególne zagrożenie dla przebywających na terenach poeksploatacyjnych ludzi. W efekcie Kolegium podziela zawarte w zaskarżonym postanowieniu stanowisko, że rekultywacja tego terenu nie została wykonana w sposób prawidłowy. Dlatego też Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Dodatkowo Kolegium wskazało na wyrok Wojewódzkiego Sądu w Gliwicach z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. akt III SA/G1 509/17, który oddalił skargę [...] sp. z o.o. na postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia 28 lutego 2017 r. nr [...] [...] Prezes Wyższego Urzędu Górniczego uchylił w całości postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia 7 listopada 2016 r., znak: [...], L.dz. [...], stanowiące pozytywną opinię i zaopiniował negatywnie uznanie zakończenia rekultywacji gruntów na terenie poeksploatacyjnym Odkrywkowego Zakładu Górniczego "[...]", położonego w gminie M.. Oceniając treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że organ odwoławczy (Prezes Wyższego Urzędu Górniczego) właściwie wyjaśnił, że: "Charakter utworów skalnych powoduje, że ściany są trudne w utrzymaniu, a naturalne procesy erozji powodują i będą powodować wietrzenie materiału i jego osypywanie". Sąd uznał, że słusznie Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w odpowiedzi na skargę wskazał, że dynamika i gwałtowność odspojenia mas skalnych przesądzają o zagrożeniu zdrowia i życia ludzi. Opisane wyżej postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka [...] sp. z o.o. w Ś.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła 1) naruszenie przepisu postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 80 k.p.a., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów polegające na błędnej ocenie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, że została udowodniona okoliczność stanowiąca podstawę wydania zaskarżonego postanowienia, a to , że "w chwili obecnej mają miejsce obrywy materiału skalnego" (vide s. 4 postanowienia) oraz nie odniesienie się do zarzutu zażalenia, że nie jest dopuszczalnym badanie czy doszło do skutecznej rekultywacji terenu poeksploatacyjnego zgodnego z zatwierdzoną decyzją wykonania rekultywacji przez pryzmat uregulowań ustawy o planowaniu przestrzennym i uchwalonym na jej podstawie planie zagospodarowania przestrzennego Gminy M. i w oparciu o te regulacje dokonanie opiniowania wykonania rekultywacji przez skarżącą Spółkę, oraz stwierdzenie przez Wójta Gminy M., że z punktu widzenia tam zawartych kierunków w planie zagospodarowania przestrzennego rekultywacja nie została przeprowadzona w sposób satysfakcjonujący, 2) naruszenie przepisu postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego dokonania oceny całego materiału dowodowego; 3) naruszenie przepisu art. 124 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. i art. 144 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w zaskarżonym postanowieniu do zarzutów zawartych w zażaleniu, 4) naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 4 pkt 18) w zw. z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 22 ust. 1 pkt 4) w zw. z pkt 3) oraz art. 22 ust. 2 pkt 1) ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 roku, Nr 909, tekst jedn., z późn. zm.) poprzez negatywne zaopiniowanie uznania zakończenia rekultywacji gruntów z uwagi na nieosiągnięcie kierunku rekultywacji; 5) błędne ustalenie stanu faktycznego na okoliczność stwierdzenia, że nie wykonano rekultywacji obszaru byłego kamieniołomu w i w konsekwencji tego błędu w ustaleniach faktycznych naruszenie przepisu art. 4 p. 18) ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, 6) sprzeczność ustaleń organu z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie wniosku , że stwierdzenie, iż: "... na pewnych fragmentach ścian ich stateczność jest zachwiana, stwarzając zagrożenie obrywami materiału skalnego" jest potwierdzeniem faktu niewykonania rekultywacji w sytuacji kiedy okoliczność wynikająca z tego stwierdzenia nie pozwala na przyjęcie, że nie doszło do wykonania rekultywacji w znaczeniu opisanym w art. 4 p. 18) ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych albowiem rekultywacja ma dotyczyć "naprawy" skutków realizowanej eksploatacji złóż a nie może zmierzać do przerzucania na podmiot eksploatujący odpowiedzialności za naturalne procesy erupcji skał charakterystyczne dla właściwości górotworu, w którym eksploatacja była prowadzona, czego potwierdzeniem jest konstatacja zawarta w postanowieniu Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K., w którym to stwierdzono: ,,... istnienie pięciopoziomowego wyrobiska poeksploatacyjnego typu stykowo-wgłębnego. Na ścianach pięter widoczne są utwory fliszu karpackiego wykształcone w postaci piaskowców średnio i grubo ławicowych, niekiedy przeławiconych drobnorytmicznymi łupkami. Charakter utworów skalnych powoduje, że ściany są trudne w utrzymaniu , a naturalne procesy erozji powodują i będą powodować wietrzenie materiału i jego osypywanie ... , nie mniej istnieją określone fragmenty ścian, szczególnie II i 1 poziomu na kierunku północnym , gdzie stateczność ta jest zachwiana , powodując zagrożenie obrywami materiału skalnego ... " a wobec powyższego skoro naturalny skład górotworu jest przyczyną naturalnych procesów i, które skutkować mogą zachwianiem stateczności ścian, to okoliczność ta nie może skutkować przyjęciem braku realizacji planu rekultywacji albowiem na te procesy nie ma wpływu skarżąca Spółka zobowiązana do realizacji planu rekultywacji. Na podstawie tych zarzutów skarżąca spółka wniosła o: a) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, b) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia są przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1161), zwanej dalej ustawą. Celem tej ustawy jest określenie zasad ochrony gruntów rolnych i leśnych między innymi poprzez ograniczenie przeznaczania ich na cele nierolnicze i nieleśne, zapobieganie procesom degradacji i dewastacji a także rekultywacji i poprawiania wartości użytkowej gruntów (art. 1 w związku z art. 3 ustawy). Zgodnie z art. 4 pkt. 18 ustawy rekultywacja gruntów to nadanie lub przywrócenie gruntom zdegradowanym albo zdewastowanym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy osoba powodująca utratę albo ograniczenie wartości użytkowej gruntów jest obowiązana do ich rekultywacji na własny koszt. Zgodnie natomiast z art. 22 tej ustawy, określenie kierunku i terminu wykonania rekultywacji gruntów następuje w drodze decyzji wydawanej przez właściwego starostę. W drodze decyzji starosty następuje również uznanie rekultywacji gruntów za zakończone. Decyzje te wydaje starosta, po zasięgnięciu opinii: 1) dyrektora właściwego terenowo okręgowego urzędu górniczego - w odniesieniu do działalności górniczej; 2) dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych lub dyrektora parku narodowego - w odniesieniu do gruntów o projektowanym leśnym kierunku rekultywacji; 3) wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Przedmiotem zaskarżenia objęto postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy M. w przedmiocie negatywnego zaopiniowania zakończenia rekultywacji gruntów. Zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego podlega uchyleniu. W niniejszej sprawie, zarówno w zaskarżonym postanowieniu jak i w dwóch poprzednio wydanych przez SKO w K. postanowieniach kasatoryjnych (z dnia 15 marca 2017 r. k. 33 akt adm. oraz z dnia 14 sierpnia 2018 r. k. 103 akt adm.) organ powołuje się na decyzję z dnia 29 lipca 2014 r. znak: [...] wydaną przez Starostę [...] ustalającą wodno-rekreacyjny kierunek rekultywacji dla terenów poeksploatacyjnych Odkrywkowego Zakładu Górniczego "[...] położonego w Gminie M.. W nawiązaniu do treści tej decyzji organ wskazuje, że cel rekultywacji gruntów w niej wyznaczony nie został osiągnięty. Rzecz jednak w tym, że decyzji tej nie ma w aktach sprawy, co oznacza, że Kolegium nie dokonywało ustaleń w kontrolowanym postępowaniu na podstawie jej treści. Podkreślenia wymaga, że skoro przedmiotem postępowania jest kwestia zaopiniowania zakończenia prac rekultywacyjnych, to kardynalną kwestią jest ustalenie na czym dokładnie rekultywacja miała polegać, czyli innymi słowy ustalenie, co dokładnie stanowiła decyzja ustalająca kierunek rekultywacji, jakie obowiązki nakładała na skarżącą i jaki efekty miały być w wyniku rekultywacji osiągnięte. Z powodu braku weryfikacji powyższych okoliczności przez organ odwoławczy nie jest możliwe również jednoznaczne odniesienie się do tych zarzutów skargi i odwołania, które dotyczą konieczności badania poprawności przeprowadzonej rekultywacji zgodnie z dokumentacją projektową. Nie jest bowiem wiadome, czy decyzja zatwierdzająca kierunek rekultywacji w jakikolwiek sposób odnosiła się do tej dokumentacji. Co do zasady trzeba mieć na względzie, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 listopada 2006 r. II OSK 1388/05, że ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych definiując rekultywację, "na pierwszy plan wysuwa cel rekultywacji, który powinien zostać osiągnięty, nie zaś działania które mają do tego celu doprowadzić. W świetle tej definicji o zakończeniu rekultywacji można mówić wówczas, gdy gruntom nadano lub przywrócono wartości użytkowe. Ocena, czy w konkretnym wypadku nastąpiła - czy też nie nastąpiła - rekultywacja gruntu, nie może być uzależniona od zakresu wykonanych robót rekultywacyjnych. Jedynym kryterium przy tej ocenie może być okoliczność, czy w wyniku odpowiednich zabiegów gruntu nadano lub przywrócono wartości użytkowe. Ustalenie tej okoliczności wymaga dokładnego wyjaśnienia sprawy poprzez podjęcie wszelkich niezbędnych czynność, nie wyłączając dopuszczenia dowodu z opinii biegłego do spraw rolnych. Organy obu instancji w niniejszej sprawie przekonanie o tym, że w wyniku dokonanych prac nastąpiła rekultywacja gruntów, oparły na wykonaniu robót określonych w projekcie rekultywacji i dwukrotnie przeprowadzonej wizji w terenie. Rację zatem ma Wojewódzki Sąd Administracyjny, że skoro nadal istnieje spór (właściciele działek kwestionują prawidłowość przeprowadzonej rekultywacji) czy wykonane roboty doprowadziły do rekultywacji, tj. do przywrócenia ich wartości użytkowych, niezbędne jest zasięgnięcie opinii biegłego do spraw rolnych, w celu dokonania oceny, czy przeprowadzone roboty przywróciły gruntom posiadane uprzednio wartości użytkowe i rekultywację można uznać za zakończoną, czy też należy wykonać dodatkowe prace i jakie." Z okolicznością tą jest związana kolejna kwestia wymagająca wyjaśnienia i rozważenia, która przez organ została całkowicie pominięta, czy "wodno-rekreacyjny kierunek rekultywacji dla terenów poeksploatacyjnych" jest równoznaczny z przystosowaniem rekultywowanych terenów do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym terenie, a jeśli tak, to w jakim stopniu. Wskazać należy, że z mocy art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1875) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych, należy do zadań własnych gminy. Gmina nie może swoich obowiązków w tym zakresie przerzucać na podmioty zobowiązane z mocy z art. 20 ust. 1 ustawy do rekultywacji. Z tego powodu ocena zakończenia czy też niezakończenia rekultywacji musi odpowiadać także jej celowi ustawowemu, a nie prowadzić do pożądanego przez gminę (lub innego właściciela terenu) zagospodarowania terenu wykraczającego poza cele rekultywacji. Dalej Kolegium wskazuje, że cel rekultywacji nie został osiągnięty, bo mające miejsce obrywy materiału skalnego na niektórych fragmentach ścian, mogą stanowić zagrożenie dla przebywających na terenach poeksploatacyjnych ludzi. Niebezpieczeństwo to Kolegium wiążę z przeznaczeniem terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, i wskazuje: "Ponadto w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy M., zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy M. z dnia 12 października 2010 r. (Dziennik Urzędowym Województwa [...] z dnia 21 grudnia 2010 roku) teren ten został przeznaczony pod zabudowę rekreacji zbiorowej o symbolu UT i teren zbiornika wodnego "[...]" oznaczony symbolem WZ. W § 32 miejscowego planu wskazano, że podstawowym przeznaczeniem dla terenów zabudowy rekreacji zbiorowej są budynki i urządzenia związane z obsługą ruchu turystycznego." Jednak w aktach sprawy brak zarówno tekstu jak i rysunku planu miejscowego. Jak wynika z lektury dostępnej w dzienniku urzędowym Wojewody [...] części tekstowej uchwały Nr [...] Rady Gminy M. z dnia 12 października 2010 r. w sprawie uchwalenia: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., w § 32 wyznaczono TERENY ZABUDOWY REKREACJI ZBIOROWEJ oznaczone na rysunku planu symbolem UT. Przeznaczenie podstawowe tego terenu to budynki i urządzenia związane z obsługą ruchu turystycznego. Przeznaczenie dopuszczalne obejmuje: 1) funkcje administracyjne związane z przeznaczeniem podstawowym; 2) funkcje mieszkalne (dla obsługi) w postaci zaadaptowanych pomieszczeń w budynkach, 3) zieleń urządzona z elementami małej architektury, zieleń izolacyjna, zieleń parkowa z urządzeniami sportowo-rekreacyjnymi oraz placami zabaw; 4) parkingi i miejsca postojowe; 5) drogi wewnętrzne, ścieżki piesze i rowerowe, chodniki, podejścia i podjazdy; 6) wody powierzchniowe nie wrysowane na rysunku planu; 7) sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Przeznaczenie tymczasowe w terenie S1 UT obejmuje eksploatację piaskowca [...] w granicach udokumentowania w kat. C 1 złoża [...]" do czasu ewalizacji zbiornika [...]", z zastosowaniem następujących zasad: a) prowadzić eksploatację piaskowca krośnieńskiego w granicach udokumentowania w kat. C 1 złoża "[...]" z zastosowaniem niezbędnych maszyn, urządzeń technologicznych i tymczasowych obiektów budowlanych znajdujących się w terenie oznaczonym symbolem S1 UT, b) ustala się obowiązek deponowania nadkładu w celu odtworzenia po okresie eksploatacji powierzchni biologicznie czynnych oraz ich sukcesywną rekultywację, c) dopuszcza się wywóz mas ziemnych i ziemno-skalnych poza teren eksploatacji złoża, d) dopuszcza się utrzymanie zaplecza technicznego i socjalnego w terenie S1 UT, e) dopuszcza się dotychczasowy sposób obsługi komunikacyjnej terenu złoża [...]", f) dopuszcza się przebudowę istniejących oraz budowę nowych sieci uzbrojenia infrastrukturalnego oraz urządzeń związanych z obsługą eksploatacji złoża [...]" z zachowaniem zasad zawartych w przepisach odrębnych. Na podstawie części tekstowej planu nie jest możliwe zweryfikowanie czy całość terenu objętego rekultywacją położona jest w obszarze UT, a jak już wyżej wskazano, wyrysu z rysunku planu brak w aktach administracyjnych przekazanych sądowi. Ponownie prowadząc postępowanie i rozpoznając odwołanie skarżącej organ będzie obowiązany dołączyć do akt sprawy decyzję Starosty W. z dnia 29 lipca 2014 r. znak: [...], o ustaleniu kierunku rekultywacji dla terenów poeksploatacyjnych Odkrywkowego Zakładu Górniczego [...]" i na podstawie tej decyzji ustalić jaki miał być dokładny cel, który rekultywacja miała osiągnąć, a w szczególności czy z decyzji tej wynika (i ewentualnie w jakim zakresie) obowiązek skarżącej do zrealizowania ustaleń planu miejscowego, przy czym organ uwzględni uwagi co do celu rekultywacji poczynione powyżej. Konieczne będzie także ustalenie, czy cały teren objęty rekultywacją znajduje się na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem UT. Kolejna kwestia wymagająca wyjaśnienia, to złożony do akt sprawy przez skarżącą dokument pt. "mapa sytuacyjno – wysokościowa" obrazująca zasięg dokonanej rekultywacji (mieszczący się w ramach obszaru górniczego [...] I". Z mapy tej wynika, że obszary wodne (oznaczone symbolem Ws) znajdują się poza terenem rekultywacji, podczas gdy z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy, w tym w opinii AGH, wynika, że obszar wodny znajduje się także wewnątrz terenu objętego rekultywacją. Organ będzie też obowiązany wyjaśnić w jaki sposób ustalił krąg stron postępowania tj. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Ż., ul. [...], [...]; Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni [...], [...]; Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w K., ul. [...], [...]. Jedynie bowiem w protokole znajdującym się na k. 122 z dnia 8 stycznia 2019 r. odnotowano, że: "ówczesny RZGW w K. nabył grunty objęte m. innymi rekultywacją pod koniec 2015 r.", natomiast aktach sprawy brak jakichkolwiek dokumentów z których wynikałby przymiot strony dla: Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Ż.; Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni [...] P.; Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w K.. Nie zostało to także nawet pobieżnie wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji. Na koniec wskazać należy, że uzasadnione są zarzuty skargi dotyczące braku odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów odwołania. Będzie to obowiązkiem organu odwoławczego w ponownie prowadzonym postępowaniu. Na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego, obarczonego licznymi brakami, nie jest możliwe dokonanie przez Sąd oceny, czy zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i czy narusza czy też nie narusza prawa materialnego, skoro wydane zostało w wyniku nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania, z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa. Wobec naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżone postanowienie zostało uchylone na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 597 zł składa się: kwota 100 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżących, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).