II SA/Kr 1385/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: : Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lutego 2021 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] września 2020 r.,-znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie rozbiórki oddala skargę Starosta [...] postanowieniem z dnia 14 lutego 2020 r., znak: [...], na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 148 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku o wznowienie postępowania z dnia 9 grudnia 2019 r., odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 5 listopada 2018 r. w przedmiocie rozbiórki, przebudowy i rozbudowy budynków ze zmianą sposobu użytkowania na jeden budynek bazy noclegowo-pobytowej z funkcją hotelową na działkach nr [...], [...] położonych w obrębie G. , gm. G. , wydaną dla Firma A z siedzibą w K.. W uzasadnieniu organ podał, że W. R., T. R., T. B., W. S., K. P., E. O., M. O., K. K., T. K., L. S. oraz P. S., reprezentowani przez pełnomocnika adw. T. B., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją. Z twierdzeń wnioskodawców wynika, że o wydanej decyzji dowiedzieli się w dniu 7 listopada 2019 r., a zatem złożony w dniu 9 grudnia 2019 r. wniosek został wniesiony z uchybieniem terminu jednego miesiąca, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., co prowadzi do odmowy wznowienia postępowania. Na postanowienie zażalenie złożyli T. R., W. R., K. K., T. K., W. S., K.-P. K., L. S., P. S. oraz T. K. i W. K., zarzucając naruszenie art. 148 § 1, art. 6, art. 7 i art. 149 § 1 k.p.a. (w zażaleniu błędnie wskazano k.p.c.). Żalący się wywodzili, że miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania został zachowany. Wojewoda postanowieniem z 23 września 2020 r., znak: [...], po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez K. K., T. K., W. R. i T. R., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania. Wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został w dniu 9 grudnia 2019 r. przez adwokata T. B.. W dniu 8 stycznia 2020 r. Starosta [...] wezwał T. B. do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez podanie właściwej daty decyzji nr [...] oraz przedłożenia dokumentów potwierdzających prawo do reprezentowania wnioskodawców w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pełnomocnik wnioskodawców wezwanie odebrał w dniu 27 stycznia 2020 r., a zatem termin upływał w dniu 3 lutego 2020 r. Pismem z dnia 10 stycznia 2020 r. adw. T. B. poinformował Starostę N. , że ze skutkiem na dzień 11 stycznia 2019 r. wypowiedział wszystkie pełnomocnictwa udzielone mu przez wnioskodawców do reprezentowania ich w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją numer [...] z dnia 5 listopada 2019 r. W związku z powyższym pismem z dnia 23 stycznia 2020 r. (na 4 dni przed doręczeniem adw. T. B. wezwania organu z dnia 8 stycznia 2020 r.), Starosta [...] wezwał pełnomocnika wnioskodawców do wyjaśnienia daty wypowiedzenia pełnomocnictw wskazanego w piśmie z 10 stycznia 2020 r., wyjaśniając, że wskazana data skuteczności wypowiedzenia pełnomocnictwa (11stycznia 2019 r.) oznaczałaby, że w dniu złożenia wniosku o wznowienie adw. T. B. nie był już pełnomocnikiem wnioskujących o wznowienie. Pismo to, przesłane do wiadomości wszystkim wnioskodawcom, zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie podania o wznowienie zgodnie z wezwaniem z dnia 8 stycznia 2020 r., spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Adwokat T. B. nie odebrał korespondencji. W reakcji na powyższe wnioskodawcy L. S., P. S., W. R., T. R., K. K., T. K., K. P. sprecyzowali, jakiej konkretnie decyzji dotyczył wniosek oraz oświadczyli, że zatwierdzają czynności dokonane w ich imieniu przez adwokata T. B.. Natomiast wnioskodawcy T. B., W. S., E. O. i M. O. nie podjęli żadnych działań. Wobec stwierdzenia niezachowania miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie liczonego od dnia powzięcia wiadomości o decyzji, Starosta [...] wydał postanowienie o odmowie wznowienia kwestionowanego postepowania i skierował je do wszystkich wnioskodawców. Organ odwoławczy zarzucił, że Starosta [...] nie wziął pod uwagę, że część wnioskujących o wznowienie nie zajęła stanowiska w sprawie wznowienia. Nadto, nie wyjaśnił w jakiej dacie adw. T. B. przestał być pełnomocnikiem wnioskodawców. Gdyby wskazana przez adwokata data 11 stycznia 2019 r. była prawidłowa, to mogło by to oznaczać, że w dniu składania wniosku o wznowienie (9 grudnia 2019 r.) adw. T. B. nie był uprawniony do dokonania tej czynności. Wojewoda podkreślił, że na wezwanie z 23 stycznia 2020 r., adresowane do adw. T. B. oraz skierowane do wiadomości wszystkich wnioskodawców odpowiedziała tylko część z nich. Wszyscy, którzy udzielili odpowiedzi, zachowali termin wyznaczony dla adw. T. B.. Biernymi pozostali natomiast T. B., W. S., M. O. i E. O.. W takiej sytuacji organ I instancji winien zwrócić się bezpośrednio do tych wnioskodawców o potwierdzenie czynności dokonanych przez pełnomocnika adw. T. B.. Bez wyjaśnienia, czy w dacie złożenia wniosku o wznowienie adw. T. B. był umocowany do tej czynności przez T. B., W. S., M. O. i E. O. oraz czy zatwierdzają oni czynności procesowe adw. T. B., nieprawidłowym było skierowanie zaskarżonego postanowienia do wszystkich wnioskodawców. Zdaniem Wojewody braki te świadczą o naruszeniu przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy nakazał organowi I instancji uwzględnić powyższe okoliczności, ustalić wnoszących skargę o wznowienie postępowania oraz zbadać i wyjaśnić wszystkie zarzuty skarżących. Organ II instancji wyjaśnił przy tym, że z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie mógł wydać merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę na postanowienie Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł Firma A z siedzibą w K.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: - art. 7 k.p.a. przez jego niewłaściwą interpretację, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że Starosta [...] nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, podczas gdy Starosta [...] prawidłowo podjął czynności wyjaśniające w sprawie, wyczerpująco i dostatecznie ustalił stan faktyczny w zakresie pozwalającym na rozstrzygnięcie sprawy, tj. prawidłowo ocenił, że obowiązek przedłożenia pełnomocnictwa ciążył na pełnomocniku wnioskodawców, zaś wniosek co do zasady nie mógł zostać rozpoznany jako wniesiony z uchybieniem określonego przepisami prawa terminu, - art. 77 § 1 k.p.a. przez jego niewłaściwą interpretację, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że Starosta [...] nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, podczas gdy w toku postępowania Starosta [...] zgromadził materiał dowodowy w sposób kompleksowy i pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy, oraz prawidłowo ocenił i rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy, m.in. dążąc do wyjaśnienia okoliczności błędów formalnych wniosku związanych z brakiem umocowania pełnomocnika oraz poprawnie wskazując na uchybienie terminu do wniesienia wniosku, - art. 138 § 2 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne uznanie, że decyzja Starosty [...] była wydana z naruszeniem przepisów postępowania, zaś konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, podczas gdy Starosta [...] podjął prawidłową decyzję zgodnie z przepisami postępowania, nie naruszając przy tym żadnego z przepisów, szeroko wyjaśniając okoliczności sprawy w ten sposób, że jej zakres był wystarczający do wydania ostatecznej decyzji bez konieczności dalszego wyjaśniania. Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i rozstrzygnięcie co do meritum sprawy. W uzasadnieniu skargi wywodzono, że w okolicznościach niniejszej sprawy złożony wniosek winien podlegać pozostawieniu bez rozpoznania. Wnioskodawcy nie mieli prawa do konwalidowania czynności pełnomocnika, a co za tym idzie zarzut, że organ I instancji nie zwrócił się do tych wnioskodawców, którzy nie odpowiedzieli na pismo organu jest bezpodstawny. Istotną w tej sprawie okolicznością jest fakt, że w dniu, w którym organ zwrócił się do pełnomocnika adwokata T. B. tj. 8 stycznia 2020 r. dalej był on zobowiązany do działania w imieniu wnioskodawców. Jak wynika z pisma pełnomocnika z 14 stycznia 2020 r. wypowiedział on pełnomocnictwa ze skutkiem na dzień 11 stycznia 2020 r., przy czym należy podkreślić, że o dacie wypowiedzenia pełnomocnictwa decyduje data jego doręczenia. Zatem był on w pełni zobowiązany do ustosunkowania się do wezwania organu niezależnie od faktu, czy w chwili odebrania wezwania pełnomocnictwo obowiązywało czy też nie. Starosta [...] nie miał obowiązku zwracania się do wnioskodawców w celu potwierdzenia czynności pełnomocnika. Wskutek braku podjęcia działań przez pełnomocnika złożony wniosek winien zostać pozostawiony bez rozpoznania. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Do tej właśnie kategorii należy zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, a zatem sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, bez wyznaczania rozprawy. Badając legalność zaskarżonego postanowienia, Sąd stwierdził, że wydane zostało zgodnie z prawem, co czyni skargę niezasadną. Przebieg postępowania został w sposób prawidłowy przedstawiony w zaskarżonym postanowieniu, dlatego też powtarzanie ustaleń organu odwoławczego jest zbędne. Zasadnie organ odwoławczy zakwestionował czynności organu I instancji, aczkolwiek stanowiska organu sąd nie podziela w całości. Nie miało to jednak żadnego wpływu na wynik sprawy, gdyż postanowienie Starosty [...] wydane zostało przedwcześnie i jako takie winno zostać uchylone. Oceniając czynności organu I instancji skonstatować należy, że po stwierdzeniu, że podana we wniosku data wydania kwestionowanej decyzji nie odpowiada wskazanemu jej numerowi oraz że do wniosku nie zostały przedłożone pełnomocnictwa, Starosta [...] prawidłowo w dniu 8 stycznia 2020 r. (w trybie art. 64 § 2 k.p.a.) wezwał adw. T. B. do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez podanie właściwej daty decyzji nr [...] oraz do przedłożenia dokumentów potwierdzających prawo do reprezentowania wnioskodawców - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Natomiast czynności podejmowane przez organ I instancji po wpłynięciu (w dniu 14 stycznia 2020 r.) pisma adw. T. B. z dnia 10 stycznia 2020 r., zawierającego informację o dokonanym przez niego wypowiedzeniu pełnomocnictw udzielonych mu przez wnioskodawców ze skutkiem na dzień 11 stycznia 2019 r. były wadliwe. Zgodnie z art.40 § 1 i 2 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Bez względu na to, czy w piśmie z dnia 10 stycznia 2020 r. adw. T. B. podał właściwą datę nastąpienia skutków wypowiedzeń (11 stycznia 2019 r.), czy też w istocie chodziło o dzień 11 stycznia 2020 r., na pewno w dniu 14 stycznia 2020 r. adw. T. B. nie był już pełnomocnikiem osób wnioskujących o wznowienie. Począwszy od dnia 14 stycznia 2020 r. należało o wszelkie braki formalne wniosku wzywać same strony. W związku z tym brak było podstaw prawnych do kierowania w dniu 23 stycznia 2020 r. jakiegokolwiek wezwania do adw. T. B. jako osoby nie będącej stroną postępowania, ani nie będącej już pełnomocnikiem stron postępowania, i to w dodatku z pouczeniem, że nieuzupełnienie podania o wznowienie zgodnie z wezwaniem z dnia 8 stycznia 2020 r., spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Przesłanie tego wezwania "do wiadomości" wnioskujących o wznowienie nie miało żadnego znaczenia prawnego. Nie mogło bowiem spowodować skutku pozostawienia wniosku o wznowienie bez rozpoznania, gdyż to nie wnioskodawców organ wzywał o uzupełnienie wniosku. Zdaniem Wojewody organ I instancji powinien wyjaśnić, czy w dacie złożenia wniosku o wznowienie adw. T. B. był umocowany do tej czynności przez T. B., W. S., M. O. i E. O. oraz czy zatwierdzają oni czynności procesowe adw. T. B.. Ponieważ w skardze zarzucono, że wnioskodawcy nie mieli prawa do konwalidowania czynności pełnomocnika, zagadnienie to wymaga szerszego omówienia. Uregulowania prawne zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego w zakresie pełnomocnictwa są niezwykle lakoniczne i nie regulują tej instytucji prawnej kompleksowo. Stanowią jedynie, że strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania (art. 32 k.p.a.), że pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych (art. 33 § 1 k.p.a.). W przepisach art. 33 § 2 - 4 uregulowano formę udzielania pełnomocnictwa. Dlatego też, zgodnie z utrwalonym w tym zakresie stanowiskiem judykatury i doktryny, należy posiłkowo stosować zasady wyrażone w prawie cywilnym, czyli w kodeksie postępowania cywilnego i w kodeksie cywilnym. Z art. 96 k.c. wynika, że umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego (pełnomocnictwo). Problem dopuszczalności zatwierdzenia przez stronę czynności dokonanych przez pełnomocnika rozważany już był wielokrotnie. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia z dnia 18 września 1992 r., sygn. III CZP 112/92, publ. Lex) wskazał, że "rozważając kwestię, czy brak należytego umocowania może być usunięty na skutek czynności procesowych samej strony procesowej należy stwierdzić, że źródłem umocowania przy pełnomocnictwie jest wola strony, która udziela pełnomocnictwa procesowego. Pełnomocnictwo procesowe, jako oświadczenie woli, nadaje osobie trzeciej działającej w charakterze pełnomocnika moc działania w imieniu i z wiążącym skutkiem prawnym dla mocodawcy. Stosownie do art. 97 k.p.c. strona może zawsze potwierdzić czynności procesowe dokonane w jej imieniu przez osobę działającą bez żadnego umocowania". Zauważyć jednakże należy, że przepis art. 97 § 1 i 2 k.p.c. stanowi, że po wniesieniu pozwu sąd może dopuścić tymczasowo do podjęcia naglącej czynności procesowej osobę niemogącą na razie przedstawić pełnomocnictwa, wyznaczając równocześnie termin, w ciągu którego osoba działająca bez pełnomocnictwa powinna je złożyć albo przedstawić zatwierdzenie swej czynności przez stronę. Dlatego też wątpliwe jest jego stosowanie na etapie uzupełniania braków formalnych pozwu, czy braków formalnych podania w postępowaniu administracyjnym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przeważa pogląd, że w sprawach nieuregulowanych w kodeksie postępowania administracyjnego do pełnomocnictwa należy posiłkowo stosować przepisy kodeksu cywilnego o pełnomocnictwie (por. wyrok NSA z 18 czerwca 1999 r., sygn. I SA 1535/98, wyrok WSA w Warszawie z 20 lipca 2006 r., sygn. VII SA/Wa 636/06, wyrok NSA z 22 listopada 2013 r., sygn. I OSK 2542/12 wyrok NSA z 6 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 548/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 7 września 2017 r., sygn. II SA/Rz 605/17, wyrok NSA z 4 lipca 2006 r., sygn. II OSK 941/05). W tym ostatnim wyroku wyrażono pogląd, że w przypadku braku umocowania po stronie pełnomocnika ważność czynności zależy od potwierdzenia jej przez mocodawcę (art. 103 § 1 i art. 104 k.c.). Podkreślenia jednakże wymaga, że przepis art.103 k.c. dotyczy umów (Jeżeli zawierający umowę jako pełnomocnik nie ma umocowania albo przekroczy jego zakres, ważność umowy zależy od jej potwierdzenia przez osobę, w której imieniu umowa została zawarta). Przepis art. 104 k.c. stanowi z kolei, że jednostronna czynność prawna dokonana w cudzym imieniu bez umocowania lub z przekroczeniem jego zakresu jest nieważna. Zdaniem sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, bardziej uzasadnione jest posłużenie się przepisem art.752 k.c., stanowiącego, że kto bez zlecenia prowadzi cudzą sprawę, powinien działać z korzyścią osoby, której sprawę prowadzi, i zgodnie z jej prawdopodobną wolą, a przy prowadzeniu sprawy obowiązany jest zachowywać należytą staranność. Prowadzenie cudzych spraw bez zlecenia obejmuje dowolne działania człowieka odnoszące się do sfery interesów majątkowych lub osobistych osoby trzeciej. Prowadzenie cudzej sprawy może zatem polegać na dokonywaniu czynności faktycznych lub prawnych (materialnoprawnych lub procesowych, jednostronnych, dwustronnych, dowolnego rodzaju). Stosownie do art.756 k.c. czynność osoby prowadzącej cudzą sprawę bez zlecenia może zostać potwierdzona przez osobę, której sprawa była prowadzona. Jednakże czynność procesowa dokonana w imieniu osoby zainteresowanej w ramach prowadzenia jej spraw bez zlecenia wywrze skutek jedynie w razie potwierdzenia tej czynności (zob. wyrok SN z dnia 17 kwietnia 2015 r., III CSK 272/14; postanowienie SN z dnia 18 listopada 2005 r., IV CZ 112/05, LEX nr 1607511) przez tę osobę i to tylko wtedy, gdy prowadzący sprawy bez zlecenia należy do kategorii osób mogących być pełnomocnikiem reprezentowanej przez siebie osoby (uchwała składu 7 sędziów SN z dnia 8 lipca 2008 r., III CZP 154/07, OSNC 2008, nr 12, poz. 133). Reasumując, stwierdzić należy, że w ramach postępowania administracyjnego możliwe jest zatwierdzenie czynności zdziałanej przez pełnomocnika nie mającego należytego umocowania. Rozważenia jeszcze wymaga, czy Wojewoda zasadnie zarzucił, że organ I instancji winien wyjaśnić, czy w dacie złożenia wniosku o wznowienie adw. T. B. był umocowany do tej czynności przez T. B., W. S., M. O. i E. O. oraz czy zatwierdzają oni czynności procesowe adw. T. B.. Gdyby organ miał wątpliwości, czy w dacie wniesienia wniosku o wznowienie adw. T. B. miał umocowanie do działania w imieniu osób wnioskujących o wznowienie, winien zwrócić się, zgodnie z zasadą wynikającą z art.40 § 2 zdanie pierwsze k.p.a., bezpośrednio do tych osób - w trybie art. 64 § 2 k.p.a. - z wezwaniem o wyjaśnienie, czy w dniu 9 grudnia 2019 r. adw. T. B. był ich pełnomocnikiem, a w przypadku, gdyby pełnomocnictwa mu nie udzielili, o podpisanie wniosku z dnia 9 grudnia 2019 r. oraz o sprecyzowanie wniosku przez określenie właściwej daty kwestionowanej decyzji – w terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Usunięcie braku formalnego wniosku polegałoby na jego podpisaniu przez osoby wnioskujące o wznowienie. W sytuacji, gdyby osoby te udzieliły pełnomocnictwa adw. T. B., nie było konieczności zatwierdzania jego czynności (wniesienia podania), gdyż była ona skuteczna. Organ zgodnie z treścią pisma z dnia 10 stycznia 2020 r. mógł również przyjąć, że udzielone adwokatowi pełnomocnictwo wygasło przed wniesieniem podania o wznowienie postępowania. Wówczas winien zwrócić się bezpośrednio do osób wnioskujących o wznowienie z wezwaniem o uzupełnienie braków formalnych podania przez podpisanie wniosku. Skonstatować zatem pozostaje, że dla rozwiązania problemu procesowego, który wystąpił w sprawie, nie było podstaw do posiłkowego stosowania zasad prawa cywilnego o potwierdzaniu czynności. Uregulowania kodeksu postępowania administracyjnego określające sposób uzupełniania braków formalnych podania były bowiem wystarczające. Zgodnie z ustaleniami organu odwoławczego część wnioskodawców potwierdziła czynności dokonane przez pełnomocnika, a także podała właściwe oznaczenie objętej wnioskiem decyzji o pozwoleniu na budowę. Treść złożonych oświadczeń wskazuje, że osoby je składające udzieliły pełnomocnictwa adw. T. B. do złożenia w ich imieniu wniosku o wznowienie postępowania. Osoby te wyjaśniły zatem wątpliwości organu. Nie było przeszkód do wezwania ich o przedłożenie pełnomocnictw. Natomiast wnioskujący o wznowienie T. B., W. S., M. O. i E. O. nie złożyli żadnych oświadczeń w tym przedmiocie. Uznać zatem należało, że braki formalne wniosku nie zostały uzupełnione. Dlatego też wydanie w takim stanie sprawy postanowienia o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z 5 listopada 2018 r., przed wezwaniem tych osób o uzupełnienie braków formalnych podania, było przedwczesne. W takich okolicznościach sprawy, bez uzupełnienia braków formalnych podania procedowanie wniosku o wznowienie postępowania było wadliwe. Zdaniem sądu organ I instancji naruszył w ten przepis art.64 § 2 k.p.a. Na marginesie zauważyć tylko należy, że ocena organu I instancji, że skoro wnioskujący o wydanej decyzji dowiedzieli się w dniu 7 listopada 2019 r., to złożony w dniu 9 grudnia 2019 r. wniosek został wniesiony z uchybieniem terminu jednego miesiąca, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., co prowadzi do odmowy wznowienia postępowania, nie jest prawidłowa. Termin miesięczny liczony od dnia 7 listopada 2019 r. upłynął bowiem z dniem 7 grudnia 2019 r. (w sobotę). Wniesienie podania o wznowienie w poniedziałek, w dniu 9 grudnia 2019 r. nastąpiło zatem w terminie. Zauważyć należy, że stosownie do art.57 § 3 terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Jeżeli jednak koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą (§ 4). Sąd nie podziela stanowiska Wojewody, że postanowienie organu I instancji naruszyło przepis art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zasady w nich wyrażone nie odnoszą się do uzupełniania braków formalnych podania. Powyższe rozważania stanowią odpowiedź na zarzuty podniesione w skardze. Sąd nie podzielił tym samym stanowiska strony skarżącej, że wezwanie z 8 stycznia 2020 r. było skuteczne, a pełnomocnik - mimo wygaśnięcia pełnomocnictwa - był zobowiązany do dalszego działania za strony. Nie ulega wątpliwości, że w dacie odebrania wezwania tj. w dniu 27 stycznia 2020 r. adw. T. B. nie posiadał już umocowania do podejmowania jakichkolwiek czynności w sprawie, stąd brak zadośćuczynienia wezwaniu organu nie mógł spowodować ujemnych skutków procesowych dla wnioskodawców. Mając powyższe na uwadze, skarga jako bezzasadna została oddalona na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.